110 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
15.08.2018
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Τάσος Π. Καραντής

Η εικαστική γοητεία του θανάτου

Η αθέατη πλευρά της Σελήνης

Τάσος Π. Καραντής

 

 

Η εικαστική γοητεία του θανάτου


Νομίζω, δεν υπάρχει άνθρωπος, που να μην έχει σκεφτεί το θάνατό του : πως θα νιώσει, τι θα γίνει μετά ... αν ... αυτό ήταν ... κόκαλα, ή πάει κάπου αλλού η ψυχή του. Παγκόσμιο και πανανθρώπινο το θέμα.

Μεγαλωμένος, σε μια νησιώτικη κοινωνία, και περνώντας από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση της δεκαετίας του ’70, αυτό που έμαθα περί θανάτου, ήταν τα όσα λέει η χριστιανική θρησκεία μας, τα ξέρετε : μετά θάνατον ζωή, κρίση των ψυχών, παράδεισος, κόλαση ...

Να πω την αλήθεια μου, από μικρός, ήμουν «άπιστος Θωμάς», δηλαδή άνθρωπος της αμφιβολίας και του ψαξίματος. Και μεγάλωσα σ’ ένα σπίτι συντηρητικό κατά βάση, αλλά και φιλελεύθερο, διότι ήμουν μοναχοπαίδι, και γιατί, ο μακαρίτης ο πατέρας μου, ήταν ναυτικός, όπου, αφενός απουσίαζε, κι αφετέρου, η δουλειά του, και το ότι είχε γυρίσει, κυριολεκτικά, όλη την υφήλιο, τον έκανε, εμπειρικά, πιο ανοιχτό πνεύμα κι ανεκτικό.

Τέλος πάντων, όταν είσαι νέος, υγιής, γερός, και δυνατός, νομίζεις πως θα φας όλον τον κόσμο, κι ότι ο θάνατος δεν σε αφορά. Έτσι, μένεις με την κυρίαρχη «θρησκευτική εικόνα» του (νεκροκεφαλές, σκελετοί κλπ.), που έχει περάσει, από τον κινηματογράφο(θρίλερ), ως την μουσική (heavy metal) κλπ.

 



Στα φοιτητικά μου χρόνια(σε πιάνουν, σ’ αυτή την ηλικία, κάτι τέτοια υπαρξιακά ψαξίματα, για να φύγουν, και να επανέλθουν μετά τα 40+) το έψαξα το πράγμα, εντελώς «ακαδημαϊκά» κι επιφανειακά, δηλ. δεν το βίωσα, βαθιά, ψυχολογικά.

Έμεινα, πιο πολύ στις, προσωπικές, οπτικές(με τη μορφή τσιτάτων) των αρχαίων φιλοσόφων (Επίκουρος), και των λογοτεχνών - καλλιτεχνών (Καζαντζάκης, Θεοδωράκης, Χατζιδάκις). Είχε ήδη αρχίσει να εμπεδώνεται ένας αγνωστικισμός μέσα μου.

Ας τις μεταφέρω, όμως, εδώ, αυτές τις απόψεις, αξίζει να τις διαβάσετε και να τις έχετε υπόψη σας :


ΠΕΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ – ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ

Είναι ανοησία να φοβάσαι το θάνατο. Φρόντισε να συνηθίσεις στην ιδέα ότι ο θάνατος δεν έχει σημασία, γιατί κάθε καλό και κάθε κακό βρίσκεται στην αίσθηση. Αλλά θάνατος θα πει να στερηθείς την αίσθηση. Όταν εμείς υπ
άρχουμε ο θάνατος δεν είναι παρών. Όταν πάλι ο θάνατος είναι παρών, εμείς δεν υπάρχουμε. Ώστε ο θάνατος δεν έχει σχέση ούτε με μας ζωντανούς ούτε με μας νεκρούς. Όταν θα πεθάνουμε θα είμαστε μας πριν γεννηθούμε, δηλαδή τίποτα.


ΠΕΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ – ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο, καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή. Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή, ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός. Κάθε στιγμή πεθαίνουμε ...


ΠΕΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ – ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

Η αληθινή ζωή είναι σαν χίλιες επαναλαμβανόμενες στιγμές θανάτου. Ζούμε ξανά το βίο μας σε μια μοναδική στιγμή. Μόνο που ο θάνατος θ’ αναβληθεί άπειρες φορές, ώσπου να ’ρθει η τελική αναμέτρηση και η οριστική αποδοχή του ονείρου.


ΠΕΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ – ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

Έρχομαι από το τίποτα και πάω στο τίποτα. Όταν θα κάνω τον κύκλο μου, θα γίνω σκόνη. Αν αυτή γίνει αστρική ουσία δεν έχει σημασία, εγώ δεν θα το ξέρω. Θα έχω ήδη συνενωθεί με την παγκόσμια αρμονία.

 

 

 


Πρόσφατα, αναρτώντας, σε θεματικές ενότητες, στον «ΟΡΦΕΑ», τις ποιητικές ευαισθησίες και προσπάθειές μου, έψαχνα να βρω, ένα εξώφυλλο, για μια από αυτές, που ’χει τον τίτλο «Αντισώματα». Ψάχνοντας βρήκα, ένα πανέμορφο «εικαστικό», όπου και μπήκε εξώφυλλο (βλ. παρακάτω την εικόνα Νο1) στη συλλογή. Παράλληλα, βρήκα και κάποια άλλα, εικαστικά, εξίσου πανέμορφα. Τα παραθέτω (αριθμημένα), να τα θαυμάσετε. Σας αρέσουν;




1
 
2
 
 3 
 4 
 5 


Κοιτάζοντάς τα, με παρέπεμψαν, σε αντίστοιχα «εικαστικά» του σύμπαντος, των γαλαξιών, των νεφελωμάτων, των μαύρων τρυπών, των κβάζαρ, κι άλλων τέτοιων σχηματισμών.

Τα παραθέτω κι αυτά να τα θαυμάσετε :


 


1. ΣΥΜΠΑΝ 

 2. ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ
 
 3. ΚΒΑΖΑΡ
 
 4. ΓΑΛΑΞΙΑΣ
 
 5. ΣΟΥΠΕΡ ΝΟΒΑ
 

 

 

 

 


Μακρόκοσμος και μικρόκοσμος λοιπόν, τον πρώτο τον βλέπεις με το τηλεσκόπιο, τον δεύτερο με το μικροσκόπιο, υπαρκτοί, όμως, κι οι δύο, και, κυρίως, ζωντανοί! Αυτή είναι η ζωή, έξω μας και μέσα μας. Και μάλλον, εμείς, αποτελούμε το αντίγραφο του μακρόκοσμου (το περίφημο «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν»).

Αν σας άρεσαν, λοιπόν, τα «εικαστικά» του μικρόκοσμου, να σας αποκαλύψω (όπως γίνεται με τις ανάποδες απαντήσεις στο τέλος στα σταυρόλεξα), τι ακριβώς απεικονίζουν, σε μεγέθυνση :


  1. AIDS

  2. ΚΑΡΚΙΝΟΣ

  3. ΗΠΑΤΙΤΙΔΑ

  4. ΙΟΣ ΕΜΠΟΛΑ

  5. ΑΛΤΣΧΑΪΜΕΡ


Όπως βλέπετε, τα, γοητευτικά αυτά «εικαστικά», είναι η πάλη της ζωής, με μια άλλη μορφή, θανατηφόρας, ζωής όμως! Μήπως ο θάνατος, τελικά, είναι μια πάλη διαφορετικών μορφών ζωής;! Που, στη, μεγένθυσή της, είναι, εικαστικά, πανέμορφη;! Μήπως ο θάνατος είναι απαραίτητος για τη συνέχιση της ζωής;

Μήπως, τελικά, αυτό που φοβόμαστε, κλαίμε, και θρηνούμε, δεν είναι, αυτός καθαυτός ο θάνατος, αλλά η απουσία του(αγαπημένου μας) προσώπου; Γιατί ο άνθρωπος, όπως λέει κι λαϊκή έκφραση : «δεν κάνει μόνος του ούτε στον Παράδεισο»!

Όμως, η φύση, η ζωή(στον μακρόκοσμο και στο μικρόκοσμο), δεν έχει συνείδηση, ούτε αισθήματα – την ενδιαφέρει η συνέχισή της - μέσα από τη γήρανση, τη φθορά, τη θανάτωση, και την αναγγένησή της. Κι ο άνθρωπος είναι ένα γρανάζι στην αλυσίδα αυτή. Ένας μηδαμινός κρίκος – μπροστά, για παράδειγμα, σ’ ένα άστρο, που κι αυτό πεθαίνει - στην «παγκόσμια αρμονία»(όπως αναφέρει ο Μίκης Θεοδωράκης).

Μήπως ο θάνατος, τελικά, δεν είναι τίποτα άλλο, από το σκηνικό μιας μάχης, που(όπως στις κινηματογραφικές ταινίες ) μπορεί, ενίοτε, να είναι – εικαστικά – γοητευτικό;



Υ.Γ.

Μια απαραίτητη διευκρίνιση : το κείμενο αυτό, δεν γράφτηκε για να εξηγήσει το θάνατο, ούτε, φυσικά, για να εξυμνήσει τον θάνατο, τον πόνο, τα βάσανα, τη αρρώστια, την απώλεια του διπλανού μας και τη δική μας …

Απλά, προσπάθησα, να μεταφέρω την παρατήρησή μου, μιας – σκληρής, αλλά υπαρκτής – αντίφασης : ότι η αρρώστια κι ο θάνατος, στο μικροσκόπιο, έχουν μια(φυσική;) εικαστική ομορφιά, όπως, αντίστοιχη, έχει, στο τηλεσκόπιο, το παγερό και θανατηφόρα αφιλόξενο, για το ανθρώπινο είδος, διάστημα …

 





Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Γελάω άμα ακούω για ελληνικό ροκ. Είναι σα να μου λένε αμερικάνικο τσάμικο.
Στέλλα Βλαχογιάννη

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

15/8/1920 Γεννήθηκε ο ρεμπέτης Κώστας Καπλάνης
15/8/1955 Γεννήθηκε η τραγουδίστρια Νένα Βενετσάνου
16/8/1977 Έφυγε από τη ζωή ο αμερικανός τραγουδιστής Έλβις Πρίσλεϋ
16/8/2005 Έφυγε από τη ζωή η τραγουδίστρια Βίκυ Μοσχολιού
16/8/2007 Ξεκίνημα για τον Ορφέα. Ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη σας ...

ΤΥΧΑΙΑ TAGS