134 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
15.12.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Δώρα Παπαδοπούλου

Παιγνίδια φαντασίας

Εύφωνα και παράφωνα

Δώρα Παπαδοπούλου

Σίγουρα σας έχει περάσει από το μυαλό τι θα είχε συμβεί αν είχατε διαλέξει να περπατήσετε άλλο δρόμο αντί αυτού που ακολουθείτε. Τι θα είχε συμβεί για παράδειγμα αν ένα πρωϊνό δεν επιλέγατε να βγείτε από το σπίτι σας και δε συναντούσατε ποτέ τον άντρα ή τη γυναίκα της ζωής σας. Ή αν λέγατε όχι αντί για ναι σε μία επαγγελματική πρόταση. Με άλλα λόγια, τι θα είχε συμβεί αν κάτι άλλαζε, σε κάποιους από τους σημαντικούς σταθμούς της ζωής σας; Αν μπαίνατε σε ένα άλλο βαγόνι, ή σε ένα άλλο τρένο; Κι αν πάμε ένα βήμα παραπέρα, ίσως αναρωτηθούμε. Τι θα είχε συμβεί άραγε αν κάποιο γνωστό μας πρόσωπο δεν είχε γεννηθεί ποτέ; Πως θα ήταν η ζωή ενός αν δεν υπήρξε ποτέ κάποιος άλλος; Μεταφυσικά τα ερωτήματα, χωρίς απαντήσεις. Μόνο παιγνίδια φαντασίας, υποθέσεις, εικασίες και ίσως κρυφές επιθυμίες ανακατεμένες. Ωστόσο, μου έδωσαν μία ιδέα.

Κλείνω τα μάτια. Και φαντάζομαι έναν κόσμο χωρίς το Νταλάρα. Μοναχογιός θα ήταν ο αδελφός του Χρήστος, που δε βρίσκεται πια στη ζωή και ανύπαρκτο το αναγραμματισμένο πατρικό όνομα.

Ο Κουγιουμτζής δε θα έδινε στο Νταλάρα τα τραγούδια του. Πως να το κάνει άλλωστε, αφού δε θα υπήρχε; Ίσως να έλεγε μερικά ο Πάριος, κάποια παραπάνω ο Καλατζής, περισσότερα ο Σμοκοβίτης, κάποια άλλα ίσως άλλες φωνές, ίσως γυναικείες. Και με αυτά τα τραγούδια που γράφτηκαν για τη φωνή του Νταλάρα; Τι θα γινόταν με αυτά; Έλα μωρέ! Κάποιος άλλος θα ενέπνεε τον Κουγιουμτζή και θα τα έγραφε. Αλλά και να μην τα έγραφε; Και τι μ΄αυτό; Ποιος νοιάζεται για το «Μη μου θυμώνεις μάτια μου» (το ΄χαν πει κι άλλοι πριν έτσι κι αλλιώς), το «Κάπου νυχτώνει», το «Όλα καλά», το «Ο ουρανός φεύγει βαρύς» κι ένα σωρό άλλα;

Δε θα είχε πει τραγούδια του Άκη Πάνου. Ε, μια χαρά! Θα τα είχε πει ο Καζαντζίδης.

Δε θα είχε πει, ας πούμε, τα «Παραπονεμένα λόγια» του Μαρκόπουλου και του Ελευθερίου ή την «Τσιμινιέρα» του Λοίζου και του Λάδη. Τι κι αν είναι δεμένα και ταξίδεψαν στα χρόνια με τη φωνή του; Ε, και; Μα ένας δε θα βρισκόταν να τα πει το ίδιο καλά και να τα σεργιανίσει στον κόσμο; Κι αν δε γράφονταν ποτέ και τι πειράζει; Δύο συνθήματα λιγότερα να μην ξυπνούν και να αγριεύουν οι καρδιές και οι συνειδήσεις.

Δε θα υπήρχαν οι δίσκοι, τα χιλιάδες τραγούδια με τη φωνή του. Ε, και; Δε θα υπήρχαν οι εκατοντάδες συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό. Ε, και; Το ρεμπέτικο θα ακουγόταν μόνο από τις αυθεντικές χρατς εκτελέσεις του γραμμοφώνου. Ε, και; Δε θα γέμιζε τα μεγάλα στάδια και τα θέατρα. Ε, και; Κάποιος άλλος θα το έκανε. Ποιος άραγε;

Δε θα υπήρχαν οι συναυλίες για την Κύπρο. Πως αλλιώς άλλωστε; Αφού είπαμε, ο Νταλάρας δε θα υπήρχε. Κι έτσι δε θα ήταν ούτε πλούσιος, ούτε φτωχός. Μπορεί να ήταν βέβαια άλλος στη θέση του. Αλλά τότε, δε θα ήταν σα να υπήρχε; Εμείς όλοι θα είμαστε λίγο πιο πλούσιοι. Λίγο το έχεις να σκας ολόκληρο το εισιτήριο στο Ηρώδειο για να το πάρει ο Νταλάρας και η μισή χαμένη Κύπρος; Θα υπήρχε όμως η άλλη μισή Κύπρος. Αυτό δεν αλλάζει. Ή μήπως όχι;

Σήμερα, λεφτά θα υπήρχαν. Μνημόνια, όχι.

Το σκηνικό της μεταπολίτευσης. Αυτό κι αν δε θα ήταν το ίδιο. Αυτή η γκρίζα, θολή και βισματωμένη μεταπολιτευτική γενιά που εξέθρεψε ο Νταλάρας ως γνήσιο τέκνο αλλά και μέντορας, δε θα ήταν αυτή που ξέρουμε. Θα ήταν μία άλλη. Μια άλλη γενιά, απαλλαγμένη από υποκριτικές συμπεριφορές, ψεύτικα μανιφέστα, άθλια διλήμματα και πλουτοκρατικά σαλόνια γεμάτα με φουσκωμένα μαλλιά και τσέπες. Θα ήταν η πραγματική γενιά του Πολυτεχνείου. Θα ήταν η γενιά της Δαμανάκη, του Παπουτσή, των Παπανδρέου, της εργατιάς, της ΕΦΕΕ, του σοσιαλισμού, των αγώνων, της ελευθερίας, της δημοκρατίας. Και θα μας είχε οδηγήσει στην ανάπτυξη (αχ, αυτή η ανάπτυξη), στην ευημερία, στην καρδιά της Ευρώπης, στην αταξική κοινωνία, στο όνειρο, στον παράδεισο. Λέτε να μην υπήρχε καν η χούντα; Μπλέχτηκα.

Η σύζυγός του μπορεί και να ήταν πάλι βουλευτής, αλλά με άλλο όνομα. Τόσοι και τόσοι άλλωστε έχουν περάσει από αυτά τα έδρανα. Μπορεί όμως και όχι. Θα ήταν μία ανεπαρκής βουλευτής λιγότερη. Ή μήπως όχι;

Ο Τζίμης Πανούσης θα ήταν και πάλι δημοφιλής καλλιτέχνης, ταλαντούχος γαρ. Ίσως όμως να ήταν πιο φτωχός και με μικρότερο «ρεπερτόριο», αφού θα έλειπε το στόμα του Νταλάρα να φτήνει χαρτονομίσματα. Και πως αλλιώς άλλωστε; Αφού, είπαμε, ο Νταλάρας δε θα υπήρχε. Ίσως τότε ο Πανούσης να έκανε και δωρεάν συναυλίες, στις λαϊκές γειτονιές της Αθήνας. Με είσοδο ελεύθερη. Αλλά, για ποιο λόγο; Αφού είπαμε, ούτε μνημόνια θα υπήρχαν.

Οι γραμματείς των δικαστηρίων θα ήταν γλυτώσει τις καθαρογραφές από μαγκιές με ονοματεπώνυμο. Έτσι, θα έμενε χρόνος για την πραγματική απονομή της δικαιοσύνης.

Εμείς εδώ στον Ορφέα, ίσως να μην υπήρχαμε. Αυτός δεν είναι ο σκοπός της ύπαρξής μας; Κι αν υπήρχαμε, θα είχαμε λιγότερα σχόλια στα άρθρα μας. Ε, και τι μ΄αυτό; Οικονομία στα δεδομένα, χώρος λιγότερος. Είναι καλό αυτό στους καιρούς τους δύσκολους. Δε θα μας αποκαλούσαν «νταλαροειδή», είναι βέβαιο. Ίσως να μας έλεγαν κάπως αλλιώς. Να, ας πούμε, μποφιλοειδή. Νομίζω, αυτό είναι το δεύτερο πιο δημοφιλές καλλιτεχνικό όνομα στο site μετά το Νταλάρα.

Ανοίγω τα μάτια. Και βλέπω πως είμαι σε έναν κόσμο που ο Γιώργος Νταλάρας, ευτυχώς, υπάρχει.

Υ.Γ. Παρακαλώ τους θαυμαστές του Τζίμη Πανούση να μη μου κάνουν μήνυση. Ας μου πετάξουν γιαούρτια. Τα μαζεύω και τα δίνω στα παιδιά μου να τα φάνε.

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
+1 #5 Τάσος Π. Καραντής 09-03-2012 23:55
Παραθέτοντας Δώρα Παπαδοπούλου:
Κύριε Μπουρδούκο, χαίρομαι που συμφωνούμε σε αρκετά. Ακόμη πιο πολύ χαίρομαι που συζητάμε, αυτό είναι που χρειάζεται. Για τη Βάρκιζα, ναι είναι τουλάχιστον ατυχές το σχόλιο. Για τον Πανούση, αυτή την ενημέρωση είχαμε επίσημα από τα δελτία τύπου, γι΄αυτό και το ανέφερα. Αν κάτι άλλαξε στην πορεία είναι θετικό.
Την επιστολή της κυρίας Φωτίου βεβαίως και θα τη βάλουμε στις επιστολές των καλλιτεχνών, δεν είχαμε καμμία άλλη πρόθεση, απλά μας ήλθε ως σχόλια και αυτά τα δημοσιεύσαμε πρώτα. Αν διαβάσετε τις επιστολές, δεν είναι ύμνοι, είναι γνώμες και θετικές, και αρνητικές, όπως ο κάθε καλλιτέχνης τις διατυπώνει και νομίζω όλοι καταδικάζουν τη βία. Τι να σας κάνω που είστε γρήγορος και με προλαβαίνετε ...
Για το θέμα Πανταγιά, ναι φυσικά και το γνωρίζω. Αν έγινε έτσι, κακώς έγινε. Αν όχι, κακώς συκοφαντήθηκε. Η αλήθεια δεν είναι κάπου στη μέση, είναι ή το ένα ή το άλλο. Νομίζω είμαι σαφής.


Το 40 ευρώ ελάχιστη κατανάλωση το άτομο, αφορούσε τους καθήμενους στα τραπέζια. Αλλά και πάλι, για την εξίσου οικονομικά δύσκολη περσινή χρονιά, πάρα πολύ είναι!
Παράθεση
 
 
+1 #4 Δώρα Παπαδοπούλου 09-03-2012 21:29
Κύριε Μπουρδούκο, χαίρομαι που συμφωνούμε σε αρκετά. Ακόμη πιο πολύ χαίρομαι που συζητάμε, αυτό είναι που χρειάζεται. Για τη Βάρκιζα, ναι είναι τουλάχιστον ατυχές το σχόλιο. Για τον Πανούση, αυτή την ενημέρωση είχαμε επίσημα από τα δελτία τύπου, γι΄αυτό και το ανέφερα. Αν κάτι άλλαξε στην πορεία είναι θετικό.
Την επιστολή της κυρίας Φωτίου βεβαίως και θα τη βάλουμε στις επιστολές των καλλιτεχνών, δεν είχαμε καμμία άλλη πρόθεση, απλά μας ήλθε ως σχόλια και αυτά τα δημοσιεύσαμε πρώτα. Αν διαβάσετε τις επιστολές, δεν είναι ύμνοι, είναι γνώμες και θετικές, και αρνητικές, όπως ο κάθε καλλιτέχνης τις διατυπώνει και νομίζω όλοι καταδικάζουν τη βία. Τι να σας κάνω που είστε γρήγορος και με προλαβαίνετε ...
Για το θέμα Πανταγιά, ναι φυσικά και το γνωρίζω. Αν έγινε έτσι, κακώς έγινε. Αν όχι, κακώς συκοφαντήθηκε. Η αλήθεια δεν είναι κάπου στη μέση, είναι ή το ένα ή το άλλο. Νομίζω είμαι σαφής.
Παράθεση
 
 
0 #3 Χάρης Μπουρδούκος 09-03-2012 21:07
Κυρία Παπαδοπούλου,

Θα σας εκπλήξω ευχάριστα, αλλά δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω σχεδόν με το σύνολο των λεγόμενών σας.

Καταρχήν, δεν είμαι παρανοϊκός.
Σε όλα τα σχόλια εκφράζω απλά την άποψη μου, ορμώμενος από την προφανή μονόπλευρη παρουσίαση του Νταλάρα από το περιοδικό σας. Έχω καταντήσει κουραστικός, το παραδέχτηκε –προς τιμήν του κι ο κ. Καραντής- και δεν έχω καμιά διάθεση να συνεχίζω να προσπαθώ να αποδείξω το αυτονόητο...

Εννοείται, ότι είναι σημαντικότατος τραγουδιστής και έχει παίξει τεράστιο ρόλο στο ελληνικό τραγούδι. Άλλο αυτό, και άλλο όλες αυτές οι υπερβολές – ακόμα και σε αυτό το «λογοτεχνικό» πλαίσιο- που γράφετε.
Για την διαχρονικότητα των μεγάλων τραγουδιών σας κατέθεσα την άποψή μου, συμφωνώ, όμως, ότι το θέμα σηκώνει πολλή συζήτηση.
Για το θέμα της Κύπρου συμφωνούμε απόλυτα, γι αυτό επιτρέψτε μου να θεωρώ υπερβολικό αυτό που γράψατε στο άρθρο σας.

Είμαι πολύ χαρούμενος που θεωρείτε «αστειότητες» αυτά που λέει «για την επανάσταση που επιχείρησε ο ΓΑΠ». Είμαι σίγουρος ότι με ανάλογο τρόπο θα θεωρείτε χείριστη προσβολή αυτά που είπε για αριστερούς, αναρχικούς και την Βάρκιζα, πάνω στην κακία του. Αυτό αποφύγατε να το σχολιάσετε, δεν πειράζει...

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με το ακριβό εισιτήριο που βάζει ο Νταλάρας, ο Πανούσης κι ο κάθε ένας. Έτσι κρίνει, έτσι πράττει και τα λούζεται εν τέλει...Ο Νταλάρας, όμως, το παίζει «αντιεξουσιαστής», γλύφει τους πάντες και -το ξαναλέω- είναι τέρας υποκρισίας παίζοντας το επανάσταση, όντας ταυτόχρονα καθεστώς. Ο Πανούσης δεν είναι το ίδιο, επιτρέψτε μου. Δεν αρνήθηκε ποτέ ότι κονομάει (ο ίδιος αποκαλεί τον εαυτό του «Τζιπάκο»), στα προγράμματα του βρίζει συλλύβδην αναρχικούς, αριστερούς, πολιτικούς και καλλιτέχνες, δεν γλείφει κανέναν. Εν ολίγοις, είναι ΕΙΛΙΚΡIΝΗΣ.
Εν τω μεταξύ, είχα πάει πέρσι να τον δω, έκατσα στο μπαρ και είμαι σίγουρος (δεν μου περισσεύουν άλλωστε!!!) ότι έδωσα 20 ευρώ. Μάλλον κάνετε λάθος...Τέλοσπαντων, σας εξήγησα, άλλα έχουν για μένα σημασία...

Και σίγουρα ο Τζιμάκος δεν έχει προηγούμενα απροκάλυπτα, εμετικά πάρε-δώσε με την εξουσία όπως ο Νταλάρας. Να σας θυμίσω την υπόθεση Πανταγιά, ο οποίος ανακάστηκε σε παραίτηση από σύμβουλος του πρωθυπουργού Σημίτη, όταν κατηγορήθηκε ότι ζήτησε από το ΣΔΟΕ να «σβήσει» χρέος προς το Δημόσιο του Νταλάρα ύψους 100 εκατ. δραχμών. Μου το θύμισε η κ. Φωτίου με την επιστολή της. Γι αυτό, τι έχετε να πείτε κ. Παπαδοπούλου, κ. Καραντή;...Μήπως είναι κι αυτό αντινταλαρική προβοκάτσια;...
Για το λόγου το αληθές: news.in.gr/.../?aid=436018

Τελειώνω με ένα σχόλιο που είδα στο διαδίκτυο και πραγματικά μου άρεσε πάρα πολύ, είμαι σίγουρος ότι θα αρέσει και σε εσάς: Είναι του Δ. Μακρίδη.

Για πες μας ακόμα, εσύ που ξέρεις τα πολλά [Νταλάρα] και ο νους σου κατεβάζει, θα θυμάσαι το τραγούδι «Ξεκινάει το αρχοντολόι» που έχεις τραγουδήσει παλαιότερα. Για το τραγούδι του Στέλιου Βαμβακάρη σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου σου μιλάω. Εσύ, που έχεις κάνει ντόρο με τις συμμετοχές σου, που δεν έχανες ευκαιρία να χώνεις παντού την ουρά σου.
Σε αυτό το αρχοντολόι, όπως περιγράφει το τραγούδι, θαρρείς πως συμμετέχεις και εσύ ή όχι; Και σε περίπτωση που συμμετέχεις σε αυτό το αρχοντολόι –καταλαβαίνεις τι λέω- οφείλω να σου θυμίσω και την συνέχεια του τραγουδιού που εσύ τραγούδησες.
Λες, λοιπόν, στο ρεφραίν του τραγουδιού για το αρχοντολόι, ότι «σου έρχεται να αρπάξεις μια μαγκούρα και να το δέρνεις για μια βδομάδα». ΕΣΥ ΤΟ ΛΕΣ. Δυστυχώς, κάποιοι από τον λαό στον οποίο απευθύνεσαι, οι πιο οξύθυμοι, πήραν το τραγούδι σου αυτό τοις μετρητοίς.

Αυτά...

Υ.Γ.) Την επιστολή της κ. Φωτίου –κατά την ταπεινή μου άποψη και χωρίς να θέλω να κάνω κουμάντο στο περιοδικό σας- οφείλετε να την βάλετε μαζί με τις άλλες απόψεις των καλλιτεχνών, εκεί που ανήκει, αυτό νομίζω θα θέλει κι η κ. Φωτίου κι όχι να την κρύβετε σαν σχόλιο σε ένα άρθρο. Σε εμένα, που είμαι κακοπροαίρετος, μου δίνει την εντύπωση ότι θέλετε να την κρύψετε. Γιατί μου δίνετε αυτό το δικαίωμα;

Ευχαριστώ για την φιλοξενία
Μπουρδούκος Χάρης
Παράθεση
 
 
+1 #2 Δώρα Παπαδοπούλου 09-03-2012 19:23
Αγαπητέ Χάρη
Δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Παθολογική αδυναμία δεν έχω σε κανέναν παρά μόνο στα παιδιά μου. Έχω τις προτιμήσεις μου και ο Νταλάρας είναι μία από αυτές και μάλιστα η πιο κοντινή μου. Το συγκεκριμένο άρθρο δεν το έγραψα για να πω ότι αν δεν υπήρχε ο Νταλάρας θα είχε έλθει το τέλος του κόσμου. Το έγραψα για να τονίσω πως υπάρχει στο καλλιτεχνικό στερέωμα, είναι ένας σημαντικός καλλιτέχνης και έχει το μερίδιο που του αναλογεί στα του πολιτισμού αυτής της χώρας, αυτά τα 40 χρόνια που είναι στο προσκήνιο. Το έγραψα με άλλα λόγια, διότι με ενοχλεί πολύ που βλέπω να μηδενίζεται το καλλιτεχνικό του έργο. Είναι ένας σημαντικός καλλιτέχνης και μόνο κάποιος που είναι εμπαθής ή έχει άλλους λόγους δε θα δει την πραγματικότητα.
Κι ακόμη το έγραψα γιατι θεωρώ άδικο να δέχεται ένας καλλιτέχνης όλα τα πυρά για την κατάσταση αυτής εδώ της χώρας, έστω κι αν δεν αρέσουν αυτά λέει, έστω κι αν ακόμη λέει λάθος πράγματα. Δεν έχει θητεύσει σε πολιτικές θέσεις ούτε τώρα, ούτε παλιότερα για να το εισπράττει αυτό. Αυτά λοιπόν θέλω να πω.

Η διαχρονικότητα των μεγάλων τραγουδιών πηγάζει από το τρίπτυχο συνθέτης - στιχουργός - ερμηνευτής. Μη συγκρίνετε την όπερα με τα τραγούδια, είναι άλλο πράγμα. Είναι μεγάλη κουβέντα βέβαια όλο αυτό και δε νομίζω πως μπορεί να μαντέψει κανείς π.χ. ξεχάστε το Νταλάρα, ας πούμε αν θα είχαν την ίδια απήχηση τα τραγούδια του Θεοδωράκη αν δεν τα είχε πει π.χ. ο Μπιθικώτσης. Θα σας θυμίσω για την ιστορία πως ο "Επιτάφιος" του Ρίτσου πρωτοβγήκε με τη Μούσχουρη (με διαφορετική όντως ενορχήστρωση), χωρίς να κάνει καθόλου κλικ στο μουσικόφιλο κοινό. Σας επαναλαμβάνω πως έγραψα το άρθρο αυτό για να πω πως ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης έχει το σημαντικό του ρόλο στο τραγούδι μας. Αυτή είναι η γνώμη μου.
Ως προς την Κύπρο, δεν αναγόρευσα το Νταλάρα ως εθνοσωτήρα. Στην ίδια χώρα ζούμε, ξέρουμε τα γεγονότα, βλέπουμε και τι γίνεται. Η Κύπρος σχεδόν 40 χρόνια μετά είναι ακόμη διχοτομημένη. Πιστεύετε εσείς πως υπάρχει περίπτωση λύσης του Κυπριακού "φιλικής" προς τα κυπριακά και ελληνικά συμφέροντα; Πιο πιθανό βλέπω να πάρουν οι Τούρκοι την άλλη μισή, παρά να υπάρξει έστω ένας ελάχιστος τουρκικός συμβιβασμός. Ωστόσο, πείτε με αφελή, όπως θέλετε πείτε με, έχω τη γνώμη πως υπήρξε τότε μία προσπάθεια ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης ως προς το Κυπριακό πρόβλημα. Δεν είπα πως ο Νταλάρας θα ελευθέρωνε την Κύπρο! Για όνομα του θεού. Ωστόσο, δε μπορούμε να ακυρώνουμε και να ισοπεδώνουμε την κάθε προσπάθεια.

Πάμε τώρα σε αυτή τη συνέντευξη του Έθνους. Δεν είχα σκοπό να το αποφύγω, απλά το γράψιμο θέλει το χρόνο του. Συμφωνώ με αρκετά από αυτά που λέει, όπως τα περί κακίας και βίας. Δεν είναι καθόλου αντρίκιο να ποδοπατάς παιδιά και να ανεβαίνεις στη σκηνή να κυνηγάς έναν καλλιτέχνη. Να ζητήσεις το λόγο από τους υπεύθυνους που σε κυβερνούν και όχι βέβαια με τέτοιες μεθόδους. Εκλογές έρχονται, μαυρίστε τους και απαιτήστε αλλαγη πλεύσης. Ούτε είναι ο Νταλάρας το κατάλληλο πρόσωπο να δέχεται όλη την οργή του κόσμου. Και σε αυτό συμφωνώ, μια χαρά τα λέει. Όσο για την εθνική μας αξιοπρέπεια και την εθνική μας κυριαρχία και περί ξεπουλήματος, εγώ θα σας το πω αλλιώς αυτό που μάλλον λέει. Για μένα φυσικά και είναι κακό να χάνεις την αξιοπρέπεια και την κυριαρχία σου ως χώρα, για να θυμηθώ και τον Πάγκαλο που μας είπε κυνικά, ε δεν τρέχει και τίποτα. Κάτι είπε ο Νταλάρας στην τηλεόραση, τα έμπλεξε, το διόρθωσε μετά στο ράδιο, δεν πιστεύω πως ήθελε να ταυτιστεί με τις εξυπνάδες του Πάγκαλου. Ωστόσο, Χάρη νομιζω πως εδώ και πάρα πολύ καιρό, εδώ και πάρα πολλά χρόνια τα έχουμε χάσει και τα δύο. Να μην πω πως δεν τα είχαμε και ποτέ. Κυρίαρχη δε μπορεί ποτέ να είναι μία χώρα που παράγει ελάχιστα, που τους βολεύει όλους στο δημόσιο και ζει με δανεικά που νομίζει και πως δε θα τα γυρίσει πίσω. Την αξιοπρέπεια και την κυριαρχία μας δεν κινδυνεύουμε να τη χάσουμε. Δεν την έχουμε, πρέπει να την βρούμε.

Τέλος, στα περί Καραμανλή και Παπανδρέου που με ρωτάτε. Συμφωνώ βέβαια με το Νταλάρα για τη διακυβέρνηση Καραμανλή, ήταν μία αθλιότητα. Τώρα τα περί επανάστασης Παπανδρέου νομίζω είναι αστειότητες. Δεν ξέρω αν υπήρχαν ποτέ αγνές προθέσεις, αν και όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, αλλά τα γεγονότα δείχνουν πως ούτε επανάσταση ξεκίνησε για να οργανωθεί ή να μην οργανωθεί, μόνο σκοτεινά κίνητρα υπήρχαν, ανακατεμένα με μπόλικη ανικανότητα. Δεν είμαι οπαδός των θεωριών συνομωσίας, αλλά ούτε και αφελής. Λοιπόν, καμμία επανάσταση δεν έγινε, το μόνο που έγινε είναι πως φτωχοποιήθηκε και διαλύθηκε η χώρα και η κοινωνία και η οικονομία της από ένα πολιτικό σύστημα που σαπίζει και ξανασαπίζει και τελικά τα χάνεις, απορείς που δεν έχει τέλος αυτή η σήψη. Δε συμφωνώ λοιπόν με το Νταλάρα, είναι προφανές, είναι λάθος η εκτίμησή του, αν την πιστεύει. Και νομίζω πως πήρατε τις απαντήσεις που θέλατε.

Τέλος, μηνύσεις κάνουν πολλοί. Γι΄αυτό και τα δικαστήρια είναι πήχτρα στις υποθέσεις. Και καλά κάνουν. Και τις κάνουν και σοβαροί άνθρωποι. Κι εγώ θα κάνω, αν και δεν είμαι φαν των δικαστηρίων, εφόσον κρίνω πως θίγομαι. Κι αν κάνω λάθος και δε θίγομαι, ας μη με δικαιώσει το δικαστήριο. Υπάρχουν κι αυτοί που υπερβαίνουν τα όρια και πρέπει οι διαφορές να λύνονται στα δικαστήρια, δεν είναι κακό, αλλιώς δε θα υπήρχαν. Κι επειδή ο λόγος στο κείμενο δεν είναι κοινός, τα γράφω λίγο πιο λογοτεχνικά, και επειδή μπορώ να γράψω το ίδιο καλά κι αλλιώς, θα σας πω δύο λόγια για τον Πανούση, που δεν είναι υποκειμενικά, αλλά γεγονότα. Σας πληροφορώ πως συχνά τον ακούω, κυρίως στο ραδιόφωνο, τα τελευταία χρόνια είναι στον 9,89, άρα αρρώστεια ή εμπάθεια δεν έχω με τίποτα και με κανέναν. Ο Πανούσης είναι ένας ταλαντούχος καλλιτέχνης, αλλά αν δεν είχε το Νταλάρα να βρίζει εδώ και είκοσι χρόνια θα τον είχε φάει το μαύρο σκοτάδι. Είναι όντως χαρισματικός, αλλά από ένα σημείο και μετά κατάντησε βαρετός και κοινότυπος. Εκμεταλλεύεται όμως τον αντινταλαρισμό που υπάρχει και μαζεύει κοινό. Είναι γείτονάς του, στο Ψυχικό ζει κι αυτός και λόγω του Νταλάρα θησαύρισε και χέστηκε στο τάληρο. Και πέρυσι στο Γυάλινο σε παράσταση με τίτλο "Μνημόνιο τριάντα χρόνια νύχτα" είχε ελάχιστη κατανάλωση στο μπαρ 40 ευρώ για να κάνει την αντιμνημονιακή του σάτιρα. Έχουν ευθύνη οι καλλιτέχνες. Και για να σας προλάβω κι ο Νταλάρας δυο - τρία χρόνια πριν στο Πόλις, με την Πίτσα Παπαδοπούλου είχε 45 ευρώ το ποτό στο τραπέζι. Κι είχαμε πάει στη συνέντευξη τύπου κι ήταν κάποια υπεύθυνη εκεί κι έλεγε: "Πες και για τις προσιτές τιμές". Εκείνος δε μίλησε, αλλά ποιες προσιτές τιμές;!!! Εκατό ευρώ το ζευγάρι για ένα ποτό; Όσο κι αν το ήθελα, τον γουστάρω σαν καλλιτέχνη και το λέω και φαίνεται άλλωστε, δεν πήγα ούτε μία φορά. Πως να τα δώσω έτσι, να τα στερήσω από τα παιδιά μου; Και τότε δεν είχαμε δει ακόμη τίποτα. Το αντιμνημονιακό σαραντάρι του Πανούση και μάλιστα πριν από ένα χρόνο είναι καλό;
Παράθεση
 
 
-2 #1 Χάρης Μπουρδούκος 09-03-2012 14:39
Κυρία Παπαδοπούλου,
Τα μεγάλα τραγούδια τα οφείλουμε στους μεγάλους δημιουργούς, δεν τα οφείλουμε στον Νταλάρα. Για όνομα του θεού...
Καλά, μιλάμε για αρρώστεια!!!, τι να πρωτοσχολιάσω από αυτά που λέτε;;;

Είναι δυνατόν να πιστεύετε ότι ο κόσμος και η δημιουργία θα είχε σταματήσει αν δεν υπήρχε ένας τραγουδιστής;;;Μιλάμ ε για παράνοια!!!...
Θυμάστε κανέναν τραγουδιστή του 19ου αιώνα;;;Η απάντηση είναι ΟΧΙ, αλλά τα έργα έμειναν, γιατί τα έργα μετράνε Κυρία Παπαδοπούλου. Ποιος θυμάται ποιος πρωτοτραγούδισε την «Habanera» από την Κάρμεν του Μπιζέ;;;Κανένας, αλλά το αριστούργημα αυτό θα μείνει στους αιώνας των αιώνων!...

Η Κύπρος, κ. Παπαδοπούλου, τί ακριβώς κέρδισε από τις συναυλίες του Νταλάρα;;; Κατά εμέ τίποτα, αλλά, έτσι για να πάρω το μέρος σας, ας πω ότι κέρδισε, ότι ακριβώς κέρδισε και με τις συναυλίες του Θεοδωράκη, της Αλεξίου, αλλά και της Βίσση, του Ρουβά!!!(με έναν Τούρκο συναδελφό του, το θυμάμαι!!!).
Όσον αφορά το σκηνικό της μεταπολίτευσης που αναφέρετε, σχολιάστε -επιτέλους- την δήλωση του «για την επανάσταση που ήθελε να κάνει ο ΓΑΠ και το Πασοκ, αλλά δεν οργανώθηκε σωστά!!!». Γιατί δεν το κάνετε;;; (www.ethnos.gr/.../)

Τέλος, ο Πανούσης (όπως και κανένας άλλος σοβαρός άνθρωπος), κυρία Παπαδοπούλου, δεν κάνει τέτοιες μηνύσεις. Άλλος κάνει, τα έχετε μπερδέψει...

Υ.γ.)Ελπίζω αυτά που γράφετε, σαν περιοδικό, (όχι μόνο τώρα αλλά και παλαιότερα) να είναι από παθολογική αγάπη- ψύχωση στον Νταλάρα. Το καταλαβαίνω και το σέβομαι...Θα μπορούσατε να με κατηγορήσετε κι εμένα για παθολογικό μίσος. Πάθη είναι αυτά...
Παράθεση
 

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι.
Οδυσσέας Ελύτης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

15/12/1933 Γεννήθηκε στην Αθήνα ο συνθέτης Άκης Πάνου
16/12/1974 Έφυγε από τη ζωή ο λογοτέχνης Κώστας Βάρναλης