106 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
14.12.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Τάσος Π. Καραντής, Δώρα Παπαδοπούλου

Ηρώδειο: Εύφωνος πολιτισμός, παράφωνες ταμπέλες

Τάσος Π. Καραντής

Το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού χτίστηκε στην Αθήνα κατά τη διάρκεια του 2ου αι. μ.Χ. Ανέκαθεν, υπήρξε ένα θέατρο, αρχικά στεγασμένο με στόχο να φιλοξενεί πολιτιστικές και κυρίως μουσικές εκδηλώσεις, όπως αναφέρουν σχετικά αρχαία κείμενα. Στην πορεία των χρόνων και της ιστορίας καταστράφηκε, από εχθρούς και φύση, χωρίς ποτέ να ανοικοδομηθεί. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 το μνημείο αναστηλώθηκε με μάρμαρο Διονύσου και έκτοτε χρησιμοποιείται μουσικά και άλλα καλλιτεχνικά γεγονότα.
Στους καιρούς της νέας εποχής, το Φεστιβάλ Αθηνών χρησιμοποιεί το Ηρώδειο κατ΄ αποκλειστικότητα για τις ανάγκες των εκδηλώσεών του. Πέραν αυτού, το θέατρο είναι πόλος έλξης για καλλιτέχνες και κοινό. Όχι άδικα, μιας και η θέση του κάτω από το βράχο της Ακρόπολης, η υπέροχη αρχιτεκτονική, αισθητική και ακουστική του και το κάτι από την ιστορία που κρύβουν τα μάρμαρά του χρωματίζουν μαγικά την κάθε στιγμή και την κάθε παρουσία. Είναι λοιπόν τούτες εδώ οι μέρες του Ιουλίου, στις οποίες επανέρχεται κάθε χρόνο στο προσκήνιο η ίδια συζήτηση. Θα μας βρει ο Σεπτέμβρης όλους στο Ηρώδειο; Θα βρει κάποιους; Δε θα βρει κανένα;

Κι αυτό διότι, μετά το πέρας του φεστιβάλ, η συνήθης και παγιωμένη εδώ και χρόνια πρακτική θέλει το Ηρώδειο να παραχωρείται το φθινόπωρο σε φορείς και οργανισμούς για να διοργανώσουν εκδηλώσεις, συνήθως μουσικές και τις πιο πολλές φορές φιλανθρωπικού χαρακτήρα. Κι εδώ έρχεται το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο να γνωμοδοτήσει για το ποιες καλλιτεχνικές προτάσεις πληρούν τις προϋποθέσεις και τα κριτήρια (άραγε ποια;) που κάποιοι (άραγε ποιοι;) θέτουν. Και εδώ είναι που αρχίζει το μπάχαλο. Γιατί και χρήματα να μπουν στα ταμεία του κράτους, του Φεστιβάλ και των λοιπών φορέων θέλουμε, και το μνημείο με άλλο ρόλο θέλουμε, και τη στήριξη των φιλανθρωπικών εκδηλώσεων θέλουμε. Οι προτάσεις είναι πολλές και διαφορετικές. Αλλά επειδή και εκδηλώσεις πρέπει να κάνουμε, και να μπαλώσουμε τις μαύρες τρύπες στα ταμεία, και να σταθούμε στο ύψος μιας αριστοκρατικής διαχρονικής λογικής, τι άλλο μένει; Οι «ταμπέλες», οι αποκλεισμοί και οι αστείες αιτιολογήσεις περί «μη αρμοζόντων» εκδηλώσεων με το χώρο και το πνεύμα του, το οποίο πνεύμα «ζει» κάθε φορά που πρέπει να πάρουμε τέτοιες αποφάσεις, ενώ αν κληθούμε να θυμηθούμε την ιστορία μας και τις επιταγές της, «έχει πεθάνει».

Ας αποφασίσουμε τι ακριβώς θέλουμε και ας το κάνουμε πράξη. Κι αν αυτό που θέλουμε τελικά είναι ένα «ζωντανό» Ηρώδειο, κομμάτι κι αυτό όχι μόνο του παρελθόντος, αλλά και του παρόντος και του μέλλοντος και του εαυτού μας ας επικεντρώσουμε το ενδιαφέρον μας όχι στο ποιοι, αλλά στο πως.
Να ρίξουν τη ματιά τους οι αρμόδιοι στις χιλιάδες τσίχλες που ξεκολλούν κάθε χρόνο οι συντηρητές του θεάτρου και να τα βάλουν κάτω να δουν πως θα αντιμετωπίσουν το φαινόμενο.
Να συζητήσουν με αρμόδιους των μεταφορών για το πως μπορούν οι εκδηλώσεις του Ηρωδείου να συνδυαστούν με μία διεύρυνση του ωραρίου του μετρό. Για να μη γίνονται οι κερκίδες του «οδοί διερχομένων θεατών» που παλεύουν να προλάβουν (δίκαια από την πλευρά τους) το «τραμ» το τελευταίο, την ώρα που το καλλιτεχνικό γεγονός είναι σε πλήρη εξέλιξη. Αυτό άραγε δεν είναι ασέβεια στο χώρο και στον καλλιτέχνη;
Και τέλος, να τα βάλουμε κάτω να δούμε πως μπορούμε να κάνουμε τις τιμές των παραστάσεων ανθρώπινες όσο και οι σκοποί των καλλιτεχνικών γεγονότων που εξυπηρετούν. Διότι όλοι μπορούν να είναι φιλάνθρωποι και όλοι έχουν δικαίωμα στην τέχνη.
Ας δούμε λοιπόν πως μπορούμε να διευθετήσουμε τα παραπάνω κι αν τα καταφέρουμε πριν το τέλος του αιώνα, τότε … άντε να συζητήσουμε και για τις «ταμπέλες».
Δώρα Παπαδοπούλου
Επανήλθε πάλι στη δημοσιότητα το θέμα του Ηρωδείου - αν πρέπει να δίνεται για συναυλίες και σε ποιους - κι άναψαν για τα καλά οι συζητήσεις κι οι διάφορες γνώμες.
Το Ηρώδειο παραχωρείται, εδώ και δεκαετίες, για διάφορες παραστάσεις, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών κι όχι μόνο. Αν το μνημείο κινδυνεύει από τη χρήση του αυτή, τότε να απαγορευτεί, εντελώς, η όποια χρησιμοποίησή του και κλείνει εκεί το θέμα. Αν πάλι, δεν κινδυνεύει, τότε, καλώς χρησιμοποιείται , αλλά, μήπως, το “ποιοι πρέπει να μπαίνουν και ποιοι όχι” δεν θα πρέπει να τίθεται καν ως δίλλημα;
Μέχρι το 1988 το Ηρώδειο ήταν απαγορευμένο για τον Μίκη Θεοδωράκη, επειδή ήταν κομμουνιστής! Στις μέρες μας είναι απαγορευμένο για όποιον καλλιτέχνη είναι ποπ;!
Ποιοι ορίζουν τα πράγματα κι αποφασίζουν για το τι και ποιος; Ποιοι οριοθετούν την ποιότητα και την αξία, προσπαθώντας – ενώ ο καθένας μας έχει τη δική του αισθητική - να επιβάλλουν μια κυρίαρχη; Οι κατέχοντες πένες και θέσεις; Ή ο “κυρίαρχος Λαός”;
Υπάρχουν απαγορευμένες τέχνες και είδη μουσικής; Ποιοι πληρώνουν τη συντήρηση του Ηρωδείου; Εμείς δεν την πληρώνουμε; Ο Λαός; Ρώτησαν τη γνώμη μας, αν συμφωνούμε με τις απαγορεύσεις τους; Ας τολμήσουν ένα δημοψήφισμα για να μάθουν τη γνώμη της πλειοψηφίας και θα τρίβουν τα μάτια τους!
Νομίζω ότι το όλο θέμα είναι φαιδρό, άλλη μια πτυχή της νεοελληνικής υποκρισίας! Τα παραπάνω ερωτήματα είναι, καθαρά, ρητορικά! Να δοθεί τέλος σε όλες τις απαγορεύσεις και τους αποκλεισμούς. Να μπούνε όλοι στο Ηρώδειο και να μείνει έξω μόνο ο ελιτισμός κι ο ρατσισμός!
Τάσος Π. Καραντής
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Γελάω άμα ακούω για ελληνικό ροκ. Είναι σα να μου λένε αμερικάνικο τσάμικο.
Στέλλα Βλαχογιάννη

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

14/12/1883 Γεννήθηκε στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας ο μουσουργός Μανώλης Καλομοίρης
15/12/1933 Γεννήθηκε στην Αθήνα ο συνθέτης Άκης Πάνου

ΤΥΧΑΙΑ TAGS