106 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
14.12.2017
Ορφέας | Main Feed

Εύφωνα και παράφωνα

Τάσος Π. Καραντής

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας συνθέτης;Ποιος είναι ο αγαπημένος σας συνθέτης; Τι απάντηση, από καρδιάς, θα δίνατε σ’ αυτό το ερώτημα;
Διαβάζω συνεχώς συνεντεύξεις ανθρώπων των γραμμάτων, ιδιαίτερα συγγραφέων και, πολύ συχνά, τους τίθεται το ερώτημα: «Ποιος είναι ο αγαπημένος σας συνθέτης;». Ε, λοιπόν, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, δηλώνουν ως αγαπημένο τους συνθέτη, το Μπετόβεν ή τον Μότσαρτ! Σε τέτοιο, δηλαδή, βαθμό, που αναγκάζομαι να ξανακοιτάξω, μήπως και διαβάζω τη συνέντευξη κάποιου συγγραφέα Βιεννέζου ή, τέλος πάντων, της Κεντρικής Ευρώπης!
Κι όμως, οι περισσότεροί τους κατάγονται είτε από την ελληνική περιφέρεια, είτε από λαϊκές συνοικίες της Αθήνας. Η δε ηλικία τους βρίσκεται κάπου ανάμεσα στα 40-70, με ότι αυτό συνεπάγεται για τα μουσικά ακούσματα με τα οποία μεγάλωσαν…
Ε, κάποιοι δηλώνουν ως αγαπημένους τους, τον Θεοδωράκη και τον Χατζιδάκι και, μόνο, κάνα – δυο, τον Τσιτσάνη ή τον Βαμβακάρη, που, πλέον, θεωρούνται κι αυτοί “κλασικοί” στο είδος τους, έχοντας περάσει στη “σφαίρα του μύθου” και του αναντίρρητα, απ’ όλους, αποδεκτού …
Επίσης, σχεδόν κανείς τους δεν δηλώνει κάποιο, έστω πασίγνωστο, όνομα από τη διεθνή ροκ και ποπ μουσική σκηνή, που πάντα αγκαλιάζεται από τους νέους της κάθε γενιάς…
Αλλά, ας μείνω στο “φαινόμενο” της, επί της ουσίας, ανυπαρξίας του ελληνικού τραγουδιού στις απαντήσεις τους. Πρέπει να διευκρινίσω, ότι δεν έχω τίποτα με την κλασική μουσική. Κι εγώ έχω τις στιγμές μου που την ακούω και, μάλιστα, μου αρέσουν ιδιαίτερα, ο Μπαχ κι ο Βιβάλντι. Αλλά, σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσα να τους πω αγαπημένους μου συνθέτες. Γιατί, αγαπημένος μας συνθέτης είναι αυτός που με τα τραγούδια του μεγαλώσαμε, ερωτευτήκαμε, κλάψαμε, διασκεδάσαμε, χορέψαμε …
Και δε νομίζω ότι εδώ στην Ελλάδα, μεγαλώνουμε, ερωτευόμαστε και διασκεδάζουμε με την κλασική μουσική. Θεωρώ ότι, στους περισσότερους από μας, η σχέση μαζί της είναι εγκεφαλική κι όχι καρδιάς.
Γιατί λοιπόν οι περισσότεροι άνθρωποι των γραμμάτων δηλώνουν ως αγαπημένους τους συνθέτες τους κλασικούς; Και μάλιστα δυο απ’ αυτούς (Μπετόβεν και Μότσαρτ) που, ως ονόματα, τους “ξέρουν κι οι πέτρες”;
Δύο τινά πρέπει να ισχύουν, ή δεν έχουν καμιά σχέση με την κλασική μουσική και ψεύδονται ή, κι αν έχουν κι ακούν, τη δηλώνουν ως αγαπημένη τους μουσική, για να ξεχωρίσουν από τους πολλούς και να μας δείξουν πως βρίσκονται σε άλλο, υψηλότερο, πνευματικό επίπεδο από το “λαουτζίκο”. Το ίδιο ισχύει και γι’ αυτούς που δηλώνουν Θεοδωράκη – Χατζιδάκι, αποτελεί, πλέον, μια πολύ κλισέ απάντηση. Είναι σπουδαίοι συνθέτες, αλλά το ελληνικό τραγούδι είναι πολύ πιο πλούσιο και διαθέτει πολλούς άλλους, εξίσου σημαντικούς, δημιουργούς. Εγώ, ας πούμε, θα δήλωνα αγαπημένους συνθέτες το Λοίζο, τον Κουγιουμτζή, το Σπανό και το Μούτση ή, στα πιο ορίτζιναλ λαϊκά, τον Άκη Πάνου. Όσο γι’ αυτούς που δηλώνουν Τσιτσάνη και Βαμβακάρη, είμαι σίγουρος, πως τα μόνα τραγούδια τους που γνωρίζουν είναι η «Συννεφιασμένη Κυριακή» κι η «Φραγκοσυριανή» αντίστοιχα. Αλλιώς, αν ήταν ψαγμένοι, θα μας ανέφεραν κι άλλα ονόματα, από Ζαμπέτα μέχρι Αντώνη Ρεπάνη.
Έχω λοιπόν την εντύπωση πως οι απαντήσεις τους είναι σικέ, οι περισσότεροι θέλουν να μας παρουσιάσουν ένα προφίλ διανοούμενου με κάποιες “λαϊκές πινελιές”, το οποίο, φυσικά, είναι μάσκα. Η αλήθεια είναι πως, στην προσπάθειά τους να ενταχτούν όσο το δυνατόν καλύτερα στα ιδεολογικά κι αισθητικά πλαίσια του ελιτίστικου σιναφιού τους, αποδέχονται χωρίς κανένα ενδοιασμό και προβάλλουν προς τα έξω, ένα συγκεκριμένο προφίλ – ταυτότητα, που είναι γελοία πανομοιότυπο. Γι’ αυτό πλέον τα γραπτά τους κι η τέχνη τους, γενικότερα, δεν μας αφορούν, γιατί δεν είναι μαζί μας, δεν μιλούν τη γλώσσα μας και δεν ακούν τα τραγούδια μας. Και γι’ αυτό δεν πρέπει να αναρωτιόμαστε γιατί δεν είναι μπροστάρηδες στα προβλήματά μας και στους αγώνες μας. Δεν συμπάσχουν μαζί μας, γιατί, αφενός, “ξέχασαν” την καταγωγή τους και το παρελθόν τους κι, αφετέρου, δεν αποδέχτηκαν ποτέ τους την “πρόσκληση” του Άκη Πάνου:

Για έλα κάθησε με μας / να δεις πως την περνάμε
σε τι κανάλι πέσαμε / και τι κουπί τραβάμε
Για έλα κάθησε με μας / εκεί που ζούμε μείνε
θα δεις πως τούτη η ζωή / μόνο ζωή δεν είναι
Για έλα κάθησε με μας / εσύ που κάνεις χάζι
για έλα κάθησε με μας / εδώ που δεν χαράζει
να μάθεις τι είναι θάνατος / και ποιος τον λογαριάζει

 

Φαίνεται, τελικά, πως από την υπερβολική προσπάθεια για την ένταξη στο σινάφι, “κουράστηκαν” κι έπαθαν αυτό που απεύχεται η Κατερίνα Γώγου σε ποίημά της:

Μη με πιάσουν στην κούραση
παπάδες κι ακαδημαϊκοί
και πουστέψω.

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
0 #3 Δημήτρης 19-08-2011 15:46
Η απάντησή σας με κάλυψε πλήρως...Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας, απλά μου φάνηκε πως στο άρθρο σας αναπτύξατε με τρόπο δογματικό και υποκειμενικό -όπως σας ανέφερα- τις απόψεις σας, σε αντίθεση με την απάντησή σας που παραθέσατε λεπτομερώς τις σκέψεις σας και κατάλαβα τι ακριβώς εννοούσατε πριν 3 χρόνια...
Παράθεση
 
 
0 #2 Τάσος Καραντής ... e-orfeas.gr 18-08-2011 10:33
Παραθέτοντας Δημήτρης:
Κύριε Καραντή, θεωρώ πολύ δογματικό το άρθρο σας και την οπτική σας γωνία άκρως υποκειμενική και λαϊκίστικη. Μου θυμίσατε...
Αγαπητέ Δημήτρη,
Με πήγες πίσω 3 χρόνια, γιατί αναγκάστηκα να το ξαναδιαβάσω κι εγώ, για να το θυμηθώ, επακριβώς. Δογματικό δεν θα έλεγα πως είναι, γιατί δεν είμαι καθόλου δογματικός ως άνθρωπος και δεν έχω παρωπίδες, αλλά το αντίθετο, σε σημείο, μερικοί να με παρεξηγούν και να με λένε κι αντιφατικό. Δεν κατηγορώ τους ανθρώπους που ακούνε κλασική και Θεοδωράκη ή Χατζιδάκι. Κλασική μουσική ακούω κι εγώ (αναφέρω στο άρθρο μου και ποιοι είναι οι αγαπημένοι μου), αλλά και πολλά άλλα πράγματα, και λόγω του δημοσιογραφικού μου επαγγέλματος, αλλά κι επειδή –ως άνθρωπος– μου αρέσει η ποικιλία. Όπως δεν τρώω, συνεχώς, μόνο κρέας, ή μόνο φρούτα ή μόνο σαλάτες, έτσι και με τη μουσική (για να μείνω σ’ αυτήν μόνο την Καλή Τέχνη), ακούω από κλασική και ηλεκτρονική, μέχρι έντεχνα / εντεχνολαϊκά (αναφέρω τον Λοΐζο και τον Κουγιουμτζή), ως βαριά λαϊκά (με Διονυσίου και Καζαντζίδη) ή και ποπ, ενός καλού επιπέδου, όπως π.χ. της Μπάμπαλη, ανάλογα με τις ώρες και τις στιγμές μου.
Θα έλεγα, βλέποντάς το, με την απόσταση των 3 χρόνων, ότι είναι, ίσως, περισσότερο επιθετικό. Δεν ήθελα να κατηγορήσω τους ανθρώπους που πραγματικά ακούνε αυτό που δηλώνουν, αλλά τις «κλισέ απαντήσεις», γιατί πιστέψτε με, υπάρχουν και τέτοιες. Γιατί υπάρχουν οι πραγματικοί διανοούμενοι κι οι «ψευτοδιανοούμενοι» που προσπαθούν να το παίζουν τέτοιοι, αραδιάζοντας, ονόματα κλασικών συνθετών, λογοτεχνών, ζωγράφων, σκηνοθετών κλπ, από τα πασίγνωστα, που τα ξέρουν ή τα έχουν ακουστά κι οι άσχετοι. Αυτό με ενοχλεί. Γιατί ο ψαγμένος, σε ένα είδος τέχνης, δεν θα αναφέρει μόνο τους πασίγνωστους, αλλά κι άλλους, που έχει ανακαλύψει, και, για πολλές και διάφορες, συγκυρίες, παρέμειναν άγνωστοι – έστω και σαν ονόματα – στους πολλούς. Και δυστυχώς συμβαίνει και σήμερα κι όχι μόνο την δεκαετία του’60. Όταν, προ 15ετίας, ήμουν μέλος στην Κινηματογραφική Λέσχη του νησιού μου, έβλεπα κάποιους να «χτυπιούνται» να παίξουμε ταινίες του Ταρκόφσκι, και την ώρα της προβολής τους έπαιρνε ο ύπνος μέσα στην αίθουσα! Τώρα, αν σε μια συνέντευξή τους, δήλωναν αγαπημένο τους σκηνοθέτη τον Ταρκόφσκι, πώς να τους χαρακτηρίσω αυτούς;
Ξέρω επίσης ποιητές που ξέφευγαν, από κλισέ απαντήσεις, κι ονόμαζαν τις μουσικές αγάπες τους, όπως, π.χ., ο Καρούζος που αγαπούσε τον Λοΐζο και τον Κουγιουμτζή ή ο Γκόρπας που του άρεσαν τα λαϊκά.
Τέλος, επειδή ο τίτλος και το θέμα μου ήταν «ο αγαπημένος σας συνθέτης», νομίζω ότι, γενικότερα, οι αγαπημένες συνήθειες, συνδέονται με τα βιώματά μας, από την παιδική μας κιόλας ηλικία. Οι μετέπειτα ανακαλύψεις, μεγαλώνοντας, έχουν να κάνουν κυρίως με τη γνώση που οδηγούν σε πιο ενσυνείδητες επιλογές. Αλλά η αγάπη κι ο έρωτας, δεν λέμε – για να κάνω και λίγο χιούμορ - πως είναι τυφλά;
Σ’ ευχαριστώ πάντως για τον εποικοδομητικό διάλογο.
Παράθεση
 
 
0 #1 Δημήτρης 18-08-2011 00:42
Κύριε Καραντή, θεωρώ πολύ δογματικό το άρθρο σας και την οπτική σας γωνία άκρως υποκειμενική και λαϊκίστικη. Μου θυμίσατε την ταινία "Μια γυναίκα στα μπουζούκια" που ο Χρόνης Εξαρχάκος παρακινεί τη Ζωή Λάσκαρη να υποκριθεί τη διανοούμενη και να πει στους δημοσιογράφους πως λατρεύει την κλασσική μουσική και διαβάζει Σαίξπηρ. Είτε θέλετε να το πιστέψετε όμως είτε όχι, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που πράγματι προτιμούν την κλασσική μουσική και το Σαίξπηρ και ασφαλώς εσείς ανήκετε σ'εκείνους που κατατάσσουν τους ανθρώπους αυτούς στους διανοούμενος, αν κρίνω από το άρθρο σας. Εμένα ο αγαπημένος μου συνθέτης είναι πράγματι ο Χατζιδάκις και ναι, έχω κλάψει κι έχω ερωτευτεί με τραγούδια όπως "Τα λόγια που περίμενα", "Πώς να κρατήσω το φως που βασιλεύει", "Πέντε γράμματα", "Σκοτεινή μητέρα", "Ο πωλητής ιδανικών στιγμών", "Έλα σε μένα" κλπ. Επίσης υποκλίνομαι στο καθαρόαιμο λαϊκό τραγούδι, αλλά δεν επιλέγω ν' ακούσω Άκη Πάνου ή Ζαμπέτα επειδή προτιμώ πιο λυρικές μελωδίες και πιο εγκεφαλικούς στίχους. Αλλά αυτό δε σημαίνει πως υποτιμώ αυτούς τους τεράστιους συνθέτες, γιατί πολύ απλά δεν έχω παρωπίδες- σε αντίθεση πιστεύω μ'εσάς. Δε λέω εγώ πως είμαι διανοούμενος, εσείς το λέτε (αφού κατά τη γνώμη σας όποιος προβαίνει σε τέτοιες δηλώσεις προσπαθεί να χαρακτηριστεί έτσι από τους άλλους). Τα υπόλοιπα άρθρα σας που διάβασα μού φάνηκαν σε γενικές γραμμές αντικειμενικά, το συγκεκριμένο όμως μου φαίνεται άκρως υποκειμενικό και βγαλμένο από τη δεκαετία του '60 -τότε που οι μουσικές επιλογές χαρακτήριζαν κατά κάποιο τρόπο το οικονομικό επίπεδο, τη μόρφωση κ.ο.κ.
Παράθεση
 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Όποιος δεν έχει τίποτα μονάχα αυτός ξέρει το τίποτα.
Κατερίνα Γώγου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

14/12/1883 Γεννήθηκε στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας ο μουσουργός Μανώλης Καλομοίρης
15/12/1933 Γεννήθηκε στην Αθήνα ο συνθέτης Άκης Πάνου

ΤΥΧΑΙΑ TAGS