154 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
25.04.2018
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Τάσος Π. Καραντής

Ποιήματα | ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΣΕΛΗΝΗ

Η αθέατη πλευρά της Σελήνης

Τάσος Π. Καραντής

ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΣΕΛΗΝΗ

Τα μαλλιά του ονείρου χαϊδεύουν το πρόσωπό μου
Κρύος αέρας
φυσάει
στα τοπία του ύπνου μου
που κάνει τα μαλλιά του ονείρου
να χαϊδεύουν το πρόσωπό μου.
Η θάλασσα ξερνάει
συνεχώς
ναυαγισμένα καράβια.
Απ’ τα ραγισμένα τζάμια
των αραχνιασμένων φινιστρινιών τους
σκελετωμένες μορφές
μου γνέφουν
αινιγματικά.
Τον ουρανό
τον έχουν στοιχειώσει
οι φωνές
παράξενων πουλιών
που πετούν απειλητικά
και μέσα από μια γκρίζα ομίχλη
πελώριες βάρκες
από μαύρο ξύλο
ξεπροβάλλουν άδειες
κι επιστρέφουν
γεμάτες
κίτρινα παιδιά.
Στην ανεμοδαρμένη ακτή
μόνο οι γοργόνες
υπάρχουν
με λάγνα μάτια
κι άσεμνα κόκκινα δωμάτια
στο κορμί τους.
Ενώ, πέρα μακριά
στους βρεγμένους δρόμους
της ολόλευκης πόλης
οι νεκροί
περπατούν
μ’ αναμμένα κεριά στα χέρια
κι οι πληγωμένοι στρατιώτες
παρελαύνουν ουρλιάζοντας
τ’ άδικο όλου του κόσμου.

Η συνάντηση
Τι γυρεύω
εγώ
σ’ αυτό το ολόφωτο μαγαζί;
Μόνος
περπατώ
στους γυαλιστερούς διαδρόμους του.
Τριγύρω μου
παντού
υπάρχουν πολλοί
μεγάλοι καθρέφτες,
μέσα τους τρέχουν
παιδιά.
Στα ράφια
τα εμπορεύματα
είναι τοποθετημένα
σε άπειρα 
ομοιόμορφα
εξαγωνικά κουτάκια,
κόκκινα και μαύρα.
Αγγίζω τα κόκκινα
ψεύτικα όνειρα
ξεπηδούν
απ’ το κεφάλι μου.
Αγγίζω τα μαύρα
δάκρυα με κραυγές
κυλούν
απ’ τα μάτια μου.
Κι αυτά τα βήματα 
που ακούω
απ’ το ταβάνι κατεβαίνουν;
Και ξάφνου
είσαι δίπλα μου 
εσύ
μ’ ένα σύννεφο
ζωντανές εικόνες
ξωπίσω σου.
Πόσο αδύνατο 
είναι το χέρι σου
που με χαιρετά;
Και πόσο
νεκρικά κρύο
το μάγουλό σου;
Τρομάζει το φιλί. 

Η στολή
Μέσα του
έχει
βαθιά κρυμμένη
μια στολή
άσπρη σαν φως.
Την τρέφουν οι φλέβες του.
Όταν αναδύεται
στο δέρμα του
παίρνει
την όψη αγάλματος.
Μα τα πόδια του 
γίνονται φτερά
και τα χέρια του
δρεπάνια.
Έτσι ταξιδεύει
στ’ άστρα και στα όνειρα
για να κρεμάσει
λευκά σεντόνια
στον ουρανό
και να μοιράσει
κόκκινα φιλιά.
Και κάθε φορά
σαν το ρολόι του κόσμου
θα χτυπήσει μεσάνυχτα
έχοντας συμμάχους τους αγγέλους
θα παλέψει
ξανά
με το θάνατο
για να του αρπάξει
λίγα
απ’ τα ονόματα που συλλαβίζει.
Και πάλι
το πρωί
θα τον βρει
λαβωμένο
με σχισμένη τη στολή
να πίνει πικρό καπνό
κάτω από έναν αδιάφορο ήλιο
που κρέμεται σαν πορτοκάλι
στάζοντας μαύρο αίμα
πάνω 
στους χιονισμένους τάφους.

Το ταξίδι
Σαν βγήκε απ’ το δωμάτιο
κράταγε στα χέρια του
μόνο
τον χάρτη
του μάταιου ταξιδιού του.
Γνώριζε
από τα πριν
πως σ’ αυτήν την γεωγραφία του απροσδιόριστου
η πτήση
είναι αβέβαιη
και οι διαστάσεις σχετικές
και αμφίβολες.
Τις δυνατότητες
τις ορίζει 
η ταχύτητα των αριθμών
και η κλίμακα των πιθανοτήτων
που περικλείει όλα τα ενδεχόμενα
εγκλωβισμένα
στην επικίνδυνη γοητεία
μιας ατέλειωτης ψευδής επιφάνειας.
Η διαδρομή
της περιπέτειάς του
κρύβει
ανόδους
καθόδους
στροφές
και
απροσδόκητες διασταυρώσεις.
Μια μόνο
αδέξια κίνηση
και η ευθεία
ξαναγίνεται
ένας αδυσώπητος κύκλος.
Ύστερα ξύπνησε
ανέκφραστος,
ήταν μέσα στο δωμάτιό του
δεν είχε βγει ποτέ του
απλά
κείτονταν στο κρεβάτι του
ακίνητος και ανύπαρκτος
βυθισμένος
στην αρμονία του τίποτα. 

Απογύμνωση
Στάθηκε 
γυμνός
απέναντι
 στον άνεμο.
Με μιας
όλες οι πόρτες του κορμιού του
έσπασαν
κι έχασκαν ορθάνοιχτες.
Οι χειρονομίες εξαφανίστηκαν πάνω απ’ το δέρμα.
Σβήσαν τα δάχτυλα που τον άγγιξαν
κι όλα τα πρόσωπα που τον αντίκρισαν
πέσαν σ’ άπειρα κομμάτια
στα πόδια του.
Τα κακά λόγια που ειπώθηκαν
σύρθηκαν μακριά του
με βιαστικά βήματα.
Οι επικίνδυνες σκιές
που τον διέσχιζαν
έγιναν αντίλαλοι
κι όρμησαν
να φοβίσουν τη νύχτα.
Έβαψε το πρόσωπο
άλλαξε
τώρα, ναι
έγινε άγγελος.  

Το ανάποδο είδωλό μου
Εδώ και χρόνια
μες στον καθρέφτη μου
όλη τη νύχτα
κρέμεται
αναλλοίωτο
τ’ ανάποδο είδωλό μου.
Έτσι απεικονίζεται πάντα 
ανάποδο
αέρινο
καιόμενο
μ’ ένα στόμα ορθάνοιχτο
που εκπέμπει
φως.
Το πρωί 
απομένει μόνο
ένας λεπτός καπνός
σαν από φλόγα κεριού που μόλις σβήστηκε.
Κι εγώ
κάθε φορά
μαζεύω 
τη στάχτη του.
Πότε 
την κρύβω
βαθιά μέσα στη γη
και μέσα
στην κόκκινη αιμάτινη σάρκα.
Και πότε
την σκορπάω 
ψηλά
σαν αστερόσκονη
στον ουρανό.

Το πέταγμα
Όλα ήταν έτοιμα
για την πραγμάτωση της επιθυμίας του,
να γίνει πουλί
να πετάξει.
Το παράθυρό του έχασκε ανοιχτό.
Το νέο του σώμα
άσπιλο
βίωνε την έκσταση
της μεταμόρφωσης
κι ήταν έτοιμο
για την μετατόπιση
στην απόκρυφη κλίμακα
μιας αμφίρροπης αναπτέρωσης.
Η μικρή παύση
πριν από την κατακόρυφη απορρόφηση
ήταν υποχρεωτική
γιατί οι ατραποί
ενέχουν πάντα την παραμόρφωση.
Έπρεπε πρώτα
να γίνει ένα εκκρεμές
για ν’ ακολουθήσει
κατόπιν
η εκθαμβωτική διαστολή του
κι η πυρπολική ανάφλεξη
της φωτεινής απογείωσής του.
Μια τελευταία αναλαμπή
κι η ανύψωση στο απέραντο κενό
ήταν γεγονός.
Αισθανόταν πλέον
την απομάκρυνση
και την ανάληψή του
σε μια άχρονη, ακαταμέτρητη
άπειρη
διάσταση.
Αντί για την ανάταση όμως
ένιωσε
την απώλεια
την επαναφορά.
Η μεταλλαγή του δεν ολοκληρώθηκε
η ανατίναξη που πρόσμενε
έγινε μια αντήχηση
παρέμεινε
ένα οξειδωμένο όραμα.
Το παράθυρό του έχασκε ανοιχτό.
Αυτός αιωρούνταν
σε μιαν άλλη απεικόνιση
από ένα λεπτό νήμα
προέκταση κι απόληξη
ενός ιστού.
Ο πρωινός ήλιος
φώτιζε
το νέο του
μετέωρο
αραχνοειδές σχήμα.

Ηλεκτρική σελήνη
Άλλη μια νύχτα
έπεσε
σαν το λαβωμένο στη μάχη.
Αυτός
έβαλε στην πρίζα
την ηλεκτρική σελήνη του
-δώρο παιδικό
απ’ τα παλιά – 
και βυθίστηκε
στα μαύρα νερά
του ύπνου.
Ξαφνικά
οι τοίχοι του μικρού δωματίου
ζωντάνεψαν,
χέρια, σώματα
γλώσσες, στόματα
αγκαλιάστηκαν
μέσα τους.
Ο τσιμεντένιος ουρανός του
γέμισε αστέρια
απ’ τα τρίμματα των ονείρων του
και καράβια αρμένισαν
στο κρεβάτι του.
Το μαξιλάρι του
έγινε
μια χρυσή αμμουδιά
και θάλασσα το στρώμα.
Κι εκεί στη μέση της
εκείνος
καβάλησε
έναν τεράστιο ιππόκαμπο
σαν εικόνα από παραμύθι,
πάντα
κάτω απ’ το φως
της ηλεκτρικής σελήνης του.

Υπνολαλιά
Το μαύρο κρεβάτι
που υποδέχτηκε το γυμνό κορμί του
ήταν στρωμένο μ’ αστέρια.
Για άλλη μια φορά
τον τύλιξαν τα πέπλα του ύπνου
και βρέθηκε να περπατά
σ’ έναν κύκλο από ουρανό
ανάμεσα σε χλομούς αγγέλους
χωρίς στόματα.
Για άλλη μια φορά
αντίκρισε
το ίδιο – σαν από μάρμαρο –
πρόσωπο
που έκλαιγε αιμάτινα δάκρυα.
Τα λόγια του 
κρυστάλλινα
αντήχησαν
στα παγωμένα χείλη του.
Αναπνέω μέσα απ‘ τους αναστεναγμούς.
Βλέπω μέσα απ’ το φόβο.
Μιλώ μέσα απ’ τα πρόσωπα.
Υπάρχω μέσα απ’ τη μοναξιά.
Τρομάζω μέσα απ’ τα γέλια.
Αγαπώ μέσα από τη νοσταλγία.
Ελπίζω μέσα απ’ τα όνειρα.

Ο θάνατος ενός ονείρου

Μετακινήθηκε για λίγο
το κορμί
μεσ’ στο σκοτάδι
καθώς σταμάτησε τ’ όνειρο
κι άρχισε ν’ αδειάζει
απ’ τις μορφές του
που τράβηξαν ψηλά
καβάλα σε σιωπηλά νυχτοπούλια.
Σκορπίστηκαν τα λόγια
που σ’ έναν άλλον κόσμο
είχαν ηχήσει
κι απόμειναν μερικές σκελετωμένες λέξεις
στο κρεβάτι
πριν χαθούν οριστικά
μαζί με τις τελευταίες εκφράσεις του προσώπου του.
Ύστερα ήρθε
ένας πρωινός αέρας
και τίναξε
τ’ απομεινάρια του ονείρου
στο φως
ενός θριαμβευτή ήλιου
που τα εξαφάνισε. 

Η επίσκεψη του φεγγαριού

Το φεγγάρι
σαν πρόσωπο
φάνηκε
τη νύχτα
πίσω απ’ τις κουρτίνες
του ονείρου
και φώτισε
τον ύπνο μου
με το αχνό
κίτρινο φως του
που έπεσε πάνω μου
σαν το χάδι της μάνας.
Και το ένιωσα
σαν ζεστή φτερούγα
πουλιού
να σκεπάζει
το γυμνό κορμί μου
και σαν χαμόγελο
να στολίζει
τα κλειστά χείλη μου.
Ξαφνικά
τραγούδια
μου ψιθύρισαν τα λόγια τους
κι αμέσως
για λίγες μικρές στιγμές
αιωρήθηκα
ψηλά απ’ το κρεβάτι
και ταξίδεψα
πετώντας ορμητικά
ανάμεσα
σ’ απέραντη θάλασσα
κι ατέλειωτο ουρανό,
ενώ ξοπίσω μου
ακολουθούσε
μια πολύχρωμη άνοιξη
μ’ όλα τα λουλούδια της.
Κι ύστερα
βρέθηκα
καβάλα
σ’ αφηνιασμένα άλογα
που κάλπαζαν
μέσα σε πυκνά μαγεμένα δάση
ώσπου
ήμερα πια
και ιδρωμένα
μ’ ακούμπησαν
στο περβάζι του παραθύρου μου,
συντροφιά
με το πρώτο φως της μέρας
να αποχαιρετώ
την πρωινή πανσέληνο
που μου ’κλεινε
παιχνιδιάρικα
το μάτι.

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Ο Έρωτας είναι ο θάνατος.
Μίλτος Σαχτούρης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS