134 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
23.10.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Δώρα Παπαδοπούλου

Περί φτώχειας και δικαιωμάτων

Εύφωνα και παράφωνα

Δώρα Παπαδοπούλου

Πολύ πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου δελτίο τύπου, με τον τίτλο «Ανοιχτή επιστολή - προειδοποίηση των Ελλήνων συνθετών και στιχουργών» το οποίο υπογράφουν πλήθος συνθετών και στιχουργών και το οποίο δημοσιεύσαμε στον Ορφέα (η δημοσίευση εδώ). Πρόκειται για διαμαρτυρία έναντι ενός σχεδίου νόμου που προωθεί το Υπουργείο Πολιτισμού και που επιδιώκει να «βάλει τάξη» για μία ακόμη φορά στα πνευματικά δικαιώματα της τέχνης. Την ίδια μέρα διάβασα στο μουσικό περιοδικό Όγδοο (odgoo.gr), άρθρο του γνωστού και πολύ σημαντικού δημοσιογράφου και στιχουργού Λευτέρη Παπαδόπουλου πάνω στο θέμα αυτό (το άρθρο εδώ).

Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ξεκινώντας με τη φράση "νέα δεινά περιμένουν το ελληνικό τραγούδι" καταθέτει με λίγα λόγια κάποιες σκέψεις του, μη διστάζοντας, με τη γνωστή λανθάσουσα και πάντα ιδιαίτερη γλώσσα που όμως λέει την αλήθεια, να χαρακτηρίσει "φρικώδες" το νομοσχέδιο αυτό.
Δεν έχω λόγους να το αμφισβητήσω τα λεγόμενα του Λευτέρη Παπαδόπουλου, χρόνια αναγνώστης της στήλης του στα Νέα σέβομαι την κρίση του, παρά το γεγονός πως δεν έχω γνώση αυτού του περιβόητου σχεδίου νόμου. Άλλωστε, γνωρίζοντας και μόνο την πάγια στάση και αντίληψη των διορισμένων νομοθετών αυτής της χώρας και χωρίς να έχω διαβάσει ίχνος αυτής της νέας «μεταρρύθμισης» δικαιούμαι να μαντέψω πως μάλλον είναι και φρικώδες και τερατώδες και επικίνδυνο και πολλά άλλα κοσμητικά επίθετα μαζί. Όμως αυτό δεν είναι το θέμα μου. Το θέμα μου είναι κάποιες άλλες σκέψεις βαλμένες σε μία ανοιχτή επιστολή προς τον πάντα αγαπημένο δημιουργό. Και την αφορμή μου έδωσε η ακόλουθη φράση του, προς το τέλος του κειμένου: «Και οι δημιουργοί, μένουν χωρίς δεκάρα, δεδομένου ότι η δισκογραφία έχει πεθάνει, δισκοπωλεία δεν υπάρχουν και τα τραγούδια «κατεβαίνουν» από τα κομπιούτερ αμέσως δωρεάν. Το κράτος, δεν έχει αναλάβει καμιά πρωτοβουλία για την αντιμετώπιση της πειρατείας, αυτής της μάστιγας, που συνθλίβει, επί δεκαετίες, τους δημιουργούς

Αγαπητέ κύριε Λευτέρη Παπαδόπουλε
Η δισκογραφία έχει πεθάνει, έχετε δίκιο. Όπως έχετε δίκιο ως δημιουργός να διαμαρτύρεστε, κι εσείς και οι υπόλοιποι, για ότι σας ανήκει δικαιωματικά και σας το στερούν. Η τέχνη είναι η δουλειά σας και πρέπει να ζήσετε από αυτή. Και επιπλέον το έργο σας είναι δικό σας και μόνο και τα όσα απορρέουν από τη διαχρονική του ύπαρξη σας ανήκουν δικαιωματικά. Σε όλους τους δημιουργούς. Είναι αλήθεια, πως σ΄αυτή τη θάλασσα την ελληνική, χρόνια αρμενίζουμε στραβά και λίγα πράγματα έχουμε κατορθώσει να διαφυλάξουμε ως χώρα. Τα πνευματικά δικαιώματα δυστυχώς δεν είναι ένα από αυτά. Όμως, δεν είναι τα τραγούδια που «κατεβαίνουν» από τα κομπιούτερ δωρεάν που σας στερούν τα οικονομικά δικαιώματα στο έργο σας. Ή τουλάχιστον δεν είναι μόνο αυτά. Δεν είναι κυρίως αυτά. Υπάρχουν και οι ορκισμένοι τζαμπατζήδες, βεβαίως. Υπάρχουν κι αυτοί που το τζάμπα τους γλυκαίνει και από ένα σημείο και μετά το κάνουν συνήθεια. Ισχύει και το ότι το ίντερνετ στέρησε σε ένα βαθμό δικαιώματα από δημιουργούς, όλα τα τελευταία χρόνια. Ισχύει και το ότι οι πάντες απέκτησαν πρόσβαση στα πάντα και η μουσική έγινε συνήθεια και όχι αγάπη ή απόλαυση. Όλα παίζουν το ρόλο τους, σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό. Όμως ο κανόνας είναι άλλος. Και λέει πως σε τούτη εδώ την Ελλάδα, την Ελλάδα του 2012, ελάχιστα πράγματα μπορείτε πια να περιμένετε. Δε φταίει ούτε η πειρατεία, ούτε τα φρικώδη νομοσχέδια των υπουργείων. Φταίει πως ζείτε και πως ζούμε στην Ελλάδα της «νέας φτώχειας».

Οι άνθρωποι που κάποτε αγόραζαν τους δίσκους σας δεν έχουν πια μυαλό γι΄αυτά. Τέτοιους ανθρώπους γνωρίζω πολλούς. και πολλάπλασιάζονται σαν τα μυρμήγκια μέρα με την ημέρα. Μαστίζονται από την ανεργία και το άγχος της επιβίωσης. Έχουν τρύπιο πορτοφόλι και καταρρακωμένη ψυχολογία. Συχνά το δεύτερο είναι ακόμη πιο βασανιστικό από το πρώτο. Η επαγγελματική σχέση που έχω με την τεχνολογία μου επιτρέπει να σας διαβεβαιώσω πως ενώ τα «ανεβάσματα» μουσικής εξακολουθούν να ανθούν, τα δωρεάν κατεβάσματα ημέρα με την ημέρα λιγοστεύουν. Ούτε για το τζάμπα κατέβασμα δεν έχει πια κέφι ο κόσμος. Σε λίγο θα απαρνείται τη μουσική και το τραγούδι, κάτι που είναι πραγματικά τραγικό. Για αγορές από τα δισκοπωλεία, ούτε λόγος. Εδώ δεκάδες ιδιαίτερα προσεγμένες επανεκδόσεις, με τις πιο σημαντικές στιγμές του ελληνικού τραγουδιού πωλούνται στα περίπτερα με τα κυριακάτικα φύλλα σε πολύ χαμηλές τιμές και οι μισές μένουν πια απούλητες. Η διαφορά φαίνεται μόνο με μια βόλτα στο περίπτερο της γειτονιάς σας. Κάποτε χαράματα πήγαινες και έπρεπε να έχεις κι εκεί «μέσο» τον περιπτερά να σου έχει κρατήσει την εφημερίδα για την πάρεις. Τώρα και την άλλη μέρα να πας, θα δεις τη στίβα με τις εφημερίδες και τα cd μέσα, να περιμένουν το δρόμο της επιστροφής. Και ένα ευρώ να βάλετε τα cd σας, κανείς δε θα τα πάρει. Αυτή είναι η πραγματικότητα, η Ελλάδα μαστίζεται από τη φτώχεια και την ανέχεια, κοιτάξτε την κατάματα.
Υπάρχει και η ελίτ που ακόμη δεν την έχει αγγίξει η κρίση και πιθανότατα δε θα την αγγίξει. Όμως οι πιο πολλοί από αυτούς δεν αγοράζουν ούτε βιβλία, ούτε δίσκους. Γνωρίζουν βέβαια τα τραγούδια σας. Ποιος άλλωστε δεν γνωρίζει και δεν τραγουδά αυτά τα υπέροχα τραγούδια; Τα τραγουδούν όμως στα γκαλά, στις βραδινές συνάξεις και στα κλαμπ της μέθης, φέρνοντας γυροβολιές στην πίστα. Δεν περιμένουν πως και πως το μηνιάτικο για να βρεθούν στο δισκοπωλείο μετά τη δουλειά. Δε βάζουν το νέο δίσκο που απέκτησαν στο πιο εμφανές σημείο του σπιτιού, πάνω από το καλύτερο πλεκτό πετσετάκι της γιαγιάς. Δε λιώνουν τα cd στα cd players. Έχω επισκεφτεί κι εγώ πλουσιόσπιτα της Κηφισιάς και της Γλυφάδας, έστω κι από σπόντα. Κι ενώ άλλος θα παρατηρούσε τα κρύσταλλα, τους ακριβούς πίνακες και τα καλογυαλισμένα πόμολα, εμένα το μάτι μου έπεφτε στις φτωχές δισκοθήκες και βιβλιοθήκες που με το ζόρι έπιαναν μια γωνιά. Οι πλούσιες δισκοθήκες και οι στίβες με τα βιβλία κοσμούν τα μικροαστικά και τα εργατικά σπίτια, εκεί που το τραγούδι είναι ανάγκη και μεράκι και όραμα και πάθος και ψυχή.
Η Ελλάδα έχει πάρει το δρόμο της χρεοκοπίας ανεπιστρεπτί. Και μέχρι να μας τη σερβίρουν μια Παρασκευή απόγευμα, όταν θα έχουν κλείσει οι τράπεζες, εξαργυρώνουν μήνες τώρα τη πολύτιμη χρησιμότητα του όρου, σαν μία μόνιμη απειλή που στέκεται σα βαρύς πέλεκυς πάνω από τα κεφάλια μας. Κάθε δόση και κάθε πακέτο νέων μέτρων και μια απειλή για χρεοκοπία. Και με την απειλή αυτή, κάνουν πράξη το προαναγγελθέν σχέδιο για την ουσιαστική εξαθλίωση του ελληνικού λαού και μετατροπή του σε ευρωπαίους β' διαλογής, όπως βολεύει το διεθνές σύστημα που ξέμεινε τελευταία από πολέμους και διψά για αθώο αίμα. Αυτό είναι το σχέδιο και ως τώρα πετυχαίνει, γιατί αντίσταση δεν υπάρχει. Θύματα είμαστε όλοι. Και οι θύτες δεν είναι φαντάσματα, έχουν ονοματεπώνυμο, οι μισοί από αυτούς ελληνικό κι εσείς οι αναγνωρισμένοι καλλιτέχνες τους γνωρίζετε καλά.
Μη διαμαρτύρεστε λοιπόν γι΄αυτά που χάνετε, ως δημιουργοί όσο δίκιο κι αν έχετε. Δεν τα χάνετε από τα κατεβάσματα. Τα χάνετε, γιατί η Ελλάδα βουλιάζει. Τα χάνετε γιατί αυτοί που αγόραζαν τους δίσκους σας τώρα πεινάνε, αυτοί και τα παιδιά τους. Τα χάνετε γιατί οι πιο πολλοί επαναπαύεστε στις δάφνες σας. Τα χάνετε γιατί πολλοί από εσάς (δεν αναφέρομαι σε εσάς προσωπικά) κυκλοφορείτε στους ίδιους διαδρόμους και κάθεστε στα ίδια τραπέζια, μ΄αυτούς που φτιάχνουν τα "φρικώδη" και σπρώχνουν την Ελλάδα στο βούρκο. Τα χάνετε γιατί οι πιο πολλοί (υπάρχουν εξαιρέσεις βεβαίως) σιωπάτε εκκωφαντικά, είτε γιατί φοβάστε την αντίδραση, είτε γιατί είστε πια σε άλλο γαλαξία. Η Ελλάδα βρίσκεται σε πόλεμο. Και ο πόλεμος δεν κάνει διακρίσεις. Στον πόλεμο, δεν υπάρχουν διάσημοι και άσημοι, φτωχοί και πλούσιοι, καλλιτέχνες και μη. Ο πόλεμος σβήνει κάθε διαχωρισμό. Στον πόλεμο όλοι μπορούν να προσφέρουν. Και όλοι μπορούν να σκοτωθούν.

Ο μόνος τρόπος να αντισταθείτε σε κάθε φρικώδη νόμο που ετοιμάζουν τα κάθε λογής υπουργεία και να διατηρήσετε ακέραια και προσοδοφόρα για εσάς και τους κληρονόμους σας τα δικαιώματα των έργων σας, είναι να σταθείτε ξεκάθαρα στο πλευρό του ελληνικού λαού. Να σταθείτε αλληλέγγυοι στους Έλληνες που δοκιμάζονται και έχουν ανάγκη την τέχνη και τους σπουδαίους δημιουργούς της να βάλουν πλάτη. Να απαιτήσετε με όλα τα μέσα που διαθέτετε και με το έργο σας οδηγό να φύγουν αυτοί που καταδικάζουν την Ελλάδα στη φτώχεια και την οδηγούν σε δρόμο χωρίς επιστροφή. Και μαζί της και τον πολιτισμό. Όχι με λόγια αλλά με έργα. Και με όποιο κόστος. Με διαμαρτυρίες. Με απεργίες. Με συναυλίες. Με δηλώσεις. Στο ραδιόφωνο. Στην τηλεόραση. Στο δρόμο. Με συλλογική δράση. Με κινήματα. Μόνο αν βοηθήσετε αυτούς που κάνουν κάθε λεπτό της ζωής τους το δικό σας καλλιτεχνικό έργο, δικό τους όραμα, μπορείτε να το διασώσετε. Μόνο τότε και μόνο έτσι. Βοηθήστε -γιατί μπορείτε να το κάνετε- να σταματήσει η κατρακύλα της πατρίδας μας, πριν να είναι αργά για όλους.

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
0 #2 Δώρα Παπαδοπούλου ... e-orfeas.gr 14-01-2012 13:15
Καλημέρα σας. Ευχαριστώ για το σχόλιό σας. Δε διαφωνώ σχεδόν σε τίποτα από όσα λέτε. Όλα είναι στραβά εδώ και χρόνια σ΄αυτή τη χώρα, με ευθύνη όχι κάποιου άγνωστου θεού αλλά δική μας. Χίλια δύο πράγματα φταίνε για το πως φθάσαμε ως εδώ. Ωστόσο, εγώ δεν είπα να μην αμοίβεται κανείς και κατά συνέπεια οι καλλιτέχνες. Το αντίθετο. Δεν ανήκω στους βολεμένους, πιστέψτε με, ξέρω πολύ καλά πως είναι να μη βγαίνει όχι ο μήνας αλλά ούτε η εβδομάδα. Απλώς, εξέφρασα την άποψη πως πως τα πράγματα είναι τόσο άσχημα που έχουν πια ξεφύγει από τη λογική του να αναζητούμε σήμερα τις αιτίες μόνο στους καταστηματάρχες που δεν πληρώνουν ή σε αυτούς που κατεβάζουν δωρεάν μουσική.
Παράθεση
 
 
0 #1 fovos tromos 14-01-2012 12:44
Σε κάποια σημεία καλά τα λες κοπέλα μου, ωστόσο φαίνεται να αγνοείς ότι για τις συναυλίες που θες να κάνουν οι "καλλιτέχνες" πληρώνονται καταρχάς οπωσδήποτε οι ηχολήπτες και τα γραφεία. Τηλεοράσεις και ραδιόφωνα είπες; Τώρα τι θες να γελάσω ή να ουρλιάξω...;. Ξέρεις τι παίρνουν αυτοί που παίζουν; Και δεν σου μιλάω για τους γνώστους που πριν το ευρώ χρεώνανε μέχρι και 12.000.000 (είπες τίποτα ...;) για μια συναυλία τους Δήμους ε...; Αυτά τα ξέρεις...;. Και δεν υπάρχει μόνο ο κος. Λευτέρης Παπαδόπουλος στην τελική, υπάρχουν και πολλοί πιο σύγχρονοι δημιουργοί που μιλάνε και πολύ μάλιστα, όμως το κοινό δεν πατάει ακόμα και με ελεύθερη είσοδο γιατί δεν τους έχει διαφημίσει κανείς ενώ την ίδια στιγμή ξέρει να τρέχει και να γεμίζει (με εισιτήριο μάλιστα) κάτι Ονιράμα, κάτι ΕλεωνοΖουγανέλες, κάτι ΦαλτσοΜόνικες κ.λπ. Δεν μου λες οι καλλιτέχνες που περιγράφεις πως θα ζήσουν ε;... Όταν τους τα τρώγανε με τα ντάουν-λόουντ ήταν ωραία ε;... Και τότε φώναζαν και παραφώναζαν αλλά τους είχατε γραμμένους ή μήπως κάνω λάθος ε;... Μόλις αυτό το απενοχοποιημένο κοινό έχασε δουλειές και του έκοψαν και φράγκα άρχισε να φωνάζει. Έλα όμως που αυτό το ζούσαν στο πετσί τους και το φώναζαν κάποιοι καλλιτέχνες, αλλά που ήσασταν τότε όλοι εσείς ε...; Και κόψτε πια αυτό το γλύψιμο με το "κοινό". Οι περισσότεροι από αυτό το κοινό που γράφεις (και οι γονείς τους) ψήφιζαν επί τόσα χρόνια αυτούς που τους βόλευαν σε δουλίτσες, τους έσβηναν πρόστιμα, φοροδιαφεύγανε (δηλ μας κλέβανε), χτίζανε παράνομα και φυσικά στο μεταξύ κυβερνούσαν ε; Κλείνοντας μπορώ να σου γενικεύσω αυτό που λες με τη δισκόγραφία και με τα δικαιώματα και με τις αμοιβές των καλλιτεχνών, δηλαδή ο συγγραφέας να μην πληρώνεται, ο εργάτης όποτε γουστάρει ο εργοδότης, ο δάσκαλος τζάμπα, εσύ τζάμπα, το φως το νερό τζάμπα και όλοι να δουλεύουν και να αμοίβονται όποτε λάχει. Κι εγώ να μην πληρώνω αυτή την παλιοσύνδεση σ΄αυτον τον ύπουλο διαδικτυακό παροχέα... Μα τι λέω; τότε πως θα τα λέγαμε εμείς ε...;
Φιλιά.
Παράθεση
 

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Γράφω τραγούδια για ανθρώπους που εκτιμώ και που πιστεύω ότι θα βελτιώσουν το μουσικό αποτέλεσμα των συνθέσεών μου χωρίς να τους κατατάσσω σε κατηγορίες. Τα καλά τραγούδια μας συντροφεύουν στο ταξίδι της ζωής μας και στόχος μου είναι να καταφέρνω να γράφω καλά τραγούδια χωρίς ταμπέλες.
Γιώργος Σαμπάνης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

23/10/1925 Γεννήθηκε στην Ξάνθη ο συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις
24/10/2010 Έφυγε από τη ζωή ανήμερα των γενεθλίων της η τραγουδίστρια του Νέου Κύματος Καίτη Χωματά

ΤΥΧΑΙΑ TAGS