128 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
23.10.2017
Ορφέας | Main Feed
Τάσος Π. Καραντής

Στις 6 Δεκέμβρη του 2008 ένα 15χρονο παιδί έπεσε νεκρό στα Εξάρχεια από τη σφαίρα ενός αστυνομικού. Τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου την ακολούθησε η “εξέγερση του Δεκέμβρη”, που επεκτάθηκε από την Αθήνα, σε διάφορα μέρη, σ’ όλη την Ελλάδα. Τα γεγονότα κι εικόνες τους είναι γνωστά, τα είδαμε και τα ξέρουμε όλοι μας.
Ένα ακριβώς χρόνο μετά, έχει αρχίσει μια κουβέντα, κυρίως από δημοσιογράφους και πανεπιστημιακούς, για το κατά πόσο ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος είναι σύμβολο και τα “Δεκεμβριανά” του 2008 είναι μια νέα “εξέγερση του Πολυτεχνείου”.
Οι περισσότεροι “αναλυτές”, μένουν – πιο πολύ κι από τη δολοφονία ενός παιδιού – στο θέμα της βίας και των καταστροφών, ενώ εξηγούν ότι ο θάνατος του Αλέξανδρου οφείλεται στον “κουτσαβακισμό ορισμένων οργάνων της τάξης”. Και, βέβαια, συμπεραίνουν ότι ο περασμένος “Δεκέμβρης” δεν άφησε τίποτα, δεν έδωσε τίποτα, δεν παρήγαγε ούτε μια καινούρια ιδέα, ένα νέο αίτημα, ένα νέο πολιτικό λόγο …
Δεν είμαι “αναλυτής”, αλλά παρακολουθώντας όλες αυτές τις συζητήσεις, μου γεννήθηκαν μερικά ερωτήματα και τα παραθέτω : Η δολοφονία ενός αθώου παιδιού έχει το ίδιο ειδικό βάρος με το “σπάσιμο μιας βιτρίνας” κι, εν τέλει, της “καταστροφής του γιορτινού κλίματος”; Η αντίδραση που ακολούθησε το θάνατο του Αλέξανδρου ήταν, μόνο, “οργανωμένη βία”(από αντιεξουσιαστές κι αριστεριστές) ή μια βίαιη κοινωνική αγανάκτηση; Μήπως ο θάνατος του παιδιού ξεχείλισε το ποτήρι μιας ολόκληρης κοινωνίας που όλο καλείται να ανέχεται και να υπομένει;
Αλλά - παράλληλα με την κοινωνικοπολιτική διάσταση των “Δεκεμβριανών” του 2008 – πως έπρεπε δηλαδή να αντιδράσει η κοινωνία απέναντι στη δολοφονία ενός παιδιού από έναν αστυνομικό; Να περιμένει μόνο την καταδίκη του στο δικαστήριο; Κάθε μέρα καταδικάζονται εγκλήματα και λοιπόν; Άλλαξε η κοινωνία μας κι έγινε αγγελική; Μήπως για ένα τέτοιο αποτρόπαιο γεγονός χρειαζόταν όντως μια δυναμική αντίδραση και διαμαρτυρία σαν κι αυτή που έγινε; Παρά τις όποιες ακρότητές της, μήπως βαθιά μέσα της ήταν τελικά ανθρώπινη; Όσο για την εξήγηση της δολοφονίας του παιδιού, μόνο στον “κουτσαβακισμό του αστυνομικού”, την αφήνω στην κρίση σας. Μου θύμισε τη μακαρίτισσα τη γιαγιά μου που νόμιζε ότι η αστυνομία υπάρχει μόνο για να μας προστατεύει από τους “κλέφτες και τους φονιάδες”. Μακάρι να ήταν έτσι! Αλλά δεν είναι …
Τελικά, ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος αποτελεί σύμβολο; ‘Η στέκεται κι αυτός, σαν τους νεκρούς του Πολυτεχνείου, όπως, πολύ ποιητικά, το έγραψε ο Γιώργης Γιατρομανωλάκης(«ΤΟ ΒΗΜΑ»/6-12-2009) : «Τα νεκρά παιδιά του Πολυτεχνείου κάθε χρόνο στέκονται εκεί αμίλητα, πνιγμένα μέσα σε ρύπους φλυαρίας και πολιτικολογίας». Εγώ περιμένω απάντηση κι από την πλευρά της τέχνης του τραγουδιού. Ενέπνευσε λοιπόν ο θάνατός του; Και δεν μιλώ για όσα τραγούδια γράφτηκαν γι’ αυτόν ή του αφιερώθηκαν – καλοδεχούμενα είναι όλα - μιλώ για το αν μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς και στοχασμού για δημιουργούς, ώστε να γραφτούν έργα σαν τον «Επιτάφιο» του Ρίτσου και του Θεοδωράκη ή τραγούδια παλλαϊκά - σύμβολο σαν το «Σωτήρης Πέτρουλας».
Ακόμα κι η εντελώς ανθρώπινη πλευρά του δράματος παραπέμπει σε αρχαία τραγωδία. Η συνάντηση των γονιών με το νεκρό παιδί τους στην παγωμένη αίθουσα του νεκροτομείου, όπως την περιέγραψε η μάνα του Αλέξανδρου(συνέντευξη στο Θανάση Λάλα, εφημ. «VETO»/ 6-12-2009), είναι συγκλονιστική : «… Πήγαμε να δούμε τον Αλέξανδρο στο νεκροτομείο. Τον φιλήσαμε, τον αγκαλιάσαμε, τον αποχαιρετήσαμε. Είδα ανάμεσα στα δυο του στήθη μια τρυπούλα, μια πολύ μικρή μαύρη τρύπα. Πως ήταν δυνατόν; Από αυτή τη μικρή τρύπα … καταφέρανε και πήρανε τη ζωή του παιδιού μου. Ένα μαύρο σημαδάκι ανάμεσα στο δυο του στήθη και ο Αλέξανδρος, το παιδί μου, δεν ζούσε πια.».
Εγώ, σαν πατέρας δυο μικρών παιδιών, διαβάζοντάς την έκλαψα κι ανατρίχιασα σύγκορμος. Το ίδιο, νομίζω, θα πρέπει να ανατριχιάσει δημιουργικά το κομβικό αυτό γεγονός, σε όλες τις διαστάσεις του, και τον κάθε ευαίσθητο καλλιτέχνη. Κι έχουμε πολλούς “ευαίσθητους και μεγάλους”! Κι αυτό είναι το ερώτημά μου : θα γεννήσει άραγε η “ανατριχίλα” αυτή «ένα τραγούδι για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο»;

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
0 #1 Μαρουσώ Αθανασίου 24-01-2013 18:50
Μπορεί να μην είναι από "μεγάλο" καλλιτέχνη, είναι σίγουρα από ευαίσθητο.


www.youtube.com/.../
Παράθεση
 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Σαλπάρω ήρεμος για τον άλλο κόσμο. Αυτόν που αφήνω πίσω μου σίγουρα δεν είναι πια η Ελλάδα μου. Αυτός είναι άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής. Δε με αφορούν. Τί θέλω εγώ ανάμεσά τους; Να ‘στε όλοι καλά. Στον τάφο μου να γράψετε: «Αντιστάθηκε το 1941 - 1944 στη ναζιστική κατοχή, το 1967 - 1974 στη στρατιωτική δικτατορία και το 1989 - 1996 στην ηθική σήψη». Μετά, στην πλημμύρα του άνοου, δεν υπάρχει αντίσταση και το μετά από την πλημμύρα αυτή δεν υπάρχει πια.
Γεώργιος Αλέξανδρος Μαγκάκης (1922 - 2011), νομικός

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

23/10/1925 Γεννήθηκε στην Ξάνθη ο συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις
24/10/2010 Έφυγε από τη ζωή ανήμερα των γενεθλίων της η τραγουδίστρια του Νέου Κύματος Καίτη Χωματά

ΤΥΧΑΙΑ TAGS