129 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
21.10.2018
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Τάσος Π. Καραντής

Ποίηση | ΑΝΤΙΣΩΜΑΤΑ

Η αθέατη πλευρά της Σελήνης

Τάσος Π. Καραντής

 

 

Νέα σχήματα

Να κυριαρχεί το τίποτα.

Εδώ, ψηλά.

Κι εγώ

σα σημαία

να στέκομαι

ορθός

τυλιγμένος

Τώρα που ο ήλιος

έδυσε

στην άβυσσο

δεν ακούγονται πια

τα τύμπανα

απ’ τα στρατόπεδα

ούτε τα βήματα

απ’ τις τελευταίες φάλαγγες.

Μόνο ο άνεμος

ηχεί απαλά

καθώς σεργιανάει

ανάμεσα

στα μισογκρεμισμένα τείχη

και στα σκουριασμένα σίδερα.

Κι εγώ ψηλά

σε κατάσταση σιωπής

περιτριγυρισμένος

απ’ τη στάχτη των άστρων

ν’ ατενίζω

τις γυάλινες σπασμένες μάσκες

και τα νεκρά κλειστά πρόσωπα

που κείτονται

παντού.

Ίσως

θα πρέπει

να πλαστούν

νέα σχήματα

απ’ των παλιών

το αίμα και τη λάσπη.


Αντιγόνα

Αυτός ο παγωμένος ήλιος

πώς να ζεστάνει τις καρδιές μας;

Ναι, είναι αλήθεια

θλιβερά σύννεφα μας σκεπάζουν

κι ένας αέρας μ’ αγκάθια

εισβάλει μέσα μας.

Καταραμένα πουλιά

κουβαλούν το κακό

και μεταλλαγμένα ψάρια

πετούν επικίνδυνα

στο ματωμένο ουρανό μας.

Τα λουλούδια

έχουν γίνει σαρκοβόρα

και χνουδωτά αηδιαστικά φύκια

πνίγουν τ’ όνειρά μας.

Απειλητικά φαντάσματα

κλέβουν τα χαμόγελά μας

και το φεγγάρι

ουρλιάζει

το αύριο.

Μαύρα άλογα

καλπάζουν στη ζωή μας

κι ανατριχιαστικοί κρότοι θανάτου

από τρομαχτικά παιχνίδια

ηχούν τριγύρω.

Τα φοβισμένα μάτια μας

βογγάνε

τα παγωμένα μεταλλικά δώρα

που μας τσακίζουν

τους ξένους στρατιώτες

τους πυροβολισμούς

τα κινητά – κεφάλια μας

τις μαχαιρωμένες εποχές

το αίμα των παιδιών

τον πεινασμένο Θάνατο.

Μαύρα τηλέφωνα

χτυπάνε πένθιμα.


Αντισώματα

Το τελευταίο καταφύγιο

του Ανθρώπου

είναι

τα χρώματα του ουρανού

τα γυμνά ερωτικά σώματα

που μας προσφέρουν

τα όμορφα λουλούδια τους

τα αγάλματα που εξαγνίζουν

το άσπρο

τα παιδικά γέλια

τα κόκκινα επιθετικά όνειρα

οι στρατιώτες – ποιητές μας

οι λέξεις – αγρίμια που αγωνίζονται

οι εξαίσιοι νεκροί μας

τα τραγούδια μας

τα φτερά

που κρύβουμε

όλοι μας.


Υπεύθυνη δήλωση

Έτσι μόνο

υπάρχω

καταβυθισμένος

στη θάλασσα

των ονείρων μου.

Εκεί που

τα λόγια κι οι πράξεις

επαναλαμβάνονται ξανά

σαν αντίλαλος.

Και τα

λευκά νεανικά κορμιά

ματώνονται και κοκκινίζουν

βιώνοντας

την Πρωτομαγιά τους.

Στα μέρη

εκείνα

που τα ανθρώπινα μάτια

ακτινοβολούν

την ελπίδα και την αγάπη

πάνω στα σκοτάδια

της ζωής.

Σ’ αυτούς τους ουρανούς

του ύπνου

που καθρεφτίζουν

πάνω στα νερά

το αύριο.

Όπου τα δάκρυα

αιώνων

σβήνουν

τις τρομερές σκιές

εκμηδενίζοντας

το θάνατο.

Ανθίζοντας

από τα συντρίμμια του

ένα καινούριο δέρμα

για να ντύσει

ξανά

την ύπαρξη

με αλήθεια.

Αταξικό καλοκαίρι

Θα σταματήσει η βροχή

θα αποκοιμηθεί ο χειμώνας

θα κρυφτεί η νύχτα.

και θα ’ρθει

ένας πρωινός ήλιος

να δώσει

φιλί ζωής

στα όνειρα.

Θα βγουν στους δρόμους

τα χαμόγελα

κατατροπώνοντας

όλες τις σκιές

κι αμέτρητα σμήνη

από λευκά περιστέρια

θα ελευθερώσουν

τους σκλαβωμένους

ουρανούς μας.

Θα κυριαρχήσει

η παντοδυναμία του φωτός

και τα παιδιά

θα παίζουν και πάλι

ανέμελα

μαθαίνοντας

από καλούς παππούδες

ξανά

τα παλιά απαγορευμένα παραμύθια.

Τραγούδια

θα στολίσουν

τους δρόμους της πόλης

και λουλούδια

θα ανθίσουν παντού

σπάζοντας

τις τσιμεντένιες φυλακές μας.

Έτσι, σαν μια γιορτή

της γης και του ανθρώπου

θα πραγματωθεί

το ατέλειωτο

παγκόσμιο

αταξικό καλοκαίρι.


Οι νοσταλγοί

Θαυμαστές

γεννιόμαστε

φανατικοί

των κυμάτων

αλλά μας ρημάζουν οι πόλεμοι

και καταντάμε

τσακισμένα καράβια

ναυαγοί

πάνω τους.

Θλιβερούς σίσυφους

μας έχουν κάνει

έγκλειστους σκλάβους

στα εργοστάσια

θύματα του πετρελαίου

μελλοθάνατους της εξουσίας

με πανομοιότυπα διαβατήρια

που περνάμε από συνεχείς ελέγχους

έως ότου

καταλήξουμε

σ’ έναν τάφο

αιώνιοι, φτωχοί ενοικιαστές του.

Όμως κρύβουμε

ύψη

μεσ’ στην ψυχή

κι ας μας γέρνει

η καθημερινότητα

και μας βουλιάζει

συνεχώς

σε μια μελαγχολική θάλασσα.

Νοσταλγοί

πάντα

θα είμαστε

του πετάγματος των πουλιών

αναζητώντας

μακρινά

άγνωστα

αστέρια.


Να μας φοβάστε

Κάθε μέρα

την ανηφόρα

του ήλιου

ανεβαίνουμε

μ’ ένα βλέμμα

ελπίδας

στο πρόσωπο.

Κάθε μέρα

σε ουρανό

περπατάμε

και τρέμουν

κάτω απ’ τα βήματά μας

τα σκιάχτρα σας.

Κάθε μέρα

τις σημαίες

σχίζουμε

του πολέμου

και σπάμε

ένα – ένα

τα γυάλινα στρατιωτάκια

τινάζοντας

τα θεμέλιά σας.

Κάθε μέρα που περνάει

να μας φοβάστε

γιατί απ’ τα μάτια μας

κρέμεται το όνειρο

κι απ’ το όνειρο

η ζωή.


Προφητεία

Θα τελειώσει η νύχτα.

Θα ξημερώσει κάποτε ένας όμορφος ήλιος.

Θα ορμήσει το φως στα παράθυρά μας.

Θα σπάσει τα γυάλινα δεσμά μας.

Θα κάψει τις μαύρες κουρτίνες της μιζέριας.

Θα επιστρέψουμε – δραπέτες του σκοταδιού – απ’ τις κρυψώνες του ύπνου.

Θα πάρουν εκδίκηση τα συνθήματά μας.

Θα μηδενίσουμε την εξουσία τους.

Θα αντικρύσουμε ξανά τον ουρανό που μας έχουν κρύψει

καβάλα

σε κόκκινα άλογα.


Οι μαύρες σκιές και το ξύλινο κουτί

Σέρνονται

οι νύχτες μου

σαν αλυσίδες,

μαύρες σκιές

διπλωμένες απ’ τον πόνο

χώνονται

ανάμεσα στα χρόνια μου

κλαίγοντας

μεσ’ στους καθρέφτες

της ζωής μου.

Κάπου στον παιδικό μου κήπο όμως

το ξύλινο κουτί

περιμένει

το όνειρο που θα το ξεκλειδώσει

να ορμήσουν έξω τα χαμόγελα

να γεμίσει το δάσος του ουρανού

πουλιά

λουσμένα

στο φως

του κόκκινου ήλιου

που ’χει αρχίσει

ν’ ανατέλλει.

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Που να σε ταξιδέψω, γυαλιά και λαμαρίνες, γεμίσανε τα χρόνια, με εκτελεσμένους μήνες.
Κώστας Τριπολίτης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

21/10/1907 Γεννήθηκε ο σουρεαλιστής ζωγράφος και ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος
22/10/1937 Γεννήθηκε ο συνθέτης Μάνος Λοίζος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS