113 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
14.12.2017
Ορφέας | Main Feed
Τάσος Π. Καραντής

Ανήκω σ’ αυτούς που διαχωρίζουν τον άνθρωπο από το καλλιτεχνικό έργο του. Όσοι αποζητούν την ταύτιση ανθρώπου και έργου, μάλλον θα πρέπει να μεταπηδήσουν από το χώρο της τέχνης, σ’ αυτόν της θρησκείας, εκεί υπάρχουν οι άγιοι. Το ότι δεν ταυτίζω όμως, δεν σημαίνει ότι αφήνω ασχολίαστες τις δημοσιοποιημένες απόψεις των καλλιτεχνών, αλλά, ακόμα κι αν διαφωνώ κάθετα με αυτές, δεν επηρεάζεται η ακρόαση κι η απόλαυση του έργου τους.
Γράφω τα παραπάνω, για να δηλώσω ότι ενώ μου αρέσει κι εκτιμώ το μουσικό έργο των Κατσιμιχαίων, έχοντας όλη τη δισκογραφία τους, αποτέλεσε μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα η συνέντευξη του Χάρη Κατσιμίχα στην «Athens Voice» (18-24/3/2010, σελ. 29). Ύστερα από 10 σχεδόν χρόνια σιωπής κι απουσίας από τις ζωντανές εμφανίσεις, προτίμησε – με αφορμή τις από κοινού με τον Πάνο συναυλίες τους – να επανέλθει στη δημοσιότητα μέσα από απαξιώσεις συναδέλφων του κι άνευ επιχειρημάτων αφορισμούς, βγάζοντας μια απίστευτη μιζέρια και γεροντική γκρίνια.
Ιδιαίτερα με ενόχλησαν οι απαξιώσεις σημαντικών συναδέλφων του, τους οποίους τους διέγραψε με μια μονοκονδυλιά! Όλοι πρέπει να δέχονται κριτική, αλλά άλλο αυτό κι άλλο το να μην αναγνωρίζεις τίποτα σε καλλιτέχνες που 2 και 3 δεκαετίες καταθέτουν έργο κι έχουν το κοινό τους. Αν ήταν “άχρηστοι” δεν θα υπήρχαν 20 και 30 χρόνια στο χώρο του τραγουδιού. Κι όμως! Για τον Χάρη Κατσιμίχα, ο Ξυδάκης έχει γράψει «άχρωμες, άγευστες και άοσμες θεματολογίες», ο Πορτοκάλογλου «μικροαστικούς νταλκάδες», ο Φάμελλος «μπουρδολογίες», του Αλκίνοου Ιωαννίδη ο λυρισμός είναι «ρηχός», ο Πλιάτσικας είναι, απλά ο «ψηλός» κι ο Στόκας είναι αυτός που, απλά, έπινε μαζί του κάνα καφέ!

Όσο για τη δήλωσή του για τον Νταλάρα: «Γιωργάκη(!) δεν θέλω να ‘μαστε ούτε φίλοι, ούτε εχθροί, θέλω μονάχα να μη θυμάμαι», λυπήθηκα ειλικρινά. Λέει ότι, με όσους συνεργάστηκε, το έκανε για επαγγελματικούς λόγους, δεν τους παντρεύτηκε κιόλας! Αν ήταν όμως έτσι και στην περίπτωση του Νταλάρα, θα γινόταν μια φορά κι όχι 4 και 5 ! Ούτε θα υπήρχε τέτοια σχέση κι οικειότητα μεταξύ τους, για να του βγάλουν (μαζί τον αδερφό του τον Πάνο) του Νταλάρα το παρατσούκλι “θείος”. Δεν γίνονται αυτά σε τυπικές επαγγελματικές συνεργασίες! Κακά τα ψέματα, παρόλη τη μεγάλη αξία τους, οι Κατσιμιχαίοι χρωστάνε την είσοδό τους στη δισκογραφία στον Ρασούλη και το πέρασμά τους στα μεγάλα ακροατήρια στον Νταλάρα. Πρωτοσυνεργάστηκαν με το Νταλάρα το 1985-1986, μια εποχή που ο Νταλάρας γέμιζε ολυμπιακά στάδια! Εμφανίστηκαν μαζί του στο θέατρο «Περοκέ» κι ακολούθησε μια ολόκληρη χρονιά που όργωσαν όχι μόνο όλη την Ελλάδα, αλλά όλη τη Γη με τις κοινές συναυλίες τους! Τα έζησα και τα γράφω! Μέχρι στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ στην Καισαριανή τραγούδησαν μαζί το 1986. Και, βέβαια, εμφανίστηκαν μαζί σε δεκάδες ραδιοφωνικές εκπομπές και σε τηλεοπτικές μεγάλης ακροαματικότητας, από τους «Ρεπόρτερ», των Χαρδαβέλα – Λιάνη - Δημαρά, μέχρι την «Πρόβα» της αείμνηστης Λιλάντας Λυκιαρδοπούλου. Με μια φράση Νταλάρας και Κατσιμιχαίοι ήταν “κώλος και βρακί”, να το πω λαϊκά! Και, φυσικά, άλλα έγραφε τότε ο Χάρης Κατσιμίχας για τον Νταλάρα, μεταφέρω από το σημείωμά τους από το πρόγραμμα του «Περοκέ» : «… εκπληρώνουμε κάποιο παλιό ντροπαλό όνειρο. Να τραγουδήσουμε μαζί με έναν από τους ανθρώπους που συντρόφεψαν τα δύσκολα χρόνια της εφηβείας μας.». Οπότε ή τότε έλεγε ψέματα ο Χάρης ή τώρα! Κι η συνεργασία αυτή επαναλήφθηκε το 1992, με εμφανίσεις σε θέατρα και με σειρά καλοκαιρινών συναυλιών. Και συνεργάστηκαν και δισκογραφικά την ίδια χρονιά(1992), με τον κοινό τους live δίσκο «Υπάρχει λόγος». Και, το 1997, έδωσαν τραγούδια τους(στίχους) για τον – πλατινένιο, των 100.000 πωλήσεων – δίσκο του Νταλάρα με τον Μπρέγκοβιτς(«Θεσσαλονίκη – Γιάννενα με δυο παπούτσια πάνινα»). Αλλά κι ακόμα, πολύ πρόσφατα, το 2007, μετά την αποχώρηση του Χάρη, ξανασυνεργάστηκαν μαζί, τραγουδώντας κι οι τρεις τους, στο τραγούδι – σε μουσική του Χάρη και του Πάνου και σε στίχους του Άλκη Αλκαίου - «Πλατεία ασωμάτων», στον δίσκο «Οι τροβαδούροι της καρδιάς μου», της σειράς του «Άξιου Λόγου», σε παραγωγή του Νταλάρα! Όλα αυτά εσείς τα λέτε τυπική επαγγελματική συνεργασία; Μόνο αυτό δεν είναι, μια κι έχουμε μια σταθερά συνεχιζόμενη συνεργασία εδώ και 3 δεκαετίες! Πρόσφατα ο Νταλάρας, σε συνέντευξή του(περ. «ΟΑΣΙΣ», τ. 14, σελ. 40), χαρακτήρισε τον Χάρη Κατσιμίχα «φίλο του» κι ο Χάρης του ”απάντησε” «θέλω μονάχα να μη θυμάμαι». Με συγχωρείτε, αλλά εγώ, από στάση ζωής, επιλέγω να είμαι μαζί με το “περίσσευμα αγάπης” κι όχι με το “περίσσευμα μιζέριας”!
Τα έβαλε και με τους μετανάστες όμως ο Χάρης Κατσιμίχας, λέγοντας: «Οι μη νόμιμοι να φύγουν αύριο το πρωί!». Είμαι υπέρ των μεταναστών, αλλά όχι θεωρητικά, από την πολυθρόνα κάποιου “αριστερού ιδεολογικού σαλονιού”, αλλά έμπρακτα, μια κι η γυναίκα μου και μάνα των τριών παιδιών μας, είναι μετανάστρια. Ας γνωρίζει λοιπόν ο Χάρης, ότι ένας μετανάστης, που μπορεί να έχει 15 και 20 χρόνια στην Ελλάδα, αν ξαφνικά μείνει άνεργος, δεν μπορεί να ανανεώσει την άδεια παραμονής κι έτσι, αυτόματα, γίνεται “μη νόμιμος”, όπως το λέει. Άρα, αύριο να φύγει; Μωρέ μπράβο Χάρη! Ωραία “ανθρωπιστική” θέση! Και στο τελευταίο τραγούδι του(«Πλατεία ασωμάτων») τραγούδαγε, μαζί με το Νταλάρα, τους στίχους του Άλκη Αλκαίου : «Είμαστε όλοι μετανάστες». Τελικά, όχι και όλοι Χάρη …
Η συνέντευξη ολοκληρώνεται θλιβερά με αναφορές στον Καρατζαφέρη, όπου επικροτεί ακροδεξιές του θέσεις. Εδώ δεν χρειάζεται καν να σχολιάσω. Αχ Χάρη! Καλύτερα να μην είχες σπάσει τη σιωπή σου! Για να το πω με τα δικά σου λόγια, «θέλω μονάχα να μη θυμάμαι» αυτή σου τη συνέντευξη.
Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης έγινε εξώφυλλο στο «ΔΙΦΩΝΟ» και ξέσπασε πόλεμος! Μήπως υπάρχουν απαγορευμένοι καλλιτέχνες κι απαγορευμένα είδη τραγουδιού και δεν το ήξερα; Άσχετα του τι αρέσει και δεν αρέσει, προσωπικά κι υποκειμενικά, στον καθένα, δεν θα πρέπει ένα μουσικό περιοδικό να απευθύνεται σε όλους τους μουσικόφιλους και να παρουσιάζει – στο μέτρο του ανθρωπίνως δυνατού – τα πάντα όσα αφορούν το τραγουδιστικό τοπίο μας; Εκτός κι αν από μέσο μουσικής ενημέρωσης το θέλουμε μέσο μουσικής προπαγάνδας! Δηλαδή τι είναι το «ΔΙΦΩΝΟ»; Το περιοδικό του Παναθηναϊκού, όπου δεν μπορεί να μπει εξώφυλλο ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού; Εκεί το καταντήσαμε; Όλοι οι καλλιτέχνες έχουν δικαίωμα στο εξώφυλλο! Κι όλοι πρέπει να μάθουμε να σεβόμαστε και τα μουσικά γούστα του συνανθρώπου μας, που πιθανόν να τυγχάνει αναγνώστης του ίδιου περιοδικού με μας. Δεν έχει αυτός δικαίωμα να δει τον αγαπημένο του καλλιτέχνη – ο οποίος, στην περίπτωσή μας, είναι, σήμερα, ο εμπορικότερος κι ο δημοφιλέστερος του ελληνικού τραγουδιού – εξώφυλλο σε ένα μουσικό περιοδικό; Κι όμως! Βλέπω και καλά “μουσικόφιλους” να διαμαρτύρονται π.χ. για έναν καλλιτέχνη, που, ενώ δεν είναι της αρεσκείας τους, έγινε εξώφυλλο! Πολύ “δημοκρατικό” ε; Επειδή δεν αρέσει σ’ αυτούς, να μην μπει και εξώφυλλο! Για τον διπλανό τους, που μπορεί να του αρέσει, ούτε που τους νοιάζει, σκασίλα τους! Κι ύστερα μιλάμε για δημοκρατία και κοινωνίες ανοχής του διαφορετικού! Kούφια λόγια! Άμα δεν μπορούμε να αντέξουμε ούτε καν το διαφορετικό, από της αφεντιάς μας, μουσικό γούστο του άλλου και δεν του αναγνωρίζουμε το δικαίωμα της συνύπαρξης, φανταστείτε …
Λυπάμαι που θα το πω, αλλά τώρα δρέπουν τους καρπούς τους οι δογματικοί του εντέχνου. Φανάτισαν τις νέες γενιές απέναντι σε είδη τραγουδιού που αφορούν συνανθρώπους μας και τα απαξίωσαν στο όνομα δήθεν του πολιτισμού, υποδεικνύοντας μιάσματα και αποδιοπομπαίους τράγους! Μα πόσο πολιτισμένος μπορεί να είσαι όταν δεν σέβεσαι το όποιο μουσικό γούστο του διπλανού σου κι όχι μόνο το κοροϊδεύεις και το απαξιώνεις, αλλά απαιτείς και να μην παρουσιάζεται από ένα μουσικό περιοδικό; Όλα αυτά μου θυμίζουν θρησκευτικό, κομματικό και ποδοσφαιρικό φανατισμό, που καμιά μα καμιά σχέση δεν έχει με την τέχνη και την ελευθερία. Πριν χρόνια σε μια εφημερίδα που δούλευα, είχα αρχισυντάκτρια μια γνωστή – αριστερή και λάτρη του “εντέχνου” - δημοσιογράφο του μουσικού χώρου. Μια φορά πήρα συνέντευξη από έναν, ας τον πω με την επικρατούσα ορολογία, “εμπορικό” συνθέτη, ο οποίος, σε σχετική ερώτησή μου, δήλωσε ότι οι αγαπημένοι του συνθέτες είναι ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, ο Καρβέλας κι ο Φοίβος! Ειλικρινές; Δημοσιοσχετίστικο; Έξυπνο; Βλακώδες; Σαφώς θα μπορούσε να κριθεί – αφού πρώτα δημοσιευτεί – αυτή η απάντησή του, αλλά, νομίζω, θα συμφωνήσετε μαζί μου, όχι να λογοκριθεί! Κι όμως, φαίνεται πως η αρχισυντάκτρια δεν άντεξε, ούτε καν την λεκτική συγκατοίκηση των “μύθων” με τα “μιάσματα” κι, έτσι, προτίμησε να πάρει ένα ψαλίδι και να κόψει ερώτηση κι απάντηση! Τόσο προοδευτικά και δημοκρατικά!
Την περίοδο της μεταπολίτευσης πήγαινα στο δημοτικό και θυμάμαι που μας μοίραζαν φυλλάδια - “οδηγούς εξομολόγησης”! Ναι! Βοηθήματα με ερωτήσεις για να εξομολογηθούμε – 8χρονα και 10χρονα παιδιά - στον παπά! Ευτυχώς δεν ήταν υποχρεωτικό! Αλλά, θυμάμαι, τα ερωτήματα. Ήταν κατανεμημένα ανά κατηγορίες, σε συσχετισμό με μέλη του σώματός μας, με τα οποία θα μπορούσε κανείς να αμαρτήσει! Μια τέτοια ομάδα ερωτήσεων συνδυαζόταν με τα αυτιά μας! Κι εκεί υπήρχε το εξής ερώτημα : «Μήπως ακούς λαϊκά τραγούδια κι αμαρτάνεις από τα αυτιά;»! Ε, από τότε αποφάσισα να αμαρτήσω και να ακούω όχι μόνο λαϊκά, αλλά κι ότι μου γουστάρει η διάθεση της στιγμής κι αρέσει στην προσωπική αισθητική μου, χωρίς ταμπέλες, ταμπού, προκαταλήψεις κι απαγορεύσεις! Γι’ αυτό κι όταν με ρώτησε ένας νεαρός μπλόγκερ να του πω τη γνώμη μου για το μουσικό μπλογκ του, αντί για ένα “μ’ αρέσει – δεν μ’ αρέσει”, του είπα το εξής : μακριά από ακρότητες, φανατισμούς, δογματισμούς και παρωπίδες. Το τραγούδι είναι τέχνη δεν είναι θρησκεία.

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Αν δεν είχαμε τους ποιητές σ' αυτή τη χώρα, δεν ξέρω με ποιον άλλο τρόπο θα έβρισκαν δρόμο τα δάκρυα.
Στέλλα Βλαχογιάννη

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

14/12/1883 Γεννήθηκε στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας ο μουσουργός Μανώλης Καλομοίρης
15/12/1933 Γεννήθηκε στην Αθήνα ο συνθέτης Άκης Πάνου

ΤΥΧΑΙΑ TAGS