170 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
23.10.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Κατερίνα Κοφινά

Ο χρόνος της φθοράς | Μέρος 18ο

Η αθέατη πλευρά της Σελήνης

Κατερίνα Κοφινά


Κεντρικό πρόσωπο του βιβλίου είναι η Χριστίνα. Μια γυναίκα λίγο μετά τα τριάντα που θεωρεί την έννοια της φιλίας το μεγαλύτερο αγαθό. Έχει καταφέρει να έχει κοντά της τρεις αγαπημένες φίλες και έναν αδερφικό φίλο που είναι πάντα στο πλευρό της.
Τη Μαρία , την Βίκυ , την Ελένη και τον Ανέστη. Όταν όμως γνωρίζεται με την Μαριάννα Αλεξάκη η ισορροπία στη ζωή της χάνεται. Εκείνη είναι ένα παιδί 23 χρόνων που δουλεύει στον εκδοτικό οίκο του πατέρα της. Έχει θέσει πολύ ψηλούς στόχους για να γίνει συγγραφέας  και θέλει να κάνει μεγάλη καριέρα σε αυτό. Η Μαριάννα σε αντίθεση με την Χριστίνα δεν εμπιστεύεται κανέναν , δεν κάνει φιλίες , φοβάται την μοναξιά  και προσπαθεί να κάνει τους γονείς της να την προσέξουν.
Οι δυο γυναίκες δένονται με μια φιλία και μια δυνατή αγάπη από την αρχή της γνωριμίας τους. Όμως η Μαριάννα απασχολημένη με το κτίσιμο της καριέρας της, δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στα υψηλά στάνταρ της Χριστίνας για τη φιλία.
Δυο διαφορετικές γυναίκες και δυο ξεχωριστές πορείες. Ένας κύκλος φιλίας  που ξεκινά με τη γνωριμία των δύο γυναικών , συνεχίζεται με τα ψυχικά προβλήματα της Μαριάννας , για να καταλήξει στο φευγιό της Χριστίνας και την τελική τους επανασύνδεση.
Κατερίνα Π. Κοφινά

 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΤΟΟΓΔΟΟ
 
Στο μικρό νησάκι  της άγονης γραμμής που είχε διαλέξει η Χριστίνα, οι κάτοικοι ήταν λιγοστοί και οι πιο πολλοί μεγάλοι σε ηλικία. Εκείνη είχε βρει ένα πέτρινο σπιτάκι που της το παραχώρησαν μιας και οι ένοικοι το είχαν εγκαταλείψει για μια καλλίτερη ζωή στην Αθήνα. Είχε τρία δωμάτια και μια τουαλέτα. Ευτυχώς που ήταν σε καλή κατάσταση και το μόνο που χρειαζόταν να κάνει η Χριστίνα ήταν η καθαριότητα. Από έπιπλα υπήρχε ένα κρεβάτι, το τραπέζι της κουζίνας και δυο καρέκλες. Μια μικρή ντουλάπα που ήταν στο υπνοδωμάτιο η Χριστίνα την χρησιμοποίησε για να τακτοποιήσει τα ρούχα της. Οι κάτοικοι της χάρισαν ένα στρώμα και το έριξε στο κρεβάτι για να κοιμάται. Από ένα μεγαλύτερο νησί αγόρασε κουβέρτες  ένα μαξιλάρι και μερικά σεντόνια. Η επικοινωνία με τα μεγαλύτερα νησιά γινόταν μια φορά την εβδομάδα. Γιατρός δεν υπήρχε, αλλά η Χριστίνα είχε εφοδιαστεί με διάφορα παυσίπονα, σιρόπια  και οτιδήποτε φαρμακευτικό παρασκεύασμα σε περίπτωση που αρρώσταινε και ανέβαζε πυρετό. Το σπιτάκι ήταν χτισμένο  πιο ψηλά από τα άλλα και κάπως απομακρυσμένο. Ατένιζε την απέραντη γαλάζια θάλασσα σαν τον ναυαγό που περιμένει να φανεί κάποιο καράβι. Η απόλυτη ηρεμία που τόσο είχε λείψει από την ζωή της , επιτέλους είχε εμφανιστεί. Περνούσε τις μέρες κάνοντας βόλτες με την γάτα στην αγκαλιά της και κουβεντιάζοντας με τους φιλόξενους κατοίκους, που από την αρχή την κοιτούσαν με περιέργεια. Για αυτούς ήταν μια ξένη που είχε έρθει από το πουθενά. Για την Χριστίνα αυτός ήταν ο επίγειος παράδεισος που έψαχνε χρόνια να βρει.

Ο Λεωνίδας Αλεξάκης βρισκόταν στην ψυχιατρική κλινική και καθόταν στο γραφείο του ψυχίατρου. Περίμενε αμίλητος και πηγαινοερχόταν πάνω κάτω στο δωμάτιο. Λίγο αργότερα ο γιατρός μπήκε μέσα και τον καλημέρισε.
-Πως είναι γιατρέ; Έχουμε βελτίωση;-
-Ακόμα είναι νωρίς για να σας πω. Η κόρη σας υπέστη ένα βαρύτατο νευρικό κλονισμό, όπως φαίνεται μέχρι στιγμής. Μαζί με αυτό θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε και το πρόβλημα αλκοολισμού που την ταλαιπωρεί λίγα χρόνια τώρα. Κύριε Αλεξάκη δεν θα σας πω ψέματα. Η κόρη σας έχει ψυχικά προβλήματα. Ο ψυχίατρος που την παρακολουθούσε πριν καταλήξει εδώ με ενημέρωσε. Ο νευρικός κλονισμός είναι μονάχα η αρχή. Θα σας παρακαλέσω να μου πείτε αν στην οικογένεια σας είχατε ποτέ παρόμοιο περιστατικό.-
-Τι εννοείτε;-
-Πολύ απλά σας ρωτώ αν υπάρχει πρόβλημα ψυχικής νόσου στο οικογενειακό σας περιβάλλον.-
-Αν έχουμε δηλαδή κάποιον τρελό; Αυτό μου λέτε; Η κόρη μου τρελαίνεται; Δεν είναι δυνατόν.- είπε ο Αλεξάκης και σωριάστηκε στην καρέκλα.
-Μην κάνετε έτσι. Δεν σας είπα πως τρελάθηκε. Αυτή τη στιγμή όμως δεν έχει επικοινωνία με το περιβάλλον της. Την φέρατε εδώ με σπασμούς και εμείς προσπαθήσαμε να την βοηθήσουμε. Δυστυχώς, έδειξε σημάδια βίαιης συμπεριφοράς και αναγκαστήκαμε να της κάνουμε ενέσεις και να την δέσουμε στο κρεβάτι της. Είναι απλά πολύ ανήσυχη. Με τα φάρμακα καταφέραμε και την ηρεμήσαμε. Είναι σε καταστολή τώρα και την παρακολουθώ στενά. Αυτά τα πράγματα όμως παίρνουν χρόνο.-
-Στην δική μου οικογένεια δεν είχαμε ποτέ τέτοιου είδους προβλήματα. Η γυναίκα μου είναι Αμερικάνα. Δεν γνωρίζω σχεδόν τίποτα από το γενεαλογικό της δέντρο. Νομίζετε πως…-
-Δεν μπορώ να κάνω εικασίες κύριε Αλεξάκη. Ρωτήστε την γυναίκα σας για να μπορέσω και εγώ να σχηματίσω μια ιδέα. Να έχω μια βάση για να ξεκινήσω την θεραπεία της. Συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις η κληρονομικότητα είναι σοβαρός λόγος.- του απάντησε εκείνος και έφυγε. Ο Λεωνίδας έκρυψε το πρόσωπο του με τις παλάμες. Δυο δάκρυα έτρεξαν από τα μάτια του. Και αν η κόρη του τρελαινόταν; Τότε τι; Θα έχανε την μοναχοκόρη του; Μα πως είχε συμβεί αυτό; Τι να έφταιξε που η Μαριάννα αρρώστησε; Βγήκε από την κλινική ράκος. Πήρε το αμάξι του και πήγε στο γραφείο πρώτα. Ενημέρωσε τη γραμματέα του πως θα έλειπε για όλη την ημέρα και πήγε μια βόλτα ως την θάλασσα. Έπρεπε να βάλει τις σκέψεις του σε τάξη. Γύρισε το βράδυ σπίτι του και φώναξε την Τζέσικα.
-Λεωνίδα γύρισες;  Από το πρωί που χάθηκες; Σε έπαιρνα στο κινητό και το είχες κλειστό. Τι σου είπε ο γιατρός;- του φώναξε καθώς ερχόταν από το σαλόνι.
-Βάλε μου σε παρακαλώ ένα ουίσκι και κάθισε. Θέλω να μιλήσουμε. Και αυτή τη φορά θέλω την αλήθεια.- της είπε σοβαρός και άναψε ένα πούρο.
-Δεν σε καταλαβαίνω; Εγώ σε ρώτησα για το παιδί. Έχουμε καμιά πρόοδο; Δεν μπόρεσα να περάσω σήμερα να την δω. Είχα πάει σε μια φιλανθρωπική συνάντηση- του είπε ατάραχη. Του έδωσε το ποτό και εκείνη έφτιαξε ένα Μαρτίνι.
-Αλήθεια Τζέσικα σε ενδιαφέρει πραγματικά να συνέλθει η κόρη μας;-
-Δεν είσαι με τα καλά σου Λεωνίδα. Και βέβαια με ενδιαφέρει. Το ξέχασες πως είμαι η μητέρα της;- πετάχτηκε λέγοντας θιγμένη εκείνη.
-Αυτά τα θεατρινίστικα να τα κάνεις αλλού. Δεκάρα δεν έδωσες ποτέ σου για την Μαριάννα. Από την στιγμή που έμεινες έγκυος κάτι πέθανε μέσα σου. Δεν την ήθελες. Ποτέ μου δεν έμαθα. Γιατί αλήθεια μια μάνα δεν αγαπάει το ίδιο της το σπλάχνο;-
-Εγώ δεν την ήθελα; Μα τι είναι τώρα αυτά που λες;-
-Αυτό που σου λέω εγώ. Αφού δεν με αγάπησες γιατί δέχτηκες να γίνεις γυναίκα μου; Αν με αγαπούσες αληθινά θα ήθελες και το παιδί μου. Εσύ όμως της φέρθηκες λες και ήταν μίασμα. Γιατί ήσουν από την αρχή απόμακρη με την μοναχοκόρη μας; Πίστεψα τότε στην Αμερική πως ερωτευθήκαμε. Δεν ήταν μόνο το σεξ που μας ένωσε. Τουλάχιστον έτσι πίστευα εκείνη την εποχή. Φαίνεται πως έπεσα έξω. Έλα , μεγαλώσαμε αρκετά. Μπορείς επιτέλους να μου πεις την αλήθεια. Τι αγάπησες. Το πορτοφόλι μου; Ίσως να ήταν μεγαλύτερο από αυτό του πατέρα σου. Τι πέτυχες με τον γάμο μας;- την ρώτησε εκείνος ειρωνικά. Η Τζέσικα ήπιε μια γουλιά από το ποτό της , άναψε τσιγάρο και του απάντησε με στόμφο.
-Αν νομίζεις πως σε παντρεύτηκα για το πορτοφόλι σου, όπως ανέφερες πριν τότε σε λυπάμαι. Σε αγάπησα Λεωνίδα. Δεν το είδες ποτέ σου;-
-Γιατί με άφησες; Μετά την γέννηση της κόρης μας έγινες ψυχρή. Κάναμε έρωτα και δεν σε αναγνώριζα. Σαν να μεταμορφώθηκες ξαφνικά. Από τον πόνο μου κλείστηκα και εγώ στον εαυτό μου και δούλευα χωρίς ξεκούραση, ώσπου η δουλειά με απορρόφησε τελείως. Και όσο εμείς γινόμασταν ξένοι η κόρη μας επωμίστηκε τα δικά μας λάθη. Την αφήσαμε για να κοιτάξει ο καθένας τον εαυτό του. Ιδέα δεν έχω τι καταστροφή επιφέραμε στον εσωτερικό της κόσμο. Η κόρη μας τρελαίνεται. Αυτό μου είπε σήμερα ο γιατρός. Έχει υποστεί ένα βαρύ νευρικό κλονισμό. Ο αλκοολισμός της κάνει ακόμα πιο δύσκολη την κατάσταση. Και σε ρωτώ. Αισθάνεσαι καθόλου την ευθύνη που φέρουμε σαν γονείς; Εσύ και εγώ την φτάσαμε ως εκεί. Ο γιατρός μου είπε πως έχει εκρήξεις οργής. Επιτίθεται και την έδεσαν στο κρεβάτι της. Μα πως κατάντησε έτσι το παιδί μας;- την ρώτησε συντετριμμένος. Η Τζέσικα δεν του απάντησε. Ήπιε γρήγορα το Μαρτίνι της και πήγε κοντά του. Ο Λεωνίδας είχε σωριαστεί στον καναπέ. Κάθισε δίπλα του και του κράτησε το χέρι.
-Μην απελπίζεσαι. Θα γίνει καλά. Ηρέμησε. Μπορεί να φταίμε και εμείς. Είχαμε πάντα τόσα πολλά να κάνουμε, που  δεν μας έμενε χρόνος για το παιδί μας. Τι άλλο σου είπε ο γιατρός;- του απάντησε με ήρεμη φωνή. Ο Λεωνίδας την κοίταξε  με άγριο ύφος. Σηκώθηκε από τον καναπέ και έβαλε ακόμα μια δόση ουίσκι. Ήπιε δυο γουλιές και της είπε.
-Με ρώτησε αν είχαμε ποτέ ψυχικό νόσημα στην οικογένεια μας Τζέσικα. Και εγώ σε ρωτώ. Έχουμε; - την ρώτησε αυστηρά. Εκείνη έδειξε να τα χάνει. Τον κοιτούσε στα μάτια , αλλά δεν μιλούσε. Ο Λεωνίδας την πλησίασε και έβαλε το πρόσωπο του κοντά στο δικό της.
-Λοιπόν έχουμε; Έχουμε ψυχική ασθένεια στην οικογένεια μας; Και μιλώ για την δική σου γιατί οι Αλεξάκηδες είναι καθαροί. – Η Τζέσικα με χέρια που έτρεμαν άναψε τσιγάρο. Σηκώθηκε από τον καναπέ και πήγε στο μπαρ. Σε ένα ποτήρι έβαλε λίγο ουίσκι και ήπιε. Κοίταξε τον Λεωνίδα.
-Δεν ήθελα ποτέ να φτάσουμε ως εδώ. Για αυτό και όταν έμεινα έγκυος πέρασα δια πυρός και σιδήρου. Μέσα μου δεν ήξερα πώς να νιώσω. Δεν το ήθελα αυτό το παιδί.- του απάντησε φανερά συγχυσμένη.
-Μα γιατί; Ήταν το παιδί μας Τζέσικα;-
-Αν ήταν αλλιώς τα πράγματα Λεωνίδα θα ήμουν ευτυχισμένη.-
-Τι μου έκρυψες; Ποιο είναι το μυστικό σου;-
-Δυστυχώς το μυστικό είναι κρυμμένο βαθιά μέσα στα χρόνια. Πάει πολλά , πολλά χρόνια στο παρελθόν. Αγνοούσα την ύπαρξη του. Πρέπει να με πιστέψεις. Έμεινα έγκυος στην Μαριάννα εκείνο το βράδυ στο αμάξι σου. Δεν το είχα καταλάβει όμως. Ύστερα το βρήκα που μέτρησα τις μέρες. Εσύ μου είχες κάνει πρόταση γάμου δυο Βδομάδες πριν και είχα δεχτεί. Ο γάμος ήταν για τον επόμενο μήνα. Όλα μου πήγαιναν καλά. Όταν πάνω στο μήνα είδα καθυστέρηση πήγα στον γιατρό μου που επιβεβαίωσε τα ευχάριστα νέα. Όταν στο είπα τρελάθηκες από την χαρά σου. Το θέλαμε τόσο πολύ και οι δυο μας , αν και μας ήρθε χωρίς να το προγραμματίσουμε. Δεν το είπαμε όμως στους δικούς μας. Τους το φυλάξαμε για έκπληξη.-
-Τα θυμάμαι όλα Τζέσικα. Που θέλεις όμως να καταλήξεις;-
-Λεωνίδα κάνε λίγη υπομονή. Ούτε για μένα είναι εύκολο. Άκουσε με χωρίς να με διακόψεις. Λίγες μέρες μετά το γάμο ο πατέρας μου ήρθε να με δει. Θα του έλεγα και τα ευχάριστα. Πως ήμουν έγκυος και πως εκείνος θα γινόταν παππούς. Είχε κανονίσει να μείνει λίγες μέρες μαζί μας, γιατί και εκείνος είχε κάποιες δουλειές να τακτοποιήσει. Το επόμενο πρωί λοιπόν που εσύ είχες φύγει για το γραφείο εμείς απολαμβάναμε τον καφέ μας. Τότε ήταν που του είπα πως περιμένω παιδί και είδα πως είχε χαλάσει η διάθεση του.
-Δεν πρόλαβα να σε ενημερώσω .- μου απάντησε και εγώ δεν ήξερα τι να περιμένω. Και τότε εκείνος άρχισε να μου εξιστορεί το γενεαλογικό μου δέντρο. Όλα είχαν ξεκινήσει τόσο παλιά που και εκείνος δεν είχε όλα τα στοιχεία στα χέρια του. Κάποια πρόγονος μου είχε καεί στην πυρά. Την είχαν θεωρήσει μάγισσα. Εκείνη όμως ήταν τρελή. Έπεφτε κάτω και την έπιαναν σπασμοί. Έβγαζε αφρούς από το στόμα και πετούσε πέτρες στους ανθρώπους.-  Η Τζέσικα άναψε και άλλο τσιγάρο. Ο άντρας της την κοιτούσε με αγωνία.
-Ήταν φρικτά όλα αυτά που τα άκουγα για πρώτη φορά. Θα προτιμούσα να μη τα μάθαινα ποτέ μου. Ο πατέρας μου είπε πως θα έπρεπε να μην έκανα ποτέ μου παιδί. Τουλάχιστον όχι κορίτσι. Από την μεριά της μητέρας μου κουβαλάμε μια κατάρα. Η κατάρα αυτή χτυπά μόνο τα θηλυκά μέλη της οικογένειας μου. Τα αρσενικά παιδιά δεν παρουσίασαν ποτέ πρόβλημα. Μου είπε και για την μητέρα μου. Εγώ δεν την γνώρισα ποτέ. Πέθανε όταν ήμουν δυο χρονών, από καρκίνο. Δεν την θυμάμαι καθόλου. Η αλήθεια όμως είναι πως η μητέρα μου κρεμάστηκε μόνη της. Αυτοκτόνησε. Η γιαγιά της μητέρας μου πέθανε μανιοκαταθλιπτική σε ένα άσυλο και μια άλλη μου πρόγονος σκότωσε τον άντρα της στον ύπνο του. Του έκοψε το λαιμό με ένα τσεκούρι. Και όσο ο πατέρας μου εξιστορούσε την φρικτή ιστορία των γυναικών στο γενεαλογικό μας δέντρο, εγώ σκεφτόμουν το μωρό που κυοφορούσα. Αν το ήξερα Λεωνίδα, αν το γνώριζα από την αρχή δεν θα έπαιρνα το ρίσκο να μείνω έγκυος. Ίσως και να μη παντρευόμουν ποτέ μου. Μέχρι και σήμερα που ο πατέρας μου έχει φύγει από τη ζωή, δε μπορώ να πιστέψω ότι μου έκρυψε κάτι τόσο άσχημο. Μου έκρυψε την ζοφερή αλήθεια.- Είπε η Τζέσικα και ξέσπασε σε κλάματα. Ο Λεωνίδας είχε παγώσει στη θέση του. Κοιτούσε τη γυναίκα του και δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη. Ήπιε γρήγορα το ουίσκι του και πήγε κοντά της.
-Τζέσικα αγάπη μου γιατί δε μου το είπες; Γιατί; Μαζί θα βρίσκαμε μια λύση.-
-Δε μπορούσα Λεωνίδα. Δεν τολμούσα να αναφερθώ στα σκοτεινά γεγονότα της οικογένειας μου. Μπορούσα όμως να αγνοήσω αυτό το παιδί, από την στιγμή που θα γεννιόταν κορίτσι. Και δυστυχώς ήταν κορίτσι. Νέκρωσα μέσα μου την μητρότητα. Πίστεψα πως αν δεν της δώσω σημασία, δεν την αγαπήσω τότε όλα θα ήταν πιο εύκολα. Γιατί ήξερα από την αρχή την μοίρα της. Θα κατέληγε σε άσυλο κάποια μέρα και εγώ δεν ήθελα να πληγωθώ από αυτό. Δεν ξέρεις τι είναι για μια μάνα να ξεγράψει με αυτό τον τρόπο το παιδί της. Δεν της έδωσα λοιπόν αγάπη από την αρχή. Ήξερα πως μέσα μου μεγάλωνε ένα λάθος. Κάτι φρικτό και αυτό με εξουθένωνε, με σκότωνε. Αποφάσισα να το σκοτώσω πρώτη εγώ με την πλήρη αδιαφορία μου. Έπρεπε να ζήσω.-
-Μαζί με το παιδί σκότωσες και την  αγάπη μας.-
-Εκείνη δεν είχε καμία ελπίδα από την στιγμή που έμεινα έγκυος Λεωνίδα. Και συνέχισε να πεθαίνει καθώς η Μαριάννα μεγάλωνε. Ζούσαμε μαζί γιατί κάποτε είχαμε αγαπηθεί.-
-Και αποφάσισες εσύ για το μέλλον μας; Εγώ δεν είχα λόγο για όλα αυτά; Γιατί με άφησες στο σκοτάδι τόσα χρόνια; Πως μπόρεσες να μας  καταστρέψεις όλους μας;- την ρώτησε εκείνος κλαίγοντας.
-Από την στιγμή που ήρθε η Μαριάννα στον κόσμο δεν υπήρχε μέλλον για μας. Εκείνη ήταν η καταστροφή μας. Συγγνώμη Λεωνίδα. Μέσα μου βαθιά πίστευα πως ίσως η Μαριάννα να γλίτωνε από αυτή την κατάρα. Αρκετές από το οικογενειακό μας δέντρο δεν παρουσίασαν τίποτα. Όπως εγώ. Αλλά η κόρη μας δεν θα γλιτώσει. Θα πεθάνει τρελή, μανιοκαταθλιπτική ή ψυχασθενής σε κάποια κλινική.- απάντησε με άχρωμη φωνή εκείνη.
-Όχι, δεν το δέχομαι. Όχι η Μαριάννα μας θα γίνει καλά. Θα την πάω παντού. Η επιστήμη έχει προχωρήσει. Δεν ζούμε πια στον Μεσαίωνα. Δεν καίμε τους τρελούς. Θα φύγουμε για την Αμερική. Ναι εκεί θα έχει την καλύτερη δυνατή φροντίδα. Βαρύ νευρικό κλονισμό έπαθε. Δεν ξέρουμε αν στην πορεία παρουσιάσει σοβαρό ψυχικό νόσημα. Κανείς δε μου λέει πως θα γίνει νευρασθενική η και εγώ δεν ξέρω τι άλλο.-
-Πίστεψε το αν σε ανακουφίζει αυτό. Έχω πάψει εδώ και χρόνια να ελπίζω πως όλα θα πάνε καλά. Μια ζωή φοβόμουν αυτό που μας βρήκε τώρα. Το έκρυψα όμως καλά. Όλοι σας ακόμα και η κόρη μας με θεωρούσατε ηλίθια, που κοιτούσα τα ρούχα, τα ταξίδια και την καλή ζωή. Κανείς σας δεν γνώριζε την αγωνία της κάθε μέρας. Να ξυπνάς το πρωί και να λες. Τώρα θα συμβεί. Θα την κλείσουν στο τρελάδικο. Θα την έχουν δεμένη με σχοινιά. Δεν ήμουν ψυχρή. Ποτέ δεν ήμουν. Απλά υπήρξα μια μητέρα που σε όλη τη διάρκεια της ζωής της ζούσε με το άγχος της κάθε μέρας. Να θεωρείς τον εαυτό σου τυχερό που από αγάπη και μόνο σου έκρυψα την θλίψη μου.-
-Θα σε βοηθούσα Τζέσικα. Θα το περνούσαμε μαζί.-
-Μας λυπάμαι. Μας λυπάμαι και τους τρεις μας Λεωνίδα. Αξίζαμε καλλίτερη τύχη.- του απάντησε φανερά κουρασμένη και έφυγε από το δωμάτιο. Ο Αλεξάκης έμεινε να κλαίει στον καναπέ σαν μικρό παιδί.

Στο πατρικό της Χριστίνας οι γονείς της έπιναν τον καφέ τους στο τραπέζι της κουζίνας. Ήταν εκεί και η Μαρίνα με το άντρα και το παιδί της.
-Μαμά λέω να πεταχτώ την Κυριακή να καθαρίσω το σπίτι της Χριστίνας. Μου είχε πει να πηγαίνω όταν μπορώ. Μου έδωσε και τα κλειδιά φεύγοντας.-
-Ναι, να πας. Το σπίτι θέλει συντήρηση. Ελπίζω εκείνη να είναι καλά. Δεν ξέρεις τι αγωνία έχω. Θα τρώει καλά;  Θα κοιμάται;   Πως ζει;  Σε τι συνθήκες.-
-Μαμά μου μια χαρά θα είναι. Μη σκέφτεσαι αρνητικά;-
- Είμαστε γονείς Μαρίνα μου και έχουμε ακόμα ευθύνη για εσάς. Επειδή μεγαλώσατε δεν αλλάζει τίποτα για εμάς.- πρόσθεσε ο πατέρας της πολύ σοβαρά.
-Όχι μπαμπά. Δεν υπονοώ κάτι τέτοιο. Η Χριστίνα όμως είναι πολύ συγκροτημένο άτομο. Η απόφαση της να λείψει για ένα διάστημα δεν ήταν βιαστική. Άλλωστε μεγάλο κορίτσι είναι, ξέρει να τα βγάζει πέρα. Θα ξεκουραστεί , θα γράψει το βιβλίο και θα γυρίσει πίσω.-
-Ναι αλλά πότε;- ρώτησε ανήσυχη η μητέρα της.
-Μαμά μου ένα μήνα μόνο λείπει. Θα χρειαστεί πολύ περισσότερο χρόνο. Και εμείς πρέπει υπομονετικά να της τον δώσουμε.-
-Να σε δω τι θα λες εσύ, αν ποτέ φύγει ο γιος σου και δεν σε  πάρει τηλέφωνο για δυο χρόνια. Όσο δηλαδή σκοπεύει να λείψει η αδερφή σου. Τώρα είσαι νέα και έχεις το παιδί κοντά σου. Όταν όμως έρθεις στα χρόνια μου θα με θυμηθείς.- Απάντησε θλιμμένα η μητέρα της.-
-Συγγνώμη μαμά, μπαμπά, έχετε δίκιο. Προσπαθούσα απλώς να σας πω να μην ανησυχείτε. Η Χριστίνα μας είναι καλά και θα γυρίσει γρήγορα κοντά μας.- Απάντησε η Μαρίνα και ήπιε λίγο από τον καφέ της. Κοίταξε τον άντρα της που καθόταν λίγο πιο πέρα με τον γιο τους και έπαιζαν. Τους καμάρωνε. Ναι είχαν δίκιο οι γονείς της. Τώρα είχε το παιδί κοντά της. Όριζε την μοίρα του. Όταν μεγάλωνε όμως; Το φευγιό της Χριστίνας δεν ήταν ευχάριστη υπόθεση. Δεν μπορούσαν όμως και να την σταματήσουν. Η Μαρίνα ευχήθηκε η αδερφή της να γύριζε γρήγορα κοντά τους. Τους έλειπε πολύ.

-Είδες που είχα δίκιο Νίκο; Χάθηκε από προσώπου γης. Δυο μήνες τώρα  κανείς δεν έχει μάθει τίποτα για εκείνη.-
-Ποιος ξέρει πόσο σκληρές κουβέντες αντάλλαξαν μεταξύ τους και τώρα ο εγωισμός της δεν την αφήνει να επανορθώσει.-
-Θα δεις που η Χριστίνα έφυγε για το τίποτα. Αυτή η γαϊδούρα δεν υπάρχει περίπτωση να της ζητήσει συγγνώμη. Και για να σου πω την αλήθεια το προτιμώ. Έτσι και η Χριστίνα θα την σιχαθεί και θα την βγάλει από την καρδιά της και εμείς θα ηρεμήσουμε επιτέλους.-
-Δε μου φαίνεται πάντως πως είναι τόσο ρόδινα τα πράγματα. Δυο μήνες είναι μεγάλο διάστημα ακόμα και για την Μαριάννα.-
-Δεν σε καταλαβαίνω Νίκο.-
-Όσο ξινή και δύστροπη την αποκαλείς δεν θα έμενε τόσο καιρό μακριά από την Χριστίνα. Φοβάμαι μήπως συμβαίνει κάτι άσχημο.-
-Άσχημο για την Μαριάννα; Μα έλα τώρα αγάπη μου; Κάπου θα έχει πάει με τον Γιάννη και θα την περνάει ζάχαρη. Σε καμιά Ελβετία, Αυστραλία, Αγγλία. Όταν τα έχεις τα ρημάδια τα λεφτά οι αποστάσεις γίνονται μικρές. Μπορεί να πίνει καφέ στη Χαβάη τώρα που μιλάμε. Εμάς να κλαις και όχι την κακομαθημένη πλούσια Αλεξάκη.-

Εκείνη την  ώρα η Χριστίνα είχε βγει στη βεράντα του σπιτιού και αγνάντευε το Αιγαίο. Η Μισέλ τριβόταν για χάδια στα πόδια της. Η Χριστίνα την πήρε στην αγκαλιά της. Η γάτα χώθηκε στο λαιμό της και την έγλυψε.
-Τι καλό κορίτσι που είσαι; Θέλεις φιλάκια με την κυρά σου; Εντάξει και εγώ σε αγαπώ. Ναι έλα να σε φιλήσω. Μπράβο το μωρό μου.- της είπε και η γάτα γουργούρισε από ευχαρίστηση. Είχε φτάσει ο Απρίλης και ο καιρός είχε γλυκάνει. Η Χριστίνα είχε ξεκινήσει να γράφει το βιβλίο από τον Μάρτιο. Στο νησί είχε φτάσει μέσα Φλεβάρη. Σκεφτόταν πως είχαν περάσει δυο μήνες. Της έλειπαν οι δικοί της άνθρωποι. Η οικογένεια και οι φίλοι της. Η Μαριάννα τι να έκανε αλήθεια; Αναρωτήθηκε. Την τελευταία φορά που είχαν βρεθεί κατέληξαν σε τσακωμό και η Χριστίνα την έδιωξε από την ζωή της. Είχε πάρει εν βρασμό ψυχής εκείνη την απόφαση και τώρα  απόλυτα ήρεμη κοιτάζοντας τα κύματα αναρωτιόταν αν είχε πράξει σωστά. Όσο και αν αγαπούσε τη φίλη της όσο και αν της έλειπε ήξερε πως αν ζούσε μακριά της, θα μπορούσε εκείνη να αντιμετωπίσει επιτελούς τα προβλήματα της. Όσο η Χριστίνα ήταν εκεί και  κρατούσε στους ώμους της τα προβλήματα της Μαριάννας εκείνη δεν θα γινόταν ποτέ καλά. Ήταν ανάγκη να παλέψει μόνη της. Μόνο έτσι θα ελευθερωνόταν. Η Χριστίνα άναψε τσιγάρο και μπήκε ξανά στο σπίτι. Κάθισε στο τραπέζι και άρχισε να γράφει. Η Μισέλ πήγε στο κρεβάτι και κοιμήθηκε αμέσως. Η κυρά της ήθελε ησυχία. Ήξερε πώς να φερθεί γιατί δεν ήταν μια κοινή γάτα. Ήταν από μεγάλο τζάκι , με αρχές και τρόπους. Πάντα ήταν ένα βήμα μπροστά από την κυρά της. Ήξερε πότε να αποχωρεί.


Στην Αμερική η μέρα είχε ξεκινήσει με πολύ κρύο. Ο Αλεξάκης με την γυναίκα του είχαν φέρει την Μαριάννα πριν δέκα μέρες σε μια ψυχιατρική κλινική. Τώρα περίμεναν  στο γραφείο του γιατρού που είχε αναλάβει την κόρη τους. Ο Λεωνίδας ήταν ένα ράκος. Είχε χάσει αρκετό βάρος  και η αρχοντική του κορμοστασιά  δεν είχε πια  την παλιά της αίγλη. Τώρα έμοιαζε με ένα απλό ανθρωπάκι που το είχε λυγίσει ο πόνος. Η Τζέσικα αν και ντυμένη κομψά  δεν παρουσίαζε την παλιά της εικόνα. Ήταν πιο χαλαρή και προσγειωμένη. Τα χέρια της δεν είχαν πια κοσμήματα και βραχιόλια. Φορούσε μόνο το ρολόι και την βέρα της και κρατούσε του Λεωνίδα το χέρι. Ο  γιατρός όταν μπήκε τους καλημέρισε θερμά.
-Σας ζητώ συγγνώμη για την καθυστέρηση.- τους είπε και κάθισε στο γραφείο του.
-Δεν πειράζει γιατρέ.- απάντησε η Τζέσικα.
-Κύριε και κυρία Αλεξάκη παρακολουθώ τις λίγες αυτές μέρες την κόρη σας. Ξέρω πως έχετε έρθει από την Ελλάδα. Έτσι δεν είναι;- τους ρώτησε.
-Ναι ο άντρας μου είναι Έλληνας, αλλά εγώ κατάγομαι  από εδώ. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Τέξας. Φύγαμε για την Ελλάδα  όταν η κόρη μας τελείωσε το δημοτικό.-
-Έχω εδώ μπροστά μου το ιστορικό της ,από τον Έλληνα συνάδελφο που την παρακολούθησε, πριν την φέρετε σε εμάς.-
-Ναι ήθελα και μια γνώμη παραπάνω. Μια δεύτερη ευκαιρία για το πρόβλημα που αντιμετωπίζει.- είπε σιγά ο Αλεξάκης.
-Εδώ γράφει πως υπάρχει στην οικογένεια σας ιστορικό με ψυχική ασθένεια. Τι ακριβώς  είναι αυτό; Κυρία Αλεξάκη προέρχεστε από μια οικογένεια  που όπως υποστηρίζεται κουβαλάει μια κατάρα. Δεν …..-
-Γιατρέ μου ούτε και εγώ  γνωρίζω όλες τις λεπτομέρειες. Ο συχωρεμένος ο πατέρας μου όταν είχα  παντρευτεί και ήμουν έγκυος στην κόρη μου ,ξεκίνησε να μου λέει για μια κατάρα που χτυπούσε τα θηλυκά μέλη της οικογένειας μας. Πήγαινε πολύ πίσω αυτή η ιστορία.  Όλες είχαν τρελαθεί και η είχαν αυτοκτονήσει, η είχαν σκοτώσει ή απλά είχαν πεθάνει τρελές σε άσυλο. Η μητέρα μου κρεμάστηκε όταν ήμουν δυο χρονών. Η ασθένεια αυτή δεν ξέρω αν είναι κατάρα η αν βρίσκεται στα γονίδια μας. Αυτό που γνωρίζω είναι πως η κόρη μου  άρχισε να παρουσιάζει αυτά τα συμπτώματα μετά τα είκοσι πέντε της. Στην αρχή εμφανίστηκε η κατάθλιψη και συνέχισε με τον εθισμό της στο ποτό. Μετά έγινε βίαιη και ενώ είχε κόψει το αλκοόλ ξανάρχισε να πίνει. Κάποια μέρα άρχισε ξαφνικά να έχει σπασμούς και οι γιατροί διέγνωσαν βαρύτατο νευρικό κλονισμό. Μόνο που όταν το έπαθε δεν είχε προηγηθεί καυγάς η κάποιο δυσάρεστο γεγονός. Αυτά είναι όλα όσα ξέρουμε.- του απάντησε η Τζέσικα.
-Η αλήθεια είναι πως κατά περιόδους γίνεται βίαιη  και σπάει ότι βρει μπροστά της , σύμφωνα με το ιστορικό που έχει συντάξει ο προηγούμενος γιατρός της. Μετά διακατέχεται από πλήρη αδράνεια. Δεν μπορεί ούτε τα χέρια της να κουνήσει. Άλλες πάλι φορές κάθεται σε μια γωνιά και τρέμει. Το πρόβλημα που είχε παλιά με το αλκοόλ δεν υπάρχει πια. Είναι καθαρή. Τα ξεσπάσματα βίαιης συμπεριφοράς προσπαθούμε να τα κατευνάσουμε  με φάρμακα και πιστεύω πως εδώ έχουμε να κάνουμε με μανιοκατάθλιψη. Της έχουμε ξεκινήσει αγωγή με Λίθιο και θα συνεχίσουμε με ψυχοθεραπεία. Θα πάρει χρόνο όμως.-
-Θα γίνει καλά;- ρώτησε με δάκρυα στα μάτια ο Λεωνίδας.
-Πιστεύω ναι. Εξαρτάται και από την ίδια. Πρέπει να δουλέψει με τον εαυτό της. Είναι σε καλά χέρια εδώ. Θα κάνουμε ότι είναι δυνατό. Θα χρειαστεί και την δική σας φροντίδα και συμπαράσταση. Την υπομονή σας πάνω απ’ όλα, γιατί στην κατάσταση που είναι δεν μπορεί να έχει επαφή με το περιβάλλον. Άλλες φορές μπορεί ξαφνικά να σας επιτεθεί και λίγο αργότερα να καθίσει σε μια γωνία και να αρχίσει να τρέμει. Αν έχει φίλες, φίλους, κάποιο αγόρι ίσως θα ήταν καλό να τους έβλεπε.-
-Η κόρη μου δεν είχε φίλες. Ποτέ της δεν απόχτησε εκτός από μια. Την Χριστίνα. Εκείνη την είχε βοηθήσει πολύ στις αρχές με την κατάθλιψη της. Έχει κάποιον που έβγαινε για καιρό , αλλά δεν ξέρω αν είναι ακόμα μαζί. Η Μαριάννα δεν μιλούσε για τα προσωπικά της.- είπε η Τζέσικα.
-Με τον Γιάννη είχαν χωρίσει οριστικά. Μου είπε πως τον έδιωξε  λίγο πριν  νοσήσει. Η Χριστίνα όμως; Περίεργο που δεν έχει εμφανιστεί. Τώρα που το ανέφερε ο γιατρός Τζέσικα, θυμήθηκα την Χριστίνα.- Είπε ο Αλεξάκης.
-Δηλαδή;-
-Η Μαριάννα είναι  τόσο καιρό σε κλινικές, και άρα δεν έχει μιλήσει με την Χριστίνα. Αλλά η Χριστίνα δεν είναι λογικό να μην  έχει δώσει σημεία ζωής. Την Μαριάννα δεν θα την άφηνε ποτέ της.-
-Θα σας αφήσω τώρα εγώ να τα πείτε. Πρέπει να πάω στους ασθενείς μου. Θα μείνετε στην Αμερική τώρα πια κύριε Αλεξάκη;- τον ρώτησε.
-Εγώ θα γυρίσω στην Ελλάδα. Οι δουλειές βλέπεται. Θα πηγαινοέρχομαι. Θα μείνει η γυναίκα μου εδώ μαζί της. Βρήκα ένα υπέροχο διαμέρισμα λίγο έξω από την πόλη και το αγόρασα. Για όσο χρειαστεί θα μείνει εκεί η γυναίκα μου και εγώ όταν θα έρχομαι από την Ελλάδα.- του απάντησε ο Λεωνίδας.
-Τότε θα είμαστε σε επικοινωνία κυρία Αλεξάκη.- της είπε ο γιατρός και βγήκε από το γραφείο.
-Αύριο φεύγω για Ελλάδα Τζέσικα. Θα μιλήσω με τον Ανέστη που είναι φίλος της Χριστίνας. Εκείνος θα ξέρει τι έχει γίνει.- συνέχισε λέγοντας ο Λεωνίδας.
-Τι ελπίζεις να βρεις;-
-Απαντήσεις.-
Η Μαριάννα βρισκόταν κουλουριασμένη  σε μια γωνιά στο πάτωμα του δωματίου της. Τα πλούσια ξανθά μαλλιά της ήταν ανακατεμένα και έπεφταν μπροστά στο πρόσωπο της. Μαύροι κύκλοι είχαν σχηματιστεί κάτω από τα πανέμορφα μάτια της. Το πρόσωπο της είχε χάσει την λάμψη του. Τίποτα δεν θύμιζε την όμορφη γυναίκα που ήταν άλλοτε. Κοιτούσε μια το ταβάνι και μια το πάτωμα. Οι κόρες των ματιών της είχαν ένα μαύρο μόνιμο χρώμα. Το μπλε είχε χαθεί από μέσα τους. Κάπου μέσα στα αυτιά της άκουσε την φωνή της Χριστίνας.
-Μαριάννα; Μαριάννα μου;-
-Χριστίνα;- φώναξε δυνατά. Σηκώθηκε και πήγε ως την πόρτα. Την βρήκε κλειδωμένη.
-Χριστίνα;- φώναξε ξανά και άρχισε να χτυπά την πόρτα. Κάθε φορά και πιο βίαια.
-Χριστίνα;- είπε πιο δυνατά αυτή τη φορά και δυο νοσοκόμοι άνοιξαν την πόρτα, την έπιασαν δυνατά και την έβαλαν στο κρεβάτι της. Φώναξαν τον γιατρό. Εκείνος της έκανε μια ένεση και λίγο πριν κοιμηθεί η Μαριάννα είδε την φιγούρα της  Χριστίνας να της χαμογελά. Η Μαριάννα έκλεισε με ένα χαμόγελο τα μάτια της και βυθίστηκε  σε ένα βαθύ ύπνο.

Αυτό είναι ένα βιβλίο που μιλά για την φιλία. Για το πώς ορισμένοι άνθρωποι έρχονται κοντά και προσπαθούν μαζί να κάνουν την ζωή τους μοναδική. Για αυτό και το βιβλίο  αυτό αφιερώνεται ειδικά  στις τέσσερις  ξεχωριστές φίλες που είναι κοντά μου πολλά χρόνια και με στηρίζουν, όπως και εγώ. Παλέψαμε πολύ για να εδραιώσουμε αυτή τη φιλία. Χωρίς την αγάπη σας δεν θα μπορούσα να γράψω. Ετούτο το βιβλίο είναι το πρώτο που έγραψα και το αγαπώ όσο και εσείς. Για αυτό και σας ανήκει. Είναι δικό σας βιβλίο.  

Στις: Αγγελική, Έφη, Έλλη, Νατάσα.

Στην Χρύσα που αν δεν ήταν εκεί να με καθοδηγήσει δεν θα είχα ξεκινήσει το ταξίδι.
Σε ευχαριστώ για ότι μου έμαθες. Στον αδερφό μου Γιώργο και στην γυναίκα του Άντζελα που είναι στο πλευρό μου.
Στους γονείς μου και στον Θεό που με  προστατεύει.    
Στους φίλους και φίλες που είναι δίπλα μου: Λάμπρο και Ευγενία Μάθεση, Κώστα Μιχαλάκη, Αντρέα Αυγέρη, Πάνο Παπασωτηρίου, Ρούλα Σοφρά, Παναγιώτη Βελτανισιάν,  Μαρία και  Νίκο Τσίτσο. Φωτεινή και Νίκο Λαυράνο, Σύλβια και Κώστα Γάσπαρη, Στέλλα και Σωτήρη Καρνέση, Στεργιάννα Γιαφεντή και σε όλους όσους ξέχασα. Τα ξαδέρφια μου: Γεωργία και Κωνσταντίνα Φήμη, Τάσο και Λούντα Καραντή, Αποστόλη Αθανασίου, Άντα.   
Στην Αθηνά Γραμματικού που οι συμβουλές της ήταν πολύτιμες, και στον αγαπημένο μου φίλο Δημήτρη Χαρίτο.

Ο τίτλος του βιβλίου είναι από το ομώνυμο ποίημα της Άντζελας Σκοπελίτη Κοφινά.

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Η αίσθηση του ανεκπλήρωτου όταν είχαμε πετύχει, φιλοδοξίες, τύψεις, γενναιότητες, που σαν μεγεθυντικοί φακοί μεγάλωναν ως το άπειρο τον ελάχιστο εαυτό μας και δεν είδαμε τίποτα απ’ τον απέραντο κόσμο.
Τάσος Λειβαδίτης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

23/10/1925 Γεννήθηκε στην Ξάνθη ο συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις
24/10/2010 Έφυγε από τη ζωή ανήμερα των γενεθλίων της η τραγουδίστρια του Νέου Κύματος Καίτη Χωματά