112 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
21.10.2017
Ορφέας | Main Feed
Τάσος Π. Καραντής

Είμαι περισσότερο σινεφίλ, παρά θεατρόφιλος. Ομολογώ, δηλαδή, ότι η σχέση μου, ως θεατή, με το θέατρο  δε είναι το φόρτε μου. Έχω όμως έναν πολύ καλό φίλο ηθοποιό, τον Σταύρο Μαυρίδη, ο οποίος ήταν η αιτία να βρεθώ την περασμένη Παρασκευή(16/7) στην Επίδαυρο για να παρακολουθήσω την πρεμιέρα της «Λυσιστράτης» από το ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ σε σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα, όπου συμμετείχε ο φίλος μου.

Όπως θα καταλαβαίνετε, δεν ήταν η πρώτη παράσταση του σκηνοθέτη που παρακολουθούσα, αφού ο Μαυρίδης, ανήκει, ας το πω έτσι, στην “ομάδα Κακλέα”, από την εποχή του «Τεχνοχώρου» κι έτσι έχω παρακολουθήσει το σκηνοθετικό έργο του την τελευταία 15ετία. Κι αυτό που μου αρέσει στον Κακλέα και τον κάνει μοναδικό, ως θεατρικό σκηνοθέτη, είναι, νομίζω, η κινηματογραφική οπτική που έχει στις σκηνοθεσίες του. Εδώ, μάλλον, η σινεφιλία μου έχει βρει τον ιδανικό σκηνοθέτη, για να μπορώ να βλέπω το είδος θεάτρου που θα μου άρεσε, δηλαδή το κινηματογραφικά σκηνοθετημένο, γι’ αυτό δεν χάνω παράσταση του Κακλέα.
Η «Λυσιστράτη» λοιπόν του Κακλέα περιείχε όλα τα στοιχεία της “κακλεϊκής γκάμας” : σύγχρονη οπτική ματιά, γρήγορους ρυθμούς κι εναλλαγές, ξαφνιάσματα κι ανατροπές, δραματικότητα ακόμα και μέσα στη σάτιρα, οξύ λόγο, παίξιμο στα όρια, απ’ όλους τους ηθοποιούς, χωρίς, όμως, να γίνεται γκροτέσκο. Με λίγες λέξεις : ταχύτητα, νεύρο, ζωντάνια, τόλμη και αλήθεια γυμνή! Δεν έλειψαν, εξάλλου, και τα γυμνά(ανδρικό και γυναικείο) στην παράσταση της Επιδαύρου.
Την υπόθεση της «Λυσιστράτης» την ξέρουμε, υποθέτω, όλοι. Ο σκηνοθέτης Γιάννης Κακλέας γράφει ξεκάθαρα στο σημείωμά του στο πρόγραμμα ποιο ακριβώς ήταν το ζητούμενο της σκηνοθεσίας του: «Στην παράσταση, άντρες ηθοποιοί παίζουν ρόλους γυναικείους. Όχι για να ειρωνευτούν τη θηλυκότητα, αλλά για να γνωρίσουν ένα μέρος της θηλυκής ερωτικής “πανοπλίας”.». Στο σημείο αυτό, μπορεί, κάποιοι, να του πουν ότι έκανε τις γυναίκες τραβεστί, αλλά αφενός αυτό ακριβώς ήταν που απαιτούσε η τολμηρή σκηνοθετική οπτική του κι, αφετέρου, έτσι αναδεικνυότανε η πιο παθιασμένη μορφή θηλυκότητας, που, κατά τη γνώμη μου, διαθέτουν οι τραβεστί, στην υπέρβαση που τολμούν οι ίδιοι, για να κατακτήσουν την γυναικεία φύση, που στις, ανατομικά, γυναίκες είναι δεδομένη.
Στην παράσταση δεν έλειπε κι ο πολιτικός λόγος και σχολιασμός για την Ελλάδα του σήμερα, τοποθετημένος σ’ ένα τοπίο πολέμου και καταστροφής(εξαιρετικό το σκηνικό του Μανώλη Παντελιδάκη με τη σπασμένη γέφυρα και το οδόστρωμα, το περιπολικό της αστυνομίας, τη μηχανή και τα ποδήλατα). Ακόμα κι η παρουσία των ΜΑΤ εξέπεμπε το δικό της, επίκαιρο, σήμα. Όπως, ξεχωριστό σήμα εξέπεμπε κι η μουσική του Σταύρου Γασπαράτου. Εύχομαι μόνο, το θερμό χειροκρότημα που έριξε το κοινό στο σχόλιο της «Λυσιστράτης», για τα χάλια των, κάθε απόχρωσης, κυβερνόντων, που έφτασαν την Ελλάδα εδώ που την έφτασαν, να το θυμηθεί και την ώρα της κάλπης! 
Η βωμολοχία αναμενόμενη, «Λυσιστράτη» είναι αυτή! Κι η σάτιρα στα άκρα, όπως το απαιτεί το είδος, αν κι υπήρχαν και στιγμές που φλέρταρε(ίσως κι από το παίξιμο συγκεκριμένου ηθοποιού) με το επιθεωρησιακό είδος “τύπου Σεφερλή”, που, προσωπικά, δεν μου βγάζει γέλιο, αλλά, το κοινό, που είχε γεμίσει το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, γέλασε και με το παραπάνω, ακόμα κι αυτές τις στιγμές. Όλοι οι ηθοποιοί κι οι χορευτές τα έδωσαν όλα κι ίδρωσαν, κατάφερε, δηλαδή, ο σκηνοθέτης να πάρει το μάξιμουμ των δυνατοτήτων τους και μπράβο του! Πρόσθεσε, ο καθένας τους, τη δική του, μοναδική, πινελιά, σε μια πολύχρωμη, όλο ζωντάνια, παράσταση. Μου άρεσε πολύ ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος  ως «Λυσιστράτη».
Ένα λόγο και για τον φίλο μου, τον Σταύρο Μαυρίδη, όσο πιο αντικειμενικά μπορώ: έχει την ενέργεια που θέλει ο Κακλέας από τον ηθοποιό και καταφέρνει να κάνει τη μάσκα του κάθε ρόλου που υποδύεται πραγματικό του πρόσωπο, με δέρμα κι αίμα!

Η παράσταση έχει και μια έκπληξη σοκ! Δεν θα σας αποκαλύψω ούτε σε ποιο σημείο συμβαίνει, ούτε τι ακριβώς είναι. Ένα μόνο θα σας πω, αν τσιμπήσετε ως θεατές, όπως ο γράφων, τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα μα και συναρπαστικά, αφού υπάρχει η πιθανότητα να συμμετάσχετε στην παράσταση και μάλιστα βίαια!
Στο οπισθόφυλλο του προγράμματος υπάρχει μια φράση του Πωλ Ελυάρ: «Υπάρχει ένας άλλος κόσμος, αλλά είναι μέσα σ’ αυτόν εδώ». Αυτόν τον άλλον κόσμο αναζητείστε στη «Λυσιστράτη» του Γιάννη Κακλέα, αλλά, θα πρόσθετα, και στη ζωή σας, τώρα κι εδώ όμως! Όχι “αλλού” … 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗΣ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ «ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗΣ»
-    21/7 Βύρωνας, Θέατρο βράχων Μελίνα Μερκούρη
-    30 & 31/7 Κύπρος, Αρχαίο Θέατρο Κουρίου
-    7/8 Σπάρτη, Σαϊνοπούλειο Αμφιθέατρο
-    20/8 Καβάλα, Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων
-    23/8 Κατερίνη, Αρχαίο Θέατρο Δίου
-    26/8 Αττικό Άλσος
-    29/8 Νέα Σμύρνη, Άλσος
-    2/9 Πάτρα, Ρωμαϊκό Ωδείο
-    5/9 Ελευσίνα, Παλαιό Ελαιουργείο

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Γι’ αυτό που είμαι σίγουρη για μένα είναι πως αγαπάω με ερωτικό πάθος τον Άνθρωπο.
Κατερίνα Γώγου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

21/10/1907 Γεννήθηκε ο σουρεαλιστής ζωγράφος και ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος
22/10/1937 Γεννήθηκε ο συνθέτης Μάνος Λοίζος