91 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
20.10.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Βασίλης Χαρδαλιάς

Περί μουσικής κρίσης της εποχής

Εύφωνα και παράφωνα

Βασίλης Χαρδαλιάς

Το παρόν το γράφω με αφορμή το κείμενο της Καλής Βανδώρου με τίτλο "Η μουσική κρίση της εποχής" που με οδήγησε στην ολοκληρωμένη διαμόρφωση της δικής μου άποψης για την μουσική – πολιτιστική κρίση της εποχής μας. Παρακάτω έχω ξεχωρίσει δύο μεγάλα αποσπάσματα από το σύντομο άρθρο της (μάλιστα είναι ολόκληρες οι προτάσεις διότι δεν επιθυμώ να παρερμηνευτεί το νόημα των όσων γράφει) στα οποία επιθυμώ να αντιπαραθέσω την δική μου οπτική. Ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ. Πριν γράψω οτιδήποτε θα ήθελα να διευκρινίσω ότι το παρόν άρθρο αφορά κάθε μορφή τέχνης επηρεασμένο από το διαδίκτυο. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν:

Αρχικά διαβάζω:
"Να, όμως, που η ελληνική δισκογραφία δεν υπακούει στους κανόνες. Πού στηρίζεται αυτό; Στην έκδοση πάρα πολλών καινούριων cd και μάλιστα, από νέους καλλιτέχνες. Αυτό εννοείται πως είναι καλό για τη μουσική ως ιδέα, αφού δίνεται από τις εταιρίες η ευκαιρία σε φερέλπιδες τραγουδιστές και δημιουργούς να μοιραστούν τις μελωδικές τους δυνατότητες με το κοινό...Τι γίνεται, όμως, όταν υπάρχουν δεκάδες – ίσως και εκατοντάδες – ιστοσελίδες μέσα από τις οποίες μπορεί ο καθένας να «κατεβάσει» ΔΩΡΕΑΝ καινούρια και παλιά τραγούδια είτε νόμιμα είτε παράνομα; Από πού βγαίνει το όφελος της εταιρείας και των καλλιτεχνών; Κι αφού τα περισσότερα site είναι παράνομα, γιατί δε γίνεται κάτι για να κλείσουν; Αυτά είναι κάποια αναπάντητα ερωτήματα που βασανίζουν εκείνους που νοιάζονται πραγματικά για τη μουσική, τους μουσικούς, τους στιχουργούς, τους ερμηνευτές, αλλά και τους εργαζόμενους στις δισκογραφικές εταιρίες."

Αρχικά οφείλω να πω, ως ένας από τους πολλούς συντελεστές αυτών των cds που περιγράφει πιο πάνω η Καλή, ότι καμία από τις "εταιρείες" δε στηρίζει προσπάθειες νέων καλλιτεχνών. Οι εταιρείες που περιγράφει στην πλειοψηφία τους είναι νεοσύστατες και στις περισσότερες περιπτώσεις η μόνη βοήθεια που παρέχουν στον καλλιτέχνη, είναι η διανομή του cd. Στην σχεδόν απόλυτη πλειοψηφία δε των περιπτώσεων αυτών, ο καλλιτέχνης πληρώνει την παραγωγή του cd από την τσέπη του καθώς επίσης και τον αριθμό των αντιτύπων που εκτυπώνονται προς διανομή. Είναι, λοιπόν, σφάλμα να αναφέρουμε στους αναγνώστες ότι οι δισκογραφικές (οι περισσότεροι γνωρίζουν μόνο τις 3 μεγάλες) κάνουν καλά τη δουλειά τους και φέρονται στους νέους καλλιτέχνες όπως τους αξίζει.

Είτε το θέλουμε είτε όχι, μέσα από το διαδίκτυο ο κόσμος επαναστατεί. Αυτή η επανάσταση έχει οδηγήσει στην αντίληψη του “Χίλιες φορές ΔΩΡΕΑΝ, είτε νόμιμα είτε παράνομα, παρά 20 ευρώ για ένα cd”. Αρωγός αυτού του μότο είναι οι ίδιοι οι καλλιτέχνες που ευαγγελίζονται πως τα έσοδα τους, από την πώληση ενός cd, είναι πενιχρά. Όμως τα sites (νόμιμα ή παράνομα), που τόσο εύκολα η Καλή ζητάει να κλείσουν, έχουν συμβάλει στην πραγματική διάδοση της μουσικής και των τραγουδιών και βοηθούν τα μέγιστα ώστε να δημοσιευτεί η δουλειά πολλών ανθρώπων που υπό άλλες συνθήκες θα έπρεπε να φιλούν “κατουρημένες ποδιές” ώστε να ακουστεί η δουλειά τους.

Επειδή στην προκειμένη περίπτωση αναφέρεται ότι θίγεται το όφελος των εταιρειών και πιο συγκεκριμένα των εργαζομένων, πιστεύω πως καλώς θίγεται και πρέπει να συνεχιστεί αυτό μέχρι επιτέλους να αλλάξει αυτό το αναχρονιστικό και παλαιομοδίτικο μοντέλο μετάδοσης της τέχνης.  Μου είναι αδιάφορο το αν οι υπάλληλοι των εταιρειών θα χάσουν τις δουλειές τους και με αφήνει παγερά αδιάφορο το όφελος μιας εταιρείας. Θα αναρωτηθεί κάποιος το “Γιατί;”. Απαντώ πως στη σημερινή εποχή, ο ρόλος των εταιρειών είναι καθαρά δευτερεύουσας σημασίας και κανένας μουσικός-στιχουργός-τραγουδιστής δεν τις έχει πραγματικά ανάγκη. Η αποστολή ενός δελτίου τύπου και οι δημόσιες σχέσεις, που στην πλειοψηφία τους δεν αφορούν τον καλλιτέχνη και το έργο του, αλλά business με μαγαζιά και πολλές φορές χρήματα κάτω από το τραπέζι, δεν αποτελούν παροχή από την οποία ο καλλιτέχνης αποκομίζει οφέλη. Οι καλλιτέχνες, που τους ενδιαφέρει συνειδητά η τέχνη τους, βρίσκουν το δρόμο τους τις περισσότερες φορές, δίχως τις εταιρείες. Δεν είναι τυχαίο ότι τρανταχτά ονόματα της ελληνικής ροκ-έντεχνης σκηνής δε χρησιμοποιούν τις εταιρείες παρά μόνο για τη διανομή και για όλα τα υπόλοιπα ενεργούν οι ίδιοι μαζί με ομάδες εθελοντών και φίλων τους. Το ουσιώδες όφελος ενός καλλιτέχνη είναι η τέχνη του. Αν η τέχνη του είναι ουσιαστική, ο βιοπορισμός θα επέλθει ως φυσική συνέχεια μέσα από live εμφανίσεις αλλά και μέσα από την ΑΕΠΙ (Για όσους δεν γνωρίζουν είναι η Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Πνευματικής Ιδιοκτησίας). Δεν είναι τυχαίο που καλλιτέχνες που έχουν κάτι πρωτότυπο και σοβαρό να πουν, δεν μένουν στην αφάνεια σχεδόν ποτέ.

Θα ήθελα επίσης να αναφερθώ λίγο στο θέμα του βιοπορισμού καθώς είναι πολύ παρεξηγημένη η έννοια ειδικά στον χώρο της τέχνης. Είναι γεγονός πως η κατάσταση στη νύχτα, είναι πραγματική ζούγκλα όπου ο μεγάλος “τρώει” τον μικρό ενώ για να καταφέρεις να πάρεις αυτό που δικαιούσαι πρέπει πραγματικά να μοχθήσεις και πάνω στη σκηνή αλλά και κάτω από αυτή. Όμως όταν ένας νέος τραγουδιστής μπορεί να υπολογίζει σε ένα μέσο όρο της τάξεως των 80-100 ευρώ σε μία εμφάνισή του εύκολα μπορούμε να αντιληφθούμε ότι αν επιλέξει να ζήσει αποκλειστικά και μόνο από την τέχνη του, θα πρέπει να υπολογίσει σε 10 (ή σε 15 αν θέλει να είναι ασφαλισμένος) ζωντανές εμφανίσεις το μήνα ώστε να βρίσκεται πάνω από τον βασικό μισθό του ιδιωτικού-δημόσιου τομέα. Η προσωπική μου εμπειρία λέει πως αυτός ο αριθμός εμφανίσεων είναι εφικτός κάποιον νέο καλλιτέχνη ο οποίος φυσικά και πρέπει να ξεπεράσει τα τείχη του Λεκανοπεδίου ή της συμπρωτεύουσας. Επίσης, θεωρώ αυτονόητο οτι αυτό το χρηματικό ποσό αφορά νέους καλλιτέχνες καθώς αν ο καλλιτέχνης έχει να δώσει στον χώρο του, αυτό το ποσό μπορεί να αυξηθεί και μάλιστα γεωμετρικά. Όμως σε αυτό το θέμα θα ήθελα να αναφερθώ εκτενέστερα σε νέο άρθρο καθώς το παρόν αφορά την ίδια την τέχνη και την υποβάθμισή της λόγω της τεχνολογίας.

Διαβάζω ακόμη:
Το χειρότερο, όμως, είναι ότι όλη αυτή η «δωρεάν» τάση έχει εξελιχθεί και στον ραδιοφωνικό τομέα. Ο καθένας από εμάς μπορεί χρησιμοποιώντας έναν κωδικό που έχει μάθει από το εξωτερικό να ανοίξει το δικό του διαδικτυακό ραδιόφωνο, στο οποίο παίζει ό,τι τραγούδι θέλει, ενώ με το μικρόφωνο του υπολογιστή κάνει κανονικά εκπομπές. Εννοείται πως η αναφορά είναι για εκείνους που δεν έχουν την άδεια της ΑΕΠΙ για να το κάνουν αυτό.... Επίσης, κάποτε για να γίνει κάποιος παραγωγός στο ραδιόφωνο (όχι να ανοίξει ραδιόφωνο) έπρεπε να πάει σε μια σχολή δημοσιογραφίας – ή κάτι αντίστοιχο -, να κάνει κάποια demo και εφόσον κρινόταν κατάλληλος από τους ανωτέρους του να δοκιμάσει την τύχη του στο ραδιοφωνικό μικρόφωνο.

Καμία “πουριτανή” αντίληψη δεν μπορεί να αποτρέψει την εξέλιξη όπως την αντιλαμβάνεται το ανθρώπινο είδος. Ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι ο ραδιοφωνικός τομέας έχει φτάσει στο ναδίρ; Ακούγονται συνεχώς 50 τραγούδια που επαναλαμβάνονται από όλα τα ραδιόφωνα, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που πιάνουν μικρόφωνο, απόφοιτοι δημοσιογραφικών σχολών που ψευδίζουν, ή κομπιάζουν μόνο και μόνο επειδή έχουν τα χρήματα, τις άκρες ή την κατάλληλη εξωτερική εμφάνιση. Αυτό το ραδιόφωνο οφείλουμε να το σκοτώσουμε. Δεν μπορεί να ανεχόμαστε τον κάθε ανίκανο παραγωγό και τον κάθε ραδιοφωνικό σταθμό “άνευ θέματος” που ζει από τις “αδελφές” διαφημιστικές και δισκογραφικές εταιρείες και μας σερβίρει οτιδήποτε το χρήμα και οι συμφωνίες απαιτούν. Παραδείγματα υπάρχουν πολλά όμως όχι εκατέρωθεν. Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί που χρησιμοποιούν playlist είναι η πλειοψηφία, ενώ οι ραδιοφωνικοί σταθμοί που στηρίζουν ανίκανους εκφωνητές, είναι ακόμα περισσότεροι. Να σημειωθεί εδώ, ότι αυτήν την κατάσταση την βιώνουμε στην Αθήνα που έχει αμέτρητους σταθμούς. Η κατάντια του ραδιοφώνου (γιατί περί κατάντιας πρόκειται) είναι πολύ χειρότερη εκτός Αθήνας και Θεσσαλονίκης καθώς υπάρχουν π.χ. αμέτρητοι “παραγωγοί” που μιλούν ακόμη με ιδιωματισμούς. 

Γιατί λοιπόν κατηγορούμε τον οποιοδήποτε επιθυμεί μια καλύτερη ποιότητα στο συγκεκριμένο θέμα; Επειδή δεν έχει την άδεια της ΑΕΠΙ; Αν είναι έτσι, ας οριστεί ένα αντίτιμο στην απόκτηση διαδικτυακού πακέτου σε εταιρείες media servers όπου βάση της IP θα αποδίδει στον φορέα πνευματικών δικαιωμάτων κάθε χώρας το αντίστοιχο αντίτιμο. Ακόμα και έτσι, η ανταπόκριση που θα υπάρχει θα είναι πολύ μεγάλη και φυσικά αναμένω με αγωνία την ημέρα που η ασύρματη ιντερνετική κάλυψη θα φτάσει στα αυτοκίνητά μας και στα τρένα ώστε να ακούμε διαδικτυακούς σταθμούς και εν κινήσει καθώς πηγαίνουμε στη δουλειά μας.

Τέλος διαβάζω:
Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν όλη αυτή η εξέλιξη της τεχνολογίας είναι πραγματική εξέλιξη ή… υποβιβασμός της τέχνης και της οικονομίας γενικότερα…

Είναι νομίζω αντιληπτό από τα παραπάνω, πως ο γράφων πιστεύει πολύ στην εξέλιξη της τεχνολογίας. Θεωρώ δε πως με τη σωστή χρήση αυτής, πράγμα που αποτελεί θέμα παιδείας, μπορεί όχι μόνο η μουσική αλλά και όλες οι τέχνες να εξελίσσονται. Ως αναφορά στον υποβιβασμό, αυτός κατά τη γνώμη μου, μπορεί να επιτευχθεί και με τη κακή χρήση της τεχνολογίας. Όμως είναι άδικο να κατηγορούμε την τεχνολογική εξέλιξη, και τους χρήστες που λανθασμένα εκμεταλλεύονται αυτή, για το κατάντημα της τέχνης. Αν πιστεύει η Καλή, πως η τέχνη βρίσκεται σε υποβαθμισμένο επίπεδο, νομίζω πως το ορθότερο είναι να ψάξει να βρει τα αίτια στους φορείς και τους λειτουργούς της τέχνης, δηλαδή τους καλλιτέχνες και τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς. Είμαι πεπεισμένος ότι από την στιγμή που η νοοτροπία αυτών αλλάξει, τότε η τεχνολογική εξέλιξη θα αποτελεί τον καλύτερο βοηθό της μετάδοσης της τέχνης.

 
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Σαλπάρω ήρεμος για τον άλλο κόσμο. Αυτόν που αφήνω πίσω μου σίγουρα δεν είναι πια η Ελλάδα μου. Αυτός είναι άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής. Δε με αφορούν. Τί θέλω εγώ ανάμεσά τους; Να ‘στε όλοι καλά. Στον τάφο μου να γράψετε: «Αντιστάθηκε το 1941 - 1944 στη ναζιστική κατοχή, το 1967 - 1974 στη στρατιωτική δικτατορία και το 1989 - 1996 στην ηθική σήψη». Μετά, στην πλημμύρα του άνοου, δεν υπάρχει αντίσταση και το μετά από την πλημμύρα αυτή δεν υπάρχει πια.
Γεώργιος Αλέξανδρος Μαγκάκης (1922 - 2011), νομικός

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

21/10/1907 Γεννήθηκε ο σουρεαλιστής ζωγράφος και ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος
22/10/1937 Γεννήθηκε ο συνθέτης Μάνος Λοίζος