154 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
23.10.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Τάσος Π. Καραντής, Δώρα Παπαδοπούλου

Περί Διφώνου

Εύφωνα και παράφωνα

Τάσος Π. Καραντής

Δίφωνο: Το μελοδραματικό του τέλος να σημάνει μια νέα του αρχή

του Τάσου Π. Καραντή
 
Έκλεισε, μετά από 15 χρόνια, το μουσικό περιοδικό «ΔΙΦΩΝΟ». Ο όμιλος Γιαννίκου στις 3/1/2011 ανακοινώσε την αναστολή της λειτουργίας του κι, από τότε, ξεκίνησε ένας αγώνας των εργαζομένων του περιοδικού, τόσο για τα δικαιώματά τους, όσο και για την προοπτική συνέχισης του περιοδικού. Ο ΟΡΦΕΑΣ φιλοξένησε αυτούσια την ανακοίνωσή τους, αλλά, εγώ, προσωπικά, θα ήθελα να σταθώ και να την σχολιάσω, γιατί θεωρώ , πως, αρκετά σημεία της είναι υπερβολικά. Καταρχάς βέβαια να ξεκαθαρίσω τη θέση μου, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, πως είμαι αλληλέγγυος με τον αγώνα των εργαζομένων του, ώστε να τους καταβληθούν τα δεδουλευμένα τους, και γενικά, σε ότι αφορά τα δικαιώματά τους.
Ας περάσω  λοιπόν τώρα στα σημεία της ανακοίνωσης με τα οποία διαφωνώ :
- Χαρακτηρίζεται το «ΔΙΦΩΝΟ» ως ιστορικό περιοδικό. Δεν νομίζω πως ήταν. Ούτε το πρώτο ελληνικό μουσικό έντυπο ήταν, ούτε το μοναδικό που άφησε ισχυρό στίγμα. Θυμίζω, από τη δεκαετία του ’80 το «Ντέφι» και το «Μουσική». Σαφώς κι ήταν ένα πολύ σημαντικό μουσικό περιοδικό, αλλά όχι ιστορικό.
- Τονίζεται η από το 1995 κυκλοφορία του. Ούτε αυτό αποτελεί μοναδικότητά του. Και το, εξίσου σημαντικό Avopolis, π.χ., υπάρχει από το 1995. Βέβαια δεν είναι έντυπο αλλά διαδικτυακό περιοδικό, αλλά, σημασία δεν έχει αυτό, μα ότι κι εκείνο λειτουργεί επί 15 χρόνια.
- Αναφέρεται ότι στις σελίδες του φιλοξενήθηκε το σύνολο των σημαντικότερων προσώπων της ελληνικής μουσικής σκηνής. Αυτό δεν ισχύει, με την έννοια της μοναδικότητας. Όλα σχεδόν τα σημαντικά ή και λιγότερο σημαντικά πρόσωπα του ελληνικού μουσικού τοπίου έχουν φιλοξενηθεί στα περισσότερα περιοδικά (μουσικά και ποικίλης ύλης), έντυπα και διαδικτυακά, καθώς και στις εφημερίδες, για να μείνω στον έντυπο κι ηλεκτρονικό Τύπο. Είναι γνωστό, πως όταν ένας καλλιτέχνης βγάζει δίσκο ή κάνει συναυλίες ή παρουσιάζει ένα ζωντανό πρόγραμμα κλπ., επιδιώκει και δίνει συνεντεύξεις σε όσα περισσότερα ΜΜΕ μπορεί. Όσο για την φιλοξενία των σημαντικότερων τάσεων της ελληνικής σκηνής, αυτό έρχεται από μόνο του σε αντίθεση, με την, παρακάτω, αναφορά για συγκεκριμένη φυσιογνωμία του περιοδικού. Το «ΔΙΦΩΝΟ» δεν ήταν ένα ανοιχτό μουσικό περιοδικό, διαφορετικά δεν θα μιλούσαν για “αλλοιώσεις” …

- Στιγματίζεται ως υπεύθυνος του κλεισίματος η ιδιοκτησία του περιοδικού κι οι κομβικές επιλογές της. Σαφώς, πάντα, ο ιδιοκτήτης φέρει την μεγάλη ευθύνη του. Αλλά, στην περίπτωση μας, δεν μπορεί να παραβλέπεται η συγκυρία της οικονομικής κρίσης, η ολοταχώς μετάβαση των πάντων προς το διαδίκτυο και, κατ’ εμέ, το μονοδιάστατο προφίλ και περιεχόμενο του περιοδικού, αφού δεν αφορούσε όλα τα είδη του τραγουδιού μας κι άρα περιόριζε εκ των πραγμάτων το αναγνωστικό κοινό του, ακριβώς όπως και το «ΟΑΣΙΣ», που έκλεισε κι αυτό.
- Επιμένουν  μάλιστα στο θέμα των επιλογών που αλλοίωσαν τη φυσιογνωμία του, εννοώντας προφανώς, μεταξύ άλλων, και τα εξώφυλλα του Χατζηγιάννη και των ΟΝΙΡΑΜΑ. Επειδή όμως τα πράγματα, κι οι αναγνώστες, δεν είναι ποτέ άσπρα – μαύρα, εμένα, αντίθετα, με χαροποίησαν αυτά τα εξώφυλλα, με την έννοια ότι έδειχναν πως το περιοδικό ανοίγεται, αφήνοντας πίσω τα στεγανά…
- Τέλος, ειλικρινά, μου φάνηκε πολύ βαρύγδουπη η φράση πως το «ΔΙΦΩΝΟ» αποτελεί θεσμό στα εγχώρια πολιτιστικά δρώμενα. Τι πάει να πει ήταν θεσμός; Ένα καλό και σημαντικό περιοδικό, στο είδος του τραγουδιού που παρουσίαζε και στήριζε, ήταν.
- Κι ένα σχόλιο για τις στηρίξεις των καλλιτεχνών και γενικότερα των ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών προς το «ΔΙΦΩΝΟ».
Πολύ καλά κάνουν. Αλλά ας μην έχουν όμως δυο μέτρα και δυο σταθμά – δεν ξέρω αν οι παρέες γράφουν ιστορία, αλλά ας ξεφύγουμε και λίγο απ’ αυτές, για να τα δούμε πιο αντικειμενικά τα πράγματα. Τι εννοώ; Όταν πέρσι, ανέστειλε για λίγους μήνες την λειτουργία του το musiccorner.gr (πλέον, ευτυχώς, επαναλειτουργεί κανονικά), κανείς δεν έκλαψε, κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε τόσο έντονα! Κι όμως ήταν ένα μουσικό διαδικτυακό περιοδικό με 10ετή παρουσία και προσφορά και, το σπουδαιότερο, με φιλελεύθερο πνεύμα. Σε κανέναν δεν θα έλειπε; Και κάτι ακόμα, οι καλοί συνάδελφοι του «ΔΙΦΩΝΟΥ» δεν είναι οι μοναδικοί που υπηρετούν με μεράκι το χώρο της μουσικής δημοσιογραφίας, κι όλοι οι άλλοι που γράφουν σε άλλα μουσικά περιοδικά την ίδια αγάπη έχουν για το αντικείμενο, ας μην τους αγιοποιούνε, και με τέτοιους μελοδραματικούς τόνους οι αγαπητοί καλλιτέχνες, το έργο τους είναι γνωστό και φαίνεται, μέσα από τα γραπτά τους, δεν χρειάζονται λιβάνι! 
Τα πράγματα όσον αφορά το «ΔΙΦΩΝΟ» είναι, ακόμα, σε εξέλιξη. Τα παραπάνω σχόλια έγιναν γιατί δεν μου αρέσουν οι υπερβολές, τα δυο μέτρα και σταθμά κι ο μελοδραματισμός. Κι αν δεν τα καταφέρει να επαναλειτουργήσει το «ΔΙΦΩΝΟ», θα με λυπήσει το γεγονός, γιατί – παρόλες τις διαφωνίες μου – είμαι υπέρ του πλουραλισμού και της πολυφωνίας, αλλά δεν θα σημάνει και το τέλος των μουσικών περιοδικών στην Ελλάδα! Όσοι το λένε, από υπερβολικό ζήλο στήριξης, προσβάλλουν όλους εμάς τους υπόλοιπους. Ας το σκεφτούν λίγο πιο ψύχραιμα.
Κλείνω με μια τριπλή ευχή, να λάβουν οι εργαζόμενοι τα δεδουλευμένα τους, να βρεθεί τρόπος να επαναλειτουργήσει το «ΔΙΦΩΝΟ» κι αυτή η νέα αρχή του να σημάνει κι ένα άνοιγμά του σε όλους τους καλλιτέχνες και τους αναγνώστες/ακροατές. Πίσω από τον κάθε καλλιτέχνη και τον κάθε αναγνώστη/ακροατή βρίσκεται, πάντα, ο Άνθρωπος, κι αυτόν, χωρίς διακρίσεις, οφείλει να σέβεται και να ενημερώνει ο δημοσιογράφος.


Δίφωνο: Δύο - τρεις, ίσως και περισσότερες, σκέψεις

της Δώρας Παπαδοπούλου

Μου λέει προχθες ένας φίλος: «Τα ‘μαθες; Έκλεισε το Δίφωνο ... Το περιοδικό, ντε !» ... «Άντε, σας έφεξε!  Όχι μόνο σε εσάς. Σε όλα τα ιντερνετικά περιοδικά δηλαδή». «Το ξέρω, το διάβασα», του απάντησα. «Αλλά γιατί το λες αυτό το τελευταίο;». «Ε, πως! Όπως και να το κάνουμε, βούτυρο στο ψωμί σας. Έφυγε ένα ακόμη έντυπο από τη μέση. Το τελευταίο δηλαδή. Τώρα να δούμε πως εσείς στο διαδίκτυο θα μοιράσετε την πίτα. Να δούμε ποιος θα πάρει τα περισσότερα κομμάτια.».
Η προαναφερθείσα συζήτηση είναι υποθετική, χάριν της δημοσίευσης. Θα μπορούσε ωστόσο να είναι και αληθινή. Δε διεκδικώ καμία ιδιαίτερη γνώση και άποψη επί του θέματος. Διαβάζω και παρακολουθώ τα γεγονότα και τις διάφορες ανακοινώσεις, όπως και εσείς. Δύο τρεις σκόρπιες σκέψεις θα καταθέσω κι εγώ, έτσι όπως έρχονται και όπως μου βγαίνουν, ελπίζοντας πως θα το κάνω με μία ψύχραιμη ματιά. Το Δίφωνο κλείνει δεκαπέντε χρόνια, σχεδόν συνεχούς λειτουργίας. Προσωπικά, πάντα έδειχνα ενδιαφέρον σε αυτά, ή έστω κάποια από αυτά που είχε να πει, ως μουσικό περιοδικό, ιδίως τα πρώτα του χρόνια, που ήταν και τα χρόνια της δικής μου ανεμελιάς. Τις στήλες του, τις συνεντεύξεις, τις ιδιαίτερες συμπράξεις, τις κριτικές με ενδιαφέρον, τα αιχμηρά σχόλια, τα ρεπορτάζ, τις φωτογραφήσεις, τα μουσικά cds με λόγο ύπαρξης και άλλα πολλά. Ωστόσο, ήλθαν τα δύσκολα χρόνια.
Τα έντυπα περνούν κρίση εδώ και  καιρό, είναι γνωστό. Περνούν κρίση και λόγω θεματολογίας, και λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος από πλευράς του αναγνωστικού κοινού, αλλά κυρίως λόγω των οικονομικών περιορισμών του ίδιου κοινού. Από εκεί, καταρχήν, δημιουργήθηκε το πρόβλημα. Αυτός νομίζω είναι ο πρωτογενής παράγοντας που οδήγησε στο ξεκίνημα της αντίστροφης πορείας. Είχαμε μάθει δυστυχώς, να ζούμε με δανεικά, φτιάχνοντας μία εικονική πραγματικότητας ευρωστίας και ευμάρειας. Κάτι που έθρεψε μία παραίσθηση πως υπάρχει χώρος για πολλούς και μάλιστα μεγάλος. Αποδείχθηκε, δυστυχώς, πως δεν ήταν έτσι τα πράγματα.
Γι΄αυτό, πολύ εύκολα και σε σύντομο χρόνο, φθάσαμε, στην διαρκώς υπό εξαθλίωση, χώρα του πολιτισμού, ο ίδιος ο πολιτισμός να είναι πολυτέλεια. Ακόμη και τα οκτώ και τα δέκα ευρώ ενός μηνιαίου περιοδικού είναι πολυτέλεια. Σας φαίνεται περίεργο; Κι όμως. Επιμένω. Ακόμη και τα δέκα ευρώ είναι πολυτέλεια. Και είναι δυστυχώς πολυτέλεια, για αυτούς που συγκαταλέγονται στο πιστό κοινό. Για αυτούς που έχουν ανάγκη απόλυτη -και το κάνουν αβίαστα- να θρέψουν το πνεύμα τους πριν από το στομάχι τους. Οι «άλλοι», οι καλοθρεμμένοι,  αυτοί που «τα φάγαμε μαζί», το πνεύμα τους το κρατούν σε δίαιτα να διατηρεί τη σιλουέτα του.
Με απλά λόγια; Φαίνεται πως όλο και λιγότεροι αγόραζαν το Δίφωνο. Κάπως έτσι είναι η πραγματικότητα. Εγώ προσωπικά, αγόραζα το περιοδικό με προσμονή. Όχι όμως πάντα και τα τελευταία χρόνια όλο και πιο αραιά.  Τα μετρούσα, το λέω, και δε μου έφταναν. Όμως, αυτή ήταν μία κατάσταση που παγιώθηκε τα τελευταία χρόνια στο σύνολο του χώρου των εντύπων.  Και έπρεπε, αυτοί που ηγούνται της κάθε επιχειρηματικής προσπάθειας, αλλά και οι μετέχοντες στην ύλη του, να έχουν τα μάτια και τα αυτιά στην κοινωνία. Να μη χάνουν την επαφή τους, να προσαρμόζονται στους καιρούς. Οι πρώτοι επί των οικονομικών, οι υπόλοιποι επί της ουσίας. Σχέδια, ιδέες, πρωτοτυπία, κάτι να κάνουμε, κάπως να ανοιχθούμε, να καινοτομήσουμε, να ρίξουμε και την τιμή, να γυρίσουμε τα πράγματα. Τι έγινε, επ΄αυτού; Μετά από ένα παρολίγον κλείσιμο για το Δίφωνο, κάποιους μήνες νωρίτερα, το νέο ιδιοκτησιακό καθεστώς του Ομίλου Γιαννίκου, άλλαξε το λογότυπο, το περιοδικό ψήλωσε και πάχυνε , δόθηκαν τρία cd δώρο και αυξήθηκε και η τιμή του. Ξέρουμε όλοι τι περίοδο διανύουμε. Συνεπώς είναι σαφές, και από τις μετέπειτα εξελίξεις, πως αυτή δεν ήταν η ενδεδειγμένη λύση.
Εν τω μεταξύ είναι και το internet. Ναι, το διαδίκτυο πια διεκδικεί την πρωτιά. Ναι καθίσταται σιγά σιγά το πρώτο μέσο στη λίστα. Μόλις πριν από ένα μήνα περίπου, το ημερήσιο «Βήμα» ανέστειλε οριστικά τη λειτουργία του, μεταβιβάζοντας μέρος του περιεχομένου του στο site, το οποίο και σκοπεύει, κατά τα λεγόμενα πάντα, να εξελίξει. Διαβάζετε κι εσείς τώρα ένα κείμενο σε ένα τέτοιο περιοδικό. Και είναι γεγονός πως τώρα πια, ως προς την είδηση το έντυπο, σαφώς μειονεκτεί. Διότι, η ενημέρωση είναι πια διάχυτη και μεταδίδεται με αστραπιαία ταχύτητα. Τη βρίσκει κανείς παντού, σε εκατοντάδες αντίτυπα, όποια πέτρα να σηκώσει, με την ευκολία λίγων κλικ. Μέχρι να έλθει ο μήνας να βγει ένα έντυπο, όλες οι ειδήσεις έχουν αναπαραχθεί εκατοντάδες φορές κι έχουν ήδη μπαγιατέψει. Και εκεί κατά τη γνώμη μου έχασαν από ένα σημείο και μετά τη μπάλα και οι περισσότερες εφημερίδες, ημερήσιες και μη. Πούλησαν απλόχερα cd, dvd και επικαιρότητα. Με αποτέλεσμα, όλοι να απευθύνονται σε όλους με το ίδιο, λίγο παραλλαγμένο προϊόν, που έφθανε και με καθυστέρηση στον τελικό αποδέκτη. Πόσες φορές άλλωστε, και από πόσους θα αγοράζατε την ίδια μπλούζα;
 Όμως, δεν είναι κατά τη γνώμη μου τα ιντερνετικά περιοδικά που τράβηξαν το χαλί κάτω από τα πόδια των εντύπων. Είναι οι λάθος χειρισμοί και οι λάθος αποφάσεις. Πάντα υπάρχει κάτι διαφορετικό, κάτι πρωτότυπο, ένα άρθρο, ένα αφιέρωμα, ένα στίγμα, μία κριτική, ένα ντοκουμέντο, μία συναυλία με τα μάτια κάποιου, μία φωτογραφία, μία ιστορία από τα παλιά, μία ιδιαίτερη σύμπραξη, πάντα υπάρχει κάτι να διαβάσει ή να δει κανείς σε ένα καλό περιοδικό. Τα περιοδικά του διαδικτύου, πιστεύω, ή τα αντίστοιχα blogs, ήλθαν κι αυτά να καλύψουν, στο βαθμό που μπορούν, και που ακόμη δεν το έχουν σε ικανοποιητικό βαθμό  καταφέρει, το κενό που εκ των πραγμάτων δημιουργείται όταν κλείνουν έντυπα από την έλλειψη, όχι τόσο ενημέρωσης, αλλά άποψης.

Εκεί θα έπρεπε να εστιάσουν επί το πλείστον τα έντυπα, στην άποψη. Και όχι μόνο στην άποψη, αλλά και στην πολυχρωμία. Ισχύει και για το Δίφωνο, κατά τη γνώμη μου. Πεδίο δράσης πια, για  μονοθεματικά ή ολιγοθεματικά περιοδικά, έντυπα ή ηλεκτρονικά, δεν υπάρχει. Δεν υπάρχουν περιθώρια ούτε για αποκλεισμούς, ούτε για αφορισμούς, ούτε για θεοποιήσεις. Υπάρχει ανάγκη να κοιτάζουμε στην ανοιχτή θάλασσα και όχι στα στενά ποτάμια. Ας θυμηθούμε το «λαϊκό» «Όασις». Γιατί άντεξε μόλις λίγα τεύχη; Μπορεί κι εδώ να έγιναν λάθη και λάθος επιλογές και κακοί χειρισμοί. Ναι, μπορεί. Μπορεί όμως και να μην άντεξε επειδή ήταν αυστηρά μονοθεματικό, επειδή απευθυνόταν κοινό μικρότερο από αυτό αποζητούσε για να καλύψει την ύπαρξή του. Διότι σίγουρα το αγοραστικό κοινό έχει μειωθεί. Και διότι οι λάτρεις του λαϊκού μπορεί να είναι χιλιάδες.  Έλα όμως που αυτοί που αγαπούν π.χ. τα ρεμπέτικα, τυγχάνει να αγαπούν κι άλλα. Πόσα περιοδικά δηλαδή,θα πρέπει να αγοράσουν για να ενημερωθούν; Μπορεί κι εγώ προσωπικά σε κάποιες  περιπτώσεις να είμαι υπέρ του συγκεκριμένου στίγματος έναντι της υβριδικής πολυμορφίας, το τηρώ άλλωστε ως προς τα προσωπικά μου γούστα και μουσικά ακούσματα, όμως αφενός μου αρέσει να δοκιμάζω, κι ας απορρίψω, ιδίως όταν πρέπει να βγάλω μία γνώμη, μία σκέψη προς τα έξω. Και αφετέρου, σε καιρούς χαλεπούς, οι ολιγοδιάστατες επιλογές δεν περπατούν. Δε λέω να στρεβλώσουμε ούτε την ταυτότητα, ούτε το χαρακτήρα μας. Λέω απλώς να τα χρωματίσουμε. Και το Δίφωνο ίσως, είχε ανάγκη περισσότερης πολυχρωμίας.
Αυτά ως προς την ύλη. Αλλά και ως προς το επιχειρείν, σίγουρα η ιδιοκτησία έχει μεγάλη ευθύνη. Δυστυχώς, οι εγχώριοι επιχειρηματίες, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν κάνουν τα πάντα προκειμένου να σώσουν τις επιχειρήσεις τους. Προηγείται στην πλειονότητα των περιπτώσεων το ίδιον όφελος και η εξασφάλιση των προσωπικών κεκτημένων. Δεκάρα δυστυχώς δε δίνουν οι περισσότεροι τόσο για τις ανθρωποθυσίες, όσο και για το πέταγμα στο καλάθι των αχρήστων, το προϊόντος ή της υπηρεσίας που ως τότε προσέφεραν. Όσο κι αν τα δεδομένα αλλάζουν προς το χειρότερο, λύσεις προσαρμογής σε αυτά, δε μπορεί να μην υπάρχουν. Υπάρχει, ας πούμε, η δια των διαφημιστικών εισπράξεων δωρεάν ή με χαμηλή τιμή, διάθεση ενός εντύπου. Ας επωμιστεί ο διαφημιζόμενος μεγαλύτερο κόστος από το αναγνωστικό κοινό. Τις υπηρεσίες του άλλωστε, ή τα προϊόντα του δε θέλει  να προωθήσει;  Δε μπορούμε να ζητάμε μόνο από το κοινό, όταν μάλιστα από ένα σημείο και μετά είναι σαφές ότι δεν έχει να δώσει.
Υπάρχουν και παραδείγματα εντύπων που δεν αντιμετωπίζουν την κρίση με κλεισίματα και απολύσεις. Πασίγνωστη διεθνής εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας είναι όπως γνωρίζουμε, η Washington Post  που ανακοίνωσε κέρδη για την περασμένη χρονιά, παρά την αισθητή μείωση της κυκλοφορίας της, εστιάζοντας σε άλλους πόλους και παράλληλες δράσεις για να ισορροπήσει τη χασούρα, όπως στη σωστή διαχείριση των διαφημίσεών της. Φαίνεται λοιπόν, πως η διοίκηση του περιοδικού θεωρεί ότι η επιβίωσή του δεν είναι πλέον δυνατή. Προφανώς θεωρεί πως τα «κουκιά δε βγαίνουν». Το τι σημαίνει αυτό πρακτικά και το αν μπορούσε να είναι αλλιώς, μόνο αυτοί το γνωρίζουν.
Θεωρώ πως είμαστε υποχρεωμένοι να δηλώσουμε αλληλέγγυοι στους εργαζόμενους του Διφώνου για τη διεκδίκηση των αυτονόητων, όπως είναι τα δεδουλευμένα χρήματά τους. Μου είναι αδιανόητο να δεχθώ, να εργάζονται άνθρωποι σε επιχειρήσεις, χωρίς να πληρώνονται και την ίδια ώρα οι επιχειρήσεις να εισπράττουν έσοδα, από διαφημίσεις ή άλλους πόρους. Το γεγονός πραγματικά με εξοργίζει. Διότι, τον τελευταίο χρόνο γινόμαστε μάρτυρες μίας βίαιης, απόλυτα διευθετημένης και καλά σχεδιασμένης ισοπέδωσης εργασιακών δικαιωμάτων που έχει σκοπό να δημιουργήσει μαζικά υπάκουους και άβουλους εργασιακούς υπηρέτες. Σκλάβους με άλλα λόγια. Και επίσης γιατί, άξιοι συντάκτες με αγάπη, και μεράκι και γνώση για το τραγούδι, στερούνται το δρόμο προς τους αναγνώστες τους.
Χαίρομαι, που αναδεικνύεται το θέμα αυτό, έστω και στην υπερβολή του, με έναν καταιγισμό μηνυμάτων και δηλώσεων συμπαράστασης από καλλιτέχνες και μη, διότι πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι έχουμε κάνει τα πάντα να σώσουμε μία επιχείρηση, τόσο για την ίδια όσο και για το έμψυχο δυναμικό της, πριν αποδεχτούμε οριστικά πως πρέπει να κλείσει. Μακάρι στο μέλλον, οι καλλιτέχνες να μη σιωπούν και να έχουν ανάλογες ευαισθησίες και για άλλες παρόμοιες καταστάσεις που δεν άπτονται του άμεσου ενδιαφέροντός τους. Η δύναμή τους είναι μεγάλη, ας τη χρησιμοποιήσουν και έξω από το σπίτι τους. Αυτονόητη πρέπει να θεωρείται, ως προς αυτό το σκέλος, η αλληλεγγύη ενός διαδικτυακού περιοδικού, όπως είναι ο Ορφέας, έστω κι αν λειτουργεί σε διαφορετικό μέσο και υπό τελείως διαφορετικό πλαίσιο.
Ως προς το Δίφωνο το ίδιο, νομίζω πως πρέπει να στηρίξουμε την προσπάθεια επαναλειτουργίας του, αν και προσωπικά, κατά βάθος θεωρώ πως έκλεισε τον κύκλο του, με τη μορφή που το γνωρίζαμε ως τώρα. Όταν όμως ένας κύκλος κλείνει, κάτι νέο μπορεί να ξεκινήσει, με νέους στόχους, με νέα δυναμική, με γνώση και εμπειρία από τα λάθη, με όραμα και νέες ιδέες, με πολυμορφία και χρώμα.  Εύχομαι πραγματικά να βρεθεί είτε η χρυσή τομή, είτε μία εναλλακτική λύση ώστε να επαναλειτουργήσει το περιοδικό, με ένα νέο αέρα και με διαύλους ανοιχτούς στην κοινωνία, το μουσικόφιλο κοινό και τις απαιτήσεις του. Διότι, και η φωνή του αναμφίβολα χρειάζεται και ο χώρος των εντύπων πρέπει να μείνει ζωντανός.
Θα κλείσω λέγοντας πως «εμείς», οι του διαδικτύου και οι «άλλοι», του χαρτιού, τόσο μεταξύ μας  όσο και οι μεν με τους δε, δεν έχουμε «πίτες» να μοιράσουμε. Όλοι, θεωρώ πως υπηρετούμε έναν κοινό σκοπό που είναι η αγάπη και το μεράκι για τη μουσική και τον πολιτισμό γενικότερα. Το στοίχημα είναι να βαστάμε γερά για να μπορούμε να το κάνουμε.
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Ο Έρωτας είναι ο θάνατος.
Μίλτος Σαχτούρης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

23/10/1925 Γεννήθηκε στην Ξάνθη ο συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις
24/10/2010 Έφυγε από τη ζωή ανήμερα των γενεθλίων της η τραγουδίστρια του Νέου Κύματος Καίτη Χωματά

ΤΥΧΑΙΑ TAGS