127 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
23.10.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Τάσος Π. Καραντής

Τα τσιγάρα της ζωής μου - Μέρος Δ'

Η αθέατη πλευρά της Σελήνης

Τάσος Π. Καραντής

Πριν ολοκληρώσω «Τα τσιγάρα της ζωής μου», με το – απολαυστικό – come back μου, ας δούμε μερικά σκόρπια θεματάκια, σχετικά με το κάπνισμα, γιατί, τίποτα, δεν είχα αφήσει αδοκίμαστο!  

Άφιλτρα
Τα άφιλτρα, δεν τα άφησα απ’ έξω, στην καπνιστική μου διαδρομή, αλλά, εξαρχής, δεν μου πήγαιναν, δεν μου άρεσαν. Αφενός δεν μου άρεσε το πιο πλακουτσωτό σχήμα τους (στα «SANTE») κι η έλλειψη φίλτρου, όπου μου κόλλαγε ο καπνός στο στη γλώσσα κι έφτυνα (οι φίλοι μου πάντα γέλαγαν, γιατί νευρίαζα κι έβριζα…), καθώς κι η αίσθηση, ότι «έχανα», σβήνοντας ένα άφιλτρο, αφού σ’ ένα τσιγάρο με φίλτρο, θα το είχα κέρδος, θα το είχα καπνίσει! Επίσης, η γεύση τους, μου φαινόταν πιο πικρή, κι αίσθησή τους πιο στεγνή και ξηρή.
Δοκίμασα και «CAMEL» άφιλτρα. Εξάτμιση φορτηγού! Η υπόθεση άφιλτρο, όπως, καταλάβατε, από τα 15-16 μου, έπαψε να με αφορά. Σέβομαι, φυσικά, αυτούς, που τους αρέσουν και τα καπνίζουν, όπως πρέπει να κάνει ο κάθε καπνιστής για τον άλλον. Κι εδώ ισχύει το «περί ορέξεως κολοκυθόπιτα»!

Στριφτά
Κι αυτά, για μένα, ανήκαν στην μη συμπαθή κατηγορία των άφιλτρων. Στα μείον, λογάριαζα και τη διαδικασία του στριψίματος(συνήθως έβαζα άλλους, καπνιστές στριφτών, να μου τα στρίβουν) και αυτό το στραβοκαμωμένο σχήμα τους … και το σάλιωμά τους… Όπως, θα έχετε, καταλάβει, έχω και μια φετιχιστική σχέση με το τσιγάρο, που ξεκινάει από το πακέτο, και φτάνει ως το σχήμα του, το φίλτρο του και τη μυρωδιά του, πριν αναφτεί, αφού το περνάω αρκετές φορές – κατά μήκος – από τη μύτη μου, και μετά το ανάβω.  Να πω, επίσης, πως τότε(στα ‘80ς), δεν ήταν τα στριφτά μόδα, όπως στις μέρες μας, και, βέβαια, δεν συνέτρεχαν κι οι οικονομικοί λόγοι, των μαύρων ημερών μας, που τους καταλαβαίνω απόλυτα, για έναν συστηματικό καπνιστή. Τέλος πάντων, η σχέση μου μαζί τους περιορίστηκε, μόνο και μόνο, στη φάση της δοκιμής, γιατί, το έχω αυτό το χούι… «DRUM», απ’ ότι θυμάμαι, δοκίμασα κι αυτό ήταν, «γεια χαρά» …

Τσιμπούκι
Ο πατέρας μου δεν ήταν καπνιστής, πότης ήταν. Αλλά ως ναυτικός(καπετάνιος), ένα τσιμπούκι το είχε, και, που και που, το άναβε. Μια μέρα, το βούτηξα, πήραμε και καπνό από το περίπτερο(δεν θυμάμαι, δυστυχώς, τη μάρκα), και, 15χρονοι, πήγαμε στο εξοχικό μας, να το καπνίσουμε. Υπέροχο το άρωμά του στο χώρο, αλλά πολύ πίκρα στη γλώσσα και το στόμα, ενώ δεν ευχαριστιόσουνα τον καπνό στο κατέβασμα. Για να μην πω, για το άναψε – σβήσε – ξύσε – άδειασε - γέμισε… μπελάς… Η δοκιμή έγινε πάντως.


Ναργιλές
Με το ναργιλέ είχα βιωματική σχέση από μικρός. Καταρχάς, είχαμε, στο σπίτι μας, το ναργιλέ του προπάππου μου(από τη γιαγιά της μητέρας μου), που, ναι μεν, εγώ, τον γνώρισα ως «μπιμπελό», αλλά, είχε όλα τα εξαρτήματα κι ήταν έτοιμος ν’ ανάψει! Πολύ μικρός, επίσης, δηλ. 4-5 χρονών, με έπαιρνε ο παππούς μου μαζί στο καφενείο, στην παραλία του νησιού μου, και πρόλαβα τους τελευταίους μουστακαλήδες υπερήλικες, να πίνουν, στη σειρά, τους ναργιλέδες τους στο καφενείο(μιλώ για τις αρχές της δεκαετίας του ’70). Καθόμουνα, και τα παρατηρούσα όλα αυτά, δίπλα στον παππού μου, στο τραπέζι της παρέας του, πίνοντας τον τούρκικο(ελληνικό) καφέ του και καπνίζοντας τα «ΚΑΡΕΛΙΑ ΦΙΛΤΡΟ», ενώ, εγώ, έπινα, την πορτοκαλάδα μου(«ΗΒΗ»)…
Να πω κι ένα χαριτωμένο περιστατικό. Ένας από την παρέα του παππού μου, είχε ένα, πανέξυπνο, σκυλί μαζί του, μέσα στο καφενείο, που το έστελνε να του αγοράσει τσιγάρα στο κοντινό περίπτερο! Πως; Είχε ένα μεταλλικό κουτάκι, όπου μέσα έβαζε το ακριβές αντίτιμο της τιμής του πακέτου και το έδινε στο σκύλο, ο οποίος το έπαιρνε στο στόμα του και πήγαινε στο περίπτερο! Μόλις έφτανε εκεί, σηκωνόταν όρθιος και το ακουμπούσε στο πάσο του περιπτερά, αυτός – τον ήξερε βέβαια – έπαιρνε το κουτί, το άνοιγε, έβγαζε τα χρήματα κι έβαζε μέσα το πακέτο με τα τσιγάρα! Κι ο σκύλος τα έφερνε στο αφεντικό του! Του ψώνιζε δηλαδή τσιγάρα κανονικά! Μάλιστα, μια φορά, ένας από την παρέα, έκανε καψόνι στο σκύλο, και του πήρε – για λίγο – το κουτί με τα χρήματα, και μετά του το ξανάδωσε… Ο σκύλος, δεν το ξέχασε, και, φυσικά, δεν το σήκωσε… Έτσι, αφού ψώνισε τα τσιγάρα και τα παρέδωσε στο αφεντικό, πήγε στο διπλανό τραπέζι, όπου, αυτός που του είχε το καψόνι, έπαιζε, αμέριμνος, κολιτσίνα, και τον κατούρησε στα πόδια! Καλά του έκανε, νομίζω! Σήμερα, δεν υπάρχει, πια το καφενείο – μόνο στις παιδικές αναμνήσεις μου – έχει γίνει σουβλατζίδικο…
Στα 15 μας, λοιπόν, αποφασίσαμε, με τους κολλητούς μου, να καπνίσουμε το ναργιλέ του προπάππου μου. Αγοράσαμε καπνό για στριφτά κι αρχίσαμε τα πειράματα… Κάτι οι θολές αναμνήσεις μου, από το πώς τον άναβαν και τον έπιναν οι παππούδες στο καφενείο, κάτι το εφηβικό πείσμα, τα καταφέραμε! Άναψε! Και ρουφάγαμε κανονικά, δουλεύοντας όλο το σύστημα! Θυμάμαι, ήταν τότε(1983) και το τραγούδι του Νταλάρα(«Πέντε χρόνια δικασμένος»), που έλεγε «φύσα ρούφα τράβα τόνε πάτα τόνε κι άναφτονε /
φύλα τσίλιες για τους βλάχους κείνους τους δεσμοφυλάκους», και το σιγοτραγουδάγαμε. Ε, το κάναμε 2-3 φορές, ήταν … διαδικασία, και, μάλλον, ένα εφηβικό παιχνίδι…
Από τότε δεν είχα καμιά επαφή με ναργιλέ, μέχρι, που, γύρω στα 30 μου – 15 δηλ. χρόνια μετά – γνώρισα έναν Σύριο, που είχε ένα καφενεδάκι – ταβερνάκι κι έπινε ναργιλέ. Ε, ένα βράδυ, αφού ευχαριστήθηκα, τα, ορίτζιναλ, κεμπάπ μου, ήπια, μαζί του, ναργιλέ, αλλά, με… άλλα… καπνά… εκ Συρίας.

Πούρα
Η πρώτη επαφή – δοκιμή μαζί τους, έγινε, κατά την περίοδο του εφηβικού καπνίσματος, και πήρα – λόγω της συμπάθειάς μου προς το φίλτρο – τα cigarillos, τα «CASTELLO». Καλή γεύση κι ανεκτά στο λαιμό μου ήταν(μιλάμε τώρα για 15χρονο – 16χρονο), αλλά λίγο η ακριβή τιμή τους, και, βέβαια, το ότι μου έπεφταν βαριά, για να τα καπνίζω όλη μέρα, έπαιξα λίγο, σταδιακά, μαζί τους και τα παράτησα. Κατά τα 20 και κάτι, ένας φίλος μου κάπνιζε πούρα και με έβαλε στο τριπάκι των δοκιμών, διαφορών μεγεθών και ειδών. Τι να πω, πάλι, μου έβγαζαν τη φάση, για να καπνίσω ένα, για τη διαφορά, αλλά όχι για να είμαι κανονικός καπνιστής τους. Είχαν κι όλα τα πλην – για μένα : έλλειψη φίλτρου, άλλη γεύση από το τσιγάρο, άλλη αίσθηση στο λαιμό, άναψε και ξανάναψε, γιατί  έσβηναν, άμα ξεχνιόσουν λίγο… τα δοκίμασα κι αυτά!

 

 

Πίπες τσιγάρων και φίλτρα
Ήδη από τη δεκαετία του ’80 άρχισαν να ακούγονται, όλο και πιο πολύ, οι βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος και να κυκλοφορούν οι πίπες τσιγάρων και τα επιπρόσθετα πλαστικά φίλτρα, τα οποία, όπως διαφήμιζαν, κρατούσαν περισσότερη πίσσα και νικοτίνη. Παρότι, σ’ αυτές τις ηλικίες, όλα αυτά τ’ ακούς βερεσέ, μπήκαμε στην περιέργεια να τα δοκιμάσουμε κι αυτά!
Η πιο δημοφιλής πίπα ήταν η «MAGIC LIFE», κι από φιλτράκια τα «NETO». Την πρώτη δεν την έβαλα στο στόμα μου. Ντρεπόμουνα! Παρότι έβλεπα κι άντρες να την χρησιμοποιούν, εγώ την είχα συνδυάσει, από τις κινηματογραφικές ταινίες, με τις γυναίκες, κι έτσι, δεν την έβαλα σε τσιγάρο μου. Αντίθετα, φίλτρα «NETO», πήρα ένα κουτάκι. Δεν ξέρω πόσο  «ωφελούσαν», σίγουρα πάντως, αλλοίωναν τη γεύση του τσιγάρου, άσε που δεν μου άρεσε, καθόλου, η εικόνα αυτού του διάφανου, επιπρόσθετου στο τσιγάρο, πλαστικού, κι από μέσα να μαυρίζει σιγά- σιγά, από την κατακράτηση πίσσας… μου θύμιζε, βρόμικα, μαυρισμένα νύχια… μπρρρ…  

Τσιγάρα από αρωματικά φυτά
Δεν αφήσαμε αδοκίμαστες και τις εναλλακτικές λύσεις καπνίσματος… Τότε(μέσα των ‘80ς) μάθαμε και για τα τσιγάρα, όπου, αντί για καπνό, είχαν γαρύφαλλο, τριφύλλι, ροδοπέταλα κ.ά., τα οποία έχουν ωριμάσει σε μέλι και χυμούς φρούτων. Από τα τσιγάρα αυτά γλίτωνες τη νικοτίνη, αλλά όχι και την πίσσα, λόγω της καύσης και του τσιγαρόχαρτου, που ήταν, κι αυτά, τυλιγμένα. Εμφανισιακά ήταν ένα κανονικό τσιγάρο, με το φίλτρο του, το πακέτο του κλπ. Αλλά, όταν το άναβες!… Βρε τόσα αρωματικά φυτά, τι παλιομυρωδιά έβγαζαν;! Μου θύμιζε τη μυρωδιά του καψίματος των σωρών με τα χόρτα στα χωράφια κι αυτήν της κοπριάς… Αυτά, ήταν, όχι για να απολαύσεις ένα εναλλακτικό κάπνισμα, αλλά για να το σιχαθείς! Ούτε ένα πακέτο δεν άντεξα, τα πέταξα!

Διάφορες λυκειακές φάσεις
Θα ολοκληρώσω αυτήν – ουσιαστικά – την παρένθεση, πριν ακολουθήσει η τελευταία συνέχεια(το σήμερα), με κάποιες φάσεις από την εποχή του Λυκείου, των ’80ς, γιατί, 30 χρόνια μετά, δεν ξέρω τι παίζεται σήμερα…
Το κάπνισμα, στο σχολείο, γινόταν, παράνομα, στα διαλείμματα, στις τουαλέτες, με κάποιους να βαστάνε τσίλιες, για να μην μας την πέσει κανένας επιτηρητής – καθηγητής. Εννοείται, πως, τέτοιο ντουμάνι, και συνδυασμό της τσιγαρίλας και της τσίκνας των ούρων, μόνον εκεί θα τον μυρίσεις…
Αν, κάποιες καθηγήτριες ήταν, ήμερες - σαν τη φάση με την φιλόλογο, που την παρασύραμε να αγοράσει πακέτο και να καπνίσει – οι πιο θαρρετοί, της έβγαζαν και γλώσσα μέσα στην τάξη. Δηλαδή, αν χτυπούσε το κουδούνι, για το διάλλειμα, και τύχαινε να μην είχε τελειώσει τη φράση της και μας καθυστερούσε, της έλεγαν : «Άντε τελείωνε, γιατί χαρμανιάσαμε»!
Στην καφετέρια, κάναμε διάφορα κολπάκια, με το κάπνισμα και τα τσιγάρα, με πιο γνωστό «τα δαχτυλίδια», όπου, κάνοντας, την κατάλληλη κίνηση με τα χείλια, έβγαινε ο καπνός από το στόμα σε σχήμα κύκλου, βλέποντας, έτσι, το «θέαμα», να αιωρείται μια σειρά από «δαχτυλίδια καπνού» στον αέρα.   
Τέλος, για να το παίξουμε «πολλαβαρύδες», κάναμε μια κίνηση, που την είχαμε δει από τους μεγάλους, δηλαδή, βγάζοντας το τσιγάρο από το πακέτο, το χτυπάγαμε πάνω του(αν ήταν σκληρό), ή στο τραπέζι, για να πηγαίνει ο καπνός κάτω(πιο κολλητά στο φίλτρο) και να γίνεται έτσι πιο «βαρύ». Μάλιστα, σε πολλά τσιγάρα, με το κατέβασμα αυτό, του καπνού, δημιουργούταν ένα κενό στην άκρη του κι έτσι, στρίβαμε το τσιγαρόχαρτο, και το κλείναμε μπροστά, δημιουργώντας μια κλειστή μύτη, και μετά το ανάβαμε…
(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Που να σε ταξιδέψω, γυαλιά και λαμαρίνες, γεμίσανε τα χρόνια, με εκτελεσμένους μήνες.
Κώστας Τριπολίτης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

23/10/1925 Γεννήθηκε στην Ξάνθη ο συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις
24/10/2010 Έφυγε από τη ζωή ανήμερα των γενεθλίων της η τραγουδίστρια του Νέου Κύματος Καίτη Χωματά