158 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
21.10.2017
Ορφέας | Main Feed

Εύφωνα και παράφωνα

Τάσος Π. Καραντής

Ενόχλησε πολλούς το τραγούδι, και για πολλούς και διάφορους λόγους.
Βασικά, επειδή η επίμαχη λέξη(«Πουτάνα(στην ψυχή)»), βρίσκεται στον τίτλο, και, κατόπιν, για αρκετές και διάφορες αφορμές(μέινστριμ ταυτότητα του τραγουδιστή, χώροι εμφανίσεών του, είδος κι ύφος ρεπερτορίου του κλπ.), καθότι, μην ξεχνάμε, ποτέ, πως οι «γκρινιάρηδες κριτές - γραφιάδες» προέρχονται από το «εντεχνοκουλτουριάρικο στρατόπεδο», το οποίο, είναι τόσο «δημοκρατικό και προοδευτικό», όπου ότι, το διαφορετικό, δεν τους είναι αρεστό, δεν πρέπει, να υπάρχει, ή, τουλάχιστον, να μην προβάλλεται(σας θυμίζει κάτι;!), μπας και σκανδαλιστεί κανένας πιστός(τους) και παραστρατήσει.
Τα ντύνουν, εντέχνως, δε, όλα αυτά, με εξηγήσεις κι αναλύσεις, στις οποίες όμως, η λογική κι η πρακτική των «δύο μέτρων και δυο σταθμών» πάει σύννεφο!
Καταρχάς, απ’ το ρεμπέτικο, και τη συνέχειά του, το λαϊκό μας τραγούδι, δεν λείπουν οι βωμολοχίες, σε στίχους ή σε τίτλους(«Άσπρα μούρα, μαύρα μούρα/ είσαι μια παλιοχαμούρα» - «Σκύλα με έκανες και λιώνω»/ Μάρκος Βαμβακάρης). Δεν χρειάζεται, να το ανοίξω, εδώ και τώρα, αυτό το τεράστιο θέμα, απλά, έκανα, την ελαχιστότατη νύξη, για να ξέρουμε, ότι το θέμα βωμολοχία στο τραγούδι, έχει προϊστορία και ρίζες στη λαϊκότητά μας.
Κι αυτό συνεχίστηκε, σε λαϊκά τραγούδια και τις επόμενες δεκαετίες, με εξαίρεση τις περιόδους λογοκρισίας.
Αφήνω, φυσικά, έξω απ’ το σχόλιό μου αυτό, τα σατιρικά τραγούδια(Χάρρυ Κλυνν, Πανούσης κ.ά.), καθώς και τα σύγχρονα χιπ – χοπ, τα οποία βρίθουν βωμολοχιών.
Τραγούδια με βωμολοχικούς στίχους ή τίτλους, υπάρχουν και στο λεγόμενο έντεχνο κι έντεχνο ροκ είδος. Και καλά κάνουν! Αυτά, όμως, δεν ενοχλούν; Γιατί δεν σχολιάζονται απαξιωτικά; Προτάσσεται, φυσικά, η δικαιολογία ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με στίχο ποιότητας και ποιητικής κουλτούρας(μεγάλη κουβέντα … που πάντως, δεν ισχύει, τσουβαλιαστά, σε όσους, στεγάζονται στο έντεχνο … τσαρδί) κι άρα έχει συγκεκριμένο λόγο και σκοπό, ενώ, του άλλου «στρατοπέδου», είναι ποταπά, και γράφονται για να προκαλέσουν το … κέρδος …



Εγώ λέω, πως το κάθε τι, πρέπει να κρίνεται, ξεχωριστά. Αλήθειες και ψέματα, υπάρχουν ένθεν κι ένθεν. Και φαίνεται αυτό! Ας πάψουν λοιπόν να υπερασπίζονται των ημετέρων(τα φιλαράκια τους!) και να την κάνουν γαργάρα, ενώ να καταγγέλλουν, ομοθυμαδόν, τους «απέναντι». Κι αυτιά και νοημοσύνη διαθέτουν οι συνειδητοποιημένοι ακροατές.
Να δώσω, για παράδειγμα, και μερικά, από μνήμης, πασίγνωστα, σε όλους, τραγούδια - πασίγνωστων και σπουδαίων καλλιτεχνών -  που δεν ανήκουν στα λαϊκά, που, πάντα, ακούγονταν, στα νυχτερινά κέντρα, και έχουν βωμολοχίες(σε τίτλους και στίχους), έτσι τυχαία, χωρίς χρονολογική σειρά, και σχολαστικές πληροφορίες(δεν είναι αυτός ο σκοπός μου εδώ) :
Διονύσης Σαββόπουλος «Το χειμώνα ετούτο»(είμαι 16άρης σας γαμώ τα λύκεια)
Διονύσης Σαββόπουλος «Κωλοέλληνες»
Αφροδίτη Μάνου «Μια μέρα μιας Μαίρης(Μαίρη Παναγιωταρά)»(να μου πιάνει και τον κώ(λο))
Αφροδίτη Μάνου «Τα λεφτά ή τη ζωή σου»(μαλάκας)
Μελίνα Τανάγρη «Βυζάκια έξω λοιπόν»
Ελένη Βιτάλη «Η κιβωτός»(βαράγαν μα(λακία))
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας – Γιώργος Νταλάρας «Διδυμότειχο blues»(αγχωμένη μαλακία)
Διονύσης Τσακνής – Γιώργος Νταλάρας «Νοέμβρης ‘91»(κουφάλες)
Βασίλης Παπακωνσταντίνου «Ευτυχώς»(πουτάνες)
Βασίλης Παπακωνσταντίνου «Όταν γυρίσω θα τους γαμήσω»
Φοίβος Δεληβοριάς «Η υβρεοπομπή»(παρέλαση όλων των νεοελληνικών βωμολοχιών)
Στέλλα Γαδέδη – Ευσταθία «Τα σιρόπια»(πουτάνα, καριόλα, πηδήξου)
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας «Γιάννης κερνάει»(πούστης)
Αφοί Κατσιμίχα «Τα τραγούδια είναι κάπως»(πουστιά, μαλακία)
Θανάσης Παπακωνσταντίνου «Ο καντηλανάφτης»(κώλος)
Θανάσης Παπακωνσταντίνου – Σωκράτης Μάλαμας «Φάλτσος χρησμός»(κώλος)


Καταλαβαίνει, νομίζω, ο καθένας, πως όλα τα θέματα αυτά, που πραγματεύονται τα παραπάνω τραγούδια, θα μπορούσαν να μιλήσουν – ποιητικά - για το θέμα, χωρίς ούτε μια βωμολοχία. Η βρισιά είναι ίδιον του λαϊκού προφορικού λόγου, του κάθε λαού, και χρησιμοποιείται στα γραπτά, όταν κάποιος θέλει να τους προσδώσει λαϊκότητα, αυθεντικότητα, προφορικότητα και ζωντάνια. Σαφώς μπορεί να τους χρησιμοποιήσει κι ένας λογοτέχνης ή ποιητής, πού έχει καταφέρει να σπάσει τους κυρίαρχους «κανόνες» του σιναφιού του, και του «ακαδημαϊκού κατεστημένου». Έχει συγκεκριμένο, ρόλο, σκοπό και λειτουργία η βωμολοχία λοιπόν, ειδικά, μάλιστα, από έναν στιχουργό, στην, κατεξοχήν, λαική τέχνη, που είναι το τραγούδι. Οπότε, ερχόμαστε στο αρχικό, σκεπτικό μου, σημασία δεν έχει η «καταγωγή», αλλά ο σκοπός και το αποτέλεσμα.
Το συγκεκριμένο, λοιπόν, τραγούδι, εμπεριέχει, λαϊκή αλήθεια, κι είναι λαϊκή έκφραση υπαρκτή, που την χρησιμοποιεί η συντριπτική πλειοψηφία στο λόγο της. Στο θέμα του τραγουδιού δένει απόλυτα, και πολύ λογικά μπήκε τίτλος, αφού αποτελεί το ρεζουμέ του(χίλιες φορές να ήσουνα μια πόρνη αληθινή /
μα είσαι το χειρότερο, πουτάνα στην ψυχή). Να διευκρινίσω, εδώ, ότι ο χαρακτηρισμός, κι η εν λόγω συμπεριφορά, δεν αφορά μόνο τις γυναίκες, αλλά, φυσικά, και τους άντρες. Απλά, τα περισσότερα λαϊκά τραγούδια, είναι γραμμένα από την αντρική σκοπιά. Αρά, νομίζω, πως δεν υφίσταται θέμα φεμινιστικό – ρατσιστικό.
Κατάληξη(μου) : ας σταματήσει αυτός ο «μίζερος πόλεμος» στο τραγούδι κι αυτή η «κουλτουριάρικη γκρίνια», δες τε το κάθε πράγμα στη ζωή, το κάθε τραγούδι, απ’ όπου στο διάβολο κι αν προέρχεται, κι άσχετα ποιος το λέει(ο Οικονομόπουλος, που δεν μου αρέσει!) στη μοναδικότητά του, στην αλήθεια του και στην ψυχή του(αν υπάρχουν).
Κι αυτή η «Πουτάνα» έχει ψυχή!

Πουτάνα στην ψυχή»

Στίχοι :Μανδηλάρης Παναγιώτης
Μουσική : Παρασκευόπουλος Δημήτρης

Ψέμα και υποκρισία και εγωισμός
ο δικός σου χαρακτήρας σκάρτος και φθηνός
ψέμα και υποκρισία, ένοχη ψυχή
μέσα στις πληγές τις δέκα άλλη μια κι εσύ

Χίλιες φορές να πούλαγες το άδειο σου κορμί
λιγότερη για σένα θα ένοιωθα ντροπή
χίλιες φορές να ήσουνα μια πόρνη αληθινή
μα είσαι το χειρότερο, πουτάνα στην ψυχή

Ψέμα και υποκρισία και εγωισμός
όλα μέσα σου κρυμμένα ήταν δυστυχώς
μια ζωή αχαριστία και χωρίς θεό
ούτε οίκτο δεν αξίζεις ούτε σεβασμό

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
0 #1 Lucy Vaganova 30-06-2012 01:53
Letme express my opinion on this song I wrote on the 28th of May , 2012, translated to Greek by Erini Eysebi, it was published in my blogs:

Εκπληκτική επιτυχία στις ζωντανές εμφανίσεις, έντονες αντιπαραθέσεις κατά τις διάφορες συζητήσεις και σχεδόν πλήρης απουσία από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς: αυτή είναι η μοίρα του τραγουδιού, αν και είναι μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες που περιλαμβάνεται στο διπλά πλατινένιο άλμπουμ "ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ".

Ο Νίκος Οικονομόπουλος πολλές φορές σε συνεντεύξεις, ακόμη και απευθείας από τη σκηνή, εξήγησε ότι το νόημα αυτού του τραγουδιού είναι βαθύτερο από ό,τι μπορεί να φαίνεται από τον τίτλο του ή την επιφανειακή ανάγνωση των στίχων του. Ο τραγουδιστής υποστήριξε ότι η κατάσταση που περιγράφεται δεν έχει καμία σχέση με τη ζωή του και ότι το τραγούδι αυτό δεν απευθύνεται σε μια συγκεκριμένη γυναίκα, αλλά γενικά στο συχνό φαινόμενο της προδοσίας.

Ακόμη και ορισμένοι πολιτικοί, σχολιάζοντας το περιεχόμενο του τραγουδιού, βλέπουν σ 'αυτό την ντροπή της νεότερης γενιάς για τον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας.

Αλλά με τι έχει να κάνει πραγματικά αυτό το τραγούδι και πρέπει να δίνονται εξηγήσεις και δικαιολογίες;

Η μουσική του, γραμμένη από τον Δημήτρη Παρασκευόπουλο, είναι σίγουρα ένα χαρακτηριστκό παράδειγμα ζεϊμπέκικου, αυξανόμενη με δραματικό τόνο στα κουπλέ και με μεγάλη ενέργεια στο ρεφραίν. Η παρτιτούρα του τραγουδιού είναι έξοχα γραμμένη και η μελωδία μένει εύκολα στη μνήμη.

Είναι τα λόγια του Παναγιώτη Μανδηλάρη που προκαλούν αντιπαραθέσεις ...

Ας σκεφτούμε, λοιπόν: ποιον και τι αφορά αυτό το τραγούδι;

Μπορεί βέβαία γενικότερα να ισχυριστείς ότι δεν υπάρχει διαφθορά μόνο μεταξύ των γυναικών, αλλά και ότι οι πολιτικοί ανέκαθεν εξαπατούν τις προσδοκίες των ανθρώπων και πως τα πάντα σε αυτόν τον κόσμο πωλούνται κι αγοράζονται.

Αλλά όλες αυτές οι πραγματικότητες δεν υπάρχουν για μια καρδιά που αγαπά. Μέχρι που έρχεται η στιγμή...

Ποιου η ψυχή πουλήθηκε από την ηρωίδα του δράματος; Προφανώς όλα αυτά αφορούν μια ψυχή, που είχε δοθεί σ' αυτήν. Άλλωστε, στην αγάπη δίνουμε την ψυχή μας στον άλλον. Απογοήτευση είναι το συναίσθημα που εμφανίζεται στον ήρωα του τραγουδιού, γιατί η ψυχή του κάποτε ήταν ένα με της αγαπημένης του, η οποία μπορεί να τον εγκατέλειψε ή να τον πρόδωσε.


Αυτή είναι η τραγωδία της προδωμένης εμπιστοσύνης: "Ο Οθέλλος δεν ήταν ζηλιάρης, εμπιστευόταν".

Τέτοιου είδους πλήγμα ωθεί τους ανθρώπους είτε να διαπράξουν ένα έγκλημα ή να καταφύγουν σε ύβρεις.

Έτσι, αυτό το τραγούδι φανερώνει το δράμα της απογοήτευσης, που είναι το πιο χαρακτηριστικό συναίσθημα στους νέους. Γι' αυτό το λόγο έπρεπε να τραγουδηθεί από έναν νεαρό άνδρα.

Με την ερμηνεία του Νίκου Οικονομόπουλου το τραγούδι αυτό παίρνει την ιδανική ενσάρκωσή του, διατηρώντας το νεανικό αυθορμητισμό των αντιδράσεων σχετικά με το δράμα της ζωής. Η φωνή του Νίκου αναδεικνύει πολλά από αυτά που δεν μπορούν να διαβαστούν ευθύς εξαρχής στους στίχους. Δηλαδή, το ιδιαίτερο χρώμα στον τόνο της φωνής του, προσθέτει περισσότερο νόημα σε αυτό το τραγούδι.

Σε αυτό το συνδυασμό έγκειται η επιτυχία του τραγουδιού που αξίζει μεγαλύτερη προσοχή από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς.

Η ψυχή αξίζει τουλάχιστον όσο η ζωή, έτσι δεν είναι;

Regards!

Gido
Παράθεση
 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Δεν έχει τοίχους η χαρά δεν έχει χώρισμα η αγάπη.
Γιάννης Ρίτσος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

21/10/1907 Γεννήθηκε ο σουρεαλιστής ζωγράφος και ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος
22/10/1937 Γεννήθηκε ο συνθέτης Μάνος Λοίζος