77 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
21.10.2017
Ορφέας | Main Feed

Εύφωνα και παράφωνα

Τάσος Π. Καραντής

Έχω μια ιδιότητα, ως χαρακτήρας, την ειλικρίνεια, όπου, αν ο άλλος είναι καλοπροαίρετος απέναντί σου, θεωρείται προσόν, αν όμως είναι κακοπροαίρετος, μπορεί να είναι κι ελάττωμα! Τι να κάνω όμως; Δεν μπορώ να υποκριθώ, από μικρό παιδί! Θυμάμαι, μου ’λεγε η γιαγιά, όταν, σαν παιδάκι, είχα προσπαθήσει, να πω κάποια ψεματάκια, σου φαίνεται! Πως μου φαίνεται; Έχει σχηματιστεί ένα μεγάλο «Ψ»(= ψέματα), στο μέτωπό σου!
Λοιπόν, για να μπω στο θέμα, ο Σωκράτης Μάλαμας, προσωπικά, δεν μου αρέσει. Κι αυτό, δεν το λέω, έτσι, ξεκάρφωτα κι επιπόλαια, ούτε παίζει τίποτα άλλο «συνωμοσιολογικό»… Απλά, η χροιά της φωνής του κι οι μουσικές του, μου ακούγονται, στα αυτιά μου, πολύ μονότονες και με φέρνουν σε μια κατάσταση δυσθυμίας. Κι αυτήν την εντύπωση, δεν την έχω από περιστασιακά ακούσματα, έχω κάτσει κι έχω ακούσει όλη τη δισκογραφία του! Προσπάθησα δηλαδή, αλλά, δεν τα κατάφερα, δεν έζησα την υπέρβαση μέσα από τα τραγούδια του! Τι να κάνω; Κι επειδή, είμαι άνθρωπος που, «παιδεύω», τον εαυτό μου, και προσπαθώ να αυτοψυχαναλύομαι, το αποδίδω αυτό, κυρίως, στο ότι έχω μεγαλώσει, με άλλα μουσικά ακούσματα και μεγάλες(σε έκταση, γκάμα κι εκφραστικότητα φωνές), των δεκαετιών του ’70 και του ’80. Επίσης, το έφερε η ζωή μου, τα μουσικά μου βιώματα, κι όχι απλά ακούσματα, να είναι στο καθαρόαιμο ως και βαρύ λαϊκό τραγούδι(γι’ αυτό και μου πάνε μόνο τα πιο λαϊκά του, σαν τα : «Πριγκηπέσσα», «Τσιγάρο ατέλειωτο», «Τα πάγια» κ.ά.) κι, έτσι, τα λαϊκότροπα, από ’90 και μετά, μου ακούγονται(όχι μόνο του Μάλαμα, όλων των εντέχνων τραγουδοποιών) αρκετά light κι ιμιτασιόν. Ενώ, αντίθετα, τα ελαφρολαϊκά κι εντεχνολαϊκά των προηγούμενων δεκαετιών, που προανέφερα, μου ακούγονται πιο ευχάριστα, λόγω της πλούσιας μελωδικότητάς τους και των μεγάλων φωνών που τα είπαν. Αυτά, βέβαια, αφορούν τα προσωπικά μου γούστα – δέστε το, σαν μια δημόσια αναφορά των προσωπικών μου γούστων – που, καθόλου, όμως, δεν αφορούν και δεν επηρεάζουν τον «ΟΡΦΕΑ». Ίσα – ίσα, πασχίζουμε, εξίσου, κι ισότιμα, για την, όσο το δυνατόν, πιο ευρεία πλουραλιστικότητά του, πάντα με κρίση κι άποψη. Στο πλαίσιο αυτό, ο Μάλαμας έχει μια σημαντική θέση, έχουμε κάνει πολλά θετικά ρεπορτάζ από εμφανίσεις του(σε αρκετές από τις οποίες ήμασταν και χορηγοί επικοινωνίας) κι έχουμε κρίνει, επίσης, θετικά, τη δισκογραφία του, από τότε που υπάρχει ο «ΟΡΦΕΑΣ». Επίσης, έχουμε φιλοξενήσει και συνέντευξή του (εξώφυλλο), το 2008, στον «ΟΡΦΕΑ», όπου αξίζει να αναφερθώ πως πάρθηκε. Τη ζητήσαμε, επίσημα, από τον, τότε, παραγωγό – μάνατζέρ του, Φάνη Κιρκινέζο, ο οποίος, μας απάντησε θετικά. Έκτοτε, άρχισε ο εμπαιγμός μας, ως περιοδικό, όπου έσπρωχνε τον καιρό με δικαιολογίες … Έτσι, ο, Κρητικός, συντάκτης μας, Γιώργος Τζαγάκης, που θα την έπαιρνε, το κατάφερε με το σπαθί του! Με αφορμή, μια συναυλία του Μάλαμα στο Ηράκλειο, το καλοκαίρι του 2008, πήγε και τον βρήκε, πολύ πιο νωρίς, στο χώρο της συναυλίας, και του εξήγησε τον εμπαιγμό του περιοδικού μας. Αμέσως, ο Μάλαμας, παράτησε τις πρόβες, και του είπε : «Πάμε να την κάνουμε τώρα»! Και του αφιέρωσε σχεδόν μια ώρα (βλ. τη συνέντευξη)! Μαγκιά του συνεργάτη μας, αλλά και του Μάλαμα, που τον εκτίμησα, από τότε, πολύ σαν άνθρωπο.
Αφορμή για όλη αυτήν την εισαγωγή μου έδωσε η συνέντευξή του στο «ΒΗΜΑ» (28-8-2011, «BHMAGAZINO», τεύχος 567, σελ. 40-43) – στον Μάκη Προβατά - τον τίτλο της οποίας («ΣΩΚΡΑΤΗ ΕΣΥ ΑΝΤΙΣΤΑΡ») χρησιμοποίησα κι ως τίτλο στο σχόλιό μου αυτό.
Ο Μάλαμας, είναι ένας από τους σημαντικότερους τραγουδοποιούς στης τελευταίας εικοσαετίας, κι αυτό, φυσικά, δεν κρίνεται, από το προσωπικό, υποκειμενικό μου γούστο, αλλά από το έργο του και την αποδοχή του στο κοινό.
Διάβασα τη συνέντευξη κι επικέντρωσα τρία σημεία, τα οποία και μεταφέρω εδώ:

Εγωιστής
«Ήμουν και είμαι εγωιστής. Η διαφορά είναι ότι τώρα το ξέρω πως είμαι, ενώ παλιά δεν το ήξερα. Νόμιζα ότι ήμουν ένας δίκαιος άνθρωπος. Υπήρξα κι αυτοκαταστροφικός, αλλά τώρα δεν είμαι. Εξέλιξη των πραγμάτων, δεν είναι μόνο τα βήματα που κάνεις μπροστά, αλλά και το να αλλάξεις κατεύθυνση λιγάκι για να δεις τι γίνεται παραδίπλα».

Αλκοόλ
«Πίνω από τότε που ήμουν μικρός και το διασκεδάζω βαθιά. Όταν παίζω κάποιο βράδυ, προτού κάτσω και πω τα τραγούδια μου, χρειάζομαι ένα είδος ισορροπίας και κάνω αυτό ακριβώς που κάνω και στο σπίτι μου όταν μιλάω με τα παιδιά μου ή διαβάζω : βάζω ένα ποτό. Ξέρω πως δεν είναι ό,τι το καλύτερο, η καλύτερη παρέα, αλλά δεν έχω καλύτερη».

Έμπνευση
«Έχει συμβεί ήδη, έχει επιβραδυνθεί η δημιουργικότητά μου. Και γράφω πιο αραιά και πλέον δεν πειραματίζομαι ούτε καν με τις μελωδίες».

Κατά τη γνώμη μου, αυτές οι απαντήσεις, δείχνουν έναν άνθρωπο, βασικά, αλλά και καλλιτέχνη, που είναι ειλικρινής και δεν χτενίζει τα λόγια του! Αυτές είναι οι αλήθειες του Μάλαμα, που αναφέρω στον υπότιτλο του σχολίου μου.

Περνάω, στα ερωτήματα, που μου βγήκαν – ως αναγνώστη, αλλά κι ως δημοσιογράφου - όχι για να πάρω θέση (θα ήταν το πιο εύκολο ίσως αυτό), αλλά για να τα θέσω προς έναν καλοπροαίρετο, νηφάλιο κι ουσιαστικό διάλογο. Να καταγραφούν απόψεις, από τους θαυμαστές του, ως τους πιο ουδέτερους, ακόμα κι απ’ αυτούς που δεν τους αρέσει, και να δούμε που θα μας οδηγήσουν τα επιχειρήματα που θα κατατεθούν. Κι επειδή -ως άνθρωπος- δεν είμαι αμετάπειστος, να είστε σίγουροι, ότι θα πειστώ, από την πιο εμπεριστατωμένη επιχειρηματολογία. Φυσικά, ο σκοπός, είναι οι αναγνώστες του περιοδικού, να συμμετάσχουν ή να δουν πως πρέπει να οδηγούμαστε σε συμπεράσματα, σε κρίσεις και ταμπέλες, για τον οποιονδήποτε καλλιτέχνη(δηλ. με αποδείξεις κι ισχυρά επιχειρήματα), όχι να αποδεχόμαστε, παθητικά, τι το προτάσσει, κάθε φορά, χρονικά, η όποια μόδα, σε κάθε είδους τέχνης.

Τα ερωτήματα
Ξεκινώ, από τον τίτλο. Είναι ο Μάλαμας αντιστάρ; Καταρχάς, ας δούμε τι σημαίνει η λέξη σταρ στην ελληνική γλώσσα: «1.δημοφιλής καλλιτέχνης/καλλιτέχνιδα που απολαμβάνει μεγάλη προβολή και δημοσιότητα, που το έργο, ή και η ζωή του/της απασχολούν έντονα το κοινό και τα μέσα ενημέρωσης. 2. Κάθε άτομο που ξεχωρίζει έντονα σε έναν χώρο είτε για τις ικανότητές του είτε με τη συνολική παρουσία και δράση του» (λεξικό Μπαμπινιώτη). Πριν απαντήσετε, να καταθέσω και μια άλλη παράμετρο, από την εμπειρία μου ως δημοσιογράφος, αλλά και μέσα από τον «ΟΡΦΕΑ», που ως περιοδικό έρχεται σε επαφή με τους πάντες(δισκογραφικές εταιρίες, καλλιτεχνικά γραφεία παραγωγής, τους ίδιους τους καλλιτέχνες κλπ.). Η προώθηση των δίσκων ή των ζωντανών εμφανίσεων του Μάλαμα(και κάθε άλλου γνωστού εντέχνου) γίνεται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που γίνεται, για όλους τους καλλιτέχνες του τραγουδιού(ανεξαρτήτως είδους), δηλαδή : δελτία Τύπου, αφίσες, χορηγίες, προσκλήσεις προς τους αναγνώστες κλπ. Μάλιστα, την παραγωγή των συναυλιών του(κι άλλων γνωστών εντέχνων), αναλαμβάνουν γραφεία που έχουν και μέινστριμ και lifestyle τραγουδιστές. Δεν το κατηγορώ, απλά σας ενημερώνω, διότι, φυσικά, δεν τους μπερδεύουν, μεταξύ τους, με ασύμβατες συνεργασίες, ο καθείς στο είδος του και στο κοινό του, απλά ο τρόπος προώθησης είναι ο ίδιος. Συνεντεύξεις ο Μάλαμας δίνει και σε μέινστριμ εφημερίδες(π.χ. τώρα στο «ΒΗΜΑ»), αλλά, συμφωνώ, λίγες, με μέτρο. Δεν έχει, βέβαια, καμιά σχέση με την τηλεόραση και τις σαχλοεκπομπές της, αλλά είναι πρωταγωνιστής (όπως κι άλλοι έντεχνοι τραγουδοποιοί), στην «τηλεόραση των εντέχνων», όπως την λέω εγώ, δηλ. στα διαδικτυακά περιοδικά και μπλογκς. Ίσως, άθελά του, δηλ. όχι πάντα με συχνές συνεντεύξεις, αλλά με συνεχείς αναφορές σ’ αυτόν, σε πολύ συχνή βάση. Μετά, από όλες τις παραπάνω, διευκρινίσεις και πληροφορίες, επιστρέφω στο, τελικό ερώτημα: Ο Μάλαμας είναι σταρ ή αντιστάρ;

Στην ίδια συνέντευξη, αναφέρεται ότι είναι εδώ και χρόνια στην κορυφή. Κι έτσι είναι! Έχει συνειδητοποιημένο, σταθερό κοινό, που γεμίζει (sold out) τους χώρους όπου εμφανίζεται. Βλέποντας όμως την 20χρονη δισκογραφία του, μόνο 2 δίσκοι του είχαν εμπορική επιτυχία: 1) η live συνεργασία του, στο Λυκαβηττό, με την Αλεξίου και τον Αλκίνοο Ιωαννίδη(2007), όπου εκεί, βέβαια, έπαιζε, αγοραστικά, και το κοινό των άλλων δυο(πλατινένιος : 30.000 πωλήσεις), 2) κι οι «Δρόμοι»(2007), όπου και πάλι «έπαιζε» η Αλεξίου, ερμηνεύοντας 5 τραγούδια (χρυσός: 15.000 πωλήσεις). Θέτω ξεκάθαρα, το ερώτημα, προς τους θαυμαστές του, και προς όλους: οι χιλιάδες που γεμίζουν τους χώρους που εμφανίζεται, δεν αγοράζουν (όπως συμβαίνει με τις μεγάλες πωλήσεις των δημοφιλών lifestyle τραγουδιστών) τους δίσκους του και γιατί;   
Καλό μας διάλογο!


* Η εικονογράφηση του Σωκράτη Μάλαμα, που είναι στο εξώφυλλο του θέματός μας, είναι από την αναφερόμενη συνέντευξή του στο «ΒΗΜΑ» κι έχει γίνει από τον Γιώργο Γούση.

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
+1 #15 Δήμητρα 01-11-2011 01:54
Εγώ δεν έχω σκοπό να γράψω καμία έκθεση (δεν το λέω ειρωνικά αυτο) αλλά θέλω να πώ δύο κουβέντες μόνο.
Όλοι σαν άνθρωποι έχουμε τις αδυναμίες μας, κανείς δεν είναι καλός σε όλα. Ας κοιτάμε πρώτα το τι λέμε, τι γράφουμε και τι πράτουμε εμείς, κι ας αφύσουμε τον Σωκράτη και τον κάθε άνθρωπο που είναι γνωστός στο ευρύ κοινό στην ησύχία του. Το οτι καθόμαστε (και βάζω και τον εαυτόν μου μέσα) και σχολιάζουμε το πόσο πούλησε ο δίσκος και το αν είναι στάρ ή δεν ξέρω και 'γω τι...είναι βλακώδες!
Δεν είχα σκοπό να προσβάλω κάποιον αλλά φτάνει πιά με τις αναλύσεις για τους καλλιτέχνες.
* Είχα πάει σε συναυλία του Σωκράτη και ήταν καταπλικτικός!Αγαπάω πολύ τη μουσική του και θα τον στηρίζω πάντα!
Παράθεση
 
 
+1 #14 Little Red Riding Hood 07-09-2011 13:34
Τα τελευταία 7-8 χρόνια ανήκω στο πιστό κοινό του Σωκράτη... Όσοι τον έχουμε δει live, εκεί τον αγαπήσαμε, μας άγγιξε, μας συνεπήρε...
Αν τον δεις με την κιθάρα του, δεν θα έχεις ερωτήματα του στυλ για ποιο λόγο έχει κόσμο στις ζωντανες του εμφανίσεις και όχι στις πωλήσεις των CD.
Εκτός από το κυριότερο πρόβλημα της δισκογραφίας, οτι δηλαδή το CD πλέον είναι είδος που έχει ευτελιστεί, ο Σωκράτης είναι άλλο πράγμα όταν τον βλέπεις και τον ακούς..
Δεν πρόκειται για μια μουσική παράσταση που παρακολουθείς αλλά είσαι μέρος της. Και ο Σωκράτης γίνεται ένα με το κοινό του. Στους ξέχειλους συναυλιακούς χώρους και στα μαγαζιά, υπάρχει μια τόσο παρεϊστικη ατμόσφαιρα...
Και ειδικά όταν μένει μόνος με την κιθάρα και τα "πουλάκια του", πρόκειται για πραγματική μυσταγωγία.
Δεν θεωρώ επικοινωνιακό τρικ το "Κάθε συναυλία, ένα μίγμα από διονυσιακές στιγμές", από το δελτίο τύπου του. Είναι πράγματι έτσι.
Γι' αυτό, λοιπόν, χειμώνες ολόκληρους πηγαίναμε (και θα πηγαίνουμε) στο μαγαζί σχεδόν κάθε βδομάδα μέχρι να τελειώσει και πληρώναμε 35 ευρώ (που δεν μας περίσευαν κιόλας), αλλά έχω μόνο 2 CD του στο σπίτι.
Θα βάλω τραγούδια του στο pc απ' όλη του τη δισκογραφία να σιγοπαίζουν, χαίρομαι όταν τον πετύχαίνω στο ραδιόφωνο (έστω και τα εμπορικά του), αλλά δεν συγκρίνεται με τα συναισθήματα που σου προσφέρει ζωντανά.

Σωκράτη σε περιμένουμε και φέτος να μας κάνεις ένα με το πάτωμα!!!
Παράθεση
 
 
-1 #13 Τάσος Καραντής ... e-orfeas.gr 02-09-2011 20:06
Τελικά, είναι πολλοί οι μάγκες σ’ αυτήν την κουβέντα!
Γενικά, όλα όσα γράφετε συμπληρώνουν το πάζλ, που εξακολουθεί να είναι περίπλοκο, όχι μόνο για τον Μάλαμα, γενικά. Θα επισημάνω, κι εγώ, κάποια πράγματα, απ’ όσα είπατε, μέσα από το προσωπικό μου πρίσμα.
- Σαφώς, ποσοτικά, ο Χατζηγιάννης έχει μεγαλύτερο κοινό από τον Μάλαμα και, βέβαια, καμιά καλλιτεχνική συγγένεια μαζί του, ως τραγουδοποιός, για να μην παρεξηγιόμαστε(τον ανέφερα, ως παράδειγμα, για πολύ συγκεκριμένους λόγους, που εξήγησα). Το κοινό του είναι, κατά βάση, εφηβικό προς την ενηλικίωση, άρα θα μπορούσε άνετα να κατεβάζει τα τραγούδια του και να μην αγοράζει τα cd του, εδώ όμως παίζει κι ο παράγοντας «όμορφος ποπ σταρ»(όπως κι ο Ρουβάς π.χ.), οπότε παίρνουν – πέρα, από το μεγαλύτερο κοινό και την ελαφρότητα του μουσικού υλικού – κι έναν φετιχιστικό χαρακτήρα οι πωλήσεις, με τις σπέσιαλ εκδόσεις, τις φωτό, τις αφίσες κλπ., που τις θέλουν να τις έχουν χειροπιαστές!
- Σαφώς το κοινό του Μάλαμα – παρά τα sold out – είναι μικρότερο και πιο συνειδητοποιημένο, αλλά, ακριβώς γι’ αυτό, θα περίμενα να είναι εξίσου συνειδητοί και στην αγορά της δισκογραφίας του, αλλά το εξηγήσατε ήδη. Παίζει φυσικά και κάτι, εξίσου σημαντικό, το «δυνατό χαρτί» του είναι τα live του. Αρκετοί, δηλαδή, προτιμάνε να τον βλέπουν ζωντανά ,από το να ακούν τους δίσκους του. Κι όσον αφορά την πληρότητα των εμφανίσεων του, πάντα παίζει – για όλους τους καλλιτέχνες – και το “αδέσποτο κοινό”, όπου, από περιέργεια, στην βραδινή του έξοδο, περνάει απ’ όλους. Κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στο κοινό που παρακολουθεί τους lifestyle τραγουδιστές αλλά και σ’ αυτό που παρακολουθεί και τους εντέχνους. Θα φέρω και το παράδειγμα της νεαρότερης και στο μεγάλο πικ της, αυτήν την περίοδο, Μποφίλιου(όπου την παρακολουθώ, ανελλιπώς, live και δισκογραφικά(έχω όλα τα cd της). Ενώ στα live της είναι μια μάγισσα, που σε μαγεύει κι έχει φανατικό, εκδηλωτικό και συνειδητοποιημένο κοινό, που γεμίζει τους χώρους που εμφανίζεται(στην ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ, δυο χρονιές 2010-2011 είχε χιλιάδες κόσμο), δεν έχει καταφέρει ακόμα να κάνει έστω έναν χρυσό δίσκο. Θέλουν δηλαδή(και το βλέπω και στον εαυτό μου), πιο πολύ, να την βλέπουν ζωντανή, παρά να την ακούνε στο δίσκο. Είπε ήδη, στο σχόλιό του ο Χρήστος, ότι τραγουδίστριες, πασίγνωστες, αγαπημένες, με αναγνωρισμένη αξία(Βιτάλη, Τσανακλίδου), με δεκαετίες στο τραγούδι κι έκαναν τον πρώτο χρυσό δίσκο τους πρόσφατα(όταν έπεσε πια στις 6.000 πωλήσεις). Επίσης ιστορικά ονόματα, σαν την Γαλάνη και τον Μητσιά, έχουν ισχνή εμπορικά επιτυχημένη δισκογραφία(και μάλιστα σε εποχές που πούλαγαν οι δίσκοι). Ίσως να παίζει, όπως και στις ζωντανές εμφανίσεις, και στις πωλήσεις, το γκελ που κάνει ο κάθε καλλιτέχνης στο κοινό, άλλο να σε αναγνωρίζει ο άλλος ως σημαντικό στα λόγια, κι άλλο να το κάνει έμπρακτα(ερχόμενος στα live σου κι αγοράζοντας το δίσκο σου). Ακόμα κι ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, που είναι ο ροκ σταρ του ελληνικού τραγουδιού, η εμπορικά επιτυχημένη δισκογραφία του, δεν έχει αντιστοιχία με το χαμό που γίνεται στα live του, γιατί εκεί, φαίνεται, πως και σ’ αυτόν, αυτό είναι το δυνατό χαρτί του!
- Τέλος, παίζει ρόλο το ρεπερτόριο(σε συνδυασμό με το γκελ που ανέφερα παρακάτω). Αν είναι, μελωδικό, ή ατόφιο λαϊκό, κι απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες και τα φύλα, τότε, εκεί έχουμε τα αξεπέραστα ρεκόρ, γιατί, πλέον μιλάμε για τραγούδια που σιγοτραγουδιούνται και θέλει ο άλλος να έχει το δίσκο να τον ακούει και να τον τραγουδάει ολημερίς στο σπίτι του. Κλασικό παράδειγμα ο Γιάννης Πάριος, όπου εδώ και 40 χρόνια σαρώνει. Σταθερός(πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) σ’ ένα ερωτικό ρεπερτόριο, ακριβώς, γι’ αυτό το λόγο, έχει πολύ μεγάλη λαική απήχηση. Την εποχή που η δισκογραφία ήταν στις δόξες της, κάθε δίσκος του, ξεκίναγε με βάση τις 100.000 πωλήσεις(πλατινένιος ). Τα «Νησιώτικα» πούλησαν 800.000 δίσκους, μυθικά νούμερα για σήμερα. Ακόμα και σήμερα, που είναι 65, και κλείνει ο κύκλος του, κάνει τη διαφορά. Οι κυριακάτικες εφημερίδες για να επιβιώσουν, προσπαθούν να βγάζουν δίσκους εμπορικών καλλιτεχνών σε πρώτη κυκλοφορία μέσω αυτών. Η κάθε μια τους έχει ένα μέσο όρο πωλήσεων κάθε Κυριακή(με όλες τις προσφορές : βιβλία, dvd, cd κλπ.), συνήθως ακόμα κι οι νέοι δίσκοι μεγάλων και δημοφιλών καλλιτεχνών, δεν τους δίνουν το μεγάλο άλμα. Ξεκινούν, το μίνιμουμ, από 2000 – 3000 φύλλα πάνω από το μέσο όρο τους, φτάνοντας στο μάξιμουμ τα 15.000 – 20.000 παραπάνω φύλλα. Ε, ο Πάριος έφερε τα πάνω κάτω! Όταν κυκλοφόρησε, πριν λίγους μήνες, μέσω της «REAL NEWS» η νέα του δουλειά(«Τα κομμάτια της ψυχής μου») διπλασίασε τις πωλήσεις της εφημερίδας! Συγκεκριμένα από 90.000, που είναι ο μέσος όρος της «REAL NEWS», αυτήν την Κυριακή πούλησε 180.000 φύλλα!
- Θύμιο, τα δισκάδικα τελείωσαν, είναι ήδη, είδος προς εξαφάνιση. Στη Σαλαμίνα, έχει απομείνει ένα, όπου λειτουργεί μ ‘ αυτόν τον τρόπο, που λες κι εσύ, κι ισχύει για την επαρχία(φτηνά αντίγραφα) κι αυτό γινόταν και παλιότερα(υπήρχαν οι πειρατικές κασέτες από τη δεκαετία του ’70), αλλά τότε δεν υπήρχε το ιντερνέτ … και το βινύλιο ήταν στις δόξες του, με τις μεγάλες πωλήσεις, αφού όσοι ήθελαν το αυθεντικό και τον τέλειο ήχο, αυτό θα αγόραζαν. Τώρα, για τον Χατζηγιάννη, ας τον επιτρέψουμε – ως μια φάση της παιδικής /εφηβικής ηλικίας - που, πάντα συνέβαινε(θυμήσου ποπ σταρ περασμένων δεκαετιών) και θα συμβαίνει, απλά να ισχύει η παροιμία «το κάθε πράγμα στον καιρό του». Το αντίθετο(να μην πέρναγαν δηλαδή, τα παιδιά κι οι έφηβοι, απ’ αυτήν την ανάλαφρη μουσική φάση), εμένα τουλάχιστον, δεν θα μου φαινόταν φυσιολογικό … γιατί θα επιβεβαίωνε τον «μαύρο στίχο» του ποιητή Θωμά Γκόρπα: «Στα έξι μου στο κορμί μου φώλιαζε γεροντικό μυαλό».
- Συγγνώμη, που ξέφυγα, από τον Μάλαμα κι ανοίχτηκα, αλλά το έκανα, για να δείξω, πόσοι παράγοντες παίζουν στο θέμα των πωλήσεων.
Παράθεση
 
 
+1 #12 Θύμιος 01-09-2011 23:14
Μην ξεχνάμε πως έχει ''πεθάνει'' και το δισκοπωλείο της γειτονιάς.
Θα είχε ενδιαφέρον αν στη κουβέντα μας κάποιος έβαζε με αριθμούς ,την πώληση δίσκων στην επαρχία και τις γειτονιές της Αθήνας που τα τελευταία χρόνια είναι ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ.
Στην ουσία , οι πωλήσεις αυθεντικών δίσκων αφορούν την Αθήνα (κέντρο), λιγότερο τη θεσαλλονίκη και ελάχιστα τη Πάτρα.
Τα ελάχιστα δισκάδικα που απέμειναν στην επαρχία, κρατούν το αυθεντικό cd σαν ''μήτρα'' και ποντάρουν για τα ''προς το ζην'' με τα φθηνά αντίτυπα που βγάζουν από αυτό.
Οι πωλήσεις του Χατζηγιάννη και του κάθε ψευτοπόπ γλυκανάλατου, οφείλεται και στις ηλικίες του ακροατηρίου του, που στις περισσότερες των περιπτώσεων μετά από λίγα χρόνια, κοιτάζει τη δισκοθήκη του και απευθύνεται στους γονείς του λέγοντας: τι μ......ς άκουγα κάποτε και τι σας έβαζα και μου αγοράζατε!
Τέλος, πρέπει να αναφέρω κάτι εντελώς βιωματικό που αφορά τα τραγούδια του Σωκράτη Μάλαμα: Όταν εμπέδωσα τους στίχους και την ιδιόρυθμη τεχνική του, αντίκρυσα τον κόσμο με άλλα μάτια και αναθεώρησα γενικώς.
Θύμιος Λυμπέρης.
Παράθεση
 
 
0 #11 Stepas 01-09-2011 15:29
Τάσο, νομίζω ότι η εξίσωση δεν λύνεται γιατί κάνεις μία λανθασμένη παραδοχή: λες ότι ο Μάλαμας είναι εξίσου εμπορικός καλλιτέχνης με τον Χατζηγιάννη. Η απήχηση του τελευταίου όμως είναι κατά πολύ μεγαλύτερη του πρώτου. Με άλλα λόγια, μπορεί και οι δύο να κάνουν εύκολα sold out στο Θέατρο Πέτρας, αλλά η διαφορά τους είναι ότι ο Χατζηγιάννης θα γέμιζε ακόμα κι ένα ΟΑΚΑ... Για τον Μάλαμα κάτι τέτοιο θα ήταν πάρα πολύ δύσκολο αν όχι εντελώς αδύνατο. Άρα, στο συγκεκριμένο παράδειγμα, αυτό που εξηγεί το γιατί ο ένας πουλάει 60000 cd και ο άλλος 2000, είναι ότι ο Χατζηγιάννης έχει κατά πολύ μεγαλύτερο κοινό ποσοτικά.

Για να μείνω λίγο ακόμα στο συγκεκριμένο παράδειγμα, να πω ότι ο Χατζηγιάννης φτιάχνει ποπ ύφους τραγούδια, με θεματολογία αποκλειστικά ερωτική, με στίχους απλούς. Δεν θέλω να κρίνω αν είναι καλά ή όχι (δεν είναι και το θέμα μας) αλλά σίγουρα μπαίνουν πολύ ευκολότερα στο στόμα πολύ περισσότερων ακροατών γιατί δεν απαιτούν ούτε "αποκωδικοποίηση", ούτε πολύ παίδεμα του νου. Αντιθέτως, τα περισσότερα τραγούδια του Μάλαμα (τα λαϊκά του που μπαίνουν εύκολα στο στόμα του καθένα δεν είναι πάνω από 10) απαιτούν πολλαπλές ακροάσεις για να μπεις στον κόσμο τους και να ανακαλύψεις όλες τις πτυχές τους. Άρα, λογική και από αυτή τη σκοπιά η διαφορά τους στις πωλήσεις.

Μερικοί ακόμα παράγοντες για να λύσουμε το... γρίφο:
- Θα επιμείνω ότι ο Μάλαμας χρησιμοποιεί το σύστημα προώθησης απειροελάχιστα. Θυμάμαι ότι όταν βγήκαν οι "Δρόμοι" είχε βάλει όρο να μην διαφημίζονται από το Άλτερ... Δίνει συνεντεύξεις, αρκετές θα πω εγώ, αλλά πάντα επιλεγμένες και όχι με μανία όταν βγάζει κάτι καινούριο. Δεν θυμάμαι να έχει επικεντρώσει συνεντεύξεις του γύρω από ένα νέο του δίσκο, πλην κάποιων παρουσιάσεων που έκανε παλιά στο ράδιο με τον Ιωάννου. Δεν βγαίνει στην τιβί με αφορμή νέο του δίσκο, δεν αναφέρει σχεδόν ποτέ στα λάιβ του "τώρα θα σας παίξουμε κάτι απ'το νέο cd που λέγεται έτσι και βγήκε τότε" κλπ κλπ.

- Γνωστή η κατρακύλα της δισκογραφίας σήμερα. Ποιός αγοράζει δίσκους; Κανείς. Θα μου πεις τα μεγάλα ονόματα πώς πουλάνε; Είναι άλλη η απήχησή τους όπως είπα και παραπάνω. Απευθύνονται σε τεράστια κοινά κι έχουν γύρω τους ένα σύστημα πολύ οργανωμένο. Να οι εφημερίδες, να κάθε τρεις και λίγο στην τιβί, να διαφημίσεις...

- Το πιστό κοινό του Μάλαμα είναι σχετικά μικρό σε αριθμό. Οι πολλοί νέοι ακροατές που κέρδισε τα τελευταία χρόνια, θα τρέξουν στα λάιβ του (που είναι και η δύναμή του) αλλά δύσκολα θα πάνε στο δισκοπωλείο να πάρουν τη δισκογραφία του. Αυτοί που πραγματικά τον εκτίμησαν τα τελευταία χρόνια, τον ανακαλύπτουν σιγά-σιγά, γιατί τα χαμηλότονα τραγούδια του μόνο εύκολα δεν είναι. Συνήθως ξεκινούν από Πριγκιπέσσα, Γράμμα, Πάγια, Τσιγάρο ατέλειωτο και μετά από καιρό πάνε στα υπόλοιπα (σας μιλώ από αυτά που βλέπω με τα μάτια μου να συμβαίνουν σε φίλους και γνωστούς). Υπάρχει όμως κι ένα μεγάλο κομμάτι αυτών των νέων ακολούθων του που μένει στα πασίγνωστα λαϊκά του και μόνο. Γνωστή στο κοινό του Μάλαμα η φράση "ήρθαν μόνο για την Πριγκιπέσσα" για όσους μιλούν σε όλη τη διάρκεια του λάιβ και περιμένουν τη στιγμή των λαϊκών και πιο χορευτικών κομματιών. Αυτοί οι άνθρωποι προφανώς και έχοντας 10-15 τραγούδια του στον υπολογιστή τους είναι ευχαριστημένοι.

- Από προσωπική πείρα λέω ότι τα περισσότερα τραγούδια του είναι "βραδυφλεγή". Αν και μου αρέσει τρομερά σαν καλλιτέχνης και κατέχω τον κόσμο του αρκετά καλά, μπορώ να πω ότι απέρριπτα για μήνες δίσκους του και τους ανακάλυπτα ξανά μετά από καιρό γιατί τα τραγούδια απαιτούν πολλές ακροάσεις ακόμα και για κάποιον που του είναι οικείος ο ήχος του.

- Η δύναμή του είναι ξεκάθαρα το λάιβ. Έχω πάει σε συναυλίες του ανθρώπους που τον "μισούσαν" και μόλις έζησαν το λάιβ του άλλαξαν γνώμη ριζικά. Εγώ ο ίδιος, είχα πάρει 2 δίσκους του και δεν ξετρελάθηκα παρά μόνο όταν τον είδα ζωντανά.

- Ισχύουν και όσα ειπώθηκαν ήδη, περί "κουλτούρας" του κοινού του για από χέρι σε χέρι διάδοση. Επίσης έχει πολλούς ακροατές στις ηλικίες 20-35 που είναι εξοικειωμένοι με το διαδίκτυο, με ό.τι σημαίνει αυτό για τις πωλήσεις...
Παράθεση
 
 
0 #10 Δαμιανος Πάντας 01-09-2011 13:55
Αγαπητέ Τάσο Καραντή,επιτρέψτε μου ένα μικρό και σύντομο σχόλιο που ίσως απαντήσει ως ένα βαθμό το ερώτημα σας περί πωλήσεων.Θα σας αναφέρω κάτι από δικιά μου προσωπική εμπειρία πάνω στο θέμα.Έχω γνωρίσει πολλούς θαυμαστές (έως και φανατικούς) του Σ.Μάλαμα.Ανθρώπους που κυριολεκτικά δεν χάνουν συναυλία του.Παρ'όλα αυτά,όσοι έχω συζητήσει μαζί τους,έχουν χρόνια ν'αγοράσουν δισκογραφική του δουλειά.Μιας και μου έκανε μεγάλη εντύπωση,φρόντισα να τους ρωτήσω.Κι αυτό που σχεδόν όλοι μου έλεγαν ήταν το εξής.Τον Μάλαμα τον μάθανε και τον λάτρεψαν από το "Λαβύρινθο",από το "Ένα" και το "Ο Φύλακας κι ο Βασιλιάς".Από τότε,θεωρούν πως η καλλιτεχνική του πορεία/εξέλιξη έχει αρχίσει να φθίνει.Το σκεπτικό τους λοιπόν ήταν πως με το να ΜΗΝ αγοράσουν το καινουριο cd του Σωκράτη τους,τού περνούν ένα ηχηρό μήνυμα ώστε να μην επαναπαύεται.Κι όταν πολύ λογικά ρωτούσα,γιατί εξακολουθούν και πηγαίνουν στις συναυλίες του,μού απαντούσαν "Μα δεν πηγαίνουμε για τα τελευταία του τραγούδια που μας είναι αδιάφορα.Πηγαίνουμε για ν'ακούσουμε ζωντανά τα τραγούδια από τις πρώτες του δουλειές μέσα από τα οποία τον γνωρίσαμε και τον λατρέψαμε."
Αυτό όμως είναι και το τίμημα να έχεις ένα κοινό ώριμο,μουσικά συνειδητοποιημένο και σκεπτόμενο.Σε αντίθεση μ'ενα κοινό ως επί το πλείστον ανήλικο,ανέμελο που περιμένει να πάρει το χαρτζηλίκι από το μπαμπά για ν'αγοράσει το τελευταίο hit-άκι του καλοκαιριού.
Παράθεση
 
 
0 #9 Σάκης, Όρφέας 01-09-2011 11:46
Καλό μήνα καταρχάς!
Θα βοηθήσω στην επίλυση του γρίφου ελπίζω,αν και εμμέσως πλην σαφώς απάντησα, μιας που είχα άμεση σύνδεση με δισκοπολεία για πολλά χρόνια λέγοντας:Καταρχάς ο Σωκράτης είναι παλαιότερος του Χ" γιάννη, τι σημαίνει αυτό; α) Η πειρατία των cd-κασέτας τον "έπλιξε" κατά πολύ, όχι μόνο από πλανόδιους αλλά και από αυτούς που τον άκουγαν,είχαν το cd-δίσκο και το αντέγραφαν σε φίλους να το ακούσουν,ήταν της μόδας τότε και τώρα!
β) Είναι ένας τραγουδοποιός που σε ελκύει να τον δεις ζωντανά , παρά κονσέρβα,αφήστε τώρα με το u-tube τα΄χεις όλα πακέτο(δες τε εκεί επισκεψιμότητα).
γ) Τέλος το πιο σημαντικό είναι και θα το ξέρουν όσοι έχουν παιδιά, ότι σε τρέχουν στα δισκοπολεία(όσα απέμειναν) για να αγοράσουν το αυθεντικό του Χ"γιάννη, οπότε δεν περισεύουν να πάρεις για σένα του Μάλαμα ,και βολεύεσαι με αντιγραφές!
Παράθεση
 
 
0 #8 Τάσος Καραντής ... e-orfeas.gr 01-09-2011 09:45
Παραθέτοντας Γιώργος Τζαγάκης:
...Όσον αφορά το θέμα των πωλήσεων θα’θελα να βάλω μια διαφορετική διάσταση που έχω αντιληφθεί:έχω την εντύπωση ότι το κοινό του Μάλαμα αυξάνεται και με έναν άλλο τρόπο,...
Γιώργο, θα μου επιτρέψεις να επιμείνω λίγο στο θέμα των πωλήσεων. Και να θέσω μια ακόμα παράμετρο, όχι μόνο προς εσένα, αλλα και προς τους άλλους που συμμετείχαν ή θα συμμετάσχουν.
Το θέμα των μικρών πωλήσεων, δεν το έθεσα για να αμφισβητήσω την απήχησή του στο κοινό. Ούτε εγώ, προσωπικά, την αμφισβητώ, αλλά ούτε κι η εικόνα κι αριθμοί στα live, όπου εμφανίζεται, σε μεγάλα ανοιχτά θέατρα κι οι συναυλίες του είναι sold out. Ο Μάλαμας, απ’ αυτή τη σκοπιά, είναι ένας δημοφιλής κι εμπορικός(στα live του) καλλιτέχνης, αφού όπου εμφανίζεται γεμίζει τους χώρους. Με μια κοινή λογική ματιά όμως, δεν υπάρχει μια αναντιστοιχία στα προηγούμενα, δηλαδή στη μη ανταπόκριση του ίδιου του κοινού του ως προς την αγορά των δίσκων του;
Θα φέρω ένα παράδειγμα, με έναν εντελώς, μα εντελώς, διαφορετικό(αλλά εξίσου δημοφιλή και εμπορικό καλλιτέχνη), τον Μιχάλη Χατζηγιάννη, ο οποίος, κι αυτός, όπου εμφανίζεται είναι sold out. Δεν τον επέλεξα, τυχαία, αλλά, επειδή, το ίδιο καλλιτεχνικό γραφείο που διοργανώνει φέτος τις καλοκαιρινές συναυλίες του Μάλαμα, διοργανώνει και του Χατζηγιάννη. Sold out λοιπόν ο ένας στα live του, sold out κι ο άλλος. Κι οι δυο ανήκουν σε δυο μεγάλες δισκογραφικές εταιρίες, ο Χατζηγιάννης στη UNIVERSAL κι ο Μάλαμας στη LYRA. Οι αριθμοί για να γίνει πλέον χρυσός(6.000) και πλατινένιος(12.000) ένας δίσκος είναι εξευτελιστικοί! Κι όμως ο τελευταίος δίσκος του Χατζηγιάννη(«Το καλύτερο ψέμα») – για τον οποίον έγραψα αρνητική κριτική στον ΟΡΦΕΑ – έγινε πλατινένιος, πουλώντας 60.000 αντίτυπα(εννοώ πριν μοιραστεί από τις εφημερίδες). Του Μάλαμα, το «Πέρασμα», δεν έχει φτάσει ακόμα, ούτε τις 6000 για να γίνει χρυσός. Γιατί; Καλοπροαίρετα τα θέτω όλα αυτά, για να διερευνηθούν. Γιατί για εμένα, προσωπικά, αποτελούν γρίφο! Όποιος τον λύσει – για να κάνω και λίγο χιούμορ – θα είναι ο μάγκας αυτού του διαλόγου!
Παράθεση
 
 
0 #7 Γιώργος Τζαγάκης 31-08-2011 20:22
Θα ήθελα καταρχήν να δηλώσω ότι συμφωνώ με τις περισσότερες παρατηρήσεις που έγιναν απο τον αναγνώστη που υπογράφει ως ''stepas''...φαίνεται ότι γνωρίζει πολύ καλά τη διαδρομή του εξάλλου...Ομολογώ ότι το περιστατικό που περιγράφει ο Τάσος Καραντής με τη συνέντευξη που μου παραχώρησε το 2008 ήταν καθοριστικό για την άποψη που σχημάτισα για εκείνον.Δε με γνώριζε-προφανώς-δε γνώριζε τον ''Ορφέα'' απ’ ότι κατάλαβα γιατί δεν είχε ιδιαίτερη σχέση με το διαδίκτυο,τον συνάντησα χωρίς προειδοποίηση στις πρόβες και ενώ είχε αρκετούς λόγους να αποφύγει τη συνέντευξη και θα μπορούσε κάλλιστα να το κάνει,δεν το έκανε.Καθίσαμε έτσι απλά στα σκαλοπάτια ενός κτιρίου που βρισκόταν στο χώρο της συναυλίας,με έκανε να αισθανθώ άνετα και η συνέντευξη κύλησε με τον καλύτερο τρόπο...μου έδωσε την εντύπωση ενός ανθρώπου που διαβάζει αρκετά,ο λόγος του ήταν σωστά δομημένος και εξέφραζε τις απόψεις του με τρόπο σίγουρο και απόλυτο σα να τις είχε παιδέψει αρκετά πριν καταλήξει σε αυτές...Έκτοτε βρίσκω όλες τις συνεντεύξεις του εξαιρετικά ενδιαφέρουσες ίσως γιατί είναι απο τις ελάχιστες που μπορεί πλέον ο αναγνώστης να περιμένει να διαβάσει κάποιες απρόβλεπτες απαντήσεις...απαντήσεις που άλλοι καλλιτέχνες θα ''φίλτραραν'' αρκετά πριν τις εκφράσουν εκείνος τις εκφράζει αβίαστα όπως θα μιλούσε σε κάποιο φίλο η δικό του άνθρωπο...Όσον αφορά τις συγκεκριμένες ερωτήσεις που τίθενται θα ήθελα να σχολιάσω τα εξής:
Όσο για το αν είναι ''σταρ ή αντιστάρ'' δε νομίζω ότι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως κάτι απο τα δύο σε απόλυτο βαθμό γιατί θα βρει κανείς στην καλλιτεχνική του προσωπικότητα χαρακτηριστικά και απο τους δύο τύπους καλλιτεχνών.Ναι,χρησιμοποιεί τους συγκεκριμένους και διαδεδομένους τρόπους προβολής-δε νομίζω εξάλλου ότι θα απαιτούσε κανείς απο τον ίδιο να κάνει κάτι διαφορετικό.Όμως νομίζω ότι οι συνεντεύξεις του είναι λίγες και επιλεκτικές και οι τηλεοπτικές εμφανίσεις του σπάνιες,γεγονός που αποδεικνύει ότι πρόκειται για έναν καλλιτέχνη που δίνει κυρίως έμφαση στη δουλειά του και όχι στη δημόσια εικόνα του.
Όσον αφορά το θέμα των πωλήσεων θα’θελα να βάλω μια διαφορετική διάσταση που έχω αντιληφθεί:έχω την εντύπωση ότι το κοινό του Μάλαμα αυξάνεται και με έναν άλλο τρόπο,αποκτά νέο κοινό με τη διάδοση της δουλειάς του απο άτομο σε άτομο,διαδικασία που είναι σαφώς πιο ουσιαστική και συνειδητοποιημένη.Συμφωνώ με το γεγονός ότι η συναυλία με την Αλεξίου και τον Ιωαννίδη είχε κάποια επίπτωση στην αύξηση της επιρροής του σε κάποιο κοινό,αλλά πέρα απο αυτό θεωρώ ότι το κοινό του σε όλη τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του διαδρομής αυξανόταν μέσα απο μια πιο αργή και ουσιαστική διαδικασία.Κι εγω θεωρώ ότι το θέμα των μειωμένων πωλήσεων είναι γενικότερο φαινόμενο της εποχής και θα ήταν άδικο να μετρήσουμε την απήχησή του λαμβάνοντας ως κριτήριο μονάχα αυτό.Το πλήθος που συρρέει στις ζωντανές εμφανίσεις του είναι η πιο τρανή απόδειξη για το αντίθετο...και δε μπορεί,με κάποιο τρόπο θα έχουν όλοι ακούσει τα τραγούδια του...
Συμπερασματικά,νομίζ ω ότι ο Σωκράτης Μάλαμας δεν είναι στάρ αλλά δεν είναι και αντισυμβατικός καλλιτέχνης. Νομίζω ότι είναι γενικότερα ένας συνεπής καλλιτέχνης που σέβεται το κοινό του κι ένας πολυ σημαντικός τραγουδοποιός.Ο λόγος του μέσα απο τις συνεντεύξεις ενισχύει τη θετική εικόνα που έχω γι αυτόν.Νομίζω δεν είναι και λίγα χαρακτηριστικά για να καταλήξουμε ότι αξίζει την προσοχή μας,ο διάλογος αυτός εξάλλου και η συμμετοχή που έχει προς το παρόν το αποδεικνύουν...
Παράθεση
 
 
0 #6 Τάσος Καραντής ... e-orfeas.gr 31-08-2011 15:03
Παραθέτοντας Θύμιος:
Χαιρετίζω την παρέα και θα ήθελα να γράψω και εγώ την άποψή μου.
Έχουν περάσει 22 χρόνια από την πρώτη δισκογραφική δουλειά του Σωκράτη Μάλαμα...
Θύμιο, μια απαραίτητη διευκρίνιση. Τις πωλήσεις και τους χρυσούς και πλατινένιους δίσκους του κάθε καλλιτέχνη, τις αντλώ, από την «Ελληνική Δισκογραφία» του Πέτρου Δραγουμάνου, όπου ανανεώνεται, κατ’ έτος, με κάθε νέο στοιχείο (νέες κυκλοφορίες, πωλήσεις κλπ). Κατά τη γνώμη μου, είναι ότι πιο έγκυρο υπάρχει αυτή τη στιγμή για την ελληνική δισκογραφία. Και, βέβαια, αξιέπαινο, γιατί ο Δραγουμάνος – ένας άνθρωπος – το ξεκίνησε αυτό, εδώ και μια 15ετία!
Τα στοιχεία – απ’ ότι μου έχει πει ο ίδιος – τα παίρνει από τις επίσημες ανακοινώσεις της IFPI και τις δισκογραφικές εταιρίες του κάθε καλλιτέχνη, οπότε δεν νομίζω ότι θα ήθελαν, οι ίδιες οι εταιρίες, να αποκρύψουν και να θάψουν την εμπορική επιτυχία ενός προϊόντος τους(γιατί για τις εταιρίες είναι προϊόν). Εδώ κάνουν απονομές και ανακοινώνουν απονομές χρυσών δίσκων(των 6000 πωλήσεων πλέον …) διάφορων καλλιτεχνίσκων, του Μάλαμα, που γεμίζει θέατρα, δεν θα το διατράνωναν;
Νομίζω τελικά, ότι το θέμα των πωλήσεων(για τον κάθε καλλιτέχνη) είναι, όπως το χαρακτήρισε κι ο Stepas στο σχόλιο του, πολύπλοκο θέμα.
Παράθεση
 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Ο καλλιτέχνης δεν είναι ο πιο ευαίσθητος άνθρωπος. Η αποστολή του είναι να εκφράζει τη ζωή με αισθητικό τρόπο.
Γιάννης Ζουγανέλης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

21/10/1907 Γεννήθηκε ο σουρεαλιστής ζωγράφος και ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος
22/10/1937 Γεννήθηκε ο συνθέτης Μάνος Λοίζος