78 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
22.01.2018
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Τάσος Π. Καραντής

ΠΟΙΗΜΑΤΑ | ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ

Η αθέατη πλευρά της Σελήνης

Τάσος Π. Καραντής

 

 

Τα 23 μικρά αυτά ποιήματα, στην ουσία, αποτελούν στιγμιαίες ποιητικές σημειώσεις, καταγεγραμμένες, μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, σ’ ένα πρόχειρο σημειωματάριο.

Το όλο υλικό δημοσιεύεται όπως ακριβώς καταγράφτηκε, χωρίς να έχει υποστεί καμιά περαιτέρω επεξεργασία.

Η δημοσίευση ακολουθεί τη χρονική σειρά αυτών των ποιητικών καταγραφών.


Η μεταμόρφωση των άστρων

Όταν ήμουν παιδί

πίστευα

πως τ’ όνειρά μου

είναι τ’ άστρα

που ‘βλεπα στον ουρανό,

αμέτρητα

λαμπερά

ελπιδοφόρα.

Τώρα

κάθε φορά που στρέφω το βλέμμα μου

σ’ αυτή τη νύχτα που μας σκεπάζει

βλέπω μόνο

τα φωτεινά καρφιά

που ’χουν καρφώσει

τα όνειρά μου.


Η τρύπια βάρκα

Γλίτωσα και σήμερα

ασήμαντος, μα τυχερός – καθώς φάνηκε – μέσα στο πλήθος

απ’ το κυνηγητό

άλλης μιας εργάσιμης μέρας

με ηλιόλουστη μάσκα.

Κι έτσι με βρήκε η νύχτα,

αδέσποτο

να γυρεύω απόδραση

μέσα στην τρύπια βάρκα του ονείρου μου

αναζητώντας

έρημο νησί

για να ξυπνήσω.


Κόκκινος ουρανός

Σε μια στροφή της νύχτας

σε συνάντησα

ψάχνοντας

μια αγκαλιά

να ονειρευτώ.

Κι όταν ο πόθος

καθρεφτίστηκε στα μάτια μας

ήταν πλέον κοινή η συγκατάθεση

για την παράδοση

των ανυπεράσπιστων κορμιών μας

στον κόκκινο ουρανό

ενός ερωτικού κρεβατιού.


Ηλεκτρικές συσκευές

Ανταγωνιστικά δουλεύω

με το μυαλό μου

οπλοστάσιο

αποταμιεύοντας

υψηλές επιδόσεις.

Προγραμματισμένα αγοράζω

  • καταναλώνοντας το μεροκάματο –

ηλεκτρικές συσκευές

για συντροφιά.


Το δωμάτιο


Σ’ ένα δωμάτιο

ξαγρυπνώ

μ’ ένα ταβάνι μαύρο ουρανό

και τοίχους άδειους

να περιγράφουν

της διαδρομής μου

το κενό.

Σ’ ένα δωμάτιο

θρηνώ

με την πρώτη μου αγάπη

ταριχευμένη

για ντεκόρ

και τις παιδικές μου αναμνήσεις

βουτηγμένες

σε θολό νερό.

Σ’ ένα δωμάτιο

γερνώ

μ’ ένα όνομα

χαμένο

από καιρό

και με μια μάσκα σιδερένια

που τη φορώ τις νύχτες

κι εξορμώ.


Γυναικεία ενηλικίωση


Κοιμήσου κορίτσι μου

μέσα

στο θηλυκό σου δωμάτιο

εγκλωβισμένη

στην αγκαλιά

του τηλεοπτικού σου ονείρου.

Αύριο

θα ξυπνήσεις

γυναίκα

μέσα σε μια γυάλινη απόχη.

Καλλυντικά

θα σε σχηματίσουν

και διαφημίσεις

θα σε ορίσουν.

Έκτοτε

κάθε μέρα

θα ομορφαίνεις

μες στον καθρέφτη

του μυαλού σου

μα κάθε νύχτα

απελπισμένη

θα ψάχνεις

ψέμα

να κρεμαστείς.


Το τραγούδι


Το τραγούδι

είναι συντροφιά

όταν βρέχει μοναξιά

και δακρύζουν

τα θαμπά τα φώτα.

Το τραγούδι

είναι φυγή

στου ονείρου μου

την εμμονή.

Το τραγούδι

είναι τσιγάρο

που το πίνει

καθώς μου σβήνει το κερί

ο μεθυσμένος χάρος.


Η Μαριονέτα


Η Μαριονέτα

μένει στην οδό Φυλής

κι είναι με σπάγκο τυλιγμένη

για να κάνει κινήσεις ηδονής.

Η Μαριονέτα

είναι κουρντισμένη

να γεννιέται κάθε μέρα και να πεθαίνει

ανοιγοκλείνοντας ως το τέλος

σαν πληγή.

Η Μαριονέτα

σε μια ταυτότητα είναι δηλωμένη

και ξεπουλιέται

απ’ την ίδια τη ζωή

σ’ ένα υπόγειο φυλακισμένη.


Ερωμένη


Αφού αναγκαστικά αναπνέω

έναν κίτρινο αέρα,

ξενύχτης

σε μια πόλη

που, κρυμμένη κάτω από μια κουβέρτα

στον ύπνο της αργοπεθαίνει,

αναζητώ ερωμένη

σχεδόν αμαρτωλή

σαν μια πορνό ταινία

να μου προσφέρει

φτηνές νίκες

μικρής παράτασης ζωής.


Ευτυχία


Ευτυχία είναι

όταν ταξιδεύει

ο ήλιος

πάνω στο πρόσωπό σου

και το χαμόγελό σου

κολυμπάει

σε καταγάλανη θάλασσα,

όταν τα χείλη σου

προφέρουν τ’ όνομά μου

εκπέμποντας φως,

όταν υπάρχεις

σαν μια ατέλειωτη, ανοιχτή αγκαλιά.


Υγρό συρματόπλεγμα


Έκλαψε απόψε ο ουρανός

βουλιάζοντας

μεσ’ στα λασπωμένα βήματα

της φυγής σου

και ‘γίναν οι σταγόνες της βροχής

ένα υγρό συρματόπλεγμα

χωρισμού.


Καλοκαίρια


Καλοκαίρια περασμένα

απ’ τις σταγόνες του χρόνου

σκοτωμένα

κορμιά

που τα χαϊδεύει πια η μοναξιά

της θάλασσας.

Καλοκαίρια

λιωμένα παγωτά

έρημα χαμόγελα

παιδικά

ξαπλωμένα στην άμμο

ακίνητα λιάζονται

κάτω απ’ το κόκκινο φως

της ανατολής.

Καλοκαίρια

καταποντισμένα

στην ηρεμία

του βυθού

της μνήμης μου.


Έφηβη


Στα καλοκαίρια

των ονείρων μου

έφηβη

θα ’σαι πάντα

σαν ήλιος

λευκή

με μάτια βουτηγμένα

στο χρώμα

καταγάλανου ουρανού

και στόμα

κόκκινο τριαντάφυλλο

που μου προσφέρει

ατέλειωτα

αιμάτινα φιλιά.


Οδοκαθαριστές


Οι οδοκαθαριστές

ακροβατούν

στο ξημέρωμα

λίγο προτού εισβάλλει με δυνατά βήματα η μέρα,

ακριβώς τη στιγμή που αποχωρεί η νύχτα

σβήνοντας τ’ άστρα

και μαζεύοντας σε μια μεγάλη απόχη

τα όνειρα.

Σχεδόν μαγικά

εμφανίζονται τότε

σιωπηλές φιγούρες

της πρωινής ομίχλης

επιμελώς εξαφανίζοντας

τα ίχνη και τ’ αποτυπώματα

του σκοταδιού

των ανθρώπων.


Το παραμύθι της νύχτας


Έχω φίλους

κάτι σκιάχτρα

που μεσ’ στη νύχτα

είναι κρυμμένοι,

λευκά πουκάμισα

με σηκωμένα τα μανίκια.

Με φιγούρες μοιάζουν

του ονείρου

δραπέτες

απ’ τη φυλακή της μέρας.

Αλκοόλ και τσιγάρα

λιγοστεύουν το κορμί τους

κι είναι η λαλιά τους

βαριά λαϊκά

και τα βήματά τους

επικίνδυνα ζεϊμπέκικα.

Είναι όμως πολύ μικρό

το γοητευτικό τους παραμύθι,

κάτω από κόκκινα φώτα

θα αγκαλιαστούν με τον έρωτα

κάτω από μεθυσμένα αστέρια

θα συναντηθούν με το θάνατο.


Το τσιγάρο


Ένα τσιγάρο

μια ρουφηξιά

ένα αντικείμενο, μικρό δικό σου

για λησμονιά.


Ένα τσιγάρο

στη μοναξιά

καπνός, σκοτάδι

πόνος γλυκός σα μαχαιριά.


Ένα τσιγάρο

για να μου καίει τα σωθικά

μαύρο ταξίδι που το πίνω

για να πετάξω μακριά.


Ένα τσιγάρο

μια πυρκαγιά

πάλι πεθαίνω γυμνός και μόνος

στα ξανθά σου τα μαλλιά.


Ένα τσιγάρο

πικρό φαρμάκι για γιατρειά

τώρα που σβήνει ο έρωτάς μας

δάκρυ θαμπό μεσ’ στην καρδιά.


Ένα τσιγάρο

πληγή βαθιά

κλάμα βροχή

στου κεφαλιού μου την ερημιά.


Ένα τσιγάρο

απ’ τα χείλη που φιλάς

πράξη θανάτου στο κορμί σου

μια τελευταία υπογραφή φωτιάς.



Χαμόγελα φεγγάρια


Χαμόγελα φεγγάρια

ξεπροβάλλουν

πίσω από τα παραπλανητικά σύννεφά σου

φωτίζοντας

ολόκληρο

το νυχτερινό κορμί σου

καθώς βυθίζεται

πεινασμένο

σε μεταξωτά σεντόνια

ηδονής.


Μνήμη


Τα γυμνά κορμιά μας

έμειναν για πάντα αγκαλιασμένα

μισά μέσα στο χρώμα λουλουδιών

μισά έξω στη σκοτεινιά του χρόνου

σαν παγωμένη εικόνα

στην οθόνη

της μνήμης μου.


Αναπαράσταση


Το πρόσωπό σου

γυάλινο

τεθλασμένο από τη φαντασία

πολιορκεί τα μάτια μου

σαν όνειρο

τοποθετημένο

στ’ αμέτρητα σκηνικά

του ύπνου.

Τα λόγια σου

ηχούν ξανά

σε τούτη την αναπαράσταση

παλεύοντας

να πάρουν σχήμα

και να κυκλοφορήσουν

σαν αίμα

μεσ’ στις φλέβες.

Καίει όμως πάλι το φάσμα σου

τ’ απότομο φως

του πρωινού

κι απομένει

μόνο η ζεστασιά του κορμιού σου

σα κοιμισμένο πουλί

ανάμεσα στις σιωπηλές παλάμες

της μνήμης.


Παιδικός ύπνος

                                                                          Στο γιο μου Παναγιώτη


Γαλάζιο φως

αναδύεται

απ’ το πρόσωπό σου

σαν κοιμάσαι

και τα παιχνίδια σου

σε συντροφεύουν

σιωπηλά

μ’ ένα χαμόγελο καλοσύνης

στολίζοντάς σου τ’ όνειρα.

Άρωμα αθωότητας

μυρίζουν

τα ρουχαλάκια σου

δημιουργώντας

ένα νυχτερινό ολάνθιστο

κήπο της αγάπης

στο μικρό σου δωμάτιο.

Είναι ετούτος ο παιδικός σου ύπνος

που μου θυμίζει

λευκή ασβεστωμένη αυλή

και πρωινό Κυριακής.


Αντιασφυξιογόνος μάσκα


Φουγάρα εργοστασίων

ανθίζουν

τις νύχτες μου

και θάνατο μυρίζουν

τα όνειρά μου.

Αντιασφυξιογόνο μάσκα

φορά

το μέλλον μου

μεσ’ στο απόλυτο μαύρο

βουτηγμένο.


Ενωμένες φαντασίες


Τα όνειρά μας δυο λουλούδια

γέρνει το ’να πλάι στ’ άλλο

σαν ερωτικά τραγούδια

στων φωνών μας το σινιάλο.


Τα βλέμματά μας δυο αγκαλιές

στους καθρέφτες των ματιών μας

ματωμένες ξυραφιές

στο λευκό των σεντονιών μας.


Τα φιλιά μας δυο φωτιές

καίνε απόψε της νύχτας τα χείλη

χαραγμένες στο δέρμα στιγμές

στο σκοτάδι κατακόκκινοι ήλιοι.


Τα κορμιά μας δυο αμαρτίες

ενωμένες φαντασίες

παραδομένες ηδονές

στων χαδιών μας τις λαβές.


Συγγνώμη


Τα πάθη μου σαν σύρματα

στης σάρκας τα εγκλήματα

πλέκουν συρματοπλέγματα

στης ηδονής τα ψέματα.


Τα λάθη μου φαντάσματα

στου έρωτα τα χαλάσματα

αιματηρά συμπτώματα

σε όνειρα με πτώματα.


Συγγνώμη για τα πάθη μου

για όλα αυτά τα λάθη μου

το ξέρω σε αρνήθηκα

όμως εγώ νικήθηκα.



Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Ο καλλιτέχνης δεν είναι ο πιο ευαίσθητος άνθρωπος. Η αποστολή του είναι να εκφράζει τη ζωή με αισθητικό τρόπο.
Γιάννης Ζουγανέλης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS