115 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
20.10.2017
Ορφέας | Main Feed

Εύφωνα και παράφωνα

Ορφέας

Ο φιλόλογος και δημοσιογράφος Σπύρος Αραβανής μας κοινοποίησε μία ανοιχτή επιστολή προς το δημοσιογράφο και στιχουργό Νίκο Μωραΐτη, την οποία και παραθέτουμε ακολούθως αυτούσια.

Κύριε Μωραΐτη,

Ξεκινώ με μια απαραίτητη διευκρίνιση. Μολονότι κινούμαστε θεωρητικά στον ίδιο -δημοσιογραφικό- χώρο δεν έτυχε ποτέ να γνωριστούμε από κοντά πλην μιας συλλογικής συνέντευξης στο περιοδικό "Δίφωνο" τ.χ. 155, παρουσία και άλλων στιχουργών στην οποία είχα το ρόλο του συνεντεύκτη και εσείς του συνεντευξιαζομένου, χωρίς όμως -και θα συμφωνήσετε πιστεύω σε αυτό- να συζητήσουμε οι δυο μας πέραν των στενών ορίων μιας πολυσυμμετοχικής συνέντευξης. Συνεπώς, όσα γράφω παρακάτω δεν πηγάζουν από κάποια ιδιωτική αντιδικία, όπως εύλογα μπορει κανείς να υποθέσει, αλλά από τις απορίες ενός ακροατή των τραγουδιών σας και αναγνώστη των κειμένων σας και κυρίως από μια διάθεση να ειπωθούν επώνυμα και δημοσίως ορισμένοι προβληματισμοί μου καθώς θεωρώ οτι τα ανά καιρούς γραφόμενά σας αντικατοπτρίζουν πλήρως την εποχή σύγχυσης που διανύουμε. Τουτέστιν άλλα λέμε και άλλα κάνουμε...

Αφορμή, λοιπόν, στάθηκαν δύο πρόσφατα κείμενά σας. Το πρώτο, δημοσιευμένο στο περιοδικό "tospirto.net" με τον τίτλο: "Ω θεές πού είστε" στο οποίο, μεταξύ των άλλων, γράφετε:

"Δεν περιμένω από αυτές (ενν. τις Αλεξίου, Αρβανιτάκη, Γαλάνη, Πρωτοψάλτη) να κάνουν την επανάσταση (την έκαναν στην ηλικία που έπρεπε). Περιμένω όμως «τραγούδια τραγουδένια». Με άλλα λόγια, τραγούδια που θα συγκινήσουν ξανά το κοινό, θα κάνουν τον κόσμο να πιαστεί ανθρώπινη αλυσίδα. Πρέπει να πάω από τρία χρόνια πίσω (για την Αρβανιτάκη) μέχρι οκτώ χρόνια πίσω (για την Αλεξίου) για να βρω τέτοια τραγούδια. Δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει. Σιχάθηκαν τη δισκογραφία όπως έχει γίνει και δεν θέλουν να συμμετέχουν; Δε βρίσκουν τραγούδια; Δεν έχουν την όρεξη που είχαν;"

Το δεύτερο, δημοσιευμένο στο περιοδικό "e-tetradio.gr" με τον τίτλο "Από τον Μητροπάνο ως τον Τράγκα" (16/10/11) στο οποίο, επίσης, μεταξύ των άλλων, γράφετε:

"Απομεσήμερο με βολεύει να κάνω διάδρομο, ανοίγω και την τηλεόραση απέναντι για να ξεχνιέμαι, πέφτω πάνω στα μεσημεριανάδικα. Πόση χαρά μαζεμένη. Κορίτσια και αγόρια χαρούμενα, λες και ζούνε σε άλλη χώρα. Τι κάνει κανείς για να βγάλει το ψωμί του."

Και η απορία μου έχει ως εξής: Έχετε γράψει δεκάδες εμπορικά τραγούδια,συνεργαζόμενος από βαριά ονόματα του έντεχνου τραγουδιού μέχρι τις μεγάλες φίρμες του ελαφρο-λαϊκού/ ποπ τραγουδιού τα οποία αναμφίβολα έτυχαν θερμής υποδοχής από τον κόσμο και τα ραδιόφωνα όλων των ειδών. Εκτός όμως ελαχίστων εξαιρέσεων, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού, τα στιχουργήματά σας δεν θα έλεγα οτι βρίθουν ποιότητας και πρωτοτυπίας αντίθετα ήταν καλά κατασκευασμένα ώστε να εξυπηρετούν τις τρέχουσες ανάγκες της δισκογραφικής αγοράς. Πολύ σωστά θα σκεφτείτε και εσείς όπως και ο κάθε ένας αναγνώστης αυτής της επιστολής πως η κρίση ενός τραγουδιού είναι υποκειμενική.
Συνεπώς, για να σας προλάβω, τονίζω οτι η άποψη για τη στιχουργική σας είναι καθαρά υποκειμενική χωρίς να προσπαθήσω να επιχειρηματολογήσω, τουλάχιστον εδώ. Βεβαίως ο κάθε ένας ακούγοντας και διαβάζοντας τους στίχους σας μπορεί να εξάγει τα δικά του συμπεράσματα και κυρίως ο κριτής χρόνος ο οποίος, μάλλον εδώ αντικειμενικά μιλώντας, δεν φαίνεται να είναι με το μέρος σας. Οι επιτυχίες σας γρήγορα ξεχνιούνται μάλλον όσο γρήγορα γράφτηκαν -όπως εικάζω από το γρήγορο ρυθμό της δισκογραφικής σας παρουσίας-. Αλλά, το ξαναλέω, και το τονίζω, η άποψή μου για τους στίχους σας είναι υποκειμενική, διατυπωμένη με την ελευθερία που παρέχει η δημοκρατία και χωρίς τη διάθεση μέντορα ή παντεπόπτη και κριτή.
Το πρόβλημά μου, λοιπόν, είναι το θάρρος -ή θράσος- της γνώμης σας διαβάζοντας τα κείμενά που έχετε υπογράψει. Σαν να μην έχετε τεράστιο μερίδιο ευθύνης και εσείς για τα χιλιάδες ακίνδυνα μεν αγελαία δε τραγούδια και την αισθητική που αυτά απορρέουν υπηρετώντας βεβαίως το life style σύστημα -όπως και πολλοί από τους ερμηνευτές τους-.
Γράφετε ειρωνικά για τα "Κορίτσια και αγόρια χαρούμενα, λες και ζούνε σε άλλη χώρα. Τι κάνει κανείς για να βγάλει το ψωμί του." σαν να μην έχετε υπογράψει εσείς τους στίχους σε δεκάδες χαζοχαρούμενα τραγούδια -ο επιθετικός προσδιορισμός παρακαλώ πολύ να ληφθεί υπόψη μόνο για τα τραγούδια και όχι για τους δημιουργούς και τραγουδιστές τους- στο άκουσμα των οποίων λικνίζονται κάθε μεσημέρι αυτά τα "κορίτσια και αγόρια χαρούμενα". Γράφετε σαν απορημένος: "Πρέπει να πάω από τρία χρόνια πίσω (για την Αρβανιτάκη) μέχρι οκτώ χρόνια πίσω (για την Αλεξίου) για να βρω τέτοια τραγούδια. Δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει. Σιχάθηκαν τη δισκογραφία όπως έχει γίνει και δεν θέλουν να συμμετέχουν;" σαν να μην έχετε γνώση της "επιβολής" των ευκολοχώνευτων τραγουδιών σας στο δισκογραφικό σύμπαν, των πρόσφατων συνεργασιών σας με τις ανωτέρω κυρίες και της νέας συνθήκης που (και) αυτά δημιούργησαν, δηλαδή, εν μέρει τον άτυπο "αποκλεισμό" άλλων ποιοτικότερων.
Να πιστεύσω, λοιπόν, οτι δεν έχετε επίγνωση της κατάστασης; Της ευθύνης σας για την χειροτέρευση της ποιότητας των στίχων στο ελληνικό τραγούδι; Της αλλαγής της αισθητικής των σύγχρονων τραγουδιών; Λυπάμαι, άλλα με όση ειλικρίνεια και αν μου απαντήσετε, δεν θα σας πιστεύσω. Κι αυτό γιατί σας παρακολουθώ πολλά χρόνια τόσο ως αναγνώστης των κειμένων σας σε περιοδικά μουσικού τύπου -όπου οφείλω δημοσίως να εκφράσω τα συγχαρητήριά μου για τις εξαιρετικές συνεντεύξεις που έχετε κάνει- όσο και ως ακροατής σας στον ραδιοφωνικό σταθμό "Μελωδία"- τα χρόνια που κάνατε εκπομπές- επίσης, πολύ αξιόλογες. Συνεπώς, χωρίς να έχουμε γνωριστεί ουσιαστικά, όπως προείπα, κρίνω ότι έχετε την προσωπικότητα και την παιδεία να αντιληφθείτε το ρόλο σας στη σύγχρονη μουσική ιστορία.
Φυσικά, και δεν είστε ο μοναδικός υπεύθυνος για την κατηφόρα. Είστε όμως ένα γρανάζι πολύ σημαντικό αυτής της κρεατομηχανής. Και αυτό το λέω με βάση την πληθώρα των τραγουδιών σας και της επιρροής τους στον κόσμο, μια δημοφιλία, που κατά τη γνώμη μου, δεν αθώωνει τις ευθύνες σας ούτε θα ήθελα να το δω ως επιχείρημα οτι, δηλαδή, αφού αρέσουν στην πλειοψηφία, αυτή είναι που θα κρίνει τα τραγούδια.
Λυπάμαι αν αυτά που έγραψα θα σας στενοχωρήσουν ή θα σας θυμώσουν. Προτίμησα να τα γράψω όμως από το να συμβεί σε εμένα αυτό, κατηγορώντας τον εαυτό μου για σιωπή. Γιατί πολύ σωστά λέτε και ο ίδιος στο ίδιο άρθρο σας στο e-tetradio.gr:
"Δεν μπορείς σε μία τέτοια κοινωνική συγκυρία να σωπαίνεις για να σε αγαπάνε όλοι. Μίλα κι άσε τους άλλους να αποφασίσουν αν θα σε αγαπούν ή αν θα σε μισήσουν." Γιατί, δυστυχώς ή ευτυχώς, οι εποχές της αθωότητας, για όλους μας, πέρασαν.
 
Αθήνα, 16/10/11
Σπύρος Αραβανής
Φιλόλογος-Δημοσιογράφος

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
0 #3 Νίκος Μητρόπουλος 22-10-2011 15:07
Καλησπέρα σας!! Διαβάζω αυτές μέρες και στη σελίδα σας, όπως και σε άλλες αντίστοιχες για αυτή την επιστολή και διαφωνώ τελείως! Πιστεύω πως περιέχει πολύ κομπλεξισμό σχετικά με τον κ.Μωραίτη αλλά και με την επιτυχία γενικότερα.. Και καλό θα ήταν τέτοια προσωπικά απωθημένα να μην πέρνουν την μορφή επιστολής.. Αλλοιώνει την εννοια..
Σχετικά με τον κ.Γιάννη που σχολίασε παραπάνω θα του παραθέσω ένα παλιό τραγούδι του στιχουργού και ένα πολύ πιο πρόσφατο και ας κρίνει ο ίδιος εαν πρέπει να αλλάξει η όχι..




Αντίθετα πια-Άλκηστις Πρωτοψάλτη 2002



Πήγαινα
με το σώμα αγκαλιά
με το σώμα μου μόνο εξηγούσα.
Πήγαινα
κι εξηγούσα τον άνθρωπο
πως να διαλέγει βουνά...

Πήγαινα
και τα μάτια στην πλάτη
αχ, τα μάτια στην πλάτη γυρνούσα.
Πήγαινα
και στους ώμους τα βλέφαρα
ζωγραφισμένα ανοιχτά.

Αχ, να σε δω
να πηγαίνεις αντίθετα πια.
Αχ, να σε δω
ν' ανεβαίνεις δικά σου βουνά.
Να σε βλέπω
και τα μάτια να ζητάνε να γίνουν πουλιά.
Να σε βλέπω
μα το σώμα να πηγαίνει αντίθετα πια...

Πήγαινα
και τα μάτια στην πλάτη
αχ τα μάτια στην πλάτη γυρνούσα.
Πήγαινα
και στους ώμους τα δάκρυα
τα δάκρυα ποτάμια ανοιχτά.




Κούκλα σπασμένη-Ανδριάνα Μπάμπαλη 2010

Έχω δυο άδεια χέρια
σαν πουλιά καρφωμένα
στην πλάτη και στα δάχτυλα πάνω
τις πληγές μου μετρώ

Έχω ένα άγριο βλέμμα
έναν γύπα στο μάτι
στο μάτι που γυρίζει τον κόσμο
και βουτάει στο κενό

Με κοιτάω στον καθρέφτη
μία κούκλα σπασμένη
σπασμένη και τον τρόπο δεν ξέρω
που ξανά θα ενωθώ

Δεν έχω τι να νιώσω για ζωή
να΄ρθει μια βροχή να μου πει:κλείσε τα μάτια
Δεν έχω ποιόν να νιώσω εαυτό
να΄ρθω να σου πω: γύρνα εδώ είμαι κομμάτια

Είμαι κούκλα κλεισμένη σ΄ένα γυάλινο κόσμο
στον κόσμο κι έχω σπάσει στα δυο
στην προσπάθεια να βγω

Με κοιτάω στον καθρέφτη
πες μου κούκλα θλιμμένη
θλιμμένη από μένα τι θέλεις
πες για ν΄αγαπηθώ




Βλέπουμε πως η καλή και ποιοτική πλευρά του κ.Μωραιτη υπάρχει ακόμα 8 χρόνια μετά.. Και σαφώς και πρέπει να κριθεί για την επιλογή του
να συνεργαστεί με πιο εμπορικούς καλλιτέχνες αλλά πρέπει να παραδεχτούμε σε αυτό το σημείο πως έδωσε άλλη έννοια στην λέξη Hit/ εφήμερη επιτυχία με αυτή που υπήρχε
τα περασμένα χρόνια.... Και όπως έχει δηλώσει και ο ίδιος "Τους καλλιτεχνικά σκεπτόμενους, αυτούς που δεν κοιτάνε τα charts αλλά την ουσία των πραγμάτων. Με την Ελευθερία και την Άλκηστη μπορεί να έχουμε φτάσει στην πρώτη θέση των charts, αλλά δεν ήταν αυτό το κριτήριο για το οποίο με επέλεξαν, δεν ήταν αυτό το ζητούμενο."
Παράθεση
 
 
0 #2 Τ. Καραντής ... e-orfeas.gr 19-10-2011 14:00
Χωρίς να θέλω κάνω τον δικηγόρο του ούτε του κ. Αραβανή, ούτε του κ. Μωραΐτη – όπως, ως περιοδικό, δημοσιεύσαμε την επιστολή του κ. Αραβανή, έτσι θα δημοσιεύσουμε και, τυχόν, απάντηση του κ. Μωραΐτη – θέλω να επισημάνω, ότι το νόμισμα έχει πάντα δυο όψεις.
Σαφώς, ο κ. Αραβανής έχει απόλυτο δίκιο, σ’ αυτά που γράφει, υπό το πρίσμα της ταύτισης λόγου κι έργου, σ’ έναν καλλιτέχνη. Συνήθως όμως αυτό δεν συμβαίνει, το αντίθετο, κατά τη γνώμη μου, μάλλον αποτελεί εξαίρεση. Γι’ αυτό, εγώ, πάντα λέω να διαχωρίζουμε τον άνθρωπο από τον καλλιτέχνη κι αντίστροφα.
Ο Νίκος Μωραΐτης(ο οποίος, όμως, έχει γράψει κι αρκετούς καλούς στίχους), όντως έχει γράψει μπόλικους στίχους της σειράς για τραγούδια τυποποιημένα, γνωστών σταρ της εποχής(είναι μια ικανότητα κι αυτή – επαγγελματική, όχι καλλιτεχνική – που δεν την έχει ο κάθε στιχουργός). Σωστά λοιπόν κρίνεται ως προς αυτό. Από την άλλη, όμως είναι σωστά αυτά που γράφει ως δημοσιογράφος. Δεν υπάρχει αντίφαση σ’ αυτά τα δυο θα μου πείτε; Ναι, υπάρχει!
Θυμάμαι όμως μια λαϊκή φράση που έλεγε η γιαγιά μου(συνήθως για τους γιατρούς και τους παπάδες): μην βλέπεις τι κάνω εγώ, άκου μόνο αυτά που λέω.
Παράθεση
 
 
0 #1 Γιάννης 19-10-2011 10:38
Δυστυχώς ο κύριος Αραβανής έχει απόλυτο δίκιο σε αυτά που λέει.
Διάβαζα και γω τις εξαιρετικές συνεντεύξεις του Νίκου Μωραίτη στο ΄΄Δίφωνο΄΄ παλιά, και τα κείμενά του είχαν μεγάλο ενδιαφέρον. Και στον ΄΄Μελωδία΄΄ τον άκουγα, παρότι διαφωνούσα με κάποιες επιλογές του τελευταία. Αλλα όταν άκουσα στίχους δικούς του δεν πίστευα στα αφτιά μου...Απαράδεκτος από όλες της απόψεις. Δεν μπορεί να κόπτεσαι υπέρ της ποιότητας και να γράφεις τέτοια σαχλοτράγουδα.... Νομίζω πρέπει να ξακαγυρίσει στον παλιό καλό εαυτό του.
Παράθεση
 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Τη δουλειά της σάτιρας την κάνουν οι εξουσιαστές. Θέλει μεγάλο ταλέντο υποκριτικής να βγαίνεις στην TV και να τσακώνεσαι για το ποιος είναι ο μεγαλύτερος μαλάκας και ο ικανότερος κλέφτης.
Τζίμης Πανούσης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

21/10/1907 Γεννήθηκε ο σουρεαλιστής ζωγράφος και ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος
22/10/1937 Γεννήθηκε ο συνθέτης Μάνος Λοίζος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS