111 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
14.12.2017
Ορφέας | Main Feed

Εύφωνα και παράφωνα

Δώρα Παπαδοπούλου

Μετά την επίθεση κατά του Νταλάρα στο Ίλιον, ακολούθησε μετά κι αυτή στη Δάφνη, από «αντιμνημονιακούς ψευτόμαγκες» (λες και όλοι οι άλλοι που δεν την πέφτουν σε όποιον βρουν μπροστά τους στο δρόμο, καλοπερνούν), πήραμε την πρωτοβουλία στον Ορφέα να αποστείλουμε ανοιχτή επιστολή στον καλλιτεχνικό κόσμο ζητώντας την άποψή του για το συμβάν. Ο Ορφέας είναι ένα μη κερδοσκοπικό περιοδικό που δεν εισπράττει χρήματα από πουθενά. Ούτε δεκάρα τσακιστή. Δεν έχουμε να κερδίσουμε τίποτα ούτε από το Νταλάρα, ούτε από κανένα Νταλάρα, ούτε από κανένα καλλιτέχνη. Άλλα επαγγέλματα κάνουμε, και πολλά μάλιστα, αλλιώς ζούμε τις οικογένειές μας. Με το θέμα Νταλάρα ειδικά, μόνο να χάσουμε έχουμε, με δεδομένο πως κινούμαστε στο αντίθετο ρεύμα με τους πολλούς. Νιώθουμε όμως την ανάγκη να υποστηρίξουμε το δίκαιο και προπάντων το ανθρώπινο, γιατί ζώα δεν είμαστε. Πολλοί καλλιτέχνες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μας, μπορείτε να διαβάσετε τις γνώμες εδώ. Δεν έλειψαν οι κριτικές, αλλά όλοι, ή έστω σχεδόν όλοι, καταδίκασαν τη βία. Το ίδιο πολλοί όμως ήταν κι αυτοί που αρνήθηκαν να μας μιλήσουν και προτίμησαν να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό. Ήταν μία πραγματική απογοήτευση. Σήμερα διάβασα ένα άρθρο του δημοσιογράφου Χρήστου Παναγιωτόπουλου, διευθυντή ειδήσεων και ενημέρωσης του Mega Channel στο aixmi.gr, με τον τίτλο «Πόσο ηλίθιοι μπορεί να είναι όσοι νομίζουν πως δεν τους αφορά η επίθεση στο Νταλάρα» (ολόκληρο το άρθρο θα το διαβάσετε εδώ) που με εξέφρασε απόλυτα και μου έδωσε καλή πάσα.

Γράφει μεταξύ άλλων ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος: «Οι δημοσιογράφοι του Μega απευθύνθηκαν σε πάρα πολλούς καλλιτέχνες και τους ζήτησαν να σχολιάσουν το γεγονός. Προσέξτε: όχι να αξιολογήσουν την καλλιτεχνική αξία του Νταλάρα, ούτε να πουν αν είναι σύμφωνοι με την πορεία του στο τραγούδι, ούτε βέβαια να κρίνουν τον τρόπο ζωής του. Τους ζήτησαν μόνο να διατυπώσουν τη γνώμη τους για τις καρεκλιές και το γιαούρτωμα σε συναυλία, την οποία έδινε χωρίς εισιτήριο! Με εξαίρεση τον Σαββόπουλο, τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, τον Γιάννη Σμαραγδή, τον Μάνο Ελευθερίου και τον Γιάννη Ζουγανέλη, όλοι οι υπόλοιποι αρνήθηκαν! Αρνήθηκαν να καταδικάσουν την άσκηση βίας! Το γεγονός δεν με εξέπληξε απλώς. Με τρόμαξε.»

Και συνεχίζει ο κύριος Παναγιωτόπουλος: «Ακούσαμε κάποιους να λένε ότι «το γιαούρτι και οι καρέκλες δεν είναι βία». Ακούσαμε άλλους να υποστηρίζουν ότι «κοιμήθηκε όπως έστρωσε», εννοώντας ότι πλήρωσε τις θετικές δηλώσεις του για το Μνημόνιο. Ακούσαμε και ορισμένους να λένε ευθέως «καλά του έκαναν του υποκριτή, που έχει πλουτίσει τραγουδώντας δήθεν για τον πόνο των ανθρώπων.». Μα, πώς έχει μεταλλαχθεί έτσι αυτή η κοινωνία; Είναι δυνατόν να μην είμαστε σε θέση να διαχωρίσουμε το ειδικό απ’ το γενικό και το ιδιωτικό απ’ το δημόσιο; Είναι δυνατόν να μη μπορούμε να τραβήξουμε κόκκινη γραμμή με τη βία; Είναι δυνατόν να μας τυφλώνει τόσο ο επαγγελματικός ανταγωνισμός και η προσωπική αντιπάθεια; Είναι δυνατόν να μη βλέπουμε τι επωάζεται; Είναι δυνατόν να ανεχόμαστε ή -ακόμα χειρότερα- να χαιρόμαστε, που κάποιος άλλος προπηλακίζεται; Γιατί; Επειδή δεν συμφωνούμε με τον τρόπο που ζει; Είναι δυνατόν να είμαστε τόσο ηλίθιοι; Να ταΐζουμε το κτήνος της αυθαιρεσίας και της βίας, και να μην καταλαβαίνουμε ότι αύριο μπορεί να χτυπήσει την πόρτα μας;»

Τι γίνεται λοιπόν στις μέρες μας σε τούτο εδώ τον καλλιτεχνικό κόσμο; Τι γίνεται με τους μεγάλους ερμηνευτές της περίφημης γενιάς του ΄70, που όλων η καριέρα πια σαραντάρησε; Τι γίνεται με τους μεγάλους μας συνθέτες, που πολλοί είναι ακόμη ενεργοί, τόσο μουσικά όσο και κοινωνικά και πολιτικά; Τι γίνεται με τους στιχουργούς, των οποίων ο λόγος πάντα μετράει;  Γιατί σιωπάτε; Γιατί αρνείστε πεισματικά να πάρετε θέση σε ένα γεγονός που πλήττει βάναυσα τον πολιτισμό; 

Φοβάστε; Είναι ο φόβος που κρατάει τα σκυλιά δεμένα; Φοβάστε για τις καριέρες σας; Φοβάστε για τις οικογένειές σας; Εσείς δε λέτε πως η τέχνη δε γνωρίζει από τέτοια; Ούτε από φόβο, ούτε από βία, ούτε από διαχωρισμούς; Μόνο ενώνει; Τα λέτε μόνο για να γεμίζουμε εμείς παραγράφους στις συνεντεύξεις, κάθε φορά που δίνεται η αφορμή από ένα δίσκο ή μία συναυλία και να κάνουν όλοι μετά like στο Facebook τα αποφθέγματά σας;

Προτιμάτε να μένετε στα τραγούδια σας;  Ποια τραγούδια; Τι να κάνω τα τραγούδια σας σε μια κοινωνία άρρωστη;  Ποιος θα μπορεί αύριο να ξεμυτίσει από το σπίτι του, όταν θα έχουμε για τα καλά ζουγκλοποιηθεί; Ποιος θα μπορεί να ζήσει σε μια χώρα που θα βγαίνει από το σπίτι του και θα λέει καλημέρα και θα τον πλακώνουν στο ξύλο επί τόπου επειδή δε γούσταραν τον τρόπο που το είπε; Σε ποιους θα τραγουδάτε τότε και ποιος θα σας ακούει; Ποιος θα είναι τότε ο ρόλος και ποια η τύχη των τραγουδιών σας;

Δε σας αφορά;  Το κοινό του καλλιτέχνη της Δάφνης και του Ιλίου είναι άλλο από το δικό σας;  Σε άλλους απευθύνεστε; Δε σας αφορά, επειδή πιστεύετε άλλα και λειτουργείτε αλλιώς; Κι αν αργότερα μία δήλωση ή μια πράξη σας, σας στείλει στην αρένα με τα πεινασμένα μπουκάλια; Προτιμάτε να φοβάστε να μιλήσετε; Θα ρωτάτε πρώτα αν γουστάρουν οι άγριοι αυτό που θέλετε να πείτε και μετά θα το λέτε; Ο βίος σας, πάλι, είναι διαφορετικός;  Είστε πιο φτωχοί από τους φτωχούς; Λιγότερο πλούσιοι από τους πλούσιους; Τα τραγούδια σας δεν είναι κι αυτά μιας άλλης εποχής; Δε μιλούν για φτώχεια; Δικαιούστε να τα τραγουδάτε αφού δεν είστε φτωχοί; Πλουτίσατε και τα παραμερίσατε από το ρεπερτόριό σας; Ποτέ δε ζητήσατε χάρη από πολιτικό; Ποτέ δεν είχατε πάρε δώσε με την εξουσία; Ούτε καταθέσεις στις τράπεζες; Ούτε σπίτια να βάλετε το κεφάλι σας μέσα; Με κόπο και ιδρώτα και ταλέντο δεν κερδίσατε κι εσείς μία καλύτερη ζωή για εσάς και τα παιδιά σας; Δε σας αφορά λοιπόν;

Χαίρεστε; Λέτε καλά να πάθει, μνημονιακός γαρ; Ας πρόσεχε; Πληρώνει αυτά που λέει; Ας μην είχε γυναίκα βουλευτή;  Γουστάρετε να σας χειροκροτούν την ίδια ώρα που κάποιες γειτονιές μακρύτερα άλλος τρώει τα γεμάτια μπουκάλια; Κοιμάστε ήσυχα τα βράδια που στέφεστε πρωταθλητές στο χειροκρότημα στα θέατρα του Συντάγματος, όταν κάπου πιο μακριά τρίζει η ρωμαϊκή αρένα με τα διψασμένα για αίμα λιοντάρια που δε λογαριάζουν, ούτε γυναίκες, ούτε μικρά παιδιά, ούτε σπουδαίους καλλιτέχνες, ούτε καν εκείνα τα ρημάδια τα δικά σας τραγούδια; Που είναι η αλληλεγγύη σας; Που είναι, έστω, η μεγαλοψυχία σας; Δύσκολες λέξεις, ξεχνάμε εύκολα την ορθογραφία τους. Να ξεχάσουμε και το νόημά τους;

Εσείς έχετε ακολουθήσει άλλο δρόμο; Σηκώσατε τις αντιμνημονιακές παντιέρες; Επαναστατικά τραγούδια και τραγούδια για τη φτώχεια λέτε στις μεγάλες αίθουσες, στα ντελικάτα μπαράκια στο Γκάζι και στις σκηνές της Πειραιώς όπου εμφανίζεστε, μετά εισιτηρίου; Το μνημόνιο φταίει για την κατάντια της χώρας μας; Δεν είναι το επακόλουθό της; Πολύ εύστοχα το σημειώνει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος:  Δεν έχουμε 1,000,000 υπαλλήλους στο δημόσιο, ενώ χρειαζόμαστε 200,000; Δεν πρέπει κάποτε να δοθεί λύση σε αυτό; Που δεν τη δίνει βέβαια το μνημόνιο. Αλλά ποιος θα πληρώνει τα κερατιάτικα; Οι απολυμένοι του ιδιωτικού τομέα που «αισίως»  ξεπέρασαν το εκατομμύριο; Τα κορόιδα οι  γερμανοί  και οι σλοβένοι με τους μισθούς των 200 ευρώ το μήνα;

Ή μήπως τελικά δε σηκώσατε καμμία παντιέρα; Μήπως επιλέγετε να είστε και με τον αστυφύλαξ και με το χωροφύλαξ, εκ του ασφαλούς, κλεισμένοι στα χρυσά καβούκια σας;

Όλους εσάς η γενιά μας κι άλλες πιο πριν σας αγκάλιασαν, επειδή κάποτε αγγίξατε τις καρδιές μας, όχι μόνο με τις φωνές και τα τραγούδια σας, αλλά με το θάρρος, την τόλμη και το λόγο σας. Η χώρα δεν έχει ανάγκη ούτε από διασκέδαση, ούτε από πύρινους λόγους, ούτε από δικτυακές εξυπνάδες, ούτε από μανιφέστα. Η χώρα έχει ανάγκη από ενότητα, γιατί είναι ήδη βαθιά διχασμένη. Πάντα η τέχνη ήταν πρωτοπόρος σ΄αυτά.

Ενωθείτε. Συμπαρασταθείτε σε έναν από εσάς, στις συναυλίες του. Δε θέλετε; Μαζευτείτε και κάντε μία κοινή συναυλία και καταδικάστε τη βία στην τέχνη. Καταδικάστε και τα μνημόνια μαζί. Πείτε ένα όχι σε όλα αυτά τα άγρια και απάνθρωπα που φαίνεται να μας επιφυλλάσσει ο καιρός στα χρόνια που έρχονται. Στείλτε το μήνυμα. Αν δε γουστάρετε, μη φωνάξετε τον Νταλάρα, δεν πειράζει. Κάντε την οι υπόλοιποι. Και καταδικάστε τη βία, τις αγριότητες, τους βαρβαρισμούς και το διχασμό. Είμαστε πολιτισμένη κοινωνία, όχι πρωτόγονοι των σπηλαίων. Ο λαός στις δύσκολες στιγμές πρέπει να είναι ενωμένος και όχι διχασμένος και η τέχνη αυτό το ρόλο οφείλει και πρέπει να παίξει. Μόνο έτσι θα αντισταθεί σε ανθρώπους, αλλά κυρίως σε πρακτικές που φταίνε για αυτή την κατάντια. Αλλιώς τα τραγούδια δεν είναι παρά αρρώστια. Με την κυριολεκτική έννοια του όρου.
Πολύ πρόσφατα, αρκετοί εργαζόμενοι στις εταιρίες «Εταιρία Γενικών Εκδόσεων (Lyra- Legend- MBI)» και «Modern Times» του Ομίλου Γιαννίκου, αναφέρθηκα νωρίτερα σε άλλο άρθρο μου, προχώρησαν σε επίσχεση εργασίας, γιατί είναι απλήρωτοι. Παλεύουν τώρα κι αυτοί με όσα νομικά μέσα διαθέτουν να βρουν το δίκιο τους και τα χρήματά τους, γιατί με δίκιο μόνο το στομάχι δε γεμίζει. Αυτή η περίπτωση δεν είναι η μόνη, υπάρχουν πολλές ακόμη.
Που είστε σε αυτή και σε άλλες δεκάδες τέτοιες περιπτώσεις; Δε γουστάρετε να στηρίξετε το Νταλάρα, όταν κάνει δωρεάν συναυλίες και τρώει βροχή τα χυδαία βρισίδια, τα γεμάτα μπουκάλια, τα γιαούρτια και τα νεράτζια. Δικαίωμά σας. Ούτε τους εργαζόμενους στις δισκογραφικές και στα γραφεία που σας μανατζάρουν και βγάζουν και πουλούν τους δίσκους σας δε μπορείτε να στηρίξετε; Από αυτούς δε ζείτε;
Τελικά, άλλοι καιροί, άλλα ήθη. Όπως έγραψε και ο Μάνος Ελευθερίου (σε άρθρο του στο περιοδικό Όγδοο), έρχεται μαύρη Άνοιξη για την πατρίδα μας.


Links
Περιοδικό aixmi.gr | Άρθρο του Χρήστου Παναγιωτόπουλου
Περιοδικό ogdoo.gr | Άρθρο του Μάνου Ελευθερίου

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Εμένα δε με νοιάζει να μην έχω τίποτα, ίσα - ίσα μάλιστα, γιατί αλλιώς θα ντρεπόμουνα κιόλας.
Κατερίνα Γώγου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

14/12/1883 Γεννήθηκε στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας ο μουσουργός Μανώλης Καλομοίρης
15/12/1933 Γεννήθηκε στην Αθήνα ο συνθέτης Άκης Πάνου

ΤΥΧΑΙΑ TAGS