104 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
14.12.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Τάσος Π. Καραντής

Της εξουσίας

Εύφωνα και παράφωνα

Τάσος Π. Καραντής

Λέγεται συνεχώς, ότι σήμερα δεν γράφονται πολιτικά τραγούδια ή, τουλάχιστον, ότι γράφονται πολύ λίγα κι όχι “φωναχτά”, σαν τα αντίστοιχα τραγούδια, για παράδειγμα, της δεκαετίας του ’70, που εξυπηρετούσαν συγκεκριμένα, σωστά αιτήματα, αυτής της γενιάς. Δεν ξέρω αν γράφονται ή δεν γράφονται, το σίγουρο όμως είναι ότι δεν βγαίνουν προς τα έξω, δεν εκδίδουν οι εταιρείες τέτοιου είδους δουλειές. Πολύ πρόσφατα όμως, με εξέπληξε ευχάριστα και με γέμισε αισιοδοξία, ένα βαθύτατα πολιτικό τραγούδι, σε στίχους, μουσική κι ερμηνεία του δεξιοτέχνη του μπουζουκιού Χρήστου Κωνσταντίνου.

Είναι ένα τραγούδι που, πραγματικά, οι στίχοι του ξεχωρίζουν κι εστιάζουν πάρα πολύ εύστοχα στο πολιτικό πρόβλημα της εποχής μας που είναι: η έλλειψη εγρήγορσης και, κατά συνέπεια, αντίδρασης απέναντι στην όποια μορφή εξουσίας. Στις μέρες μας, όλο και περισσότερο εξαναγκαζόμαστε να διαβιώνουμε αλλά και να επιβιώνουμε μέσα από μικρές και μεγάλες ομάδες – αντικατοπτρισμούς του καπιταλιστικού συστήματος. Τις ομάδες αυτές – από το έθνος και τη θρησκεία, ως το κόμμα, την ποδοσφαιρική ομάδα και το φανκλάμπ - τις φαντασιωνόμαστε ιδεατές, και, μέσω αυτών, αντιπαρατιθέμεθα με άλλες, αντίστοιχες ομάδες, τις οποίες τις σηματοδοτούμε αρνητικά. Το πιο τρομερό από όλα όμως είναι, πως στις ομάδες αυτές δεν υπάρχει ισότητα, αλλά αρχηγός κι οπαδοί, εξουσιαστές κι εξουσιαζόμενοι - τραγικοί χειροκροτητές τους. Μέσα από ένα άνισο και κίβδηλο “εμείς”, το “εγώ” περιορίζεται στον μίζερο ρόλο του πιστού, του υπηκόου, που δεν αμφισβητεί κι, ουσιαστικά, αυτοκαταργείται. Δεν υπάρχει, δηλαδή, ταυτόχρονο “εμείς” κι “εγώ” για τον καθένα μας, αλλά ένας σαφής διαχωρισμός. Και τελικά, βέβαια, υπάρχουμε μέσα από τους πολέμους μεταξύ αυτών των ομάδων, που, πάντα, εξυπηρετούν όχι τους, πολλούς, “εμάς”, αλλά τους, “λίγους”, άλλους! Πάνω σ’ αυτό το σκηνικό, έρχεται ο Χρήστος Κωνσταντίνου, μέσα από τους τολμηρούς στίχους του, να επισημάνει την ουσία του προβλήματος, να επικεντρώσει στην έλλειψη αμφισβήτησης και να μας παρουσιάσει την όλη παθητική κατάσταση, αλλά και τη δυνατότητα ανατροπής της μέσα από την αφύπνιση.

Κι όλα αυτά μας τα δίνει συγκεντρωμένα, μέσα από τους στίχους ενός μόνο τραγουδιού, από τον πρώτο του προσωπικό δίσκο («Κάνω τη ρίζα μου φτερό», MBI / 2008), με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Της εξουσίας»:

Της εξουσίας τα σκολειά
σου τα ’πανε παιδεία
και των εμπόρων τα σκαλιά
σου τα ’παν εκκλησία.
Μα λέξη δε σου είπανε
και σκόπιμα σου κρύψανε
το ζεϊμπέκικο του νου
που φέρνει ελευθερία
γιατί το ξέρουνε, καλά
κρυμμένη είν’ η ουσία.

Οι μεν σου τάζουνε τη γη
οι άλλοι στα ουράνια
και της ελπίδας τίμημα
περίσσια περηφάνια.
Κι οι μάγκες εκ του ασφαλούς
έχουνε πονηρέψει
γιατί κανένας δε γυρνά
ρέστα να τους γυρέψει
γιατί δε γύρισε κανείς
ρέστα για να γυρέψει.

Μες στο μυαλό σου όποιος μπει
σε κάνει ό,τι θέλει
κι αντί για ζεϊμπέκικο
χορεύεις τσιφτετέλι
σαν την αρκούδα με τριχιά
στου κόσμου το παζάρι
και γίνεται η αλήθεια σου
λιμαρισμένο ζάρι

Και το κελί που σ’ έριξαν
σαν τη θηλιά στενεύει
το βολεμένο σου μυαλό
άλλο κελί γυρεύει
γυρεύει μεγαλύτερο
γεμάτο με καλούδια
κι εμένα απ’ έξω σαν τρελό
λεύτερα να σου τραγουδώ
της φυλακής τραγούδια
της φυλακής που σ’ έριξαν
γεμάτη με καλούδια.

Στα λεύτερα τα βήματα χαίρεται ο θεός
χορεύει ένας άνθρωπος απλά αληθινός.
Άκου λοιπόν το μυστικό κι αγάπα την ουσία
να δεις πως τούτος ο χορός είναι Αυτογνωσία
κι άντε να δούμε ύστερα πως θα ’χουν εξουσία.

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Εν αρχή ην ο ήχος κι όχι ο λόγος.
Σταύρος Ξαρχάκος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

14/12/1883 Γεννήθηκε στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας ο μουσουργός Μανώλης Καλομοίρης
15/12/1933 Γεννήθηκε στην Αθήνα ο συνθέτης Άκης Πάνου

ΤΥΧΑΙΑ TAGS