101 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
24.11.2017
Ορφέας | Main Feed

Εύφωνα και παράφωνα

Τάσος Π. Καραντής

Ας την πάρουμε την ιστορία από την αρχή.


Η Ελένη Βιτάλη, έχοντας, μόλις κάνει τα πρώτα της, δειλά(με συμμετοχές), δισκογραφικά βήματα, λαμβάνει το 1974, σε ηλικία 20 χρονών, μέρος στο 13ο  Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού Θεσσαλονίκης(1974), μ’ ένα τραγούδι, που έμελλε να γίνει επιτυχία και πασίγνωστο, ως τις μέρες μας. Πρόκειται, φυσικά, για το «Χωρίς δεκάρα», σε μουσική του Γιάννη Μέτσικα και σε στίχους της Βαρβάρας Τσιμπούλη. Το κομμάτι, συμπεριλήφθηκε, την επόμενη χρονιά(1975) και στον πρώτο προσωπικό δίσκο της Ελένης Βιτάλη, που έφερε, απλώς, τ’ όνομά της.

 

 

 «ΧΩΡΙΣ ΔΕΚΑΡΑ»

 Χωρίς δεκάρα πώς θα παντρευτούμε Μανωλιό μου,
πώς θα βάλουμε στεφάνι στον Αϊ Γιάννη.
Χωρίς δεκάρα πώς θα παντρευτούμε Μανωλιό μου,
πώς θα βάλουμε στεφάνι στον Αϊ Γιάννη.

Δύο χρόνια το καημένο με `χεις αρραβωνιασμένο,
τρίτο δε θ’ αντέξω μ’ άλλον θα τα μπλέξω.
Δύο χρόνια το καημένο με `χεις αρραβωνιασμένο,
τρίτο δε θ’ αντέξω μ’ άλλον θα τα μπλέξω.

Χωρίς δεκάρα τι θα μαγειρεύω Μανωλιό μου,
με αγάπη ποιος περνάει όταν πεινάει.
Χωρίς δεκάρα τι θα μαγειρεύω Μανωλιό μου,
με αγάπη ποιος περνάει όταν πεινάει.

Δύο χρόνια το καημένο με `χεις αρραβωνιασμένο,
τρίτο δε θ’ αντέξω μ’ άλλον θα τα μπλέξω.
Δύο χρόνια το καημένο με `χεις αρραβωνιασμένο,
τρίτο δε θ’ αντέξω μ’ άλλον θα τα μπλέξω.

ΕΛΕΝΗ ΒΙΤΑΛΗ -Χωρίς δεκάρα - YouTube

 

Η Μαλού (Μαρία) Κυριακοπούλου, 40 σχεδόν χρόνια μετά, έχοντας γίνει γνωστή στο πανελλήνιο μέσα από ένα μουσικό ριάλιτι («Greek Idol 2»), κάνει το πρώτο της βήμα στη δισκογραφία, με ένα ομότιτλο, αλλά κι ίδιας θεματολογίας τραγούδι. «Χωρίς δεκάρα» ο τίτλος του (αν κι οι δεκάρες έχουν εκλείψει προ πολλού), η μουσική είναι του Παναγιώτη Τσακαλάκου, ενώ οι στίχοι της ίδιας της Μαλούς κι όπως, δηλώνεται στο δελτίο Τύπου, είναι βιωματικοί.

«ΧΩΡΙΣ ΔΕΚΑΡΑ»
Σε μια κουταλιά νερό
πνίγεσαι για καιρό
προβλήματα και τα χρέη σωρό

Τύπος κι υπογραμμός
θέλεις να 'σαι σωστός
μα η ζωή σου ήρθε αλλιώς

Χωρίς δεκάρα σ' αγαπώ
θα σ' αγαπώ κι όσο κρατήσει αυτό

Λόγια μεγάλα δε ζητώ
θα σ 'αγαπώ κι όσο κρατήσει αυτό

Σε μια κουταλιά νερό
κάνω βουτιά κι εγώ
και δεν με νοιάζει αν πνιγώ

Το άγχος είναι βουνό
μαζί σου θα τ' ανεβώ
το χέρι σφιχτά θα σου κρατώ

Χωρίς δεκάρα σ' αγαπώ
θα σ' αγαπώ κι όσο κρατήσει αυτό

Λόγια μεγάλα δε ζητώ
θα σ' αγαπώ κι όσο κρατήσει αυτό
MALU - Xwris Dekara (New Song 2013) ΜΑΛΟΥ- Χωρίς Δεκάρα ...


Τι έχουμε λοιπόν; Δυο διαφορετικά τραγούδια (τα χωρίζει σχεδόν μισός αιώνας…). Δυο διαφορετικές εποχές (διαμεσολαβούν 40 χρόνια), με διαφορετικά μουσικά συμφραζόμενα. Δυο τραγούδια με τον ίδιο τίτλο. Και, βέβαια, δυο νεαρές και φερέλπιδες τραγουδίστριες, που έκαναν το πρώτο τους – ουσιαστικό – βήμα, μ’ ένα ομότιτλο τραγούδι.
Η Ελένη Βιτάλη είχε τη διαδρομή, που όλοι γνωρίζουμε, αποτελώντας, πλέον, μια από τις σημαντικότερες τραγουδίστριες του ελληνικού τραγουδιού.
Η Μαλού είναι μια νέα κοπέλα, με τα φωνητικά και καλλιτεχνικά προσόντα που χρειάζονται για να έχει την καριέρα που της αξίζει. Κι η εκκίνησή της, με το «Χωρίς δεκάρα», ήταν η καλύτερη δυνατή, κατά τη γνώμη μου.  Ο χρόνος, φυσικά, θα δείξει, αλλά κι ο χρόνος είναι σύμμαχός της…
Ας δούμε, όμως τις ομοιότητες και τις διαφορές, των δυο ομότιτλων τραγουδιών, που αποδεικνύονται πολύ ενδιαφέρουσες.
Ίδιος τίτλος, ίδιο θέμα(οικονομικά προβλήματα - φτώχεια), διαφορετικές εποχές. Το πρώτο τραγούδι, γκρεμίζει τον, σημερινό, μύθο των φιλοχουντικών, ότι, επί χούντας, περνάγαμε(οικονομικά) καλά … Χωρίς, σαφώς, να βρισκόμαστε στη σημερινή εξαθλίωση(ήταν άλλοι οι οικονομικοί παγκόσμιοι συσχετισμοί), υπήρχαν και τότε Έλληνες «χωρίς δεκάρα»! Απλά, ήταν πιο λίγοι, δεν ήταν μια μεγάλη πλειοψηφία, όπως στις μέρες μας. Αυτή είναι η απαισιόδοξη πλευρά, που υπήρχε, εντάθηκε και θα υπάρχει, ακόμα κι, αν στο μέλλον, εκλείψουν οι σημερινές τραγικές συνθήκες, όσο το πολιτικό μας σύστημα θα παραμένει ίδιο κι απαράλλαχτο με «άπονες εξουσίες»…
Έχουν και μια κοινωνιολογική πλευρά τα δυο τραγούδια. Στο πρώτο απεικονίζεται η θέση της γυναίκας στην Ελλάδα του 1974. Οικονομικά εξαρτώμενη από τον άντρα, βλέπει τον γάμο ως μια σύμβαση - κι οικονομικής – αποκατάστασης(η πλειοψηφούσα, τότε, απασχόληση των γυναικών ήταν τα : «οικιακά»). Γι’ αυτό και το εκφράζει ωμά  «Δύο χρόνια το καημένο με `χεις αρραβωνιασμένο/
τρίτο δε θ’ αντέξω/ μ’ άλλον θα τα μπλέξω/

Χωρίς δεκάρα τι θα μαγειρεύω Μανωλιό μου/
με αγάπη ποιος περνάει όταν πεινάει.». Ο έρωτας, η αγάπη, στη σχέση, έρχονται σε δεύτερη μοίρα…
Στο δεύτερο, που εκφράζει, το ίδιο ρεαλιστικά, το δικό του σήμερα(«προβλήματα και χρέη σωρό»), η απελευθέρωση(τουλάχιστον η οικονομική ανεξαρτησία) της γυναίκας είναι, πια, κατακτημένη, μπορεί πλέον να βάζει σε πρώτη μοίρα την ανθρώπινη σχέση(τον έρωτα, την αγάπη) και σε δεύτερη τη σύμβαση(γάμος). Κι η οικονομική αυτή ανεξαρτησία της, την κάνει, συνοδοιπόρο στη σχέση, συζεί με τον άλλον, δεν ζει (εξαρτώμενη) από τον άλλον. Και το παλεύουν κι οι δυο μαζί «Το άγχος είναι βουνό/
μαζί σου θα τ' ανεβώ/
το χέρι σφιχτά θα σου κρατώ/

Χωρίς δεκάρα σ' αγαπώ/
θα σ' αγαπώ κι όσο κρατήσει αυτό».
Βέβαια το «θα σ’ αγαπώ κι όσο κρατήσει αυτό» δεν κρύβει μέσα του μια «παραμυθένια αγάπη»… Μας το εξήγησε – σε συνέντευξή της (βλ. Μαλού Κυριακοπούλου «Η μουσική είναι η γλώσσα μου») – η ίδια η Μαλού και πολύ καλά (έχει κάνει, εξάλλου, φιλολογικές σπουδές) «Τα «προβλήματα και τα χρέη» παρασύρουν και δηλητηριάζουν τις σχέσεις μας, είτε φιλικές είτε ερωτικές, είτε οικογενειακές! Όταν στερούν από έναν άνθρωπο το δικαίωμα της εργασίας, το δικαίωμα να ζήσει αξιοπρεπώς, τότε ο κόσμος του διαλύεται, χάνει τον εαυτό του, αμφιβάλλει για την αξία του, έρχεται η μοναξιά και το αίσθημα του «δεν είμαι ικανός να προσφέρω». Όλα τα παραπάνω αποξενώνουν και δεν υπάρχει η δύναμη να κρατήσεις τον εαυτό σου, πόσο μάλλον αυτούς που αγαπούσες! Εκείνη τη στιγμή χρειάζεσαι μια «σφαλιάρα», ένα ταρακούνημα, έναν άνθρωπο ακέραιο που με το πείσμα του και την αγάπη του θα κάνει υπομονή και θα είναι εκεί! Θα είναι εκεί, απλά εσύ θα πρέπει να το εκτιμήσεις αυτό κάποια στιγμή, γιατί το «θα σ’  αγαπώ κι όσο κρατήσει αυτό» κρύβει μέσα του και την  ημερομηνία λήξης, αν δεν γίνει και από τους δύο η προσπάθεια να βγουν μαζί στην επιφάνεια και απλά ο ένας παλεύει μόνος και για τους δύο! Αυτό είναι ένα σημείο ρεαλιστικό, δεν μιλώ για τη παντοτινή αγάπη των παραμυθιών. Είναι μια αγάπη που προσπαθεί να αντέξει, που ίσως τα καταφέρει αλλά που ίσως και να τα παρατήσει! Όλοι λίγο πολύ έχουμε βρεθεί σε μια από αυτές τις θέσεις και σίγουρα οι περισσότεροι έχουμε βιώσει αυτό το απογυμνωτικό συναίσθημα της ανασφάλειας για το τι θα ακολουθήσει όταν λείπουν τα χρήματα!».
Επίλογος. Τα – κάθε είδους – τραγούδια, αποτελούν φωτογραφίες της εποχής τους. Τα συγκεκριμένα δύο – με τις ομοιότητες και τις διαφορές τους – περιγράφουν μια, σισύφεια, 40χρονη διαδρομή της «νεοελληνικής φτώχειας», αλλά κι ένα αισιόδοξο βήμα της γυναικείας χειραφέτησης.
Βέβαια, για να είμαστε, ρεαλιστές, για την Ελλάδα θα ισχύει πάντα, αυτό που είχε πει ο Ηρόδοτος «Τη Ελλάδι πενίη μεν αεί ποτέ σύντροφος εστί. (Η Ελλάδα έχει για παντοτινό σύντροφο τη φτώχεια)». Έχουμε μεγάλο πολιτισμό, αλλά μικρό κράτος. Δεν πρόκειται να αλλάξει αυτό. Οπότε, καλό θα είναι να αλλάξουμε τρόπο ζωής, να ζήσουμε ουσιαστικά, λιτά κι ανθρώπινα, με ανθρωπιά! Το, ματαιόδοξο, υπερκαταναλωτικό μοντέλο, που επέβαλε ένα αμοραλιστικό lifestyle και στην ελληνική κοινωνία, πρέπει να αποτελέσει οριστικά παρελθόν.  



    

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Χτύπος γλυκόλαλης καμπάνας, μια πασχαλιά που κουβαλά μαζί της και το αεράκι του Επιτάφιου είναι για τους Έλληνες ο Πάριος. Μια ηχώ από τις γυναίκες που αγάπησε. Ένα φωτόδεντρο στην αυλή του ελληνικού τραγουδιού. Δεν είναι τυχαίο πως από πολύ νωρίς ο Καζαντζίδης μου είχε εμπιστευτεί ότι αυτόν θαύμαζε περισσότερο από τη γενιά του. Δεν είναι τυχαίο ότι Φλέρυ Νταντωνάκη, η μεγαλύτερα για μένα Ελληνίδα τραγουδίστρια, τρελαινόταν με τον Πάριο
Γιώργος Λιάνης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

24/11/1980 Ολοκληρώθηκαν οι ηχογραφήσεις του ιστορικού δίσκου Εδώ Λιλιπούπολη στα στούντιο της Columbia.
25/11/1939 Γεννήθηκε η συνθέτης Ελένη Καραίνδρου. Έχει γράψει υπέροχη μουσική για τον κινηματογράφο και τις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου