195 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
23.10.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Τάσος Π. Καραντής

Πάλι ο Νταλάρας;

Εύφωνα και παράφωνα

Τάσος Π. Καραντής

Πάλι ο Νταλάρας; Πάλι για τον Νταλάρα γράφει ο Καραντής στον «ΟΡΦΕΑ»; Πάλι, όμως, ο Νταλάρας (μόνο) στο στόχαστρο;
Εν μέσω του θέματος – όσον αφορά τα εξωκαλλιτεχνικά του τραγουδιστικού μας τοπίου – των δηλώσεων και των(πιθανών) φοροδιαφυγών, πλειάδας τραγουδιστών, τρεις γνωστοί καλλιτέχνες, αποφάσισαν(όχι συνεννοημένα), να ασχοληθούν με τον Νταλάρα, και να τον επικρίνουν, με αφορμή συναυλίες του στην Τουρκία, για συνέντευξή του σε Κυπριακό έντυπο, και για κάποιες δηλώσεις του σ’ αυτό. Παλιός του φίλος ο ένας(Χάρρυ Κλυνν), συνεργάτης του – δημιουργός(ο στιχουργός Ισαάκ Σούσης) ο άλλος, κι ο ροκ τραγουδοποιός Γιάννης Αγγελάκας, ο τρίτος.
Το έχω ξαναγράψει, όσο βλέπω αυτήν την μονομερή «δαιμονοποίηση» του Νταλάρα, τόσο θα γράφω ανάλογα σχόλια, για τον απλό, λαϊκό, λόγο, ότι δεν μου αρέσουν οι κοινωνίες με «αποδιοπομπαίους τράγους κι εξοστρακισμένους» … Τις αντιμάχομαι – μέσω των σχολίων, απ’ το μετερίζι μου – κοινωνικοπολιτικά. Δεν υπάρχει το 100%, ούτε το απόλυτο καλό ή το απόλυτο κακό, σε κανέναν άνθρωπο – ότι κι αν είναι αυτός – ακόμα και στον χειρότερο εγκληματία!
Να διευκρινίσω, επίσης, το αυτονόητο, ότι επειδή κρίνω τις συγκεκριμένες θέσεις του Χάρρυ Κλυνν, του Ισαάκ Σούση, και του Γιάννη Αγγελάκα, δεν σημαίνει, ότι τους διαγράφω, και τους απορρίπτω, συνολικά, ως καλλιτεχνικές προσωπικότητες, αλλά κι ως ανθρώπους.

 

 


ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ
Αφορμή δυο συναυλίες, που θα έδινε ο Γιώργος Νταλάρας(τελικά αναβλήθηκαν για νέα ημερομηνία που θα ανακοινωθεί), μαζί με τον, γνωστό στην Ελλάδα, Τούρκο καλλιτέχνη, Zulfu Livaneli, βρήκε ο Χάρρυ Κλυνν, για να κατηγορήσει(βλ. http://www.facebook.com/harry.klynn) τον Νταλάρα, ότι αποτελούν πρόκληση! Λες κι είναι ο μόνος Έλληνας καλλιτέχνης που πάει να τραγουδήσει στην Τουρκία ή να συνεργαστεί με Τούρκους συναδέλφους του! Μια απλή διερεύνηση του θέματος, θα δείξει ακριβώς το αντίθετο! Την αφήνω στον ίδιο τον κ. Κλυνν, που οφείλει να το κάνει, και να επανέλθει στο θέμα, νηφάλια, κι όχι εν θερμώ και «στο γόνατο». Τι εννοώ; Ας τα πάρουμε ένα – ένα :
-    Τον ρωτάει τον Νταλάρα : «Εσύ πας να τραγουδήσεις(στη Σμύρνη & στην Κωνσταντινούπολη) τι;». Ποια θα ήταν η εύλογη απάντηση; Ελληνικά τραγούδια, από έναν κορυφαίο Έλληνα καλλιτέχνη, σε δυο τόπους, συνδεδεμένους με την  ιστορία της Ελλάδας.
-    Συνεχίζει : «Όλα εμπόριο είναι;». Αφού από την τέχνη του ζει, δεν πρέπει να αμειφτεί; Ο κ. Κλυνν, δεν αμείβεται από την τέχνη του;
-    Αναφέρεται ακόμα και στις ονομασίες της αφίσας(ΣΜΥΡΝΗ - IZMIR & ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ - ISTANBUL). Στην Τουρκία θα γινόντουσαν οι συναυλίες (οι οποίες αναβλήθηκαν, τελικά, για αργότερα), σε ποια γλώσσα να ήταν οι αφίσες; Δηλαδή, άμα έρθει να δώσει συναυλία στην Αθήνα ένας ξένος καλλιτέχνης, σε συνεργασία με έναν Έλληνα, δεν πρέπει θα γράφουν οι αφίσες ΑΘΗΝΑ; Τι πρέπει να γράφουν; ATHENS;! Παγκόσμια η Κωνσταντινούπολη είναι γνωστή ως Istanbul, τι να κάνουμε τώρα; Κι η Ελλάδα ως Greece. Να τα αλλάξουμε με «χρυσαυγήτικο τσαμπουκά»;!
-    Κι αυτόν τον χαρακτηρισμό «βασιλεύουσα», δεν τον κατάλαβα … Ας μας εξηγήσει ο κ. Κλυνν, τον εννοεί, με την ιστορική του έννοια (πριν αιώνες, επί Βυζαντίου) ή πιστεύει και σήμερα στην «βασιλεύουσα» και στις «βασιλείες»;
-    Παρακάτω κατρακυλάει σε χονδροειδή λάθη, μπερδεύοντας τις ημερομηνίες των συναυλιών (24/9), με την καταστροφή της Σμύρνης (που έγινε στις 9/9!) και (25/9) με τα «Σεπτεμβριανά» (που έγιναν στις 6/9!)
-    Ακόμα και για τους Τάσο Ισαάκ & Σολωμό Σολωμού, για τους οποίους κλαίγεται, κάνει λάθος τα ονόματά τους! Τον Τάσο Ισαάκ τον λέει Τάσο Σολωμού! Και τον Σολωμό Σολωμού τον λέει Ισαάκ Ισαάκ!

Συμπέρασμά (μου) : φτηνός λαϊκισμός («στο γόνατο») και μπανάλ( πάλι με τον Νταλάρα!).
Δεν μας καίνε άλλα σοβαρότερα, εδώ στην Ελλάδα, από δυο συναυλίες του Νταλάρα, για να σατιρίσετε, να σχολιάσετε και -  αν αυτός είναι ο σκοπός σας - να αφυπνίσετε τον κόσμο;


ΙΣΑΑΚ ΣΟΥΣΗΣ

Ο καλός στιχουργός, πιάστηκε, από μια συνέντευξή του (στον κυπριακό Τύπο) για να προβάλει, μονομερώς, στον Νταλάρα, γενικότερα θέματα του ελληνικού τραγουδιού, που αφορούν πολλούς… Κι επειδή έχει συνεργαστεί, σε αρκετά, όμορφα κι επιτυχημένα, τραγούδια μαζί του, θα έπρεπε να ήταν λίγο πιο φειδωλός στα σχόλιά του(αν και καμιά σχέση, δεν έχει το σχόλιό του, με το «λαϊκίστικο, εθνικοπατριωτικό, μανιφέστο» του Χάρρυ Κλυνν). Ας δούμε, σχολιάζοντάς τα, κι εδώ τα κύρια σημεία του (http://www.facebook.com/isaaksusis?ref=ts) :
-    Κρίνοντας τον Νταλάρα, εφ’ όλης της ύλης, ξεκινάει από το ρεπερτόριό του, γράφοντας ότι το νόθεψε «μ’ άλλα λόγια να αγαπιόμαστε τραγούδια». Δεν θα πω ότι ο Νταλάρας – τα τελευταία χρόνια -  βγάζει το ένα αριστούργημα πίσω απ’ τ’ άλλο, αλλά ούτε ο μόνος είναι (γιατί τέτοια τραγούδια γράφονται κατά βάση σήμερα) – άρα γιατί κρίνεται μόνο αυτός – και, σε κάθε περίπτωση, ο Νταλάρας ψάχνεται (έστω με την αισθητική του), δεν βαριέται, δεν κάθεται, όπως άλλοι, επαναπαυόμενοι κι εκμεταλλευόμενοι(οικονομικά) τις «παλιές τους δάφνες». Αυτό, τουλάχιστον, θα έπρεπε να του έχει αναγνωριστεί και να εκτιμηθεί, γιατί μιλάμε για τον ρέκορντμαν του ελληνικού τραγουδιού, που έχει 45 χρόνια στη δισκογραφία, έχοντας πλέον περάσει τα 60… κι όμως είναι υπερδραστήριος, εργατικός και δημιουργικός!
-    Ακολουθεί τη μόδα και τραγουδάει το σήμερα, γράφει ο Ισαάκ Σούσης. Μα αυτό έκανε πάντα ο Νταλάρας! Από τις αρχές της καριέρας του! Από 20χρονος νεαρός, διαμαρτυρόταν στον Μάτσα, ότι δεν ήθελε να τραγουδάει, τους – τυποποιημένους – στις αρχές των ‘70s, Μητσάκη, Δερβενιώτη, Βίρβο κλπ., και ζητούσε το νέο, που στην εποχή αυτή ήταν, για να μείνω στα κυρίαρχα ονόματα, ο Λοΐζος κι ο Κουγιουμτζής. Ε, τι να κάνουμε; Ο Νταλάρας συνεχίζει να τραγουδά το σήμερα, αλλά δεν υπάρχουν πια Λοΐζος & Κουγιουμτζής. Τους κατάπιε η λαίλαπα των τραγουδοποιών, με τα τραγούδια των λίγων ακόρντων, και τις μέτριες ως ανύπαρκτες φωνές, σε μια τέχνη, όπως είναι το τραγούδι, που είναι η τέχνη της φωνής …   
-    Τον κατηγορεί ότι έπαψε να είναι ο στυλοβάτης ενός άλλου ήθους στη διασκέδαση; Από πού αντλεί αυτό το συμπέρασμα; Από την 3μηνη συνεργασία του με τον Ρέμο(προ 8ετίας – την οποία παραδέχτηκε ότι ήταν λάθος), σε μια 45ετή διαδρομή όταν, από τα 24 του (το 1974) άφησε τα νυχτερινά μαγαζιά, κι ότι αυτό(οικονομικά) συνεπάγεται;
-    Υπαίτιος για την αποτίναξη των δημιουργών από τη δισκογραφία, δεν είναι αποκλειστικά ο Νταλάρας, αλλά όλοι οι δημοφιλείς τραγουδιστές(με μπροστάρη τον Καζαντζίδη, που έπαιρνε ποσοστά, με το έτσι θέλω, από τα πνευματικά δικαιώματα του Νικολόπουλου, σύμφωνα με καταγγελίες του τελευταίου), οι δισκογραφικές εταιρείες, κι οι τραγουδοποιοί, του τύπου «τα κάνω όλα μόνος μου»… αμ δε γίνεται… Αντίθετα, ο Νταλάρας, ανήκει στους λίγους, που τιμά και σέβεται τους δημιουργούς, με συνεχείς αναφορές σ’ αυτούς και πάμπολλα αφιερώματα.
-    Η πολιτική ταύτιση με τη σύζυγό του, είναι ανεπιτυχής, κι οδηγεί στην πουριτανική Ελλάδα, του «η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα» … όταν δυο άνθρωποι είναι ζευγάρι και παντρεμένοι, δεν σημαίνει πως είναι και σιαμαίοι …!  
-    Τις σκληρές κριτικές, δεν τις δέχεται τώρα ο Νταλάρας, επειδή, δήθεν, εξόκειλε, από τις ιδεολογικές θέσεις του, αλλά από τότε που άρχισε να ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ από τους συναδέλφους του, από τότε που έπαψε να είναι – όπως το έχει πει ο ίδιος – το συμπαθητικό νεαρό «νταλαράκι»… Κομβικό σημείο, το φαινόμενο(καταγραμμένο στο «Βιβλίο των ελληνικών ρεκόρ») το ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΣΤΑΔΙΟ το 1983, αν ψάξει κανείς στον Τύπο της εποχής θα ανακαλύψει – 30 χρόνια πριν(!) - τις πρώτες σκληρές κριτικές για τον Νταλάρα… Οι υπόλοιποι της γενιάς του, κρατήθηκαν σε απόσταση ασφαλείας, γιατί δεν έκαναν τα ρεκόρ του Νταλάρα, δεν ΞΕΧΩΡΙΣΑΝ! …
-    Για τα ποπ μονοπάτια, όπου αναφέρεται, είναι μεγάλη η κουβέντα, που δεν θα την ανοίξω εδώ. Καταρχάς, δεν πιστεύω στη δαιμονοποίηση του ποπ, ως είδους, αντίθετα, αποτελεί σημαντικό μέρος του τραγουδιού μας, και, δεύτερον, θα τον παραπέμψω στα λαϊκοπόπ μονοπάτια(Ψινάκης, Ζήνα, Τερλέγκας κ.ά.) του, σεβαστού, συναδέλφου του, Μάνου Ελευθερίου. Οι δημιουργοί είναι αυτοί που τα δημιουργούν κι ερμηνευτές τα τραγουδάνε. Ο ποιητής Μιχάλης Γκανάς έγραψε το «Με λένε Πόπη», ο Νταλάρας το «πλήρωσε» (με σάτιρα από τον Πανούση, ο οποίος δε σατίρισε τον Γκανά …) που τραγούδησε τον σημαντικό ποιητή …

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ
Επιστολή έστειλε στο «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» κι ο Γιάννης Αγγελάκας, με αφορμή τη συνέντευξη του Νταλάρα στο κυπριακό περιοδικό και την δήλωσή του: «Αισθάνομαι συνεχώς ενοχές για τα λεφτά που κέρδισα από την δουλειά μου και δεν το έκρυψα ποτέ. Αμείφθηκα από τη δουλειά μου έντιμα και καθαρά. Δυστυχώς, ποτέ δεν τα κατάφερα να ταυτιστώ με τον σύγχρονο τίτλο του πετυχημένου, ώστε να μην αισθάνομαι ενοχές. Δεν ισοπεδώθηκα.».
Κι έστειλε την παρακάτω επιστολή :

«ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΓΙΩΡΓΟ ΝΤΑΛΑΡΑ

Αγαπητέ κύριε Νταλάρα, όλοι γνωρίζουν πως οι ενοχές είναι το βασικό ψυχολογικό υπόβαθρο κάθε μεγάλης δημιουργικής καλλιτεχνικής ψυχής και πως είναι φυσιολογικό, όσο ο καλλιτέχνης γιγαντώνεται πνευματικά να γιγαντώνεται παράλληλα και η υλική του περιουσία, πράγμα που μπορεί να τον οδηγήσει σε ψυχολογικό  ηθικό και δημιουργικό αδιέξοδο. Κατανοώντας, λοιπόν, το δράμα που βιώνετε σαν τέτοιος καλλιτέχνης αυτό το καιρό, παράλληλα με το άλλο μεγάλο εθνικό μας δράμα, έχω να σας προτείνω (απορώ πως δεν το σκεφτήκατε μόνος σας) να κρατήσετε για σας και την οικογένεια σας το απολύτως απαραίτητο κομμάτι της περιουσίας σας και να προσφέρετε την υπόλοιπη για να απαλύνετε τον πόνο μερικών έστω από τους εκατομμύρια αναξιοπαθούντες συμπολίτες μας. Προχωρήστε άφοβα στην προσωπική  και καλλιτεχνική σας απελευθέρωση και ενταχθείτε σιγά - σιγά στο κίνημα του συναισθηματικού κομμουνισμού που γιγαντώνεται και αυτό τελευταία στους κύκλους των καλλιτεχνών και των διανοούμενων της πατρίδας μας.

Γιάννης Αγγελάκας»

Καταρχάς, να πω, ότι θα συμφωνήσω, με τη γενική τοποθέτηση του Αγγελάκα! Γιατί την κάνει -  τώρα όμως – μόνο προς τον Νταλάρα; Επειδή είναι ο μόνος καλλιτέχνης που έχει αποκτήσει χρήματα και περιουσία από την τέχνη του; Ή, επειδή, είχε το θάρρος να ομολογήσει δημόσια τις ενοχές του;
Αν ήμουν στη θέση του Αγγελάκα, θα ξεκινούσα πρώτα από το μοίρασμα της δικής μου περιουσίας (σαφώς η περιουσία του Αγγελάκα δεν είναι του μεγέθους του Νταλάρα, αλλά, είναι πολύ παραπάνω του μεγέθους του σημερινού φτωχού μέσου νεοέλληνα) και μετά θα απεύθυνα την επιστολή – πρόσκληση(πρόκληση) προς όλους τους καλλιτέχνες(«ποιοτικούς» & «εμπορικούς») του οικονομικού μεγέθους του Νταλάρα. Τι περιμένει; Να ομολογήσουν όλοι τις τύψεις τους; Αν τον ενδιαφέρει – πραγματικά – η απάλυνση του πόνου των φτωχών συμπατριωτών μας, και δεν υπερτερεί η – γνωστή, μοδάτη, αντινταλαρική αντιπάθεια – τον καλώ, δημόσια, να στείλει δεύτερη επιστολή προς όλους τους καλλιτέχνες του οικονομικού μεγέθους του Νταλάρα, ο κατάλογος είναι μακρύς, και γνωστός, δεν χρειάζεται να του τον υποδείξω εγώ.
Τέλος, κατά την άποψη μου, δεν υπάρχει «κίνημα συναισθηματικού κομμουνισμού» κ. Αγγελάκα. Είτε κάποιος είναι χριστιανός φιλάνθρωπος, είτε είναι ουμανιστής, είτε είναι επαναστάτης κομμουνιστής, που παλεύει για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος, και την εγκαθίδρυση ενός άλλου (του κομμουνιστικού), όπου δεν θα υπάρχουν φτωχοί και πλούσιοι, κι άρα, δεν θα χρειάζεται το «παυσίπονο» της φιλανθρωπίας, ή της όποιας ανθρωπιστικής πράξης αγάπης(που ουσιαστικά προτείνετε κ. Αγγελάκα), στα πλαίσια του σημερινού κοινοβουλευτικού μας συστήματος.
Αναμένω, λοιπόν, δεύτερη επιστολή – πρόσκληση, προς όλους τους οικονομικά εύρωστους καλλιτέχνες κι όχι μόνο προς τον Νταλάρα …

_._
Τελικά, κάπου το λέει και μόνος του ο Ισαάκ Σούσης : «Με το παρντόν κ. Νταλάρα που δεν σας κρίνουμε σαν σκέτο σόουμαν, μοχθήσατε πολύ για να παίρνετε αυτές τις κριτικές όχι από χολωμένους ανταγωνιστές σας, αλλά από τον σκληρό πυρήνα ανθρώπων που σας ξεχωρίζουν».
Αυτή είναι η αλήθεια. Στην Ελλάδα όποιος ξεχωρίζει, κάνει ρεκόρ, πιάνει κορυφές, αντί να τον θαυμάζουμε και να είμαστε περήφανοι σαν λαός, τον πολεμάμε και βγάζουμε τα μάτια μας. Θέλει υπέρβαση το θαυμάζειν, το μισείν είναι ζωώδες (του ανθρώπινου είδους) ένστικτο.   

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
+3 #1 Γιωργος Κοκκαλης 17-11-2012 01:08
..μπραβο κε Καραντη.Αλλά τι να πεις ζε μια Ελλαδα που ημικροψυχία,η χαιρεκακια,η ζήλεια ο φθονος, περισσευουν. Αν οΓιωργος ηταν τού life style,αν ειχε 3 γάμους΄,2 εξωγαμα,δεν ειχε γνωμη,δεν επαιρνε τους ΑΞΙΟΥΣ μαζι του,σημερα δεν θα του επιτιθετο κανεις////
Παράθεση
 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Το παραμύθι της τέχνης λέει πάντα την αλήθεια
Διονύσης Σαββόπουλος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

23/10/1925 Γεννήθηκε στην Ξάνθη ο συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις
24/10/2010 Έφυγε από τη ζωή ανήμερα των γενεθλίων της η τραγουδίστρια του Νέου Κύματος Καίτη Χωματά

ΤΥΧΑΙΑ TAGS