76 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
21.10.2017
Ορφέας | Main Feed

Εύφωνα και παράφωνα

Τάσος Π. Καραντής

Ο «ΟΡΦΕΑΣ», στα 4, ήδη, χρόνια της λειτουργίας του, προσπαθεί να είναι αυτό ακριβώς που λέει η ταυτότητά του: ένα δημοσιογραφικό διαδικτυακό μουσικό μη κερδοσκοπικό περιοδικό. Κι αυτό σημαίνει: ανοιχτό προς όλα τα είδη και τις τάσεις του ελληνικού τραγουδιού και των καλλιτεχνών του. Σεβόμαστε όλα τα ακροατήρια και θέλουμε να ενημερώνουμε τους πάντες για τα πάντα. Προσωπικά μουσικά γούστα έχει – διαφορετικά – όλη η ομάδα του περιοδικού, αλλά αυτά δεν αφορούν και δεν επηρεάζουν τον «ΟΡΦΕΑ». Κι αν κάποιες φορές, δείχνει να γέρνει η ζυγαριά προς κάποια πρόσωπα ή είδη, ενώ άλλα εμφανίζονται πιο αραιά ή απουσιάζουν, αυτό δεν οφείλεται, ούτε σε συνωμοσιολογίες, ούτε σε συμφέροντα! Ο «ΟΡΦΕΑΣ» είναι ανεξάρτητος, χωρίς οικονομικά συμφέροντα και χωρίς αφεντικό και κατευθύνσεις!
Οι όποιες ελλείψεις ή «υπερβολές», οφείλονται, αποκλειστικά, στον μη κερδοσκοπικό χαρακτήρα του περιοδικού και στην εθελοντική σχέση των συνεργατών του. Αν κάποιος συντάκτης γράφει για τις μουσικές του αγάπες κι είναι πολυγραφότατος, θα φανεί ότι ο «ΟΡΦΕΑΣ» γέρνει προς τα εκεί, ενώ, αν άλλος είναι ολιγογράφος, για τις δικές του μουσικές αγάπες, θα παρουσιάζονται αραιότερα στο περιοδικό, κι αυτό μπορεί κάποιος να το εκλάβει, ότι είναι εκ του πονηρού, αλλά δεν είναι! Εγώ πάντα προτρέπω τους συνεργάτες, να γράφουν και για τα μη μουσικά τους γούστα – όπως προσπαθώ να κάνω κι ο ίδιος – γιατί, αφενός, καλό θα κάνει και σε εκείνους και στο περιοδικό, κι, αφετέρου, αυτό σημαίνει δημοσιογραφία : ενημέρωση για όλους και προς όλους! Αν είχα το δυναμικό που έχει ένα κερδοσκοπικό μουσικό περιοδικό, να είσαστε σίγουροι, ότι στον «ΟΡΦΕΑ» θα παρουσιάζονταν οι πάντες και τα πάντα, από την τζαζ ως το δημοτικό. Γι’ αυτό και πάντα ζητάμε συνεργάτες, με ταλέντο στη γραφή, μεράκι, υπευθυνότητα, σοβαρότητα κι αγάπη και γνώσεις για το τραγούδι.
Ο «ΟΡΦΕΑΣ», δηλαδή, είναι, και θέλει, όλο και περισσότερο, να γίνει, ένα ανοιχτό, χωρίς ταμπέλες, ταμπού, στεγανά, προκαταλήψεις, αποκλεισμούς κι αναθέματα, μουσικό περιοδικό, με ανοιχτά σύνορα. Δεν σνομπάρουμε και δεν υποτιμούμε μουσικά είδη και τάσεις, καθώς και καλλιτέχνες κι ανθρώπους, αλλά, κρίνουμε πάντα(χωρίς η κρίση μας κι η άποψή μας να αποτελεί θέσφατο), δίσκους, τραγούδια, καλλιτεχνικές κινήσεις και δηλώσεις, απ’ όπου κι αν προέρχονται. Εξάλλου το «καλό» και το «κακό» - αν δεν έχεις παρωπίδες – υπάρχει παντού! Όπως και δεν είναι όλα μόνο άσπρα ή μόνο μαύρα!  
Έκανα όλη αυτήν την μεγάλη εισαγωγή – και παράλληλα μια παρουσίαση του προφίλ του ΟΡΦΕΑ με απλά λόγια – γιατί, δυστυχώς, την τελευταία 20ετία(χοντρικά από το ’90 και μετά) παρατηρώ, εμπόλεμα στρατόπεδα, σύνορα, κάστρα, απαξιώσεις, αμφισβητήσεις κι έναν πόλεμο, για να επικρατήσει μια κυρίαρχη αισθητική, από διάφορους χώρους, οι οποίοι – το τραγελαφικό είναι – πως, ενώ αλληλοβρίζονται αναμεταξύ τους, χρησιμοποιούν, όλοι τους, την ίδια αντιμετώπιση προς τον αντίπαλο : με χαρακτηρισμούς, με ύβρεις και πολύ – πολύ άγνοια, τόσο για την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, αλλά και της ελληνικής μουσικογραφίας. Είναι πολύ μεγάλο και σοβαρό θέμα αυτό(το πώς και γιατί ξεκίνησε αυτή η πολεμική αντιπαλότητα) – κι απαιτεί χρόνο, επίπονη έρευνα, αλλά και τόλμη για να αποκαλυφτεί πως και γιατί ξεκίνησε και ποιους τελικά εξυπηρέτησε … Αλλά, αν γίνει, θα αποτελέσει την αποκάλυψη-γεγονός! Το σίγουρο είναι, ότι βγήκαν μια – δυο γενιές μουσικογράφων(με τις καλές εξαιρέσεις πάντα φυσικά) που στήριζαν, ξεκάθαρα, είδη και καλλιτέχνες, πολεμώντας άλλα! Κι, έτσι, μ’ αυτή τη νοοτροπία, μεγάλωσαν, αντίστοιχα, και μια – δυο γενιές νεαρών ακροατών, με φανατισμό, προκαταλήψεις, εμπάθεια κι επιθετικότητα προς τον «αντίπαλο»! Μα μιλάμε για τέχνη κι απόλαυση, όχι για πολιτική ή θρησκεία, που πλεονάζει ο δογματισμός κι ο φανατισμός! Κι όλα αυτά να γίνονται και στο όνομα του πολιτισμού(κουλτούρας) και της προόδου! Ενώ είναι καθαρή οπισθοδρόμηση, στη συντηρητικότητα και στα κλειστά σύνορα! Πόσο πολιτισμένος μπορεί να είσαι, όταν δεν σέβεσαι ή δεν ανέχεσαι το μουσικό γούστο του συνανθρώπου σου; Και τι σόι μουσικογράφος(δημοσιογράφος δηλαδή) είσαι, όταν αποκλείεις κι αποκρύβεις αυτά που εσένα δεν σου αρέσουν; Ή τα υποτιμάς καθολικά κι αφοριστικά; Δες τε τι γίνεται στο ιντερνέτ, μέσα από τα διαδικτυακά μουσικά περιοδικά ή μπλογκ που λειτουργούν ως περιοδικά(υπάρχουν κι εδώ οι καλές εξαιρέσεις), μονομέρεια, ακριβώς ίδια(ως προς τον τρόπο) με τα αντίστοιχα μέινστριμ και lifestyle Μέσα! Δεν παρουσιάζεται ο τάδε έντεχνος στα δεύτερα; Δεν παρουσιάζεται ο τάδε γνωστός και δημοφιλής τραγουδιστής στα πρώτα! Ποιος μίλησε για ελεύθερη  κι αντικειμενική δημοσιογραφία; Παρέες και συντεχνίες βλέπω, που προσπαθούν να προβληθούν και να επικρατήσουν, μέσω συμμαχιών, σ’ ένα πολεμικό κλίμα! Όλοι τα ρίχνουν στη γενιά της μεταπολίτευσης(που έκανε τα μεγάλα λάθη της), αλλά δεν βλέπουν τον σημερινό δογματισμό και φανατισμό, και μάλιστα από νέα παιδιά, που έχει δηλητηριάσει ακόμα και την τέχνη και τη δημοσιογραφία που ασχολείται με αυτήν!
Μεγάλωσα, μουσικά, ως ακροατής, από τη δεκαετία του ’70 και μετά και μπήκα στη δημοσιογραφία στα τέλη των ‘80ς. Δεν θα υποστηρίξω, ότι, τότε, ο κόσμος του τραγουδιού και της δημοσιογραφίας, ήταν αγγελικά πλασμένοι. Το αντίθετο(κι εδώ με τις εξαιρέσεις πάντα)! Αλλά υπήρχε μια ανοχή, μια ανεκτικότητα, μια ισότιμη αντιμετώπιση προς όλους κι όλα. Κι από τους ακροατές κι από τους δημοσιογράφους κι από τα τότε γνωστά μουσικά περιοδικά. Κάποτε μου είχε γράψει, ένας αναγνώστης, ότι προσπαθώ να ενώσω τα μουσικά είδη και τάσεις, στο ελληνικό τραγούδι. Δεν προσπαθώ, να τα ενώσω(είμαι υπέρ της διαφορετικότητας), αλλά να τα συμφιλιώσω! Δηλαδή, να παρουσιάζεται, να προβάλλεται και να κρίνεται το κάθε τι, ισότιμα, στο είδος του.  
Για να μην σας κουράζω με περισσότερα λόγια, έκανα μια μικρή επιλογή από δύο γνωστά μουσικά περιοδικά της εποχής των δεκαετιών ’70 & ‘80(«ΜΟΥΣΙΚΗ» & «ΝΤΕΦΙ»), όπου μέσα από τις φωτό και τις λεζάντες, βλέπετε, ξεκάθαρα, την ισότητα και την ελευθεριότητα, από τα εξώφυλλα κι όλα τα είδη του τραγουδιού που παρουσιάζονταν, όλα και μαζί, χωρίς ενοχές, ως τις συναυλίες που διοργάνωναν, με τη συμμετοχή μαζί ονομάτων, που θα έκαναν αρκετούς, σήμερα, να αφρίζουν και να κάνουν εμβόλιο, μην πάθουν καμιά μόλυνση από τους «ακάθαρτους!» Βέβαια, σαφώς, και δεν είμαι υπέρ των ασύμβατων – αχταρμάδων συναυλιών, κι έχω κρίνει τέτοιες περιπτώσεις στον «ΟΡΦΕΑ», αλλά το θέμα είναι ποιοι και πως(σκηνοθετικά) συμμετέχουν, δηλαδή, είναι θέμα καλής αισθητικής. Για να επανέλθω όμως(μετά απ’ αυτήν την διευκρινιστική παρένθεση), ακόμα και στις διαφημίσεις που δημοσίευαν, υπήρχε μια ελευθεριότητα στην αισθητική τους, αποδεκτή από τα περιοδικά, που, αν το δείτε, ανθρώπινα και φυσιολογικά, δείχνει τη διαφορετικότητα – που είναι ο νόμος του κόσμου μας – με μια φυσικότητα κι, ενίοτε, και με χιούμορ.
 


Τραβεστί σόου: «Το κουσκούς της Ραχήλ»
(περιοδικό «ΝΤΕΦΙ», τεύχος 12, Νοέμβρης 1986, σελ. 32)
Ρασούλης – Δημητρίου: Απολαύστε λαϊκό τραγούδι
(περιοδικό «ΝΤΕΦΙ», τεύχος 12, Νοέμβρης 1986, σελ. 41)
Δώρα που ακούγονται: από το Μίκη στην Άντζελα, τον Πανταζή και τον Γερολυμάτο
(περιοδικό «ΝΤΕΦΙ», τεύχος 13 , Γενάρης 1987, σελ. 64)


Δισκοπαρουσιάσεις: από την Άντζελα, στον Μπουλά, αλλά και στον Γαβαλά
(περιοδικό «ΝΤΕΦΙ», τεύχος 12, Νοέμβρης 1986, σελ. 65)
Η συναυλία του περιοδικού «ΝΤΕΦΙ»: Παπάζογλου και Βίσση, Καρβέλας και Γερμανός
(περιοδικό «ΝΤΕΦΙ», τεύχος 12, Νοέμβρης 1986, οπισθόφυλλο)


Δώρα μακράς διαρκείας : Μίκης, Μοσχολιού, Βίσση, Άντζελα, Πανταζής, Καρβέλας κ.ά.
(περιοδικό «ΝΤΕΦΙ», τεύχος 15, Ιανουάριος- Φεβρουάριος 1988, οπισθόφυλλο)
Το ελληνικό τραγούδι του 1986: Νταλάρας, Πανούσης, Αλεξίου, Ρίτα Σακελλαρίου, Αντύπας, Πορτοκάλογλου, όλοι μαζί ισότιμα παρουσιασμένοι
(περιοδικό «ΜΟΥΣΙΚΗ», τεύχος 110, Ιανουάριος 1987, σελ.6)


Το ελληνικό τραγούδι του 1987: Χατζιδάκις, Καρβέλας, Νταλάρας, Διονυσίου, Al Di Meola κ.ά. όλοι μαζί, ισότιμα παρουσιασμένοι
(περιοδικό «ΜΟΥΣΙΚΗ», τεύχος 122, Ιανουάριος – Φεβρουάριος 1988, σελ. 16)
Εξώφυλλο όλοι μαζί: ο Eric Clapton , «Τα παιδιά από την Πάτρα» κι η Κατερίνα Γώγου
(περιοδικό «ΜΟΥΣΙΚΗ», τεύχος 111, Φεβρουάριος 1987, εξώφυλλο)
Ξαρχάκος και Βίσση: Κοινή παρουσίαση σε δυο επιτυχημένους εμπορικά δίσκους, που κυκλοφόρησαν σε κόμπακτ!
(περιοδικό «ΜΟΥΣΙΚΗ», τεύχος 119, Οκτώβριος 1987, σελ. 8)
 
Σ’ αυτήν, την ανοιχτών συνόρων μουσική δημοσιογραφία, πιστεύω εγώ προσωπικά, κι αυτήν υπηρετεί κι ο «ΟΡΦΕΑΣ», με σεβασμό, αλλά και με κρίση κι άποψη προς όλους κι όλα. Γι’ αυτήν θα έλεγα πως πρέπει να προσπαθήσουμε και να παλέψουμε όλοι(ακροατές και μουσικογράφοι). Πιστέψτε με, δεν είναι μια επιστροφή στο παρελθόν, αλλά στο μέλλον! Και το μεγάλο βάρος πέφτει σε εμάς, τους μουσικούς δημοσιογράφους. Διότι, για να ονομαζόμαστε τέτοιοι, θα πρέπει να υπηρετούμε ανοιχτά δημοσιογραφικά μουσικά περιοδικά κι όχι κλειστά, δογματικά και φανατικά, προπαγανδιστικά κομματικά ή θρησκευτικά κατηχητικά έντυπα! 
 
• Το φωτογραφικό υλικό από τα ανωτέρω περιοδικά, παρουσιάζεται, από την πλευρά μου, ως θετικό παράδειγμα, υγιούς κι ελεύθερης κι ανεξάρτητης μουσικής δημοσιογραφίας.
 
 
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Όταν αγαπάς η μισή αγάπη είναι φόβος για το χαμό της αγάπης, η άλλη μισή είναι μίσος για τη σκλαβιά της αγάπης, όλη η αγάπη είναι πόνος που λείπει η αγάπη.Που ’ναι η χαρά της αγάπης; Που ’ναι η αγάπη;
Γιάννης Ρίτσος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

21/10/1907 Γεννήθηκε ο σουρεαλιστής ζωγράφος και ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος
22/10/1937 Γεννήθηκε ο συνθέτης Μάνος Λοίζος