98 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
22.10.2018
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Κατερίνα Κοφινά

Οικογένεια Γ. Π. | Μέρος 16ο

Η αθέατη πλευρά της Σελήνης

Κατερίνα Κοφινά

Μια μεγάλη οικογένεια. Ένα ολόκληρο σόι και πολλά ξαδέρφια σκιαγραφούν τον καμβά του βιβλίου. Είναι άνθρωποι με πάθη και ενοχές , που προσπαθούν να κάνουν την ζωή τους υποφερτή. Είναι τα πιόνια στην μεγάλη σκακιέρα της ζωής και συνήθως είναι οι χαμένοι. Μέσα από τους αδύναμους αυτούς ήρωες και το αδιέξοδο της ζωής τους έρχεται στην επιφάνεια  όλη η βρωμιά που κρύβεται κάτω από το πέπλο της φαινομενικά καλής οικογένειας.
Κατερίνα Π. Κοφιν

 ΓΕΝΑΡΗΣ

Είχε ξημερώσει μια πολύ κρύα μέρα με αρκετό χιόνι. Ο Αλέκος Ρέικο βρισκόταν στον Καναδά. Έτρωγε το πρωινό του στο πολυτελέστατο ξενοδοχείο  που είχε κλείσει σουίτα.  Για μια εβδομάδα θα έμενε εκεί. Είχε έρθει να συναντήσει την πρώην γυναίκα του την Ελπίδα. Τελείωσε το φαγητό του και κάθισε να διαβάσει μια εφημερίδα για το χρηματιστήριο πίνοντας τον καφέ του. Η Ελπίδα θα ερχόταν το μεσημέρι να τον συναντήσει. Θα έπαιρναν μαζί το μεσημεριανό τους γεύμα.

Στην παραλιακή πόλη που είχε εγκατασταθεί μετά το φόνο του Σωτήρη ο αστυνόμος Σπύρος Μάντεκας , ήταν χαράματα και εκείνος δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Κάπνιζε στο κρεβάτι του. Σκεφτόταν την Ελισάβετ. Είχαν κάνει έρωτα για πρώτη φορά τον προηγούμενο μήνα και από τότε δεν μπορούσε να την βγάλει από το μυαλό του. Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να βρίσκεται μαζί της , όσο πιο συχνά γινόταν. Αυτό όμως που τον εκνεύριζε ήταν πως η υπόθεση είχε βαλτώσει. Ο δολοφόνος του Σωτήρη παρέμενε ασύλληπτος και αυτός , αυτός ο Σπύρος Μάντεκας ήταν ερωτευμένος. Και αυτό τον τρομοκρατούσε. Ποτέ του δεν είχε ερωτευθεί έτσι. Ποτέ του δεν είχε αφήσει τα αισθήματα του ελεύθερα. Από τον θάνατο της αδερφής του και μετά ο Σπύρος είχε φυλακίσει τις ευαισθησίες του. Το κλάμα , τον πόνο. Τον έρωτα τον είχε ξεχάσει εντελώς. Ίσως γιατί όταν κανείς ήταν ερωτευμένος ταυτόχρονα γινόταν ευάλωτος. Και η δουλειά του Σπύρου ήταν τέτοια που οι ευαισθησίες μόνο κακό θα μπορούσαν να κάνουν. Ξαφνικά το όραμα της αδερφής του εμφανίστηκε μπροστά του. Ο Σπύρος την κοίταξε με αγάπη. Η Αρετή ήταν πανέμορφη με το ροζ φουστανάκι της και τα μακριά καστανά της μαλλιά. Ο Σπύρος δάκρυσε.
-Αρετή θα βρω το δολοφόνο και αυτή τη φορά. Όποιος και αν είναι θα τον βρω. Θα δεις. Θα τον πιάσω.- Της είπε. Η Αρετή του χαμογέλασε και χάθηκε από μπροστά του. Ο Μάντεκας ξέσπασε σε κλάματα.
Στις μια το μεσημέρι η Ελπίδα χτυπούσε την πόρτα της σουίτας του Ρέικο. Εκείνος της άνοιξε  και η Ελπίδα μπήκε σαν τον παγωμένο αέρα μέσα. Φορούσε μάλλινο παντελόνι , γούνα και πανάκριβες μπότες. Έμοιαζε με κοριτσάκι είκοσι χρονών και ας είχε φτάσει αισίως τα εξήντα πέντε.
-Τι κάνεις Αλέκο; Μια χαρά σε βρίσκω .- Του είπε και κάθισε στον καναπέ.
-Και εσύ δεν άλλαξες καθόλου Ελπίδα. Όμορφη όπως πάντα.-
-Ναι ευτυχώς. Κρατιέμαι ακόμα. Προσέχω ξέρεις την διατροφή μου και κάνω τζόκιν καθημερινά. ,αλλά το τσιγάρο δεν μπόρεσα να το κόψω.- Του είπε και έβαλε στα χείλη της ένα κομψό λεπτό τσιγάρο. Το άναψε και τράβηξε τον καπνό μέσα της.
-Λοιπόν Ελπίδα; Πάνε πολλά χρόνια από τότε.-
-Αρκετά.-
-Θα σου προτείνω να γευματίσουμε εδώ. Τι λες και εσύ;-
-Φυσικά. Δεν θέλω να υπάρχουν και άλλοι τριγύρω μας. Αυτά που έχω να σου πω είναι εμπιστευτικά.- Ο Αλέκος  άναψε το πούρο του. Με το εσωτερικό τηλέφωνο παρακάλεσε να φέρουν γεύμα για δυο στην σουίτα του. Λίγο αργότερα τους σερβίρισαν το φαγητό και ξεκίνησαν να τρώνε. Ο Αλέκος έβαλε κρασί στα ποτήρια τους. Η Ελπίδα ήπιε λίγο και του είπε.
-Το ξέρω πως αυτά που θα σου πω δεν θα σου αρέσουν καθόλου. Αλλά έχω φέρει μαζί μου όλα τα αποδειχτικά στοιχεία. Δεν έχεις παρά να με πιστέψεις. Αν όχι υπάρχει και η εξέταση  DNA.- Η Ελπίδα έβγαλε από την τσάντα της  μια φωτογραφία και ένα πιστοποιητικό υιοθεσίας. Τα έβαλε και τα δυο μπροστά του.
-Είναι ένα μωρό.- Είπε εκείνος.
-Είναι το δικό μας μωρό. Το δεύτερο παιδί μας. Αυτό που γέννησα ένα χρόνο μετά τον χωρισμό μας.-
-Μα…πως; ……..Και γιατί δε μου το είπες; Θα το αναγνώριζα…..Θα το μεγαλώναμε.-
-Μαζί; Όχι Αλέκο. Αυτό σκέφτηκα και εγώ. Αν μάθαινες πως ήμουν έγκυος  θα έκανες τα πάντα για να μείνουμε μαζί και εγώ δεν το ήθελα αυτό. Γέννησα το παιδί χωρίς να το μάθει κανένας. Όλο αυτό το διάστημα έμεινα σε ένα φτωχό διαμέρισμα στην Αθήνα. Η μοναδική που το ήξερε ήταν μια παλιά παιδική φίλη. Εκείνη ήταν νοσοκόμα σε ένα ορφανοτροφείο. Είπε στην διεύθυνση πως βρήκε το μωρό έξω από το ίδρυμα σε ένα στενάκι. Έτσι τα είχαμε συμφωνήσει. Την πίστεψαν στο ορφανοτροφείο και πήραν το παιδί. Εγώ έφυγα στην Αμερική μετά την γέννα , αλλά έδωσα ρητή εντολή στην φίλη μου να μην αφήσει από τα μάτια της τον γιο μας. Όταν τον υιοθέτησε μια οικογένεια η φίλη μου ήταν παρών. Έμαθε τα πάντα για τους γονείς του παιδιού πως ζούσε και που έμενε.-
-Και πως την άφησαν την φίλη σου να ανακατευθεί με τις διαδικασίες της υιοθεσίας; Μια απλή νοσοκόμα μου είπες ότι ήταν.-
Ναι αλλά ήταν πέντε χρόνια σε αυτή τη δουλειά. Η διεύθυνση του ορφανοτροφείου την εκτιμούσε. Άλλωστε το είχε βρει εκείνη και δεν της χάλασαν το χατίρι να είναι μπροστά στην υιοθεσία. Θεώρησαν πως το βρέφος  ήταν σα δικό της παιδί κατά ένα τρόπο.-
-Και πως την έλεγαν την φίλη σου αυτή;-
-Ρία  Μεντράνη.-
-Έχω λοιπόν και δεύτερο γιο.-
-Ναι Αλέκο.-
-Θα πρέπει να σε αγαπούσε πολύ εκείνη η φίλη σου.-
-Με αγαπούσε αλλά είχε και ανάγκη τα χρήματα που της προσέφερα , για να κρατήσει το στόμα της κλειστό. Η Ρία  ήταν παντρεμένη με ένα χαρτοπαίχτη. Καλό παιδί ο άντρας της , αλλά το πάθος του ήταν άσχημο. Με τρία παιδιά η φίλη μου δύσκολα τα έβγαζε πέρα. Μετά ο άντρας της το έριξε και στο ποτό και δεν μπορούσε να δουλέψει. Της εξασφάλισα ένα πολύ καλό μηνιαίο εισόδημα μέχρι να μεγαλώσουν τα παιδιά της με τον όρο να μαθαίνει πάντα νέα του γιου μας και να μου τα μεταβιβάζει.  Ευτυχώς τον μεγάλωσαν δυο πολλοί καλοί άνθρωποι. Θα πρέπει να πέρασε ευτυχισμένη παιδική ζωή.- Ο Αλέκος κοιτούσε τα αντίγραφα από τα χαρτιά της υιοθεσίας. Οι γονείς του δεύτερου παιδιού του ονομάζονταν Ασημάκης και Γεωργία Πράτη. Τα μάτια του Αλέκου γέμισαν δάκρυα.
-Πως τον λένε;-
-Παύλο. Έχει τα μάτια και τα χείλη σου Αλέκο.-
-Ξέρεις που βρίσκεται τώρα; Είναι παντρεμένος; Έχει παιδιά;- την ρώτησε σκουπίζοντας τα δάκρυα του.
-Δεν ζει στην Αθήνα. Οι γονείς του μετακόμισαν σε μια επαρχιακή πόλη όταν εκείνος ήταν πέντε χρονών. Ο πατέρας του ήταν φτωχός άνθρωπος. Ήταν υδραυλικός στο επάγγελμα. Δεν γνωρίζω το όνομα της πόλης , αλλά και τίποτα για την προσωπική του ζωή , από την στιγμή που έφυγαν από την Αθήνα. Η φίλη μου έχασε τα ίχνη τους. Από την στιγμή όμως που ξέρουμε το όνομα και το επίθετο του δεν νομίζω να ταλαιπωρηθείς να τον εντοπίσεις.-
-Αυτό που δεν καταλαβαίνω Ελπίδα είναι γιατί τώρα. Γιατί περίμενες τόσο καιρό για να μου μιλήσεις;-
-Θα σου πω Αλέκο. Εγώ με τον δεύτερο γάμο μου απόχτησα άλλα δυο παιδιά. Ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Μόλις με ειδοποίησε εκείνος ο αστυνομικός για την δολοφονία του Σωτήρη σκέφτηκα πως ίσως να σου δινόταν μια δεύτερη ευκαιρία με τον άλλο μας γιο. Ποτέ δεν είναι αργά. Ο Σωτήρης πέθανε. Δεν είχαμε τύχη μαζί του. Αλλά ίσως με τον δεύτερο γιο μας να τα πάτε καλύτερα. Είναι ευκαιρία να γνωριστείτε . Μαζί  θα κάνετε μια νέα αρχή.-
-Ποτέ μου δε σε κατάλαβα Ελπίδα. Το ένα μας παιδί πέθανε. Το άλλο αγνοείται. Και όμως εσύ είσαι απόλυτα ψύχραιμη. Το βρίσκεις τόσο απλό να βρω το γιο μας και να του πω ότι είμαι ο φυσικός του πατέρας; Πως θα αντιδράσει; Τι θα μου πει;-
-Δεν είναι πια μωρό Αλέκο για να του δημιουργήσεις ψυχολογικά προβλήματα. Θα πρέπει να είναι τριάντα πέντε χρονών τώρα που μιλάμε. Δεν έχω να σου πω κάτι άλλο. Δε σου ζητώ να με συγχωρέσεις , που σου το έκρυψα για τόσα χρόνια αυτό το παιδί. Αν ο Σωτήρης ζούσε δε θα το μάθαινες ποτέ. Τα πράγματα άλλαξαν όμως. Σου εύχομαι καλή τύχη στην Ελλάδα. Κράτα την φωτογραφία και τα χαρτιά της υιοθεσίας.- Του είπε ευδιάθετα. Σηκώθηκε  από το τραπέζι και αφού τον χαιρέτησε έφυγε από την σουίτα. Ο Ρέικο άναψε ένα πούρο και περιεργάστηκε την φωτογραφία. Είχε ακόμα ένα γιο. Δε μπορούσε να το πιστέψει. Αυτή τη φορά θα έκανε τα πάντα για να φτιάξει την οικογένεια που του στέρησε η Ελπίδα. Θα έψαχνε να βρει εκείνο το χαμένο παιδί. Θα έφευγε σε δυο μέρες από τον Καναδά και θα επέστρεφε στην Ελλάδα. Ήταν ώρα να πάρει και τον Μάντεκα ένα τηλέφωνο. Θα του έλεγε πως είχε ακόμα ένα παιδί. Ένα γιο που τον έλεγαν Παύλο. Σχημάτισε τον αριθμό του κινητού του τηλεφώνου. Στην παραλιακή πόλη ο Σπύρος μόλις είχε βγει από το μπάνιο του.
-Γεια σου Σπύρο.-
-Καλημέρα Αλέκο. Η μάλλον καλό απόγευμα για σένα. Πως είναι ο Καναδάς;-
-Ντυμένος στα λευκά. Εσείς εκεί;-
-Κάνει και εδώ κρύο. Χιόνι όμως δε βλέπω ακόμα.-
-Σπύρο πριν από λίγη ώρα έφυγε από το ξενοδοχείο η πρώην γυναίκα μου. Έχω και άλλο παιδί. Μου αποκάλυψε τα πάντα. Είναι υιοθετημένος και ονομάζεται Παύλος Πράτης. Θα αρχίσω να τον ψάχνω με το που θα έρθω στην Ελλάδα.-
-Μη στεναχωριέσαι Αλέκο. Θα τον βρούμε μαζί. Είμαι σίγουρος πως αυτός ο άντρας ζει εδώ. Σε αυτή την πόλη. Θα τον ανακαλύψω πολύ εύκολα.-
-Δεν ξέρεις τι αγωνία έχω.-
-Καλό ταξίδι. Θα τα πούμε από κοντά.- Του απάντησε ο Σπύρος  και έκλεισε το τηλέφωνο. Ο Μάντεκας ντύθηκε  και αφού ήπιε τον καφέ του μπήκε στο αμάξι του και πήγε στο αστυνομικό τμήμα. Κάθισε στο γραφείο του και άναψε τσιγάρο. Το μυαλό του έπαιρνε χιλιάδες στροφές. Αν αυτός ο γιος ήταν ο δολοφόνος του Σωτήρη θα ζούσε στο ίδιο μέρος με εκείνον. Αν είχε δίκιο τότε αυτός ο άντρας θα είχε πρόσβαση στην οικογένεια. Θα ήταν ίσως , φίλος η κάποιος συνάδελφος. Σίγουρα όμως θα ήταν κάποιος που θα γνώριζε πολύ καλά την οικογένεια. Η Ελισάβετ θα μπορούσε να τον βοηθήσει. Ήξερε τους πάντες στην περιοχή. Αν της έλεγε το όνομα και το επίθετο του άντρα και εκείνη τον γνώριζε , θα του έδινε τις σωστές πληροφορίες. Δε μπορούσε να χάσει ούτε λεπτό.

Η Σοφία βρισκόταν στο σπίτι του Παύλου το απόγευμα της ίδιας μέρας. Έκαναν έρωτα. τελείωσαν μαζί και εκείνος την κράτησε στην αγκαλιά του. Η Σοφία τον είχε μαγέψει. Ήταν ήδη ερωτευμένος μαζί της.
-Σε αγαπώ Σοφία. Δεν περίμενα να μου συμβεί σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα , μετά το χωρισμό μου από την Ελισάβετ. Και καταλαβαίνω πως εκείνη είχε δίκιο. Δεν ήμασταν ερωτευμένοι. Με σένα είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Νομίζω πως θα ήταν καλό να χωρίσεις από τον Βασίλη.-
-Δε μπορώ να το κάνω αυτό Παύλο. Ποιος θα μου εξασφαλίσει μετά την άνετη ζωή που είχα ως τώρα; Δε μπορώ να ζήσω μέσα στην αβεβαιότητα. Καλά δεν είμαστε έτσι;-
-Μα θέλω να σε παντρευτώ. Δε το καταλαβαίνεις; Μου είσαι απαραίτητη. Είμαι πολύ ερωτευμένος μαζί σου.- Η Σοφία τον κοίταξε στα μάτια.
-Το λες αλήθεια; Θέλεις να με παντρευτείς; Μα καλά πως σου ήρθε αυτό; Δε νομίζεις πως είναι πολύ νωρίς για εμάς να σκεφτούμε τον γάμο; Άλλωστε ακόμα είμαι παντρεμένη με τον Βασίλη.-
-Με τον άντρα σου θα πάρεις διαζύγιο. Θέλω να είμαστε αποκλειστικά μαζί.-
-Καλά. Θα δούμε πως θα το κανονίσω.-
-Σοφία αν είναι να γίνει κάτι θα γίνει τώρα και με το δικό μου τρόπο. Αν δε με αγαπάς καλύτερα να χωρίσουμε. Δεν θέλω να βρισκόμαστε σαν τους κλέφτες. Εδώ είναι κλειστή η κοινωνία.- Της απάντησε εκείνος αρκετά ενοχλημένος και σηκώθηκε από το κρεβάτι. Ντύθηκε γρήγορα και βγήκε από το δωμάτιο. Πήγε στην κουζίνα έβαλε ένα διπλό ουίσκι και ήπιε μια μεγάλη γουλιά. Άναψε τσιγάρο και κάθισε στο τραπέζι. Στην κρεβατοκάμαρα το πρόσωπο της Σοφίας ήταν φωτισμένο από μια περίεργη λάμψη. Χαμογελούσε ολόκληρο. Είχε επιτέλους νικήσει.

Στο σπίτι της Ελισάβετ την ίδια ώρα ο Σπύρος έπινε καφέ  τον καφέ του στο σαλόνι της. Ο Σπύρος είχε ανάψει τσιγάρο και φαινόταν πολύ αγχωμένος. Η Ελισάβετ το κατάλαβε.
-Έχεις κάτι; Δείχνεις σαν κάποιος να σου στερεί τον αέρα που αναπνέεις.-
-Θα ήθελα να σε ρωτήσω κάτι. Εσύ ξέρεις σχεδόν όλη την πόλη. Ψάχνω να βρω έναν άντρα.-
-Πως τον λένε;-
-Παύλο Πράτη.- Της απάντησε εκείνος και η Ελισάβετ έμεινε να τον κοιτά σα χαμένη.
-Αν τον ξέρεις θα σε παρακαλέσω να μου τον υποδείξεις. Λοιπόν τον ξέρεις; - Της είπε ανυπόμονα.
-Για αυτό ήρθες εδώ; Για να με ανακρίνεις;-
-Όχι βέβαια. ήθελα να σε δω.-
-Μη μου λες εμένα ψέματα Σπύρο. Δε μπορείς έστω και για λίγο να ξεχάσεις το ότι είσαι μπάτσος; Να με φιλήσεις; Να με πάρεις στην αγκαλιά σου; Αυτό έχω ανάγκη και όχι τις ανακρίσεις σου. Θέλω να καταλάβεις πως είμαι ερωτευμένη μαζί σου. Αλλά φαίνεται δεν σου κάνει καμία αίσθηση.- Του απάντησε νευριασμένη.
-Μη το λες αυτό.-
-Αυτό όμως μου δείχνεις Σπύρο. Τι άλλο να σκεφτώ;- Του απάντησε εκείνη και ο Σπύρος την αγκάλιασε. Την φίλησε και της χάιδεψε το πρόσωπο.
-Δε μου αρέσει να σε πληγώνω μωρό μου. Σου ζητώ συγγνώμη. Δε το κάνω επίτηδες. Το μυαλό μου σκέφτεται συνέχεια. Αναλύει , εργάζεται αδιάκοπα. Κοίταξε με καλή μου. Σε αγαπώ άγγελε μου. Και αυτό το εννοώ.- Η Ελισάβετ ηρέμησε αμέσως και κούρνιασε στην αγκαλιά του.
-Τον πρώην σύντροφο μου τον έλεγαν Πράτη. Χωρίσαμε πριν μήνες. Δεν ήμουν ερωτευμένη μαζί του.- Του απάντησε αμέσως εκείνη και τα μάτια του Σπύρου πήραν μια μενεξεδένια απόχρωση.

Μια ώρα μετά ο Βασίλης χτύπησε το κουδούνι στο σπίτι του θείου Μάρκου. Του άνοιξε ο ίδιος υποβασταζόμενος  στο μπαστούνι του.
-Θείε μου καλησπέρα. Τι κάνεις;-
-Καλώς τον. Πέρασε μέσα παιδί μου.- Του απάντησε εκείνος και έκλεισε πίσω τους την πόρτα.
-Έλα κάθισε. Τι θα πιεις;-
-Ένα ποτήρι νερό. Μου φτάνει. Έχω αφήσει τον υπάλληλο μόνο του στο μαγαζί. Δεν θέλω να αργήσω.-
-Θέλεις δυο ώρες ακόμα για να κλείσεις το μαγαζί. Δεν θα σε απασχολήσω περισσότερο.-
-Καλά. Τότε βάλε μου ένα λικέρ από αυτά που φτιάχνει η θεία.- Του απάντησε ευδιάθετος. Ο Μάρκος  του πρόσφερε το λικέρ και κάθισε απέναντι του.
-Θείε μου κάθε μήνα σε βλέπω να είσαι καλύτερα. –
-Ναι Βασίλη μου. Δεν έχω παράπονο. Βέβαια δεν μπορώ να αποχωριστώ το μπαστούνι , αλλά μικρό το κακό.-
-Η θεία πως και δεν είναι εδώ;-
-Είχε κανονίσει με τις θείες σου να πιούνε καφέ στο σπίτι της Αθηνάς. Δεν τις ξέρεις τώρα; Θα πουν όλα τα τελευταία νέα της πόλης μας , θα τα αναλύσουνε και θα φάνε όλο σχεδόν το κέικ που θα έχει φτιάξει η Αθηνά. Και σου λένε μετά πάνε για καφέ. Για το γλυκό μαζεύονται. – Του είπε ο Μάρκος και γέλασαν.
-Λοιπόν θείε μου. Από ότι θυμάμαι με κάλεσες σήμερα γιατί είχες κάτι να συζητήσεις  μαζί μου.-
-Ναι. Κάτι έχω να σου πω. Θα ήθελα όμως πρώτα να μου υποσχεθείς  πως με ότι και αν ακούσεις θα παραμείνεις ψύχραιμος.-
-Δε σε καταλαβαίνω. Είναι κάτι σοβαρό;-
-Άκουσε με παιδί μου. Στη ζωή κάποιες φορές καλούμαστε  να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας. Να φανούμε δυνατοί και να μη πνιγούμε από τα κύματα. Να βγούμε στην ακτή νικητές. Για σένα έφτασε αυτή η στιγμή και θα πρέπει να δείξεις θάρρος. Πόσο εμπιστεύεσαι την γυναίκα σου Βασίλη;-
-Τι εννοείς. Μα και βέβαια την εμπιστεύομαι. Την αγαπώ. Τι δουλειά έχει η Σοφία;-
-Σε κάλεσα απόψε εδώ να μιλήσουμε για εκείνη. Η Αγγελική τυχαία ανακάλυψε πως η Σοφία δεν είναι αυτή που δείχνει. Σε αυτό το φάκελο  έχω κάποιες φωτογραφίες. Μπορείς να τις δεις.- Ο Βασίλης άνοιξε το φάκελο χωρίς να φαντάζεται τι θα έβλεπε. Είδε με χέρια που έτρεμαν όλες τις φωτογραφίες και μετά έκρυψε μέσα στις παλάμες το πρόσωπο του. Άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Ο Μάρκος τον άφησε να ξεθυμάνει.
-Πόσο καιρό το γνωρίζει η Αγγελική; - Ρώτησε ψυχρά τον θείο του.
-Αρκετούς μήνες τώρα.  Ήθελε όμως χρόνο για να μπορέσει να το επεξεργαστεί μέσα της. Βλέπεις στη διάρκεια αυτού του χρόνου η Έλενα βρήκε πως η Σοφία έβλεπε και άλλον άντρα , πέρα από τον Γιάννη.-
-Τι είπες θείε; Άκουσα καλά; Έχει και άλλον; Θα την σκοτώσω. Το παλιοθήλυκο. Η πουτάνα. Και αυτός; Ο Γιάννης; Ο αλήτης; Που δεν σεβάστηκε την φιλία του με τον Ιάσωνα. Και εγώ που τον συμπαθούσα. Ποιος είναι ο άλλος; Πες μου. Θέλω να μάθω.-
-Ο άλλος είναι ο Παύλος.-
-Δεν μπορεί να είναι δυνατόν. Τον Παύλο……τον Παύλο της Ελισάβετ; Μα;-
-Ναι ξέρω τι θα πεις. Αποκλείεται να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Θα δεις όμως με τα μάτια σου την αλήθεια.- Του είπε ο Μάρκος και έσβησε τα φώτα. Έβαλε το DVD να παίζει. Η Σοφία εμφανίστηκε μαζί με τον Παύλο στην οθόνη της τηλεόρασης. Τα χέρια του Βασίλη έτρεμαν. Άναψε τσιγάρο και πέταξε τον καπνό μακριά. Ο Μάρκος τον παρακολουθούσε με την άκρη του ματιού του. Λίγα λεπτά μετά ο Μάρκος άναψε τα φώτα και έκλεισε την τηλεόραση. Ο Βασίλης συνέχισε να καπνίζει αμίλητος. Ο Μάρκος δεν είπε τίποτα. Έβαλε για τον εαυτό του λίγο λικέρ και ήπιε μια γουλιά.
-Φαντάζομαι θείε  πως το ξέρουν όλοι στην οικογένεια. Έτσι δεν είναι; Και σίγουρα για το σημερινό θα μαζευτήκατε κάπου για να αποφασίσετε ποιος θα μου το έλεγε.-
-Ναι. Έτσι ακριβώς είναι. Γνωρίζεις πολύ καλά τις συνήθειες  μας. Πως αισθάνεσαι παιδί μου; Ξέρω πως ήταν πολύ άσχημα όλα αυτά.-
-Νιώθω έναν πόνο θείε. Μόνο αυτό. Ανακάλυψα  ξαφνικά πως η γυναίκα μου είναι μια ξένη. Μια βρώμα που ποτέ της δεν με αγάπησε.-
-Δεν θέλω να κάνεις καμιά τρέλα. Μη φτάσεις στα άκρα. Δεν αξίζει τον κόπο.-
-Όχι δεν θα κάνω κάτι τέτοιο. Θα την διώξω από τη ζωή μου. Μόνο αυτό. Να φύγει αμέσως από το σπίτι μου.-
-Θα έρθω και εγώ μαζί σου. Μπορεί να θολώσεις ξαφνικά.-
-Ναι. Θα ήθελα να σε έχω στο πλευρό μου θείε. Μη φοβάσαι. Ξαφνικά μέσα μου αισθάνομαι παγωνιά. Δεν νοιώθω τίποτα. Αυτό είναι. Το απόλυτο κενό.- Του είπε και άναψε δεύτερο τσιγάρο. Ο Μάρκος τον χτύπησε φιλικά στον ώμο. Ο Βασίλης χαμογέλασε με δυσκολία.

Η ώρα ήταν δέκα το βράδυ όταν η Σοφία μπήκε στο σπίτι και είδε τον Βασίλη να κάθεται μαζί με τον Μάρκο στον καναπέ του καθιστικού. Με προσποιητή διάθεση τους είπε.
-Καλησπέρα. Θείε μου πολύ χαίρομαι που σε βλέπω. Γιατί δε μου είπες Βασίλη πως θα ερχόταν ο θείος; Θα είχα ετοιμάσει κάτι να φάμε.-
-Σε ευχαριστώ Σοφία , αλλά δεν ήρθα για επίσκεψη σήμερα. Ο Βασίλης θέλει να μας δείξει κάτι.-
-Τι ακριβώς;- Τους είπε αλλά είχε καταλάβει πως επιτέλους είχε φτάσει η πολυπόθητη στιγμή. Να  ξεφύγει από αυτό τον γάμο που την έπνιγε.
-Θα καταλάβεις μόλις το δεις.- Της είπε ψυχρά ο Βασίλης και έβαλε το DVD να παίζει. Η Σοφία εμφανίστηκε με τον Παύλο να ερωτοτροπούν. Όταν τελείωσε ο Βασίλης της είπε.
-Γιατί το έκανες αυτό; Νόμιζα πως με αγαπούσες. Και δεν είναι μόνο ο Παύλος , αλλά τα είχες και με τον Γιάννη. Πως μπόρεσες να κάνεις τέτοιες βρωμιές;-
-Μακάρι να μπορούσα να στο εξηγήσω Βασίλη. Ερωτεύτηκα τον Παύλο. Θέλει να με παντρευτεί. Όσο για τον Γιάννη δεν το είδα ποτέ σοβαρά. Απλά έτυχε. Προσπαθούσα πολύ καιρό να στο πω , αλλά δεν ήξερα πως. Καλύτερα που τα έμαθες εσύ. Βέβαια δεν ξέρω πως μάζεψες όλα αυτά τα στοιχεία , αλλά δυστυχώς είναι η αλήθεια. Θέλω να πάρουμε διαζύγιο.- Του είπε εντελώς φυσικά. Η Σοφία ήταν απίστευτα ήρεμη , κάτι που δεν ξέφυγε από την προσοχή του Μάρκου. Σκέφτηκε πως αυτή η γυναίκα ήταν προετοιμασμένη για αυτή τη συζήτηση. Ήξερε πως η οικογένεια του Βασίλη γνώριζε την κρυφή της ζωή.
-Πολύ καλά. Έτσι και αλλιώς ούτε και εγώ θα μπορούσα να ζήσω μαζί σου. Φύγε αμέσως από το σπίτι και φρόντισε να βρεις δικηγόρο για τις διαδικασίες του διαζυγίου. – Η Σοφία έφυγε αμέσως και βγαίνοντας έξω από το σπίτι  ανάπνευσε με ανακούφιση. Μπήκε στο αυτοκίνητο της και γέλασε χαιρέκακα. Έβαλε μπρος και οδήγησε για το σπίτι του Παύλου. Μέσα στην μεγάλη της ικανοποίηση δεν πρόσεξε πως ο Γιάννης την παρακολουθούσε στα σκοτεινά. Την είδε να μπαίνει στην πολυκατοικία και όταν εκείνη μπήκε στο ασανσέρ  ο Γιάννης κοίταξε τα ονόματα των ενοικιαστών. Σε ένα από αυτά έγραφε Παύλος Πράτης. Άναψε τσιγάρο και έφυγε με τα χέρια του χωμένα στις τσέπες του μπουφάν του.

Τρεις μέρες μετά ο Ρέικο βρισκόταν στο γραφείο του Σπύρου στο αστυνομικό τμήμα της πόλης.
-Ο γιος σου βρέθηκε Αλέκο. Ζει και εργάζεται εδώ.- Του είπε ο Σπύρος Μάντεκας. Ο Ρέικο δεν μπορούσε να πιστέψει στα αυτιά του.
-Μου λες την αλήθεια; Πως και τον βρήκες τόσο εύκολα; Απίστευτο μου φαίνεται.-
-Ήταν πολύ εύκολο. Εγώ και εκείνος έχουμε κοινούς γνωστούς. Και τώρα που τον βρήκα θα μάθω πολλά.-
-Τι εννοείς;-
-Δεν θα σου κρύψω την αλήθεια Αλέκο. Πολύ φοβάμαι πως ο δολοφόνος του Σωτήρη δεν είναι κάποιος άγνωστος. Για την ακρίβεια πιστεύω πως είναι αυτός ο χαμένος γιος.- Του απάντησε εκείνος στεγνά και άναψε τσιγάρο.
-Δεν μπορεί να είναι αλήθεια αυτό. Τι συμφέρον θα είχε;-
-Την απόκτηση της περιουσίας σου.-
-Μα είναι υιοθετημένος και κανείς δεν ήξερε να του πει την πραγματική του ταυτότητα. Η Ελπίδα μου ανέφερε πως η φίλη της που ανέλαβε να πάει το παιδί στο ορφανοτροφείο και που ήταν νοσοκόμα εκεί , δεν είπε σε κανέναν ποια ήταν η φυσική του μητέρα. Το μόνο που τους είπε ήταν πως βρήκε το παιδί σε ένα σοκάκι δίπλα στο ίδρυμα να κλαίει, τυλιγμένο με μια τριμμένη κουβέρτα. Η Ελπίδα τα είχε σκηνοθετήσει όλα πολύ καλά. Όταν το παιδί δόθηκε για υιοθεσία ήταν εκεί σαν μάρτυρας και υπέγραψε. Δεν μπορούσε λοιπόν να μάθει αυτό το παιδί.-
-Εδώ κάνεις λάθος Αλέκο. Σε αυτές τις περιπτώσεις όταν τα χαρτιά υπογράφονται κάποιοι είναι μπροστά. Όπως είπες και εσύ αυτή η φίλη της γυναίκας σου ,ήταν μάρτυρας. Έβαλε λοιπόν την υπογραφή της. Αν αυτό το παιδί είναι ο δολοφόνος του Σωτήρη , θα μπορούσε πολύ εύκολα να βρει το όνομα και τα στοιχεία αυτής της γυναίκας και να σχεδιάσει τις κινήσεις του.-
-Μα από πού θα τα έβρισκε;-
-Οι ανάδοχοι γονείς έχουν αυτά τα χαρτιά που συνήθως τα κρύβουν κάπου μέσα στο σπίτι. Αν για κάποιο λόγο του είχαν πέσει στα χέρια; Η αν οι γονείς του είχαν πει την αλήθεια για την υιοθεσία;- Ο Αλέκος άναψε ένα πούρο. Τα μάτια του είχαν χάσει την λάμψη τους.
-Αν αυτός είναι ο δολοφόνος του αδερφού του , τότε ο θεός σίγουρα με τιμωρεί. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο.- Του απάντησε εκείνος λυπημένα. Ο Σπύρος τον κοίταξε με συμπόνια.
-Αλέκο έχω μάθει στη δουλειά μου να ανατρέπονται θεωρίες και θεωρίες.  Δεν σημαίνει πως αυτή μου η σκέψη η υποψία είναι και η σωστή. Ο γιος σου είναι καθηγητής χημείας στο Λύκειο της πόλης. Οι γονείς του έχουν πεθάνει ,εδώ και χρόνια. Θα πάω να του μιλήσω και θα κοιτάξω αν έχει άλλοθι για την νύχτα του φόνου.-
-Και αν δεν έχει;-
-Θα δούμε.-
-Χριστέ μου ο γιος μου δολοφόνος;-
-Σε παρακαλώ Αλέκο. Ακόμα δεν έχουμε τίποτα στα χέρια μας. Θα με αφήσεις να διεξάγω την έρευνα όπως εγώ ξέρω. Δώσε μου λίγο χρόνο ακόμα και όλα θα μπουν στη σειρά τους.- Του απάντησε ο Μάντεκας και ο Ρέικο τον χαιρέτησε με βαριά καρδιά και έφυγε χαμένος σε σκέψεις.

Η Σοφία βρισκόταν στο σπίτι του Παύλου και έφτιαχνε το φαγητό. Ήταν  το μεσημέρι της επόμενης μέρας. Από εκείνο το βράδυ που ο Βασίλης την είχε διώξει από το σπίτι , ζούσε με τον καινούργιο της αγαπημένο. Ο Παύλος μπήκε στο σπίτι λίγο αργότερα σαν το σίφουνα και την πήρε στην αγκαλιά του. Την φίλησε και εκείνη του είπε.
-Επιτέλους γύρισες. Δεν ξέρεις πόσο μόνη νιώθω όταν είσαι στη δουλειά. Δε μου περνάνε οι ώρες.-
-Μίλησες καθόλου με τον δικηγόρο σου;-
-Σήμερα το πρωί. Του είπα να κινηθεί γρήγορα για να βγει το διαζύγιο.-
-Τέλεια. Με τον άντρα σου μίλησες;-
-Θα τα κανονίσουν όλα οι δικηγόροι μας. Δεν θέλει κανείς από τους δυο μας να ξαναμιλήσει. Στο κάτω –κάτω δε μου ανήκει τίποτα. Όλα στο όνομα του τα έχει. Ακόμα και το φροντιστήριο. –
-Αλήθεια με αυτό τι θα κάνεις;-
-Είπα στις δυο καθηγήτριες που έχω να αναλάβουν τα μαθήματα. Από εκεί και πέρα είναι στο χέρι του Βασίλη αν θα το κλείσει η το δώσει σε κάποιους άλλους να το δουλέψουν. Προς το παρόν και μέχρι να τελειώσει η χρονιά δε μπορεί να κάνει τίποτα. Οι μαθητές έχουν πληρώσει τα δίδακτρα. Εγώ αυτή την στιγμή κάνω τις διακοπές μου και ξεκουράζομαι μαζί σου.- Του απάντησε εκείνη και τον αγκάλισε. Ο Παύλος την σήκωσε στα χέρια και την πήγε στο κρεβάτι.

Η Ελισάβετ , η Έλενα , ο Ιάσωνας ο Στέφανος και η Αγγελική βρισκόντουσαν στο σπίτι του Βασίλη το βράδυ της ίδιας μέρας. Τα πέντε πρώτα ξαδέρφια  είχαν μαζευτεί για να κουβεντιάσουν  και να βοηθήσουν τον Βασίλη  στις δύσκολες στιγμές που περνούσε. Εκείνος έδειχνε χαμένος σε σκέψεις. Έπινε και κάπνιζε. Τα μάτια του είχαν γίνει κόκκινα από το αλκοόλ και τον καπνό των τσιγάρων. Η Αγγελική του είχε πει όλο το χρονικό από την κρυφή ερωτική ζωή της Σοφίας. Ο Βασίλης έδειχνε να έχει στερέψει από δάκρυα.
-Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες Βασίλη μου. Μπορείς να το δεις και από την άλλη πλευρά.- Του είπε με καλή διάθεση η Έλενα.
-Ποια Έλενα;-
-Να! Θα μπορούσες να μη μάθαινες ποτέ για τον κακό της χαρακτήρα. Και εκείνη θα συνέχιζε να σε εκμεταλλεύεται.- Του απάντησε εκείνη και η Αγγελική της έριξε ένα επικριτικό βλέμμα. Η Έλενα έσκυψε το κεφάλι.
-Αυτό που θέλει να πει η γυναίκα μου ξάδερφε είναι …………προσπάθησε να πει ο Ιάσωνας , αλλά ο Βασίλης τον διέκοψε.
-Ναι. Ξέρω Ιάσωνα. Πως μέσα στην ατυχία μου είμαι τελικά τυχερός.-
-Αγάπη μου είσαι σε δύσκολη κατάσταση. Το καταλαβαίνουμε όλοι μας. Για αυτό και είμαστε στο πλευρό σου. Δε θα σε αφήσουμε να το περάσεις μόνος σου όλο αυτό.- Συνέχισε λέγοντας η Αγγελική  και τον αγκάλιασε. Ο Βασίλης την φίλησε στο μέτωπο.
-Ευτυχώς που έχω εσάς. Δεν αισθάνομαι σε καμία περίπτωση μόνος. Το χτύπημα όμως ήταν αρκετά βαρύ. Και να την βλέπατε πως έφυγε από το σπίτι. Σα να το περίμενε αυτό. Δεν ταράχτηκε καθόλου. Μου είπε πως λυπάται και έφυγε.-
-Σκέφτομαι πως………Θα μπορούσε άραγε;……… Ίσως.- Είπε αρκετά σκεφτική η Αγγελική.
-Δηλαδή; Τι εννοείς Αγγελική;- Την ρώτησε ο Στέφανος και την κοίταξαν όλοι.
-Αν δεν ήταν τυχαία περιστατικά  όλα αυτά; Αν τα είχε σκηνοθετήσει με την παραμικρή λεπτομέρεια; Από την αρχή μου είχε φανεί πολύ εύκολο για να είναι αληθινό.-
-Θα μας εξηγήσεις επιτέλους τι εννοείς; Ποιόν γρίφο προσπαθείς να λύσεις;- Είπε η Ελισάβετ.
-Η Σοφία. Δεν την είδα τυχαία στο δάσος εκείνη τη νύχτα και εσύ δεν την τράβηξες βίντεο επειδή ήσουν έξυπνη. Τόσο καιρό μας δούλευε όλους. Παίξαμε το παιχνίδι της. Έπρεπε να το είχα καταλάβει. Πόσο ηλίθια φάνηκα. Πόσο ηλίθιοι φανήκαμε όλοι μας. Και τώρα εκείνη γελά. Η Σοφία μας κέρδισε σε  αυτή την παρτίδα.-
-Δηλαδή όλα αυτά που είδαμε  δεν ήταν από καθαρή τύχη; Ήθελε να την δούμε; Να μάθουμε τα μυστικά της; Μα για ποιο λόγο;  Τι ήθελε να πετύχει με αυτό; - Ρώτησε έκπληκτη η Έλενα.
-Μα φυσικά να φύγει σαν κυρία. Χωρίς φωνές και ταραχή. Όπως και έφυγε. Ήξερε πολύ καλά πως αν ανακαλύπταμε την διπλή της ζωή , θα μαζευόμασταν όλοι μαζί για να βρούμε μια λύση. Δεν περίμενε βέβαια πως δεν θα μιλούσαμε για το πρώτο παράπτωμα. Αν όμως αποκτούσε και δεύτερο σύντροφο τότε θα αναγκαζόμασταν να τα ξεράσουμε όλα στον Βασίλη. Φαίνεται πως ο Γιάννης δεν ήταν κάτι σοβαρό. Το ότι προχώρησε με τον Παύλο δείχνει πως έχει ένα σχέδιο στο μυαλό της. Δεν ήθελε λοιπόν ο Βασίλης να φερθεί άσχημα. Μάλλον φοβόταν την αντίδραση του , αν αποφάσιζε να του πει τους λόγους που ήθελε να χωρίσουν. Και έτσι έβαλε εμάς να βγάλουμε το φίδι από την τρύπα. Βέβαια ήξερε πως δεν θα αφήναμε τον Βασίλη μόνο του να της μιλήσει. Θα ήταν κάποιος μαζί του. Και σε αυτό έπεσε μέσα. Ο θείος Μάρκος ήταν δίπλα του. Ήταν πια καλυμμένη. Και έτσι ούτε γάτα ούτε ζημιά.- Είπε η Αγγελική και άναψε τσιγάρο. Ο Στέφανος σηκώθηκε από τον καναπέ που καθόταν και γέμισε το ποτήρι του με ουίσκι. Ήπιε μια μεγάλη γουλιά.
-Νομίζω πως το κακό δεν θα σταματήσει εδώ.- Είπε στους υπόλοιπους.
-Για ποιο κακό μιλάς;- ρώτησε ο Βασίλης.
-Πρώτα ο φόνος του Σωτήρη , τώρα η διπλή ζωή της Σοφίας. Να το δείτε. Θα συμβούν και άλλα. Το νιώθω.- Απάντησε εκείνος και όλοι τον κοίταξαν χωρίς να μιλήσουν. Έξω  το χιόνι είχε αρχίσει να πέφτει με χάρη. 



 

Το βιβλίο αυτό είναι  εξαιρετικά αφιερωμένο στην μνήμη των παππούδων μου Αποστόλη  Φήμη και  Γιώργο  Κοφινά. Στην μνήμη του πατέρα μου Παναγιώτη Γεωργίου Κοφινά. Ελπίζω να είσαστε περήφανοι για μένα. Μεγάλωσα με τις δικές σας αξίες. Σας χρωστώ τα πάντα.
Στις υπέροχες φίλες μου που μου δίνουν την  αγάπη και την συμπαράσταση τους όλα αυτά τα χρόνια. Στις: Αγγελική Σοφρά, Έλλη Κορού, Έφη Μερκούρη, Νατάσα Μπερή. Η φιλία σας ήταν πάντα κοντά μου τις ώρες που δεν μπορούσα να δω στο σκοτάδι. 
Στην Χρύσα. Εσύ ήσουν η κινητήρια δύναμη που με ώθησε να γράψω. Ένα μόνο ευχαριστώ δεν θα μπορούσε να με καλύψει. Να είσαι πάντα καλά.
Στις φίλες μου Ελισάβετ Σπανού, Ελένη Μουτζούρη, Νικολέτα Πισκοπάνη,  Χαρά Μονιού, Έρη Μαυράκη. Στην φίλη συντηρήτρια έργων τέχνης Ελισάβετ Τζουμουσλή και στον μαρμαροτεχνίτη Νότη Γιανουλάτο. Όπως και σε  όλους τους εργαζόμενους στο μουσείο της Σαλαμίνας. Σας ευχαριστώ παιδιά για την αγάπη σας.    
Στον κολλητό μου φίλο και παλιό σημαθητή Παναγιώτη Βελτανισιάν που η βοήθεια και η καλή του γνώμη με στηρίζει πάντα και στην αγαπημένη μου φίλη Δήμητρα Λαλάγκα.         
Στις φίλες μου αρχαιολόγους: Τριανταφυλλιά  Κάτουλα, Όλγα Παπαχρήστου, Μαρία Παπακωνσταντίνου, Σοφία Ζύρμπα, Μάχη Καπετανοπούλου, Εύη Μικρομάστορα.
Στον φίλο αρχαιολόγο Αντρέα Μήλιο και σε, όλους τους τεχνίτες της ανασκαφικής ομάδας του 2007-2008 που έγινε στην οδό Ολύμπου στη Σαλαμίνα.  Βασίλη Τζιβάκο, Κώστα Μιχάλαρο  Τάκη Σιγάλα , Δημήτρη Κοτζιά  και ιδιαίτερα στον Βαγγέλη Τσιλιβίγκο.  
Στον ξάδερφο μου Παναγιώτη Παπασωτηρίου  για την πολύτιμη αγάπη του και στον φίλο μου Αντρέα Αυγέρη για την υπομονή του και την δυνατή του φιλία. 
Ειδικά στην φίλη μου Δήμητρα Σκούφου που πιστεύει σε εμένα. 
Στον αδερφό μου Γιώργο Κοφινά που είναι πάντα δίπλα μου και μου χαρίζει την αγάπη του. Χωρίς αυτή τίποτα δεν έχει αξία.
Στην νύφη μου Άντζελα που με βοηθά  με την καλή της γνώμη και την
ενεργητικότητα της στις διορθώσεις των βιβλίων μου.
Στην Τούφα, την Λώρα, την Φοίβη, τον Μάξιμο, τον Νίο,  και τον Όσκαρ.  Τις αγαπημένες μου γατούλες που με συντροφεύουν με την αγάπη τους. 
Στον θεό και τους αγίους που πάντα με βοηθάνε σε δύσκολους καιρούς.

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Όποιος δεν έχει τίποτα μονάχα αυτός ξέρει το τίποτα.
Κατερίνα Γώγου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

22/10/1937 Γεννήθηκε ο συνθέτης Μάνος Λοίζος
23/10/1925 Γεννήθηκε στην Ξάνθη ο συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις

ΤΥΧΑΙΑ TAGS