125 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
18.06.2018
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Κατερίνα Κοφινά

Οικογένεια Γ. Π. | Μέρος 17ο

Η αθέατη πλευρά της Σελήνης

Κατερίνα Κοφινά

Μια μεγάλη οικογένεια. Ένα ολόκληρο σόι και πολλά ξαδέρφια σκιαγραφούν τον καμβά του βιβλίου. Είναι άνθρωποι με πάθη και ενοχές , που προσπαθούν να κάνουν την ζωή τους υποφερτή. Είναι τα πιόνια στην μεγάλη σκακιέρα της ζωής και συνήθως είναι οι χαμένοι. Μέσα από τους αδύναμους αυτούς ήρωες και το αδιέξοδο της ζωής τους έρχεται στην επιφάνεια  όλη η βρωμιά που κρύβεται κάτω από το πέπλο της φαινομενικά καλής οικογένειας.
Κατερίνα Π. Κοφινά

 ΦΛΕΒΑΡΗΣ


Η θάλασσα είχε φορέσει ένα γκρίζο φουστάνι  και ο ουρανός από ψηλά το άσπρο του πέπλο. Δεν φυσούσε καθόλου και έτσι το χιόνι έπεφτε πάνω από την πόλη και είχε βάψει τις ταράτσες των σπιτιών λευκές. Τα δέντρα στο δάσος έμεναν ασάλευτα  και μέσα στα φυλλώματα τους κάποια πουλιά προσπαθούσαν να ζεσταθούν  στις φωλιές τους. Ήταν το κρύο πρωινό μιας Κυριακής και ο Μηνάς ήταν μόνος σε μια μεριά του χιονισμένου δάσους. Κάπνιζε καθώς το χιόνι έπεφτε πάνω στα μαλλιά του. Την ίδια ώρα η Ελισάβετ ξυπνούσε στην αγκαλιά του Σπύρου. Άνοιξε τα μάτια της και τον κοίταξε που ανέπνεε δίπλα της. Τον φίλησε απαλά στα χείλη.
-Ξύπνησες μωρό μου;- Της είπε εκείνος γλυκά.
-Ναι. Πάω να φτιάξω καφέ. Κοιμήσου εσύ.-
-Τι ώρα είναι;-
-Οχτώ.-
-Πρέπει να πεταχτώ ως το ξενοδοχείο μου.-
-Όχι , σε παρακαλώ; Θέλω να μείνεις εδώ όλη την ημέρα. Να την περάσουμε στο κρεβάτι.- Του είπε εκείνη με παράπονο.
-Και θα μείνω. Αλλά έχω εκεί τα πουλόβερ μου  και με το χιόνι έξω θα χρειαστώ ζεστά ρούχα. Σε μισή ώρα θα είμαι πίσω στην αγκαλιά σου.- Της είπε και την φίλησε στο στόμα.
-Να πιούμε πρώτα τον καφέ μας και μετά φεύγεις.- Τον μάλωσε εκείνη.
-Και βέβαια αγάπη μου.-
Στις εννιά ο Σπύρος μπήκε στο αμάξι του για να πάει στο ξενοδοχείο. Η Ελισάβετ του κούνησε το χέρι από το παράθυρο. Ο Μηνάς παρακολούθησε όλη την σκηνή λίγο πιο μακριά. Μόλις το αυτοκίνητο του Σπύρου απομακρύνθηκε , χτύπησε το κουδούνι στο σπίτι της ξαδέλφης του. Το πρόσωπο του ήταν συμπαγή σαν πέτρα. Η Ελισάβετ νομίζοντας πως ο Σπύρος είχε ξεχάσει κάτι είπε  καθώς ερχόταν μέσα από το σπίτι και ανοίγοντας την πόρτα.
-Ξέχασες κάτι μωρό μου;- Και ξαφνικά  είδε μπροστά της τον Μηνά. Κοντοστάθηκε.
-Καλημέρα ξάδερφε. Πως και τόσο πρωί από το σπίτι μου;- Του είπε αμήχανα.
-Δεν θα μου πεις να περάσω μέσα;-
-Μα…..Ναι….Πέρασε. Με αυτό το κρύο που έχει έξω.- Του απάντησε δήθεν ανάλαφρα εκείνη. Ο Μηνάς πέρασε στο καθιστικό. Έβγαλε το παλτό του  και τα γάντια και κάθισε σε μια καρέκλα.
-Να βάλω καφέ να πιούμε;- Τον ρώτησε εκείνη. Ο Μηνάς βλέποντας δυο κούπες άδειες πάνω  στο τραπεζάκι της απάντησε.
-Μα νομίζω πως εσύ έχεις πιει και με παρέα όπως φαίνεται. Αλήθεια τόσο πρωί με ποιόν έπινες καφέ;- Την ειρωνεύτηκε εκείνος.
-Δεν καταλαβαίνω ξάδερφε. Μου κάνεις έλεγχο στο ίδιο μου το σπίτι;- Του απάντησε ενοχλημένη.
-Γιατί μου έκρυψες πως βγαίνεις με άλλο άντρα και πως έχεις χωρίσει με τον Παύλο;-
-Δε νομίζω πως σε ενδιαφέρει κάτι τέτοιο.- Του απάντησε και άναψε τσιγάρο.
-Γιατί δεν μου το είπες.- Φώναξε δυνατά εκείνος ,  την άρπαξε από τους ώμους και την ταρακούνησε με δύναμη. Το τσιγάρο έφυγε  από τα χείλη της Ελισάβετ. Είχε καταλάβει πως ο Μηνάς ήταν σε έξαλλη κατάσταση και αυτό σίγουρα την φόβισε πολύ. Προσπάθησε να ξεφύγει από τα χέρια του , αλλά εκείνος την χαστούκισε με δύναμη, σχίζοντας το κάτω χείλος της. Η Ελισάβετ έτρεξε να κρυφτεί μέσα στο μπάνιο. Δεν πρόλαβε. Ο Μηνάς την έπιασε ξανά και την χτύπησε πιο δυνατά αυτή την φορά. Ουρλιάζοντας η Ελισάβετ τον χτύπησε στο πρόσωπο. Ο Μηνάς της τράβηξε με δύναμη την μπλούζα που φορούσε σχίζοντας την.
-Βρώμα. Μόνο εμένα έχεις σε απόσταση. Πηγαίνεις με όλους  , αλλά ποτέ με εμένα. Τώρα θα δεις με ποιόν έχεις να κάνεις.- Της είπε γεμάτος θυμό και την χαστούκισε ξανά.
-Είσαι τρελός. Τρελός. Θα έπρεπε να το είχα καταλάβει. Άφησε με. Τι πας να κάνεις;-
-Αυτό για το οποίο περίμενα τόσα χρόνια.-
-Θα με βιάσεις; Αυτό θέλεις; Τι θα καταφέρεις με αυτό; Τι σου λείπει επιτέλους;-
-Εσύ. Εσύ μου λείπεις Ελισάβετ. Αλλά τι ξέρεις εσύ από μοναξιά; Θα μπορούσαμε να γίνουμε ευτυχισμένοι. Και τώρα την δική μου ευτυχία την παίρνει κάποιος ξένος.- Της απάντησε και ξεκούμπωσε το παντελόνι του με το ένα χέρι , ενώ με το άλλο κρατούσε την Ελισάβετ από το λαιμό. Η Ελισάβετ συνέχιζε να ουρλιάζει και να τον χτυπά όπου έβρισκε με  τα χέρια της. Ο Μηνάς την έσφιξε περισσότερο στο λαιμό και παραλίγο να χάσει τις αισθήσεις της. Ο Μηνάς κόλλησε τα χείλη του στα δικά της  και κατέβασε το παντελόνι της. Δεν πρόλαβε να κάνει κάτι άλλο. Δυο δυνατά χέρια τον άρπαξαν και τον πέταξαν με δύναμη στον απέναντι τοίχο. Με δυο γροθιές ο Σπύρος τον άφησε αναίσθητο και του έβαλε χειροπέδες. Μετά έτρεξε κοντά στην Ελισάβετ που έκλαιγε με λυγμούς στο πάτωμα του μπάνιου.
-Αγάπη μου; Αγάπη μου ηρέμησε. Εδώ είμαι. Μα τι έγινε;- Της είπε όλο αγωνία και την σήκωσε από κάτω. Την πήγε στο καναπέ την έβαλε να καθίσει  και σκούπισε με μια πετσέτα τα αίματα στο πρόσωπο της. Ο Μηνάς άρχισε να συνέρχεται. Ο Σπύρος πήγε κοντά του και με το πιστόλι και τον σημάδεψε.
-Ποιος είσαι εσύ; Πως μπήκες στο σπίτι; Ελισάβετ τι έγινε σήμερα εδώ;-
-Σπύρο……Σε παρακαλώ μη τον σημαδεύεις……….Είναι ο Μηνάς…….-
-Ποιος Μηνάς Ελισάβετ; Δηλαδή τον γνωρίζεις; -
-Είναι …… ξάδερφος μου.- Του είπε εκείνη και ο Σπύρος τα έχασε.


Την ίδια ώρα η Έλενα ξυπνούσε στο κρεβάτι της Γιώτας. Από το παράθυρο είδε το χιόνι να πέφτει. Ανάσανε με ικανοποίηση. Λάτρευε το χιόνι. Ο Ιάσωνας είχε φύγει από την προηγούμενη ημέρα για την Αθήνα και θα γυρνούσε εκείνη την ημέρα  νωρίς το βράδυ. Ο γιος της ο Νίκος ήταν στο σπίτι της μητέρας της από την Παρασκευή το μεσημέρι. Αισθανόταν υπέροχα που θα έμενε στο κρεβάτι με τη Γιώτα. Γύρισε και την αγκάλιασε με το βλέμμα της. Την φίλησε στα χείλη. Η Γιώτα με κλειστά τα μάτια της είπε.
-Σ’ αγαπώ.-
-Και εγώ μωρό μου.- Της απάντησε η Έλενα και άρχισε να την χαϊδεύει. Η Γιώτα την φίλησε και έκαναν έρωτα. Έξω από το σπίτι το χιόνι έπεφτε απαλά. Όλη η πλάση φορούσε το λευκό της αγνότητας. Η πόλη όμως ξυπνούσε μέσα στη βρωμιά. Τη δυσωδία που έβγαζαν τα ανθρώπινα μυαλά όταν πραγματοποιούσαν τα θέλω τους. Ο Σωτήρης ήταν θαμμένος βαθιά στο υγρό χώμα. Η Σοφία έκανε έρωτα με τον Παύλο και ο Μηνάς ήταν όρθιος με τα χέρια του περασμένα σε χειροπέδες. Κάπου εκεί κοντά ο δολοφόνος γελούσε σαρδόνια. Και παρέμενε άπιαστος.

Ο Σπύρος κοιτούσε το Μηνά. Η Ελισάβετ είχε ανάψει τσιγάρο και έτρεμε ολόκληρη. Ο Σπύρος δε μπορούσε  να καταλάβει τίποτα. Την σιωπή έσπασε η Ελισάβετ.
-Το ξέρω πως ότι και να πω δεν θα με δικαιολογήσει στα μάτια σου Σπύρο. Απλά δεν περίμενα να φτάσουν ως εδώ τα πράγματα. Ο Μηνάς είναι ξάδερφος μου. Πριν από ένα χρόνο μου αποκάλυψε πως ήταν ερωτευμένος μαζί μου. Όταν το έμαθα δεν ήθελα να τον ξαναδώ. Μου είχε φανεί πολύ άσχημο αυτό. Για μένα είναι οικογένεια ο Μηνάς. Πως θα μπορούσα να τον δω ερωτικά; Μετά προσπάθησα και του εξήγησα πως αυτός ο έρωτας δεν θα είχε ποτέ αντίκρισμα. Πίστεψα πως το είχε καταλάβει. Η μάλλον ήθελα να το πιστέψω. Η σημερινή απόπειρα βιασμού ανέτρεψε τα πάντα. Αυτή  είναι όλη η ιστορία. Φαίνεται πως με παρακολουθούσε. Μόλις έφυγες για το ξενοδοχείο σου μου χτύπησε το κουδούνι. Τον πέρασα στο σπίτι. Τι άλλο να έκανα; Ξάδερφος μου είναι και όχι κάποιος ξένος. Είχε και κρύο………..- Του είπε και άρχισε να κλαίει. Ο Σπύρος την αγκάλιασε και την φίλησε. Σηκώθηκε όρθιος και πήγε στον Μηνά. Τον έβαλε να καθίσει σε μια καρέκλα.
-Καταλαβαίνεις πως αυτό που έγινε πριν λίγο είναι απόπειρα βιασμού. Την χτύπησες και από πάνω. Δεν με ενδιαφέρει αν είσαι ξάδερφος. Για μένα είσαι ένας κακοποιός. Ένας αλήτης βιαστής και μα το θεό θα σε κλείσω μέσα για τα καλά.- Του είπε ψυχρά. Ο Μηνάς τον κοίταξε στα μάτια.
-Κάνε ότι θέλεις. Νομίζεις πως θα σε φοβηθώ επειδή είσαι μπάτσος;  Όλοι ίδιοι είσαστε. Γουρούνια. Ψοφάτε για εξουσία.-
-Σκασμός κάθαρμα , που θα μου κάνεις κύριγμα.-
-Μπράβο ξαδέλφη. Πάντα το έλεγα. Ξέρεις να διαλέγεις συντρόφους.- Απάντησε ο Μηνάς κοιτάζοντας την Ελισάβετ. Ο Σπύρος τον χαστούκισε με δύναμη. Η Ελισάβετ του είπε να σταματήσει. Την εκνεύριζε η βία. Ο Σπύρος πήρε τον διοικητή στο τηλέφωνο.
-Τι έγινε Σπύρο; Δεν κοιμάσαι εσύ; Κυριακή είναι σήμερα.-
-Συγνώμη που σας  απασχολώ  , αλλά έχω πιάσει έναν επίδοξο βιαστή και του έχω περάσει χειροπέδες.-
-Πως τα καταφέρνεις και τους ξετρυπώνεις εντύπωση μου κάνει. Πήγαινε τον στο τμήμα. Αύριο θα του απαγγελθούν οι κατηγορίες. Και Σπύρο;-
-Ναι;-
-Χαλάρωσε λιγάκι.-
-Μακάρι να μπορούσα. Βλέπετε ο βιαστής είναι ανιψιός του αγαπημένου σας γιατρού Μάρκου Αυγερινόπουλου και προσπάθησε να βιάσει την ξαδέλφη του την  Ελισάβετ Σωτηρίου.- Του είπε ατάραχος ο Σπύρος.
-Τι έκανε λέει; Ντύνομαι αμέσως. Κατεβαίνω στο τμήμα. Θα τα πούμε εκεί. – Απάντησε γρήγορα εκείνος και έκλεισε το τηλέφωνο.
-Τώρα θα το μάθουν όλοι. Σπύρο δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό.- Είπε λυπημένα η Ελισάβετ.
-Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Δεν θα κρύψω μια παραβατική πράξη επειδή εσύ φοβάσαι την μικρή κοινωνία της πόλης.-
-Ήταν θολωμένος.-
-Θα ήθελα πολύ να σε πιστέψω μωρό μου , αλλά εσύ δεν ξέρεις την  ανθρώπινη φύση. Την ψυχολογία του κάθε  θύτη και μέχρι που μπορεί να φτάσει κανείς για να πραγματοποιήσει τις βρώμικες πράξεις του. Ήσουν τυχερή  που έφτασα την κατάλληλη στιγμή. Ο  ξάδερφος σου από εδώ , θα σε είχε βιάσει και μετά θα είχε κουμπώσει το παντελόνι του. Θα έφευγε σφυρίζοντας καθώς θα έφτιαχνε τα μαλλιά του , σαν κύριος. Μη μου λες εμένα πως απλά θόλωσε. Ήξερε πολύ καλά τι πήγαινε να κάνει. Αλλά δεν πρόλαβε.- Της είπε και τον έσυρε έξω από το σπίτι. Η Ελισάβετ κοίταξε στα μάτια τον Μηνά. Τον λυπόταν. Τίποτα άλλο δεν μπορούσε να νιώσει , εκείνη τη στιγμή. Τον λυπόταν. Άρχισε να κλαίει ξανά και θυμήθηκε αυτό που είχε πει ο Στέφανος. Το κακό δε θα σταματούσε , μέχρι να καταστρέψει την οικογένεια τους.

Την επόμενη μέρα όλοι στην οικογένεια είχαν μάθει για το συμβάν. Η Ελισάβετ κλείστηκε στο σπίτι της και δε δεχόταν κανένα. Ένιωθε μεγάλη ντροπή. Ο Σπύρος της τηλεφωνούσε συνέχεια και εκείνη του είπε να μην την ενοχλήσει , μέχρι να ηρεμήσει μόνη της. Έκλεισε και το μαγαζί και είπε του πατέρα της να βάλει μια ανακοίνωση , πως θα έμενε κλειστό λόγω ασθένειας. Ο Μηνάς μεταφέρθηκε στην Αθήνα και η Ελισάβετ έδωσε κατάθεση για το όλο συμβάν. Του απαγγέλθηκαν οι κατηγορίες και προφυλακίστηκε μέχρι να γίνει το δικαστήριο. Η Ελισάβετ όμως εξακολουθούσε να τα βάζει με τον εαυτό της. Την είχε πληγώσει το γεγονός πως ένα μέλος της οικογένειας της μπήκε φυλακή από δικό της φταίξιμο. Μέσα της πονούσε πολύ. Πιο πολύ όμως την πείραζε η συμπεριφορά του Μηνά. Αυτός ήταν που έλεγε πως την αγαπούσε; Πως ήταν ερωτευμένος μαζί της; Αυτή η αγάπη έγινε μίσος, ζήλια.

Λίγες ημέρες μετά το περιστατικό ο αστυνομικός διοικητής της πόλης ήταν στο γραφείο του μαζί με τον Σπύρο.
-Αυτό δεν το περίμενα. Μα να προσπαθήσει να βιάσει την ξαδέλφη του; Ανήκουστο.-
Είπε εκείνος στον Μάντεκα.
-Εμένα δε μου προκαλεί έκπληξη. Η ανθρώπινη φύση είναι γεμάτη από τέτοιες βρωμιές. Η Ελισάβετ είναι ένα καλόβουλο πλάσμα και νομίζει πως έτσι είναι και οι άλλοι.-
-Κοίτα. Δεν μπορούσε να προβλέψει αυτή την πράξη του ξαδέρφου της. Εκείνος  απ’ ότι μου είπες ήταν από μικρός ερωτευμένος μαζί της. Η Ελισάβετ τον έβαλε στη θέση του όταν το έμαθε. Πίστευε πως εκείνος θα το ξεπερνούσε.-
-Ναι αλλά δε το ξεπέρασε. Ίσα –ίσα που μέσα του φούντωσε η ζήλια , το πάθος για το ανεκπλήρωτο και τελικά ο θυμός , το μίσος. Και καταλήξαμε εδώ. Αυτό που της καταλογίζω είναι πως αυτό το μυστικό το κράτησε για τον εαυτό της. Έπρεπε  να το αναφέρει στην οικογένεια της. Να το έλεγε στην οικογένεια του ξαδέρφου της. Έτσι θα είχαν αποφευχθεί πολλά. Θα  είχε απομακρυνθεί από τους συγγενείς.-
-Βλέπω ότι ενδιαφέρεσαι για εκείνη την κοπέλα. Ακόμα δεν κατάλαβα πως βρέθηκες σπίτι της , την πιο κρίσιμη στιγμή.- Τον ρώτησε και τον κοίταξε πονηρά ο διοικητής. Ο Σπύρος άναψε τσιγάρο και απάντησε κοφτά.
-Είχα δώσει ραντεβού μαζί της την συγκεκριμένη ώρα. Είχα μάθει το επίθετο του χαμένου γιου του Ρέικο. Η Ελισάβετ γνωρίζει όλη την πόλη. Μπορούσε να με βοηθήσει.-
-Ακόμα και τις Κυριακές δουλεύεις εσύ; Θα έπρεπε να ξεκουράζεσαι που και που. Τελικά τον βρήκες αυτό τον δεύτερο γιο;-
-Και βέβαια.-
-Λοιπόν;-
-Είναι ο πρώην σύντροφος της Ελισάβετ.- Απάντησε ο Σπύρος με το τσιγάρο κολλημένο στα χείλη του.
-Είσαι σίγουρος;- ρώτησε ο διοικητής.
-Απόλυτα. Ονομάζεται Παύλος Πράτης και είναι καθηγητής στο Λύκειο της Πόλης.-
-Και τι θα κάνεις τώρα;-
-Καθυστέρησα με την υπόθεση του βιασμού. Είχα κανονίσει να του μιλήσω αυτή την εβδομάδα.-
-Σπύρο πιστεύεις πως είναι ο δολοφόνος; -
-Το θεωρώ πιθανό. Υπάρχει πάντα η περίπτωση να κάνω λάθος η ακόμα να βαδίζω σε λάθος μονοπάτι. Δεν είμαι ο πανέξυπνος  ο ντέντεκτιβ. Αυτός ο Άγγλος; Πως τον λένε να δεις;-
-Ο Σέρλοκ Χόλμς.  Απίθανο μυαλό.-
-Ναι αυτός. Κάποτε είχα διαβάσει μια περιπέτεια του. Δεν είχε κάνει ούτε ένα λάθος. Σκέτη φαντασία. Μα αν υπήρχε στ’ αλήθεια ένα τέτοιο μυαλό στην εγκληματολογία δεν θα κυκλοφορούσε δολοφόνος στο δρόμο. Όλους θα τους είχε χώσει μέσα. Εγώ λοιπόν που είμαι απλός αστυνόμος του εγκληματολογικού κάνω λάθη και σίγουρα δεν θα μπορέσω να πιάσω τον δολοφόνο από την μάρκα τσιγάρων  που καπνίζει. Δεν αναγνωρίζω τα είδη του καπνού βλέπεις. Ο φόνος για το μόνο που είμαι σίγουρος, είναι,  πως έγινε για τα λεφτά. Ο μόνος που είχε συμφέρον για να τον σκοτώσει είναι ο Παύλος. Και αυτό με κάθε επιφύλαξη. Στην πορεία ίσως προκύψει κάτι άλλο.- Του απάντησε εκείνος και έφυγε από το γραφείο του.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας η Ελισάβετ καθόταν στο κρεβάτι του σπιτιού της και δίπλα της είχε την Λώρα. Η γάτα είχε κουλουριαστεί επάνω στα πόδια της και κοιμόταν. Η Ελισάβετ την χάιδευε με αγάπη. Η Λώρα ήταν η μόνη συντροφιά που δεχόταν εκείνες τις μέρες μετά την απόπειρα βιασμού που δέχτηκε από τον Μηνά. Ο Σπύρος την είχε αφήσει να ηρεμίσει και δεν την ενοχλούσε. Εκείνη απλά ντρεπόταν να τον δει. Θεωρούσε τον εαυτό της υπεύθυνο , για ότι είχε γίνει με τον ξάδερφο της. Εκείνη την ώρα χτύπησε το κουδούνι του σπιτιού. Η Ελισάβετ κοίταξε από το μάτι της πόρτας. Ήταν ο Στέφανος. Του άνοιξε αμέσως και έπεσε με κλάματα στην αγκαλιά του. Εκείνος έκλεισε την πόρτα πίσω του κρατώντας την Ελισάβετ. Μαζί πήγαν στο καθιστικό και ξάπλωσαν στον καναπέ.
-Έλα τώρα κορίτσι μου; Πάει πια. Όλα τέλειωσαν. Θα δεις που θα φτιάξουν τα πράγματα από δω και πέρα. Έλα! Έτσι μπράβο. Σκούπισε τα μάτια σου και φτιάξε καφέ. Δεν έχω πιει ούτε ένα σήμερα.- Της είπε χαρούμενα. Η Ελισάβετ σηκώθηκε και μπήκε στη κουζίνα. Έβαλε νερό  στην καφετιέρα , πρόσθεσε καφέ και ετοίμασε δυο κούπες. Τις πήγε στο καθιστικό και κάθισε δίπλα στον Στέφανο.
-Νιώθω πολύ καλύτερα που είσαι εδώ μωρό μου.- Του είπε.
-Ευτυχώς γιατί πάμε να τρελαθούμε όλοι μας με αυτή τη συμπεριφορά σου. Δηλαδή αυτός ο μαλάκας έφταιγε και εσύ κλείστηκες μέσα; Μη τρελαθούμε.- Είπε ο Στέφανος και άναψε τσιγάρο.
-Δεν είναι αυτό. Νιώθω όμως τύψεις. Εγώ φταίω που φτάσαμε ως εδώ. Ήταν βλακεία από τη μεριά μου να μην αναφέρω στην οικογένεια την ερωτική εξομολόγηση του Μηνά.-
-Το είπες σε εμένα Ελισάβετ.-
-Δεν είναι το ίδιο. Αλλιώς θα το έβλεπαν οι γονείς μου και οι θείοι. Θα του ξέκοβαν κάθε επικοινωνία μαζί μου.-
-Ότι έγινε-έγινε αγάπη μου. Το δικό σου  είναι πταίσμα μπροστά στο φόνο που διέπραξα η δεν διέπραξα εγώ , και στο ολίσθημα της Σοφίας προς την ακολασία.-
-Αυτό που φοβάμαι τώρα είναι μη γίνει γνωστή η σχέση της Γιώτας με την Έλενα.-
Ο Στέφανος γέλασε τρανταχτά.
-Αυτό το είχα τελείως ξεχάσει αγάπη μου. Γούστο θα είχε.-
-Πως και γελάς με όλα όσα μας έχουν συμβεί;-
-Μη μου πεις τώρα πως είναι σοβαρό ο δεσμός των δυο γυναικών; Έτσι το θεωρείς εσύ;-
-Και πως θα πρέπει να το εκλάβω;-
-Ελισάβετ μου ηρέμισε. Υπάρχουν χειρότερες πράξεις  στον κόσμο από το σμίξιμο δυο όμορφων γυναικών. Άλλωστε τι κάνουν; Η μάλλον τι μπορούν να κάνουν;-
-Για να καταλάβω. Το εγκρίνεις;-
-Γιατί  εσύ όχι;-
-Κοίτα με πειράζει. Αλλά προσπαθώ να μη το σκέφτομαι.-
-Τώρα γιατί κουβεντιάζουμε για αυτές; Αυτές δεν έχουν καμιά σχέση με το φόνο του Σωτήρη , τις ερωτικές ατασθαλίες της Σοφίας και τον παραλίγο βιασμό σου από τον Μηνά. Όλοι εμείς είμαστε βρώμικοι. Εσύ , εγώ , η Σοφία. Και θέλεις να σου πω το γιατί; Γιατί αγάπη μου φοράμε την μάσκα του σωστού και καλού , τίμιου ανθρώπου , αλλά βαθιά  μέσα μας κρύβαμε τα μυστικά από τον ίδιο μας τον εαυτό. Εκείνες ερωτεύθηκαν και μας το είπαν. Ήταν αληθινό. Δεν είχαν να κρύψουν τίποτα. Αυτή είναι η διαφορά μας.-
-Δεν ξέρω αν μπορώ να το δω έτσι όπως εσύ. Είσαι πολύ φιλελεύθερος στις σκέψεις και τις πράξεις σου.-
-Και για να αλλάξουμε τοπίο πως εκείνος ο αστυνομικός  ήρθε την κατάλληλη στιγμή;- Την ρώτησε πονηρά. Η Ελισάβετ άναψε τσιγάρο.
-Ελπίζω να μη μου κρύβεις κάτι;-
-Μα δε σου έχω κρύψει τίποτα και ποτέ. Είμαστε μαζί με τον Σπύρο. Τον αγαπώ. Εκείνο το πρωινό ξυπνήσαμε μαζί. Έφυγε για λίγο να πάει στο ξενοδοχείο του. Τότε ήταν που  ήρθε ο Μηνάς. Τα υπόλοιπα τα γνωρίζεις.-
-Και πότε πρόλαβες και τα έκανες όλα αυτά; Με τον αστυνόμο εννοώ.-
-Τον αγάπησα με την πρώτη ματιά.-
-Και εκείνος;-
-Έτσι λέει. Τι να σου πω. Ο Σπύρος είναι δύσκολος άνθρωπος αλλά ότι πει είναι συμβόλαιο.-
-Χαίρομαι για σένα. Αλλά με μπάτσο βρε κορίτσι μου;-
-Του εγκληματολογικού είναι Στέφανε.-
-Μπάτσος είναι , ας είναι και του κατηχητικού. Αν όμως σ’ αρέσει εμάς μας είναι αρκετός. Οι άλλοι το ξέρουν;-
-Μόνο στη Γιώτα το είπα και φαντάζομαι εκείνη θα το είπε στην Έλενα.-
-Πότε θα το ανακοινώσεις στην οικογένεια; Δεν είναι μυστικό ξέρεις;-
-Να το πεις εσύ και σήμερα μάλιστα-
-Και γιατί εγώ;-
-Γιατί δεν έχω το κουράγιο να τους αντιμετωπίσω , αν έχουν αρνητική γνώμη για το δεσμό.-
-Πολύ καλά. Δε θα σου χαλάσω το χατίρι. Αυτό όμως για το οποίο ήρθα σήμερα εδώ  είναι για να σε πάρω και να πάμε στους γονείς σου. Και από αύριο θα πας στο μαγαζί και θα δουλέψεις. Ξεπέρασε το γεγονός. Δεν μπορείς να γυρίσεις το χρόνο πίσω και να αποτρέψεις  τον Μηνά. Ντύσου λοιπόν για να πάμε στο πατρικό σου.-  Της απάντησε ο Στέφανος και η Ελισάβετ έκανε ότι της είπε. Λίγη ώρα μετά οι δυο τους έμπαιναν στο σπίτι των γονιών της.


Λίγες μέρες μετά ο αστυνόμος Σπύρος Μάντεκας κάπνιζε έξω από το Λύκειο της πόλης. Η ώρα ήταν μια και μισή το μεσημέρι. Περίμενε τον Παύλο να βγει από το σχολείο. Η Ελισάβετ του είχε δείξει μια φωτογραφία και έτσι  μόλις εκείνος έκανε την εμφάνιση του ο Σπύρος τον πλησίασε.
-Ο κύριος Παύλος Πράτης;-
-Ο ίδιος. Ποιος είστε παρακαλώ; - Ο Σπύρος έβγαλε την ταυτότητα του.
-Αστυνόμος Σπύρος Μάντεκας. Θα ήθελα να μιλήσουμε κύριε Πράτη.-
-Μα για ποιο θέμα; Μόλις πήγαινα  στο σπίτι μου. –
-Κύριε Πράτη είναι σοβαρό αυτό που έχω να σας πω.-
-Πολύ καλά. Που θέλετε………-
-Θα ήθελα με το αμάξι σας να με ακολουθήσετε ως το τμήμα. Μια κουβέντα θα κάνουμε.- Του απάντησε ευγενικά ο Σπύρος και ο Παύλος έκανε ότι του είπε. Λίγη ώρα καθόντουσαν στο γραφείο του Μάντεκα.
-Δε σας καταλαβαίνω κύριε αστυνόμε. Τι δουλειά θα μπορούσα να έχω εγώ με την αστυνομία; Έχω ζήσει μια τίμια ζωή.-
-Κύριε Πράτη δεν αμφιβάλλω και δεν θα σας είχα ενοχλήσει αν δεν μάθαινα το παρελθόν σας. Το αληθινό παρελθόν.-
-Το αληθινό μου παρελθόν; Μπορείτε σας παρακαλώ να γίνεται πιο συγκεκριμένος;-
-Φυσικά. Κύριε Πράτη τι ξέρετε για τους γονείς σας;-
-Πως ήταν δυο πολύ καλοί άνθρωποι. Δε μου χάλασαν ποτέ το χατίρι. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τους σκεπάζει.-
-Έχουν πεθάνει;-
-Ναι. Πριν λίγα χρόνια. Πρώτα ο πατέρας από καρκίνο του αίματος και δυο χρόνια μετά η μητέρα από καρδιακή προσβολή. Δεν καταλαβαίνω γιατί ενδιαφέρουν αυτά την αστυνομία.-
-Είσαστε μοναχογιός;-
-Ναι. Που το ξέρετε;-
-Εγώ ξέρω πολλά κύριε Πράτη. Αυτή είναι η δουλειά μου. Και τώρα θα έρθω σε αυτό που με έκανε να σας πλησιάσω.- Ο Παύλος τον κοιτούσε με απορία.
-Κύριε Πράτη , σας είπαν ποτέ οι γονείς σας πως είσαστε υιοθετημένος;-
-Τι είπατε……..με είχαν υιοθετήσει; Δεν……..όχι. Μα πως θα μπορούσα να το ήξερα; Δεν το πιστεύω.-
-Δεν το ξέρατε;-
-Τι λέτε τώρα; Αυτό είναι πολύ σοβαρό. Παίζουν με τέτοια ζητήματα; Πέφτω από τα σύννεφα. Και εσείς πως το μάθατε;-
-Κύριε Πράτη έχετε έναν αδερφό από την μεριά των φυσικών σας γονιών.-
-Ορίστε; Ποιος είναι; Αυτό είναι ευχάριστο γεγονός. Δεν είχα ποτέ μου αδέρφια και μου λείπουν.-
-Τον αδερφό σας τον ξέρατε , αλλά δεν γνωρίζατε πως είσαστε αδέρφια.-
-Μα αφού σας είπα πως ως τώρα δεν ήξερα πως είχα αδερφό η ότι ήμουν υιοθετημένος. Πως μου λέτε………-
-Ο αδερφός σας ήταν ο Σωτήρης. Ο άντρας της Λίνας , που δολοφονήθηκε.- Τώρα τον θυμηθήκατε; - Συνέχισε ο Σπύρος ψυχρά.
-Θεέ μου………Μα τότε;………..Τον Σωτήρη τον σκότωσε ο Στέφανος και ……… εκείνος είναι πρώτος ξάδερφος της Ελισάβετ.- Είπε τραυλίζοντας εκείνος.
-Η Ελισάβετ ήταν πρώην σύντροφος σας κύριε Πράτη;-
-Ναι. Ήμασταν δυο χρόνια μαζί ,αλλά εκείνη διέλυσε τον δεσμό μας. Μου είπε πως δεν με αγαπούσε. Τι σημασία έχουν τώρα όλα αυτά;-
-Το βράδυ του φόνου κύριε Πράτη θυμάστε που ήσασταν;-
-Όχι βέβαια;  Μετά από τόσους μήνες; Δηλαδή εννοείτε. Για μισό λεπτό. Με θεωρείτε ύποπτο; Ακόμα και αν γνώριζα πως ήταν αδερφός μου γιατί να τον σκότωνα;-
-Και όμως. Είχατε έναν και πολύ ισχυρό λόγο. Η περιουσία που θα κληρονομήσετε από τον πατέρα σας είναι τεράστια. Βλέπετε είχατε την τύχη να έχετε τον εφοπλιστή Αλέκο Ρέικο για γονιό σας. Τα λεφτά κύριε Πράτη είναι ο καλύτερος λόγος για ένα έγκλημα. Και βέβαια θα σας παρακαλέσω ότι είπαμε σήμερα να μείνει σε αυτό το γραφείο. Δεν θα πείτε τίποτα σε κανένα. Μου το υπόσχεστε;- Τον ρώτησε ο Σπύρος και ο Παύλος του έγνεψε καταφατικά , με ένα θολό βλέμμα. Είχε καταρρεύσει στην καρέκλα του από το βάρος των αποκαλύψεων.

Την ίδια ώρα στο σπίτι του γιατρού Μάρκου Αυγερινόπουλου ο Στέφανος  η Αγγελική και ο Γιώργος , το αγόρι του Στέφανου είχαν δεχτεί την πρόσκληση για φαγητό που τους είχε κάνει η Βούλα. Ο Μάρκος καθόταν στη βάση του τραπεζιού. Στα δεξιά του είχε τη γυναίκα του και αριστερά του την Αγγελική. Δίπλα στην Αγγελική καθόταν ο Γιώργος  και απέναντι του δίπλα στη Βούλα ο Στέφανος. Ήταν η πρώτη φορά που ο Μάρκος δεχόταν στο σπίτι του τον Γιώργο. Υπήρχε μια αμηχανία από την μεριά του Γιώργου , αλλά και ο Στέφανος είχε αγχωθεί πολύ. Ωστόσο ο Μάρκος έδειχνε πολύ άνετος. Έτρωγε με όρεξη και είχε κέφι για κουβέντα. Η Βούλα κάποια στιγμή τον διέκοψε λέγοντας.
-Μίλησα με την Ελισάβετ σήμερα. Την πήρα στο κινητό της. Ευτυχώς είναι καλά. Το κοριτσάκι μου. Τι ήταν αυτό που έπαθε; Γιατί όλα αυτά να τα περάσει η οικογένεια μας;-
-Ποιος να το περίμενε από τον Μηνά; Εγώ ακόμα να καταλάβω πως και την ερωτεύτηκε. Μα γίνονται αυτά τα πράγματα; Η Ελισάβετ τον περνούσε εφτά  χρόνια και όταν εκείνος ήταν μικρός  μόνο πάνες που δεν του άλλαζε. Δηλαδή τόσο πολύ έχουμε γίνει ζώα; Το είδος μας πρέπει να εξαφανιστεί. Και έφτασε ο Μηνάς στο να τη βιάσει; Τι ακόμα θα ακούσουμε;- Απάντησε στη Βούλα ο Μάρκος. Ο Γιώργος ήπιε λίγο από το κρασί του. Ο Στέφανος σκούπισε τα χείλη του με μια πετσέτα.
-Μπαμπά αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στο φόνο του Σωτήρη. Αν δε βρεθεί ο δολοφόνος θα πεθάνω με το στίγμα του φονιά.-
-Γιατί η Σοφία; Αυτό είναι το χειρότερο απ’ όλα. Ζει με τον Παύλο τώρα. Δεν της καίγεται καρφί.- Πετάχτηκε λέγοντας νευριασμένη η Αγγελική.
-Και μέσα σε όλη αυτή την παραφροσύνη , στον πανικό , κάποιες μπορούν και ερωτεύονται. Η Ελισάβετ μας  αγαπά τον αστυνόμο Μάντεκα. Το περιμένατε αυτό;- Είπε γελώντας ο Στέφανος.
-Η γνώμη μου για εκείνον είναι η καλύτερη από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισα.- είπε ο Μάρκος , βάζοντας μια μπουκιά στο στόμα του.
-Ναι. Θα συμφωνήσω σε αυτό. Είναι και ένας πολύ γοητευτικός άντρας.- Απάντησε η Βούλα.
-Λιγόλογος , μετρημένος , σοβαρός. Μου δίνει την εντύπωση του καθαρόαιμου αρσενικού. Αυτό που έψαχνε πάντα η Ελισάβετ.- Συνέχισε η Αγγελική.

Την ίδια ώρα  στο σπίτι της Αθηνάς και του Κώστα η Ελισάβετ έτρωγε μαζί τους το μεσημεριανό της. Εκείνοι έδειχναν νευρικοί. Το συμβάν με την επίθεση του Μηνά τους είχε τρομοκρατήσει. Και περισσότερο τους πείραζε το γεγονός , ότι η Ελισάβετ δεν τους είχε πει ποτέ , για αυτά που αισθανόταν ο ξάδερφος της. Πίστευαν πως αν το ήξεραν θα μπορούσαν να αποτρέψουν τα σχέδια του. Η Ελισάβετ έτρωγε σιωπηλή.  Η μητέρα της την ρώτησε αδιάφορα.
-Μου φαίνεται πως ήθελε λίγο αλάτι ακόμα το φαγητό. Τι λες και εσύ Ελισάβετ μου;-
-Μαμά γιατί δε με ρωτάς στα ίσια; Το ξέρω πως ανησυχείς αλλά είμαι καλά. Πέρασα κάτι πολύ επώδυνο. Δε θα μείνω σε αυτό. Θα το ξεπεράσω.-
-Κορίτσι μου, μάνα σου είμαι. Όλη την ημέρα εσένα έχω στο μυαλό μου.-
-Μεγάλωσα πια.-
-Ναι , αλλά οι κίνδυνοι παραμένουν ίδιοι. Ακόμα δε μπορώ να καταλάβω γιατί μου έκρυψες τα αισθήματα του ξαδέρφου σου.-
-Τα έχουμε ξαναπεί μαμά. Δεν σκέφτηκα πως όλα αυτά τα αισθήματα θα έβγαζαν από μέσα του μια απάνθρωπη συμπεριφορά. Δε μου πέρασε από το μυαλό πως  ο Μηνάς θα μου έκανε κακό. Ακόμα και τώρα αδυνατώ να το πιστέψω.-
-Τελικά όμως σου έκανε. Το καταλαβαίνεις πως αν δεν ήταν εκεί αυτός ο αστυνομικός θα σε είχε βιάσει; Αυτό που με τρομοκρατεί είναι πως το κακό αντί να το ψάχνουμε έξω , αυτό είναι ήδη μέσα στο σπίτι μας. Και τώρα που το έφερε η κουβέντα , ο Στέφανος μας είπε πως κάτι τρέχει με εσένα και αυτόν τον αστυνομικό.-
-Λοιπόν; Μπαμπά , μαμά , έχω δεσμό με τον κύριο αστυνόμο. Και πριν μιλήσετε , θα σας κάνω γνωστό , ότι είμαι πολύ ερωτευμένη μαζί του. Τώρα ρωτήστε με ότι θέλετε.- Η Αθηνά σκούπισε τα χείλη της σε μια πετσέτα και ο Κώστας άναψε τσιγάρο.
-Δεν έχετε απορίες; Δε θα μου πείτε τη γνώμη σας;-
-Είσαι μεγάλη γυναίκα πια. Ο αστυνόμος δείχνει πολύ μετρημένος. Χαμηλών τόνων και λιγομίλητος. Για χάρη του χώρισες τον Παύλο;- Είπε η Αθηνά.
-Μαμά με τον Παύλο είχε αρχίσει να παγώνει η σχέση μας πολύ πριν να έρθει σε αυτή την πόλη ο Σπύρος.-
-Κάνει ένα πολύ δύσκολο και επικύνδηνο επάγγελμα. Θα το αντέξεις αυτό κοντά του;- Την ρώτησε ο πατέρας της.
-Μαζί του μπορώ να αντέξω τα πάντα μπαμπά.-
-Εκείνος τι λέει; Είναι τόσο ερωτευμένος , όσο εσύ;- Ρώτησε ξανά η Αθηνά.
-Ο Σπύρος δεν δείχνει εύκολα τα αισθήματα. Δεν είναι καλός στα όμορφα μεγάλα λόγια. Δείχνει την αγάπη του με πράξεις.-
-Και τι ξέρουμε για αυτόν; Από πού κρατά η σκούφια του; Έχει αδέρφια; Ποιοι είναι οι γονείς του; Σου έχει μιλήσει καθόλου;- Συνέχισε η Αθηνά.
-Όχι μαμά μου. Δεν έτυχε να μιλήσουμε ποτέ για το οικογενειακό του περιβάλλον. –
-Δεν τον έχεις ρωτήσει;-
-Δεν το θεώρησα απαραίτητο. Δεν με ενδιαφέρει.-
-Και αν κρύβει κάτι Ελισάβετ μου;- Διέκοψε την κουβέντα των δυο γυναικών λέγοντας ο Κώστας.
-Όλοι μας δεν κρύβουμε μυστικά μπαμπά; Μέσα σε ένα χρόνο σε αυτή την οικογένεια , σε αυτό το σόι , αποκαλύφτηκαν  τόσα και τόσα. Θα έχει και αυτός τα δικά του. Λογικό είναι. Δε με αφορούν όμως. Μου φτάνει που με αγαπά.-
-Δεν μου αρέσει αγάπη μου να ανακατεύομαι στα προσωπικά σου , αλλά δεν θα ήταν κακό να του άνοιγες μια τέτοια συζήτηση. Να δούμε τι θα σου πει.- Συνέχισε ο πατέρας της. Η Ελισάβετ ήπιε όλο το νερό από το ποτήρι της. Σκέφτηκε πως ήταν αλήθεια. Δεν ήξερε τίποτα για τον αγαπημένο της. Δεν την είχε απασχολήσει στο παρελθόν , και ίσως να μην ήταν τόσο άσχημο να μάθαινε κάτι προσωπικό του. Οι γονείς της είχαν δίκιο τελικά. Έτσι όταν το βράδυ της ίδιας μέρας εκείνος πήγε στο σπίτι της , η Ελισάβετ προσπάθησε να φέρει την κουβέντα εκεί που ήθελε.  Ο Σπύρος όμως την πρόλαβε. Της ανέφερε την κουβέντα που είχε με τον Παύλο.
-Δηλαδή ο Παύλος είναι ο χαμένος αδερφός του Σωτήρη; Ο υιοθετημένος γιος του Ρέικο;- Του είπε ξαφνιασμένη εκείνη.
-Ναι Ελισάβετ και ήμουν σίγουρος πως ο δολοφόνος του Σωτήρη  ήταν  κάπου στην οικογένεια η λίγο έξω από αυτήν.  Σε καμία περίπτωση όμως δεν ήταν ο Στέφανος. Αλλά περίμενα πως τον είχα ανακαλύψει στο πρόσωπο του Παύλου. Όταν όμως τον είδα πείστηκα πως δεν ήταν εκείνος. Κάτι είναι μπροστά στα μάτια μου , και δε το βλέπω. Κάτι υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Κάτι που δεν έχω σκεφτεί ακόμα. Κάτι που δεν έχω ταιριάξει στο παζλ της ανθρώπινης ψυχολογίας. Αλλά τι; Είμαι ακόμα σε λάθος δρόμο.-
-Αυτό πιστεύω και εγώ. Ο Παύλος δεν θα μπορούσε να σκοτώσει τον Σωτήρη ούτε για όλο το χρυσάφι του κόσμου. Δεν το έχει στο αίμα του. Είναι καθαρός άνθρωπος. Δεν είναι σαν μερικές –μερικές ονόματα δεν θέλω να πω. Έχουν δει εμένα τα μάτια μου; Σαν την ψεύτρα την γυναίκα του ξαδέρφου μου , που μας έπαιζε θέατρο , όλα αυτά τα χρόνια και μάλιστα πίσω από την πλάτη μας.- Του είπε νευριασμένη εκείνη.
-Σε ποια αναφέρεσαι; -
-Δεν θέλω να πω το όνομα της Σπύρο. Ταράζομαι και μόνο που το προφέρω.-
-Αν είναι να μπω στην οικογένεια θα πρέπει να ξέρω κάποια γεγονότα .- Της απάντησε εκείνος και την φίλησε. Η Ελισάβετ του χαμογέλασε.
-Ας είναι. Για την Σοφία μιλάω. Την γυναίκα του ξαδέρφου μου του Βασίλη.-
-Α! Ναι. Την θυμάμαι καλά. Μου είχε κάνει εντύπωση τότε που πήγα να τους μιλήσω για τον φόνο , η επιμονή της.-
-Δηλαδή;-
-Δε το έδειχνε καθαρά , αλλά υπονοούσε πως ο Στέφανος είχε σκοτώσει τον Σωτήρη.-
-Α! Την μικρή βρώμα. Ώστε έτσι ε;-
-Ο άντρας της είχε θυμώσει πολύ. Εκείνος πίστευε στην αθωότητα του Στέφανου.-
-Δε μου τα είχες πει αυτά Σπύρο. Η Σοφία είναι ένα άλυτο μυστήριο για την οικογένεια. Μάθαμε πως είχε εραστή. Τον Γιάννη , έναν πολύ καλό φίλο , ενός άλλου μου ξαδέρφου. Του Ιάσωνα. Και σα να μην έφτανε αυτό τώρα τελευταία τα έμπλεξε με τον Παύλο. Σου είχα μιλήσει για αυτόν από την νύχτα εκείνη που γίναμε ζευγάρι , εμείς οι δυο. Με τον Παύλο περάσαμε δυο χρόνια μαζί. Και ξαφνικά αυτή η οχιά τα φτιάχνει μαζί του. Η οικογένεια έκανε συμβούλιο και ο θείος ο Μάρκος , ανέλαβε να το πει στον Βασίλη. Εκείνος την έδιωξε από το σπίτι και αυτή πήγε αμέσως και θρονιάστηκε στο διαμέρισμα του Παύλου. Φυσικά ο Βασίλης έχει ξεκινήσει τις διαδικασίες για να βγει το διαζύγιο.- Ο Σπύρος δεν άκουγε τα λόγια της Ελισάβετ. Κοιτούσε έξω από το παράθυρο του σαλονιού. Το τσιγάρο είχε κολλήσει στα χείλη του και η μορφή της Αρετής του έγνεφε να πάει κοντά της. Ο Σπύρος άφησε την Ελισάβετ μόνη στον καναπέ και πήγε προς το παράθυρο. Το άνοιξε και  η Αρετή μπήκε στο σπίτι. Την πήρε στην αγκαλιά του και την φίλησε. Η Ελισάβετ εξακολουθούσε να του μιλά. Η Αρετή φίλησε τον Σπύρο στο μέτωπο του που είχε ιδρώσει και μετά χάθηκε από την αγκαλιά του. Με το τσιγάρο ακόμα κολλημένο στα χείλη ο Σπύρος είπε στην Ελισάβετ.
-Έπρεπε να το είχα καταλάβει. Τώρα είναι όλα ξεκάθαρα.-
Η Ελισάβετ τον κοίταξε με απορία. Έξω από το σπίτι ένας δυνατός αέρας έκανε άνω κάτω την θάλασσα και γέμισε τα νερά της με αφρισμένα κύματα. 



 

Το βιβλίο αυτό είναι  εξαιρετικά αφιερωμένο στην μνήμη των παππούδων μου Αποστόλη  Φήμη και  Γιώργο  Κοφινά. Στην μνήμη του πατέρα μου Παναγιώτη Γεωργίου Κοφινά. Ελπίζω να είσαστε περήφανοι για μένα. Μεγάλωσα με τις δικές σας αξίες. Σας χρωστώ τα πάντα.
Στις υπέροχες φίλες μου που μου δίνουν την  αγάπη και την συμπαράσταση τους όλα αυτά τα χρόνια. Στις: Αγγελική Σοφρά, Έλλη Κορού, Έφη Μερκούρη, Νατάσα Μπερή. Η φιλία σας ήταν πάντα κοντά μου τις ώρες που δεν μπορούσα να δω στο σκοτάδι. 
Στην Χρύσα. Εσύ ήσουν η κινητήρια δύναμη που με ώθησε να γράψω. Ένα μόνο ευχαριστώ δεν θα μπορούσε να με καλύψει. Να είσαι πάντα καλά.
Στις φίλες μου Ελισάβετ Σπανού, Ελένη Μουτζούρη, Νικολέτα Πισκοπάνη,  Χαρά Μονιού, Έρη Μαυράκη. Στην φίλη συντηρήτρια έργων τέχνης Ελισάβετ Τζουμουσλή και στον μαρμαροτεχνίτη Νότη Γιανουλάτο. Όπως και σε  όλους τους εργαζόμενους στο μουσείο της Σαλαμίνας. Σας ευχαριστώ παιδιά για την αγάπη σας.    
Στον κολλητό μου φίλο και παλιό σημαθητή Παναγιώτη Βελτανισιάν που η βοήθεια και η καλή του γνώμη με στηρίζει πάντα και στην αγαπημένη μου φίλη Δήμητρα Λαλάγκα.         
Στις φίλες μου αρχαιολόγους: Τριανταφυλλιά  Κάτουλα, Όλγα Παπαχρήστου, Μαρία Παπακωνσταντίνου, Σοφία Ζύρμπα, Μάχη Καπετανοπούλου, Εύη Μικρομάστορα.
Στον φίλο αρχαιολόγο Αντρέα Μήλιο και σε, όλους τους τεχνίτες της ανασκαφικής ομάδας του 2007-2008 που έγινε στην οδό Ολύμπου στη Σαλαμίνα.  Βασίλη Τζιβάκο, Κώστα Μιχάλαρο  Τάκη Σιγάλα , Δημήτρη Κοτζιά  και ιδιαίτερα στον Βαγγέλη Τσιλιβίγκο.  
Στον ξάδερφο μου Παναγιώτη Παπασωτηρίου  για την πολύτιμη αγάπη του και στον φίλο μου Αντρέα Αυγέρη για την υπομονή του και την δυνατή του φιλία. 
Ειδικά στην φίλη μου Δήμητρα Σκούφου που πιστεύει σε εμένα. 
Στον αδερφό μου Γιώργο Κοφινά που είναι πάντα δίπλα μου και μου χαρίζει την αγάπη του. Χωρίς αυτή τίποτα δεν έχει αξία.
Στην νύφη μου Άντζελα που με βοηθά  με την καλή της γνώμη και την
ενεργητικότητα της στις διορθώσεις των βιβλίων μου.
Στην Τούφα, την Λώρα, την Φοίβη, τον Μάξιμο, τον Νίο,  και τον Όσκαρ.  Τις αγαπημένες μου γατούλες που με συντροφεύουν με την αγάπη τους. 
Στον θεό και τους αγίους που πάντα με βοηθάνε σε δύσκολους καιρούς.

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Υπερτερεί συντριπτικώς ο πόλεμος.
Γιώργος Σεφέρης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

18/6/1939 Γεννήθηκε ο ηθοποιός και τραγουδιστής Γιώργος Μαρίνος
19/6/1951 Πέθανε ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός
19/6/1970 Γεννήθηκε ο τραγουδιστής Αντώνης Ρέμος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS