130 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
20.10.2017
Ορφέας | Main Feed

Εύφωνα και παράφωνα

Τάσος Π. Καραντής

Ο Μάνος Ελευθερίου, μαζί με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, είναι - κατά τη γνώμη μου – οι πιο σπουδαίοι στιχουργοί των τελευταίων 50 ετών, και, βέβαια, από τους πιο σημαντικούς όλης της ιστορίας του ελληνικού τραγουδιού. Πιο ποιητικός ο Ελευθερίου, πιο λαϊκός ο Παπαδόπουλος(είναι και θέμα ιδιοσυγκρασίας του χαρακτήρα τους), ανήκουν σ’ αυτούς που τραγουδήθηκαν πολύ κι από τους περισσότερους, σε μεγάλα τραγούδια, μεγάλων συνθετών, με ερμηνείες μεγάλων φωνών.

Έχοντας – ως έξυπνοι και πνευματικοί άνθρωποι – γνώση της αξίας τους, δεν κώλωσαν να γράψουν και πιο ανάλαφρα και χιουμοριστικά πράγματα, σαν φυσιολογικοί άνθρωποι που είναι, με τις ανάλαφρες στιγμές τους(που αυτό βγαίνει φυσικά και στη δημιουργία τους), και, μάλιστα, να τα δημοσιοποιήσουν, γιατί ήξεραν, ότι από το λαό και τους καλοπροαίρετους κριτές, δεν θα κατακριθούν γι’ αυτά, παρά μόνο από τους κομπλεξικούς, τους κακοπροαίρετους και τη «συμμαχία των μετρίων», που, τέτοιοι μεγάλοι δημιουργοί σαν κι αυτούς τους δυο, τους έχουν χεσμένους(και καλά κάνουν) όλους αυτούς, αφού δεν τους φτάνουν ούτε μέχρι τον αστράγαλο! Οπότε τι και ποιους να κρίνουν;!
Κι αυτό συμβαίνει με όλους τους μεγάλους στιχουργούς κι όχι μόνο. Ο Πυθαγόρας ήταν που έγραψε το πιο διεθνιστικό κομμάτι («Μες στου Βοσπόρου τα στενά») του τραγουδιού μας, μέσα στη χούντα (1972): «Τούρκος εγώ κι εσύ Ρωμιός/ κι εγώ λαός κι εσύ λαός/ εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ/ όμως κι οι δυο μας αχ και βαχ», ο ίδιος ήταν που έγραψε και το «Κύρα – Γιώργαινα», ο ποιητής και στιχουργός Κώστας Κινδύνης, που έχει γράψει το «Πώς να σωπάσω» με τον Ξυλούρη, ο ίδιος έγραψε και το «Ότι έχει και δεν έχει η δική μου τσέπη/ να τα παίρνεις η καρδιά μου σου το επιτρέπει» (που «συγγενεύει» με το σουξέ του Κώστα Μοναχού (γνωστού «σκυλά» των αρχών του ’80»): «Εσύ θα μου τα φας και χρήματα και κτήματα/γιατί έχεις αισθήματα»), ο Λευτέρης Παπαδόπουλος έγραψε την «Άπονη ζωή» και την «Φτωχολογιά», ο ίδιος, έγραψε και το «Να κάνουμε έναν έρωτα όλο τρέλα» με τον Βοσκόπουλο. Ο Μάνος Ελευθερίου ήταν που έγραψε τα «Μαλαματένια λόγια» και τα «Παραπονεμένα λόγια», ο ίδιος έγραψε και το «Έχω πρόβλημα υγείας» με τον Ψινάκη ! Δεν είναι αντιφατικές ή διχασμένες προσωπικότητες, αλλά είναι μεγάλοι δημιουργοί, που ξέρουν να γράφουν κι ευτράπελα, γιατί κι αυτά, πλευρά της ζωής μας είναι, και πρέπει να τραγουδηθούν! Σάμπως κι ο νομπελίστας ποιητής μας Γιώργος Σεφέρης, δεν έγραψε, με το ψευδώνυμο Μαθιός Πασχάλης, την παρωδία «Αρετή και Ρωτόκριτος»; Απολαύστε ένα δείγμα:
«ΑΡΕΤΗ:
- … ξάφνου τινάχτη, το ’νιωσα στου κώλου μου την τρύπα…
  ΝΕΝΑ:
- Πόνεσες;
  ΑΡΕΤΗ:
- … να σφηνώνεται να γλιστρά σα χέλι, τα πίσω – μπρος, τα πίσω – μπρος…
  ΝΕΝΑ:
- Γλύκα δεν έχει;
  ΑΡΕΤΗ:
- … μέλι
το κούνημά του στάλαξε στο τρυφερό κορμί μου, κι αυτός αφήνει το βυζί κι αρπάζει το μουνί μου. »!

Από τότε που χωρίστηκε το τραγούδι μας σε στρατόπεδα, δηλαδή, από το 1990 και μετά (βλ. «Ελληνική Μουσική Δημοσιογραφία: επιστροφή στα ανοιχτά σύνορα!»), ο Μάνος Ελευθερίου, ήταν απ’ αυτούς, που έδωσαν τραγούδια του και σε τραγουδιστές της «άλλης όχθης» (Τερλέγκα, Σφακιανάκη, Μαργαρίτη, Γαρμπή, Ζήνα κ.ά.). Μαγκιά του! Θα εκτιμηθεί κι αυτή η πλευρά του έργου του – στα πλαίσιά της – in time.
Στο πρόσφατο δίσκο της Πέγκυ Ζήνα («Ευαίσθητη ή λογική;»/2010), έχει – στο ένθετό του - ένα σημείωμα, που τα λέει όλα, θίγει μεγάλα θέματα και την πέφτει προς όλους και όλα! Την, προσωπική, γνώμη μου για την Πέγκυ Ζήνα, την έχω γράψει, κι εγώ, με θάρρος(βλ. Πέγκυ Ζήνα «Ευαίσθητη ή λογική;»), αλλά - στα μάτια μου – διαβάζοντας, αυτό το κείμενό του, ο Μάνος Ελευθερίου είναι μεγάλος μάγκας! Βάζει δέκα μουστακαλήδες και νταγλαράδες, στην τσέπη του! Τα λέει έξω από τα δόντια, και χτυπάει κατακέφαλα, με σκληρές, αλήθειες, για τους «έντεχνους», για τους «αποδιοπομπαίους τραγουδιστές» και για την «υστερική και λυσσαλέα επίθεση εναντίον του λαϊκού και του ρεμπέτικου»!
Επειδή, έχουμε μια δημοσιογραφική επικοινωνία, και μιλάμε, καμιά φορά στο τηλέφωνο, μου είπε, «έγραψα αυτό για την Πέγκυ Ζήνα κι έπεσαν να με φάνε»! – «Μην κιοτεύεις», του απάντησα, «γράψε κι άλλα, είναι λίγοι, αυτοί που γαυγίζουν και δεν δαγκώνουν»!
Κι όσο γι’ αυτό που γράφεις αγαπητέ Μάνο Ελευθερίου, στο κείμενό σου, για το «δικαστήριο» που δεν υπάρχει … Υπάρχει! Είναι ο Λαός, ο Χρόνος κι η Ιστορία! Και μας έχουν δείξει, ιστορικά, που πήγε το, τότε, «ελαφρύ τραγούδι» και πως πήρε την «εκδίκησή» του το ρεμπέτικο(ωραίο που είναι το «Σκύλα με έκανες και λιώνω» του Βαμβακάρη ε, «κουλτουριάρηδες»; Τραγουδήστε το τώρα!) και το λαϊκό! Αυτά επέζησαν, τα άλλα, τα κυρίαρχα, τότε, των σαλονιών, τα έφαγε η λήθη! Το ίδιο θα πάθουν και τα αντίστοιχα των «ιδεολογικών σαλονιών» της εποχής μας!


 

Για την Πέγκυ Ζήνα

Τα σημειώματα που γράφονται για κάποιο καλλιτέχνη στο ένθετα των CD, πάντα σχεδόν έχουν κάτι που μυρίζει αμηχανία και στάχτη. Συνήθως είναι λέξεις στη σειρά, υμνητικές βεβαίως, οι οποίες εξαντλούν όλη την υπερβολή και το μεγάλο τίποτα. Ελπίζω γράφοντας κι εγώ για την Πέγκυ Ζήνα να μην έπεσα στην ίδια παγίδα. Η καραμέλα λοιπόν δίχως ζάχαρη που πιπιλίζεται τα τελευταία χρόνια σε απύλωτα στόματα είναι η μοιραία λέξη «έντεχνος» (συνθέτης ή τραγουδιστής) και φυσικά «έντεχνο» τραγούδι. Το τι ακριβώς σημαίνει κάτι τέτοιο ο καθένας έχει τη δική του πρόταση, δικαιολογία, απολογία και ερμηνεία. Με λίγα λόγια, για πολλούς «ειδικούς» δεν συγχωρείται ένας επώνυμος τραγουδιστής αν δεν ξυπνάει το πρωί με Όρθρο και δεν τραγουδάει μελοποιημένους στίχους του Σεφέρη ή δεν τελειώνει τη μέρα του γονυκλινής, τραγουδώντας στίχους του Ελύτη.
(Πρέπει να σημειώσω ότι έχω εντοπίσει ορισμένους «δυστυχισμένους», οι οποίοι επί χρόνια τραγουδούν αυτά τα «ιερά» τραγούδια και δεν είδαν ποτέ άσπρη μέρα. Χώρια που περιπαίζονται στα σημειώματα αθλίων δημοσιογράφων και ειδικά εκείνων που ζητούσαν επιτακτικά επί χρόνια κάτι τέτοιο. Αφήνω στην άκρη για την ώρα την επιδημία να γελοιοποιούνται βάναυσα με πρόστυχα σχόλια και σε συνέχειες, από Σάββατο σε Σάββατο, τραγουδιστές που δεν έδωσαν καμία αφορμή. Και όσοι δίνουν αφορμή θέλω να τους σκέφτομαι «ιερά πρόσωπα», δηλαδή αθώοι, αγαθοί και φιλάνθρωποι, ό,τι σημαίνουν σι λέξεις. Αυτά χοντρά, χωρίς ιδιαίτερες σημειώσεις και ερμηνείες).
Σκέφτεται όμως κανείς με τρόμο πόσα χρόνια πια μπορεί να τραγουδάει κάποιος επί τέσσερις ώρες - όσο η διάρκεια ενός προγράμματος - τα ελάχιστα μελοποιημένα ποιήματα των δύο λαμπρών ποιητών και πόσες φορές, επιτέλους, πρέπει να επανεκτελεστούν αυτά τα ίδια τραγούδια, προκειμένου να ευρανθούν οι κήνσορες και οι μεγάλοι διδάσκαλοι του Γένους και της Φυλής. Και αυτό όμως αν συμβεί, πάλι θ' ακουστούν τα πικρά κι απαξιωτικά σχόλια ή το χειρότερο: η πρόστυχη σιωπή, ακόμα και αν η ερμηνεία ενός «αποδιοπομπαίου» τραγουδιστή είναι πολύ καλύτερη από τους πρώτους διδάξαντες.

Τελικά ποιος μοιράζει τίτλους και παράσημα σ' αυτόν τον τόπο; Και παράσημα από ποια νίκη κι από ποια μάχη; Με ποια αρματωσιά και σταδιοδρομία, με ποιο ήθος και κυρίως με ποιο ΕΡΓΟ αποφασίζει να εξοστρακίσει (πάντα το θέμα μου είναι και η Ζήνα) έναν τραγουδιστή μόνο και μόνο επειδή δεν τραγουδά τα τραγούδια της αρεσκείας του ή των φίλων του; Κάτι που μένει στον αέρα στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, είναι η παλαιά υστερική και λυσσαλέα επίθεση εναντίον του λαϊκού και ρεμπέτικου τραγουδιού από τους συνθέτες και τραγουδιστές του λεγόμενου ελαφρού τραγουδιού. Δεν υπήρξε βρωμερό επίθετο που να μην γράφτηκε. Οι «ελαφροί» ούτε λίγα ούτε πολύ έφθασαν να ζητούν, καλυμμένα βέβαια, ακόμα και το θάνατο, τον εξ' ασιτίας θάνατο των λαϊκών». Υπάρχουν τα κείμενα!

Φυσικά δεν υπάρχει «δικαστήριο» για να βάλει τάξη σε τέτοιες ιστορίες, ούτε «Σέχτα» τιμωρών και θα ήταν τουλάχιστον ηλίθιο και πρόστυχο να ζητήσει κανείς τη συνδρομή τους. Ας ελπίσουμε στο χρόνο που όλα τα βοηθά και τα γλυκαίνει στο πέρασμά του και αποδίδει τα παράσημα μόνο σ' εκείνους που πραγματικά πολέμησαν.
Για την ώρα η Πέγκυ Ζήνα πολεμά. Το ότι μόνο εκείνη με μερικούς ακόμα συναδέλφους της, ανάμεσα στην «αγέλη» των πεντακοσίων τραγουδιστών, έγινε ξαφνικά παράδειγμα προς αποφυγήν, είναι ένα από τα πολλά ακατανόητα της ζωής μας.

Αύγουστοs 2010 / Mάvos Ελευθερίου

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
0 #7 Τάσος Καραντής ... e-orfeas.gr 18-09-2011 22:24
Παραθέτοντας gpo:
Δεν είναι θέμα μαγκιάς του η Πέγκυ Ζήνα είναι μια μπεμπέκα
εκφράζει μια ελαφρότητα, μια φρου φρου πραγματικότητα, μια ζάχαρη χωρίς ουσία. Αν ο Ελευθερίου θέλει τώρα να εγκαθιδριθεί και ως λαϊκός ήρωας στα τελευταία του με γεια του.
Η ουσία του θέματος φίλε μου, και του διαλόγου που γίνεται, δεν είναι η Ζήνα, αυτή είναι η αφορμή. Κι εγώ έγραψα ξεκάθαρα – και το αιτιολόγησα – στην δισκοκριτική μου, γιατί δεν μου αρέσει η Ζήνα.
Το θέμα είναι, αν οι μεγάλοι στιχουργοί έχουν το δικαίωμα να γράφουν και πιο ελαφρά πράγματα(κι έδωσα αρκετά παραδείγματα με ονόματα και τίτλους τραγουδιών, εδώ και 40 χρόνια). Και, δεύτερον, αν είμαστε αντίθετοι στη δαιμονοποίηση ειδών τραγουδιού και τραγουδιστών, έτσι τσουβαλιαστά.
Παράθεση
 
 
-2 #6 gpo 18-09-2011 17:11
Δεν είναι θέμα μαγκιάς του η Πέγκυ Ζήνα είναι μια μπεμπέκα
εκφράζει μια ελαφρότητα, μια φρου φρου πραγματικότητα, μια ζάχαρη χωρίς ουσία. Αν ο Ελευθερίου θέλει τώρα να εγκαθιδριθεί και ως λαϊκός ήρωας στα τελευταία του με γεια του.
Παράθεση
 
 
0 #5 Τάσος Καραντής ... e-orfeas.gr 09-09-2011 11:46
Παραθέτοντας Χρηστος:
Να υποθέσω ότι είναι θέμα επιβίωσης... Αλλά ασυγχώρητος...
Αγαπητέ Χρήστο,
Τα μαγαζιά πρέπει να κλείνουν όταν έρθει η ώρα τους. Αλλά, για τον Ελευθερίου, νομίζω, δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα. Κατακρίνεις αυτήν του την πλευρά, αλλά έχει, σήμερα, παράλληλα, κι άλλη(παραπέμπω κι εσένα στο δίσκο «Πάντα κάτι μένει», UNIVERSAL/2008). Μακάρι κι άλλοι, κατά πολύ νεότεροί του, να κατέγραφαν έτσι στιχουργικά την εποχή μας, όπως ο 70αρης Ελευθερίου.
Τώρα για το παράδειγμα της Στανίση, είναι μεγάλο το θέμα, για να το ανοίξουμε εδώ. Εγώ έχω την άποψή μου, κατά των διακρίσεων, μπορεί ο καθένας – ότι και να έχει κάνει στο παρελθόν - να δοκιμάζεται σε καινούρια πράγματα και να κρίνεται γι’ αυτά κι όχι, για το παρελθόν του. Δεν ήταν φυλακισμένος, για να θέλει συστατική επιστολή. Εξάλλου υπάρχει και μια αντίφαση στο όλο πράγμα, από τη μια υπάρχει γκρίνια γιατί τραγουδάνε ευτελή, κι όταν πάνε να τραγουδήσουν κάτι άλλο πιο ποιοτικό(νέο ή επανεκτέλεση) πάλι γκρίνια! Ε, τι θέλουμε τέλος πάντων; Για να μη σου αραδιάσω μια σειρά σπουδαίων και μεγάλων έντεχνων συνθετών και τραγουδοποιών – κι υπέρμαχων των διαχωρισμών και των στρατοπέδων - που, τα τελευταία χρόνια, δίνουν άδεια για επανεκτελέσεις τραγουδιών τους από τραγουδιστές πίστας. Εμένα δεν με ενοχλεί, ίσα-ίσα, γιατί μερικοί, απ’ αυτούς τους τραγουδιστές διαθέτουν και πολύ καλές φωνές και τα λένε μια χαρά τα τραγούδια. Αλλά αυτοί που τους αφόριζαν, γιατί τους δίνουν τώρα την άδεια να τα πουν;
Το θέμα επιβίωσης είναι μια λογική υπόθεση και πολύ λεπτό … ο καθένας μας τι θα έκανε αν το ένιωθε στο πετσί του; Εκτός αν συνταχτούμε με τη φράση του Εγγονόπουλου, ότι : «Γράφουμε ποίηση όχι για να ζήσουμε, αλλά για να πεθάνουμε»!
Πάντως υπάρχει και πλήρης κρατική αδιαφορία για τον πολιτισμό και τους ανθρώπους του. Όχι τώρα με την κρίση, πάντα. Μόνο να κοκορευόμαστε για τα νόμπελ ξέρουμε. Θα σου πω μόνο ένα παράδειγμα, στον μεγάλο ποιητή(και βραβευμένο με κρατικά βραβεία) Μίλτο Σαχτούρη(1919-2005) – ο οποίος διδάσκεται στα σχολικά βιβλία – του έβγαλε το ελληνικό κράτος τιμητική σύνταξη 600 ευρώ! Όταν, το γηροκομείο, όπου βρισκόταν λόγω γεροντικής ανίας, στα τελευταία 1-2 χρόνια του, στοίχιζε 900 ευρώ το μήνα … Ενώ, στον προπονητή Ότο Ρεχάγκελ, μετά την επιτυχία του 2004, του ανανέωσε – για 1 χρόνο – το συμβόλαιο, δίνοντας του 800.000 ευρώ!
Άντε ζήσε μετά Σαχτούρη κι Ελευθερίου …
Παράθεση
 
 
0 #4 Μπουρδούκος Χάρης 09-09-2011 03:56
Κύριε Καραντή,
συμφωνώ απόλυτα με το σχολιό σας...
Μοναδική ένσταση: άλλο "ευτράπελα", "εύπεπτα" και "χιουμοριστικά" τραγούδια και άλλο σκουπίδια...Άλλο η "Νήσος των Αζορών" του Μπόστ και άλλο τα σκουπίδια του Ελευθερίου για την Πέγκυ Ζήνα...
Όπως τόνισα και στο προηγούμενο σχόλιο υπάρχουν μόνο καλά και κακά τραγούδια.Όλες οι άλλες κατηγοριοποιήσεις-δαιμονοποιήσεις μακριά από εμάς...
Έχετε απόλυτο δίκιο...
Συμφωνούμε...
Παράθεση
 
 
0 #3 Χρηστος 09-09-2011 00:30
Να υποθέσω ότι είναι θέμα επιβίωσης... Αλλά ασυγχώρητος. Και η Στανίση χρησιμοποίησε σε μερικά τραγούδια της κλασικό κουαρτέτο(!!!) για να "ντυθεί" την ποιοτητα. Είναι σαν να προσπαθεί ο λύκος να χορέψει ... μπαλέτο. Ε, μα δεν κάνουν τα ράσα τον παπά... Όσο για τον Μ.Ελευθερίου, καλά είναι να πάει σπίτι του αν πρόκειται να κάνει δεύτερη καριέρα (όπως είπε χαριτολογόντας σε μια εκπομπή) γράφοντας στίχους για την κάθε Πέγκυ Ζήνα. Ό,τι πουλησαμε, πουλήσαμε. Το μαγαζί κλείνει καμιά φορά αγαπητέ Μάνο.
Παράθεση
 
 
0 #2 Τάσος Καραντής ... e-orfeas.gr 08-09-2011 21:06
Ο Μάνος Ελευθερίου είναι γεννημένος το 1938, είναι 73 ετών. Σίγουρα η έμπνευση – τις περισσότερες φορές (υπάρχουν κι οι εξαιρέσεις) – πηγαίνει με την ηλικία (είναι φυσιολογικό – βιολογικό το θέμα). Έτσι είναι, οι κορυφές θέλουν νιάτα! Και συμβαίνει σε όλους του δημιουργούς και σε όλες τις τέχνες αυτό.
Κατά τη γνώμη μου, όμως, ο Ελευθερίου, είναι, ίσως, από τους μοναδικούς της γενιάς του, που ακόμα, πιάνει τον παλμό της εποχής (βλ. δίσκο του «Πάντα κάτι μένει»/2008).
Απλά αρέσκεται να γράφει και πιο εύπεπτα και χιουμοριστικά τραγούδια (και δεν το κάνει τώρα στα γεράματα αυτό, έχει ξεκινήσει προ 15ετίας), το έκαναν κι άλλοι (από τα νιάτα τους), όχι μόνο ο Λ. Παπαδόπουλος(τους ανέφερα, θα μπορούσα κι άλλους να αναφέρω). Ακόμα και μέγιστοι ποιητές, όπως ο Σεφέρης.
Το «Αναθεώρησα» δεν υπάρχει ούτε στο κείμενο του Ελευθερίου, ούτε στο δικό μου. Σαφώς κι είναι κακό τραγούδι, όπως υπήρχαν και κακά ρεμπέτικα και λαϊκά, τα οποία και δεν επέζησαν ως τις μέρες μας. Πάντα, από κάθε είδος τα καλά επιζούν. Επίσης, έγραψα, ξεκάθαρα – κι εξήγησα – γιατί δεν μ’ αρέσει η Πέγκυ Ζήνα(βλ. στη στήλη των δισκοκριτικών).
Νομίζω, ότι ο Ελευθερίου – παρότι ο τίτλος του κειμένου του είναι «Για την Πέγκυ Ζήνα»(αν κι ελάχιστα αναφέρεται ουσιαστικά σ’ αυτήν), ήταν να θίξει τα θέματα που θίγει και να καταθέσει την άποψή του. Και δεν είναι αυτό το σημείωμα, η μοναδική του παρέμβαση. Έχει γράψει ανάλογο, σε συλλογή τραγουδιών του Σφακιανάκη, όπου του έχει πάρει και συνέντευξη(όπου δημοσιεύεται στη συλλογή) κι ήταν ομιλητής στην απονομή του πλατινένιου δίσκου του Χατζηγιάννη, για να μείνω στα πολύ πρόσφατα. Είναι δηλαδή μια συνειδητή επιλογή και στάση του αυτή, την οποία αρμόδιος είναι μόνο ο ίδιος να την εξηγήσει.
Στη δική μου εισαγωγή -στο κείμενό του– σ’ αυτό που συντάχτηκα μαζί του ήταν στην δαιμονοποίηση ειδών τραγουδιών και τραγουδιστών, έτσι τσουβαλιαστά. Αυτό με ενοχλεί και με απογοητεύει, ο φανατισμός, ο δογματισμός κι η μη ανεκτικότητα! Που δεν υπήρχαν παλιότερα(βλ. και το σχόλιό μου «Ελληνική Μουσική Δημοσιογραφία: επιστροφή στα ανοιχτά σύνορα»).
Το ελαφρύ τραγούδι, άφησε ωραία κομμάτια, που επέζησαν ως τις μέρες μας, αλλά συντριπτικά λιγότερα σε σχέση με το ρεμπέτικο και το λαϊκό. Κατά τη γνώμη μου, επειδή δεν πήγαζαν από τη μουσική ρίζα των ελληνικών πόλεων, το λαϊκό τραγούδι δηλαδή, όπως η μουσική ρίζα της ελληνικής επαρχίας είναι το δημοτικό τραγούδι.
Γι’ αυτό κι έκανα μια, προσωπική εκτίμηση(μπορεί σε βάθος χρόνου να αποδειχτεί και λάθος ), ότι και στο μέλλον, πάλι τα λαϊκά τραγούδια θα επιζήσουν στην Ελλάδα. Και γράφονται και σήμερα καλά λαϊκά τραγούδια, ακόμα κι από το χώρο της πίστας, απλά θέλει, χρόνο, ψάξιμο κι απουσία παρωπίδων. Φοβάμαι ότι πολλά έντεχνα που κυριαρχούν σήμερα σε άλλους είδους σαλόνια, θα χαθούν, όπως τα περισσότερα ελαφρά των τότε αριστοκρατικών σαλονιών.
Το «Σκύλα με έκανες και λιώνω», το έφερα – επίτηδες – ως ένα ακραίο παράδειγμα. Αν γραφόταν σήμερα θα το πετροβολούσαν, όπως και τότε. Τώρα που το ρεμπέτικο αποκαταστήθηκε ως κι «αγιοποιήθηκε», δεν τολμά κανείς(είναι και του Βαμβακάρη!) να μιλήσει. Κι ας μην του αρέσει μέσα του!
Παράθεση
 
 
0 #1 Μπουρδούκος Χάρης 08-09-2011 11:19
Μάλιστα, το ακούσαμε κι αυτό!!!
Ότι το "αναθεώρησα" και άλλα παρόμοια άσματα είναι τα σύγχρονα ρεμπέτικα!!!
Αιδώς, Αργείοι!!
Ο μοναδικός διαχωρισμός των τραγουδιών, είναι αυτός σε καλά και σε κακά...
Ο Ελευθερίου και ο Παπαδόπουλος έχουν γράψει πολλή σαβούρα, μερικά από αυτά λόγω των θείων μελωδιών τους τραγουδούνται ακόμα και σήμερα(!!!)
Εντωμεταξύ, στα 80 σου (κοντά έπεσα?) δεν είναι εύκολο να έχεις πάντα έμπνευση..
Κατά την ταπεινή μου άποψη, τα τραγούδια του Ελευθερίου που έχουν γραφτεί για την Πέγκυ Ζήνα είναι πολύ κακά, κοινώς σκουπίδια και υστερούν κατά πολύ από τα υπόλοιπα που έχουν γραφτεί από διάφορους δημιουργούς, οι οποίοι, τουλάχιστον, φαίνεται να αντιμετωπίζουν με μεγαλύτερο σεβασμό τις δημιουργίες τους. Αλλά ο Ελευθερίου χρησιμοποιείται από την Ζήνα (και άλλους συμπαθείς σκυλάδες) ως καλλιτεχνικό άλλοθι, κοινώς "Βάλε κι ένα Ελευθερίου για ναδείξουμε ποιότητα", χωρίς να τους ενδιαφέρει τι τραγούδι (τι σκουπίδι, εν προκειμένω)έχει γράψει ο χριστιανός.
Ο κ. Ελευθερίου, φαίνεται από το κείμενο του, έχει παρεξηγήσει κάποια πράγματα. Κανείς δεν κατακρίνει την Πέγκυ Ζήνα...Τον κύριο Ελευθερίου κατακρίνουμε και αυτόν, μόνο για τα σαχλοτραγουδάκια που γράφει...Πλέον γράφει μόνο τέτοια...
Θα μπορούσε να έχει γράψει μια τραγουδάρα για την Πέγκυ Ζήνα και να μην μπορούσε να μιλήσει κανείς...αλλά βαθιά μέσα του, όπως κάθε δημιουργός, το ξέρει...
Και για να ολοκληρώσω, το να γράψεις καλό ερωτικό τραγούδι, είναι πάρα πολύ δύσκολο...Ό Ελευθερίου δεν το κατάφερε ποτέ, πώς να το καταφέρει τώρα;;;
Η άποψη μου...
Συγχωρέστε με...

Υγ1. Ψευτοέντεχνοι υπάρχουν, συμφωνώ...Η έντεχνη καραμέλα, εν προκειμένω, είναι ο ίδιος ο Ελευθερίου.

Υγ2. Η αναγωγή στην διαμάχη ελαφρού- λαϊκού τραγουδιού είναι τελείως άστοχη. Τι σχέση έχει ένα καλό λαϊκό τραγούδι με το "Αναθεώρησα";;;. Ας σοβαρευτούμε...

Υγ3. Στο τετράωρο πρόγραμμα, δεν ζητάμε μελοποιημένα ποιήματα και μεταξωτές κορδέλες...Ωραία τραγούδια ζητάμε...Μπορείτε να το κάνετε κύριε Ελευθερίου;;;
Παράθεση
 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Γελάω άμα ακούω για ελληνικό ροκ. Είναι σα να μου λένε αμερικάνικο τσάμικο.
Στέλλα Βλαχογιάννη

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

21/10/1907 Γεννήθηκε ο σουρεαλιστής ζωγράφος και ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος
22/10/1937 Γεννήθηκε ο συνθέτης Μάνος Λοίζος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS