103 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
14.12.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Τάσος Π. Καραντής

Αντι- κομφορμιστικά «Βατόμουρα»

Εύφωνα και παράφωνα

Τάσος Π. Καραντής

Αντικομφορμιστικά «Βατόμουρα»«Ήσουν σαν κόλεϋ μ’ αυτά τα ρόλεϋ
με το κεφάλι σου θα ’παιζα βόλεϋ»

«Σε σιχαινόμουνα, είχες το χάλι σου
έτσι που μύριζε η αμασχάλη σου»

«Βατόμουρα, βατόμουρα εμείς πάμε για όνειρα
Βατόμουρα, βατόμουρα εμείς τα ασχημόμουρα»

«Να ’ταν λέει πιο μεγάλες οι λακκούβες / να ’πεφταν για ψαροντούφεκο οι κλούβες»

Από το δίσκο του Β. Παπακωνσταντίνου Βατόμουρα» (2008)

«Θα ερωτευτώ τον Παπανδρέο, τον Ποπάϋ, τον Ζορό»
Από το δίσκο του Β. Παπακωνσταντίνου Χαιρετίσματα»(1987)


«Κίνημα – χάπια, σελοτέηπ –πτυχία / άγιοι-σέρβις, μπόντυ μπίλντινγκ – ηχεία
κάμερες-γκαίη, φουστανέλες – ψυχώσεις / κι ότι σου δίνουνε για να καυλώσεις»

«Το ηλεκτρικό μου πρόβατο κοιμάται / τον ύπνο του δικαίου του σφαχτού»

«Τυφλές αρραβωνιαστικές, αόματοι λαχειοπώλες / σκοτώνονται σε καραμπόλες»

«Οι ποιητές κι οι μουσικοί πίσω απ’ τα σύρματα
ξιφομαχούν με λόγια ασύρματα
οι χήρες με τα ορφανά, επαίτες γέροι στρατιώτες
γκρεμίζονται σ’ αυτές τις νότες»

Από το δίσκο του Β. Παπακωνσταντίνου Όλα από χέρι καμένα»(1988)

 

Τους παραπάνω στίχους, από τραγούδια του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τους χωρίζει μια 20ετία κι αυτό μας δείχνει ότι, ο δημοφιλής ροκ ερμηνευτής ακολουθεί με συνέπεια ένα καταγγελτικό είδος τραγουδιού που, αρκετές φορές, το χαρακτηρίζουν οι σατιρικοί και σουρεαλιστικοί στίχοι.

Αν όμως, για τις προ 20ετίας συνεργασίες του με το Νικόλα Άσιμο και τον Κώστα Τριπολίτη έχει πάρει, από δημοσιογράφους, κριτικούς και ΜΜΕ, “επαίνους κι εύσημα”, τώρα, με την πρόσφατη συνεργασία του με τον Σταμάτη Μεσημέρη, πήρε μπόλικα “αναθέματα”! Κατηγορήθηκε η καινούρια του δουλειά(«Βατόμουρα») ότι αγγίζει τα όρια της γελοιοποίησης του καλλιτέχνη και χαρακτηρίστηκαν οι στίχοι του Μεσημέρη, αλλά και του ίδιου του Παπακωνσταντίνου, ως “ατοπήματα”, ιδιαίτερα, μάλιστα, οι ομοιοκαταληξίες τους. Το όλο πράγμα προχώρησε και πιο πολύ, αφού προτάθηκε στον μεν Μεσημέρη να αλλάξει επάγγελμα, στον δε Παπακωνσταντίνου να μην ξανασυνεργαστεί μαζί του και να προσέχει άλλη φορά! Μιλάμε, λοιπόν, για άκρως επικίνδυνες κι αμοραλιστικές δημόσιες προτροπές, αφού οι άνθρωποι αυτοί βιοπορίζονται απ’ την τέχνη τους!

Δηλαδή, με συγχωρείτε, τι διαφορά έχει η ομοιοκαταληξία στο στίχο του Τριπολίτη «λαχειοπώλες – καραμπόλες» ή «σύρματα - ασύρματα» από, την ομοιοκαταληξία του Μεσημέρη «λακκούβες - κλούβες» ; Ή τι διαφορά έχει ο στίχος «Μόνο λυπήθηκα για τον κουμπάρο / μήπως να πήγαινε μ’ έναν φαντάρο» του Παπακωνσταντίνου(από το τραγούδι «Ο κουμπάρος» του νέου του δίσκου), από τον στίχο «Θα ερωτευτώ τον Παπανδρέο, τον Ποπάϋ, το Ζορό / και δεν ξαναγαπάω θηλυκό» του Άσιμου(από το τραγούδι «Καταρρέω», από τα «Χαιρετίσματα» του 1987); Δεν υπηρετούν τον ίδιο σκοπό στα συγκεκριμένου ύφους τραγούδια;

Κι όμως, υπάρχουν βασικές διαφορές! Τον Άσιμο, αυτήν τη ευαίσθητη ψυχούλα, αφού τον “αυτοκτόνησε” το σύστημα, εκ των υστέρων, νεκρό κι ακίνδυνο πια, τον θεώρησε καλτ! Έτσι, αφού πλέον, τα κατάφερε, έστω και μετά θάνατον, να περάσει στη “σφαίρα του μύθου”, ποιος τολμά τώρα να τον αγγίξει; Χρειάζονται … κότσια! Το ίδιο ισχύει και για τον Τριπολίτη, αφού κι αυτός θεωρείται ήδη καλτ. Αυτό δεν συνέβη και με τον Μάρκο Βαμβακάρη; Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έβγαζε πιατάκι στις ταβέρνες κι έτρωγε κλωτσιές από τις δισκογραφικές εταιρείες κι, αφού πέθανε, έγινε ο “μέγας Μάρκος”! Κι όταν ακούσουν, όλοι αυτοί – οι δήθεν προοδευτικοί κριτές και δημιουργοί τάσεων – το τραγούδι του Μάρκου «Σκύλα μ’ έκανες και λιώνω», αναφωνούν “τι καταπληκτικό ρεμπέτικο”(!), ενώ, είναι σίγουρο, ότι μέσα τους “ξινίζουν”! Τους πέφτει βαρύ στην αστική και κυριλέ αισθητική τους! Αλλά τι να πουν; Βαμβακάρης είναι αυτός, την κάνουν γαργάρα! Ενώ, αν τολμήσει, κάποιος σημερινός στιχουργός να γράψει αυτόν τον στίχο, θα του βάλλουν την ταμπέλα του “σκυλά”! Είναι άλλο θέμα, βέβαια, ότι ένα τέτοιο σημερινό τραγούδι, μετά από 50 χρόνια θα είναι το “αυριανό ρεμπέτικο”, ενώ πολλά, απ’ τα λεγόμενα “έντεχνα”, που μας τα προπαγανδίζουν με το “στανιό” και τσιμπιόμαστε για να μας αρέσουν, έτσι, ως τόνωση της ψευτοαριστερής και ψευτοκουλτουριάρικης μάσκας μας, θα έχουν πάει στα … αζήτητα!

Τελικά, όλα είναι ζήτημα κυριαρχίας. Μου έλεγε μια συγγραφέας – σε συνέντευξή της – τι και ποιοι καθορίζουν ως αποδεκτό το «Συνουσιαζόμαστε με επί χρήμασι εκδιδόμενες γυναίκες» κι ως μη αποδεκτό το «Γαμάμε τις πουτάνες»; Είναι, δηλαδή, σαφές, ότι τα κριτήρια του αποδεκτού και μη αποδεκτού είναι, καθαρά, ιδεολογικά και τα θέτουν, μέσα σε κατασκευασμένα πλαίσια, συγκεκριμένες κυρίαρχες αισθητικές και πολιτιστικές ελίτ. Όσων το έργο εμπεριέχει τις ιδεολογικές και κοινωνικές αξίες τους, αυτό και περνά τον κανόνα, των υπολοίπων απορρίπτεται. Τώρα, όσοι μπαίνουν “λάθρα” στον “κανόνα” τους, όπως ο Τριπολίτης κι ο οξύς καταγγελτικός στίχος του ή ο, νεκρός, Άσιμος, είναι, απλά, οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Θα μπορούσε όμως να ρωτήσει κάποιος, πρέπει, ντε και καλά, να μας αρέσουν τα «Βατόμουρα»; Όχι! Άλλο είναι, όμως, το “μ’ αρέσει, δεν μ’ αρέσει”(προσωπικά κι υποκειμενικά) κι άλλο, πως, ότι δεν αρέσει στην κυρίαρχη τάξη κι ιδεολογία μας, το αφήνουμε έξω από τον κανόνα ΜΑΣ, με το στίγμα του άτεχνου ή του γελοίου! Και, κυρίως, προσπαθούμε, μέσα από τη δύναμη των ΜΜΕ, να προπαγανδίσουμε και να περάσουμε αυτόν τον κανόνα όσο το δυνατόν περισσότερο. Πρέπει, κάποτε, να καταλάβει ο αναγνώστης, πως όσοι γράφουμε, προσωπικές απόψεις εκφράζουμε και δημοσιοποιούμε κι όχι θέσφατα! Ας τις λάβει υπόψη του, αλλά ας κρατήσει, με νύχια και με δόντια, την δική του, τελική, άποψη.

Δεν ξέρω, λοιπόν, αν τα «Βατόμουρα» είναι ή όχι σημαντικά(προσωπικά μου άρεσαν), θα το αποδείξει ο χρόνος. Είμαι όμως σίγουρος ότι είναι αντικομφορμιστικά, γι’ αυτό κι ενόχλησαν τόσο πολύ αυτούς που έπρεπε να ενοχλήσουν. Κι αυτό είναι μια νίκη του Βασίλη, αλλά κι όλων μας!

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Θα ’ρθει η μέρα που η νέα φτώχεια θα εκδικηθεί πολύ σκληρά τους άθλιους τραπεζίτες. Για τη μέρα αυτή τραγουδώ πάντα.
Μανώλης Μητσιάς

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

14/12/1883 Γεννήθηκε στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας ο μουσουργός Μανώλης Καλομοίρης
15/12/1933 Γεννήθηκε στην Αθήνα ο συνθέτης Άκης Πάνου

ΤΥΧΑΙΑ TAGS