79 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
20.09.2018
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Τάσος Π. Καραντής

ΕΚΡΗΓΝΥΟΜΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Η αθέατη πλευρά της Σελήνης

Τάσος Π. Καραντής

«Κάθε μέρα μου στέλνουν δεκάδες βιβλία με ποιήματα. Ο καθένας παίρνει ένα κομμάτι χαράς κι ένα μολύβι και γράφει. Και μετά, πάει σ’ ένα τυπογράφο, πληρώνει και βγάζει ένα βιβλίο. “Είμαι ποιητής” λέει! Και αυτόν θαυμάζεται. Κι αν τύχει και πάει η κουβέντα στην Παπαγιαννοπούλου και στο Δυο πόρτες έχει η ζωή κουνάει το κεφάλι του απαξιωτικά κι αποφαίνεται : “Η Ευτυχία είναι στιχουργός”. Δηλαδή, δεύτερο, παρακατιανό, “είδος”. Ενώ  αυτός που τύπωσε μια πλακετίτσα με  είκοσι “ποιήματα”, είναι … ποιητής!
Θυμάμαι έναν τέτοιο τύπο. Ερχόταν στο καφενείο, και, κάθε τόσο, μου έφερνε να διαβάσω ποιήματά του, σε συλλογές, που έβγαζε ο ίδιος. Τελείως ατάλαντος. Δήλωνε, όμως, “ποιητής”! Μπορεί να είχε και καρτ βιζίτ, που το γράφανε. Κάποτε, άκουσε ένα τραγούδι μου, που φαίνεται ότι του άρεσε ιδιαίτερα. Και με … παρασημοφόρησε! Μου είπε, με έκπληξη : “Μα, εσύ είσαι ποιητής!”. Δηλαδή, ό,τι και ο ίδιος, περίπου. Περίπου, όμως. Και πάντως χαμηλότερος!»(σελ. 44).
Αυτά γράφει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, στο βιβλίο του «Τα τραγούδια γράφουν την ιστορία τους»(εκδ. ΙΑΝΟΣ/2006), και, νομίζω, πως έχει δίκιο. Αλλά, το διάβασα, μετά, αφού είχα τυπώσει 4(!) ποιητικές συλλογές(«Εκρηγνυόμενα όνειρα»/εκδ. ΙΩΛΚΟΣ – 1998, «Εξαγνισμός»/ εκδ. ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ  - 2005, «Αστική γεωγραφία»/εκδ. ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ – 2006 & «Υπήκοοι»/ εκδ. ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ - 2008) …
Όμως, μην δικαιολογούμαι, πολύ πριν γράψω και τυπώσω, είχα διαβάσει την Κατερίνα Γώγου(«Ιδιώνυμο»/ εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ - 1980) : «Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ/ είναι μη γίνω “ποιητής” … Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλιωσε/ για να με χρησιμοποιήσει … Μη μάθω μέτρο και τεχνική/ και κλειστώ μέσα σ’ αυτά/ για να με τραγουδήσουν / Μη με πιάσουν στην κούραση/ παπάδες κι ακαδημαϊκοί/ και πουστέψω … ». Αλλά, βλέπετε, η ανθρώπινη – κι ακόμα περισσότερο, η νεανική -  ματαιοδοξία, έχει μεγάλη δύναμη!
Γράφω, από έφηβος, ποιήματα, εργαζόμουνα, και, κάποια στιγμή, τα τύπωσα. Είμαι ποιητής; Όχι! Θα χρησιμοποιήσω το ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη( «Ποιήματα», εκδ. ΚΕΔΡΟΣ / 1988, ΣΕΛ. 134) :
«Ο ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΠΟΙΗΤΗΣ
Δεν έχω γράψει ποιήματα
μέσα σε κρότους
μέσα σε κρότους
κύλησε η ζωή μου

Τη μιαν μέρα έτρεμα
την άλλην ανατρίχιαζα
μέσα στο φόβο
μέσα στο φόβο
πέρασε η ζωή μου

Δεν έχω γράψει ποιήματα
δεν έχω γράψει ποιήματα
μόνο σταυρούς
σε μνήματα
καρφώνω»
 Ποιητής δεν δηλώνεσαι, αναγνωρίζεσαι, όχι από το σινάφι και τους δημοσιογράφους του, ούτε από τα βραβεία, αλλά από το Λαό! Κι όμως, αναγνωρίζω, τόσους «ανώνυμους ποιητές», κάθε τόσο, και παρουσιάζω τις συλλογές τους στον «ΟΡΦΕΑ», γιατί, διακρίνω, ότι ζουν και ποιητικά …
Εγώ, για τον εαυτό μου μιλάω … δεν είμαι ποιητής, ποιήματα έγραφα κάποτε, για να μπορούσα να αντέξω, να υπάρχω και να επικοινωνώ. Έχω, πια, μπει στα καλούπια μου, είμαι παντρεμένος, έχω οικογένεια με 3 παιδιά, αλλά, η πνευματική περιπέτεια, ξεπερνάει κάθε κλισέ!
Τέσσερις ποιητικές συλλογές λοιπόν, και μια συμμετοχή σε ανθολογία(«Ανθολογία νέων Σαλαμινίων ποιητών», εκδ. ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ/ 1999), σύνολο 84 τυπωμένα ποιήματα, από το 1998 ως το 2008. Τι κρατάω από όλα αυτά, αν θα έκανα, σήμερα, μια ανθολογία; 15! Κι ίσως είναι και πολλά! Ο Μίλτος Σαχτούρης, είχε κάψει βιβλία του, κι είχε αποκηρύξει ποιήματά του, το ίδιο κι ο Καβάφης.
Ειλικρινά, δεν ξέρω αν τα αποκηρύσσω ή τα παραμερίζω, ή τα αφήνω παγωμένα στο τότε(μου) που γράφτηκαν. Πάντως κράτησα, από 3 αντίτυπα, απ’ το κάθε βιβλίο, για τα 3 παιδιά μου, για να με γνωρίσουν, και τα υπόλοιπα βιβλία πήγαν στην ανακύκλωση, για να είναι ωφέλιμα.
Αυτά τα 15 – και πάλι με επιφύλαξη – δημοσιεύω εδώ, κλείνοντας το κεφάλαιο έντυπη ποιητική συλλογή.
Προσωπικά, σήμερα(2012), που γράφω αυτό το σημείωμα, έχω κλείσει και το κεφάλαιο ποίηση. Όμως, το 2006 – μετά τη γέννηση του πρώτου μου παιδιού, του γιου μου - για έναν ολόκληρο χρόνο, έγραφα, καθημερινά κι ασταμάτητα, εκατοντάδες ποιήματα, βρισκόμουν σε ένα, πραγματικά, εγκεφαλικό κρεσέντο. Ίσως αυτά, του συρταριού, που θα ακολουθήσουν, και θα δημοσιευτούν στον «ΟΡΦΕΑ», να είναι κάπως καλύτερα, εσείς θα το κρίνετε…

 «ΕΚΡΗΓΝΥΟΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ»(1998)
Τηλεφωνικό όνειρο
Το όνειρο
πέρασε
τρίζοντας
μέσα απ’ το σύρμα.
Επισκέφτηκε
το νεκρό μυαλό μου,
ένας τεχνητός
 σπινθήρας
στο
απόλυτο σκοτάδι,
μια ώρα πριν.
Μια ώρα μετά
τα μάτια
τρεμόπαιξαν
άνοιξαν
τεντώθηκαν
αφήνοντας
 πίσω
έναν ακόμη
μικρό – θάνατο.
Το τηλέφωνο
ούρλιαξε.
Πάνω του
γυμνό
πρόστυχο
χόρευε
το όνειρο. 

 

«ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΝΕΩΝ ΣΑΛΑΜΙΝΙΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ»(1999)
Χέρια
Χέρια
αγαπημένα
ορίζοντές μου.

Παλάμες
παρενθέσεις
που κλείνουν
μέσα τους
την ύπαρξή μου.

Δάχτυλα
μικροί τόποι
που ερωτεύτηκα
ψηλάφησα
και γεύτηκα
με πάθος.

Χέρια
χάδια
σάρκα
που αγάπησα
και
φίλησα,
ακριβό βελούδο.

Χέρια
όνειρα
ταξίδι
σ’ ένα
γλυκό άπειρο.
 

 

«ΕΞΑΓΝΙΣΜΟΣ»(2005)

Εξαγνισμός

Σ’ ένα όνειρο λευκό
θα κλειστώ
μόνος
γυμνός
ν’ ακουμπήσω τη λύπη μου
να φύγουν
οι σκέψεις
οι φωνές
οι σκιές
να χυθεί το βρόμικο αίμα
μόνο τα δάκρυα να μείνουν
να καθαρίσει
η σάρκα
να γίνει διάφανη.
 

 

 Καυτή φλέβα

Αργά
τη νύχτα
εισέβαλε
το όνειρο
μέσα μου.
Εικόνες παλιές
τσαλακωμένες
πήραν ζωή
κι άρχισαν
να κινούνται
απειλητικά.
Τότε
ήρθε η φωνή σου
και με τράβηξε
στο φως.
Το όνειρο
σκορπίστηκε
σε χιλιάδες
μαύρα πουλιά
που χάθηκαν
στην άβυσσο.
Στο ξύπνημα
απέμεινες εσύ
πλάι μου
και μια καυτή φλέβα
ένοχη δίοδος
στα βάθη
του κεφαλιού μου.

 

 Απόγνωση

Λύγισα
φωνάζουν
τα σωθικά μου.
Χάθηκα
σε μια θάλασσα
από πρόσωπα
με μάτια πέτρινα
και κόκκινα δόντια.
Έγινα
ένα με το σκοτάδι.
Σταγόνες νύχτας
σκέπασαν
το κορμί μου,
έτσι που απόμεινα
ένα μοναχικό κομμάτι νύχτας.
Τα συντρίμμια μου
περιφέρω
στους άδειους δρόμους
της πόλης.

 

Πρωινό τέλος

Το ξημέρωμα
όταν κομματιάζεται
το σκοτάδι
χωρίζουν τα κορμιά
κι οι αγκαλιές
πεθαίνουν.
Σβήνει
η λατρεία της σάρκας
κι απομένει
η ομορφιά
φυλακισμένη
στο όνειρο.

 

 «ΑΣΤΙΚΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ»(2006)

Πρωινό ξύπνημα

Κάθε νύχτα
προσμένουμε
σαν άγγελο
τον ύπνο.
Και το πρωί
όταν γκρεμίζεται
το όνειρο
στο στόμα της μέρας
ξυπνάμε
κρατώντας
το κεφάλι μας
στα χέρια.
Ψάχνουμε
με αγωνία
το πρόσωπο
που ’χει μετακινηθεί
το χαμόγελο
που ’χει πέσει
στο κρεβάτι
να τα φορέσουμε
βιαστικά
σα μάσκα
να βγούμε στο πλήθος
ανώνυμοι.

 

Φοβάμαι

Βρέχει πάλι στ’ όνειρο
και μουσκεύονται
οι παλιές φωτογραφίες
και φοβάμαι
μη σβήσει η μορφή σου
τ’ όνομά σου
η ημερομηνία.
Και τόσο νερό πια
που ποτίζει
τους κήπους στον ύπνο μου
φοβάμαι
μήπως αρχίσει ν’ ανθίζει
ο θάνατος
γιατί αυτή η βροχή
λειώνει τα χρόνια
τα λιγοστεύει.
Φοβάμαι λοιπόν
έτσι όπως ανοίγει
ο μαύρος
βαριά συννεφιασμένος
ουρανός
και βαθιά μέσα του
τρεμοφέγγει
ένας αδυνατισμένος χλομός ήλιος.
Το ξέρω
μόνοι
θα πεθάνουμε
σαν άστρα
αφού κάνουμε
την τελευταία μας έκρηξη
θα βραδιάσουμε
παγώνοντας.
 

 

 Ονειρική αναβάπτιση

Κάποτε
θα κρυφτώ
για πάντα
μέσα στο όνειρο.
Δεν θα επιστρέψω ξανά
εδώ
στον κόσμο σας,
αλλά
σπάζοντας τις διαστάσεις
θα αφεθώ ολοκληρωτικά
στη σαγήνη
του κόκκινου.
Εκεί
απ’ τις πράξεις μου
θα ονομαστώ
Άνθρωπος πάλι
και τα μάτια μου
θα γεννήσουν
ένα νέο ουρανό
που κάθε νύχτα
θα αυτοπυρπολείται ηδονικά
κι ελπιδοφόρα.

 

 

 «ΥΠΗΚΟΟΙ»(2008)

Η ζωή μας

Χτισμένοι
ο ένας πάνω στον άλλον
προσπαθούμε
ν’ ανέβουμε
όλο και ψηλότερα,
να ξύσουμε
τον ουρανό!
Όμως η κορυφή
είναι μια αυταπάτη
και τα όνειρά μας
εργοστασιακά.
Κι έτσι
η ζωή μας
που ’ναι κιόλας και μικρή
κυλάει γρήγορα
από κουτάκι σε κουτάκι.
Μόνο τα ονόματα
αλλάζουνε,
το ’να το λέμε διαμέρισμα
και τ’ άλλο φέρετρο.
 

 

Πρωταγωνιστής

Κλειδωμένο ουρανό
απ’ το μπαλκόνι μου
αντικρίζω
και το φεγγάρι
τραυματισμένο
στα όνειρά μου
αιμορραγεί.
Μαύρος ήλιος
απ’ το κρεβάτι μου
ανατέλλει
και σκουριασμένες αλυσίδες
μου τυλίγουν το κορμί.
Θάλασσα τοξική
το δάπεδό μου
πλημμυρίζει
κι απελπισμένα ψάρια
στο δωμάτιό μου
αυτοκτονούν.
Ναυάγια τρομακτικά
εισβάλλουν
απ’ το παράθυρό μου
κι οι πένθιμες κουρτίνες μου
κυματίζουν
στο νεκροταφείο ετούτο
το παγερό.
Θεάματα κολασμένα
απ’ τους καθρέφτες μου
ξεπηδούν
κι ανελέητα το μυαλό μου
λοβοτομούν.
Και δε λέει αυτή η ταινία
να τελειώσει
απ’ τη μια μέρα στην άλλη
μεταπηδά
αρχινώντας
κάθε πρωί
ξανά.
Και να ’μαι
εγώ
ο επιτυχημένος της
πρωταγωνιστής
σε μια τετράγωνη βιτρίνα
περιχαρής.

 

 

 Απώλειες
 
Ας το παραδεχτούμε.
Χάσαμε τον εαυτό μας
κι απομείναμε
υπόδουλες σκιές.
Κόπηκαν οι λέξεις μας
στα δύο
κι αιμορραγούμε
απ’ το στόμα.
Κόλλησε το όνειρο
στο μυαλό μας,
μεσ’ στη λάσπη
μιας χημικής βροχής.
Πέσαμε στα γόνατα
γιατί δεν μάθαμε φαίνεται ακόμα
να ζούμε εικονικά.
Φιμωθήκαμε μ’ ένα χαμόγελο
και κλαίμε στα κρυφά
μη τυχόν και μας καταγράψουν
οι κάμερες.
Εξόριστοι είμαστε
από τη μνήμη μας
σε κατάσταση αφασίας
κι εγκωμιάζουμε
τη σήψη που μας κυβερνά
χαζεύοντας μ’ ένα τηλεκοντρόλ στο χέρι.

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Όταν αγαπάς η μισή αγάπη είναι φόβος για το χαμό της αγάπης, η άλλη μισή είναι μίσος για τη σκλαβιά της αγάπης, όλη η αγάπη είναι πόνος που λείπει η αγάπη.Που ’ναι η χαρά της αγάπης; Που ’ναι η αγάπη;
Γιάννης Ρίτσος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

20/9/1971 Πέθανε στην Αθήνα ο νομπελίστας ποιητής Γεώργιος Σεφέρης (Γεώργιος Σεφεριάδης)