118 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
22.06.2018
Ορφέας | Main Feed

Η αθέατη πλευρά της Σελήνης

Τάσος Π. Καραντής

Ο Κώστας Μαρδάς είναι ο γνωστός, σε όλους μας, δημοσιογράφος, όπου το, βασικό, αντικείμενό του, είναι το πολιτικό ρεπορτάζ. Βέβαια, μέσα σε τόσες δεκαετίες καριέρας, έχει υπηρετήσει κι άλλα είδη δημοσιογραφίας(π.χ. έχει κάνει εξαιρετικές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές μουσικές εκπομπές), κι έχει γράψει και σειρά βιβλίων(«Η Ελλάδα στα δίχτυα των Βάσεων», «Αλέξανδρος Παναγούλης – Πρόβες θανάτου», «Βάσεις, Αίμα και Πετρέλαιο», «17 + 1 ονόματα», «Προ – Ίμια Πολέμου» κ.ά.), έχει, δηλαδή, την ιδιότητα, και του συγγραφέα.
 Όσοι βλέπουμε πέρα από την εικόνα του, οποιουδήποτε, δημόσιου προσώπου, ξεχωρίζουμε, αμέσως, ότι, ο Κώστας Μαρδάς ανήκει στην παλιά εκείνη στόφα των καλών δημοσιογράφων, που, πέρα, από την έγκριτη κι ελεύθερη πένα τους, τους διακρίνει το ήθος κι η ευαισθησία, αφού γι’ αυτούς, η δημοσιογραφία είναι, ακόμα, λειτούργημα, κι όχι απλά επάγγελμα.
Αυτή η ευαισθησία κι η ανθρωπιά, μάλλον του περίσσευε, ξεχείλιζε δηλαδή, γι’ αυτό και του βγήκε και ποιητικά. Πρόσφατα κυκλοφόρησε, ο μοναδικός πολιτικός(αντιμνημονιακός) δίσκος των ημερών μας(«Πατρίδα δανεισμένη»), σε ποίηση του Κώστα Μαρδά και μουσική των Χρήστου Νικολόπουλου & Μιχάλη Τερζή, με ερμηνευτή τον Μανώλη Μητσιά. Αλλά, είχε προηγηθεί, το 2009, μια μεγάλη ποιητική συλλογή του – με τον τίτλο «Αθήνα με θολό ποτάμι» - όπου, ουσιαστικά, ήταν, μια ανθολογία ποιημάτων του, 30 χρόνων(!), χωρισμένοι σε 3 θεματικές και χρονικές ενότητες.


Γράφει, μεταξύ άλλων, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, που προλογίζει το ποιητικό βιβλίο του Κώστα Μαρδά(σελ. 9-10) :
«Ο Μαρδάς, είναι μια βρύση που στάζει αργά – αργά, για να σε βασανίσει. Ελάχιστοι στίχοι. Δουλεμένοι μέσα σε ποικίλα εργαστήρια, ώσπου να πάρουν την τελική μορφή τους. Σ’ αυτήν, όμως, την τελική μορφή, δεν χωράει τίποτ’ άλλο. Και ούτε κάτι περισσεύει. Τα πάντα, είναι ζυγιασμένα με τη ζυγαριά του χρυσικού, που δεν κάνει λάθη, δεν χαρίζει, δεν κλέβει …
Η ποίηση του Μαρδά πηγάζει από τα έγκατα ενός ανθρώπου, που θα τον έλεγα κυνικό, αν δεν έβλεπα, από τους στίχους πάντοτε, ότι είναι απελπισμένος …».   
Η πρώτη ενότητα(1977 - 2002) τιτλοφορείται : «Κυριακές Μοβ». Με μια φράση, θα έλεγα, ότι φωτογραφίζει και χαρτογραφεί την ελληνική κοινωνία ποιητικά. Κορυφαία, κατά τη γνώμη μου, τα : «Παρέλαση», «Κυριακές», «Αναχώρηση», «Αυτάρκεις», «Τραγούδια», και, το, συγκινητικό, «Μηχανάκι». Κι επειδή, ουκ εν τω πολλώ το ευ, λίγοι στίχοι, μας δίνουν το ρεζουμέ όλης της ενότητας :

 

Αυτάρκεις
Έχουμε λιμάνια
Έχουμε πλατάνια
Έχουμε σχολεία
Έχουμε πορνεία
Έχουμε παιδεία
Έχουμε αιδοία 
Έχουμε
αηδία.
 

 


Η δεύτερη ενότητα(2002 - 2007) τιτλοφορείται «Ατομική θεολογία». Ο τίτλος τα λέει όλα. Μεταφυσικές και κοινωνικοπολιτικές αναζητήσεις, αμφισβητήσεις κι ευαισθησίες, σμίγουν, μέσα από την ποίηση, κι οδηγούν στον Άνθρωπο. Θα μπορούσε να αποτελέσει – ειδικά με τα ποιήματα «Θεοπραξίες», «Θεολογίες» & «Θεοκρατία», - ένα ξεχωριστό βιβλίο, με τον τίτλο «Ποιητική κοινωνική θεολογία», και να διδάσκεται, στην Θεολογική Σχολή, τη οποία έχω τελειώσει, και, ξέρω πολύ καλά τι λέω …
Δυο, ολιγόστιχα, ποιήματα κι από εδώ :

Μετανάστες
Ιλλυριοί οικοδομές.
Παράδουλοι Χετταίοι.
Υδραυλικοί Σουμέριοι.
Κι αφέντες Αθηναίοι.
 
Φερέλπιδες
Με πόση αγάπη τα παιδιά
τα παραδίδουν στα σχολειά
πρωί – πρωί
οι στοργικές μητέρες!
Αυριανοί καθηγητές
μηχανικοί, γιατροί και δικηγόροι
κι επιφανείς ληστές.


Τρίτη ενότητα(2007 - 2008), οι «Επιγραμματικές δηλώσεις», «Κυματισμοί» & «Βλεφαρισμοί», όπως χωρίζονται. Αλλιώς, κατά εμέ, αποστάγματα, βιωμάτων, εμπειρίας, λαϊκής σοφίας, καλοσύνης κι ουμανισμού, με γλώσσα ποιητικά σκληρή, δηλαδή, αληθινή και ντόμπρα. Μερικά αφοπλιστικά και συγκλονιστικά δίστιχα :

Καλοσυνάτα σπίτια μας
μα μέσα κρύβουν μίση.

Διψάς για αίμα και οστά
Κακούργα Ιστορία.

Βογκάει το αίμα των φτωχών
μα οι πλούσιοι κοιμούνται.

Γλυκά ζηλεύει ο Χριστός
Πάθη του Παναγούλη.

Θρησκείες μου ναρκωτικές
στις φλέβες των ανθρώπων.

Τα κράτη ξεκοιλιάζονται
Κι εσύ θεέ καπνίζεις.

Πατρίδα μου, συνήθεια μου
σαν το πικρό τσιγάρο.

Θεέ που πας και μπλέκεσαι
μ’ Αρχές και Εξουσίες;

Είμαστε σοσιαλιστές
Και στην ψυχή φασίστες.

Το σώμα τους σε εκκλησίες
Μα η ψυχή πορνείο.

Δεσπότες, όπλα, τράπεζες
και σύστημα του κράτους.

Σαν μια γυναίκα γυμνωθεί
τα κράτη καταργούνται.

Ήταν ακραία όμορφη
γι’ αυτό και τη σκοτώσαν.

Αχ πατρίδα τιμημένη
Κι από ξένους γαμημένη. 

Και
τι είν’
ωρέ
ο θάνατος
μπρος
στην ασυμμετρία;

***

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Άστοχα πράγματα και κινδυνώδη, οι έπαινοι για των Ελλήνων τα ιδεώδη.
Κωνσταντίνος Καβάφης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

22/6/1973 Ανέβηκε στο θέατρο "Αθήναιον" η θεατρική παράσταση "Το Μεγάλο μας Τσίρκο" του Ιάκωβου Καμπανέλλη σε σκηνοθεσία Κώστα Καζάκου, με το ίδιο και τη Τζένη Καρέζη στους πρώτους ρόλους και το Νίκο Ξυλούρη στα τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου. Ένα έργο καταδίκη της χούντας, λίγο πριν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και την πτώση της
23/6/2005 Έφυγε από τη ζωή ο ποιητής Μανώλης Αναγνωστάκης

ΤΥΧΑΙΑ TAGS