83 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
21.10.2018
Ορφέας | Main Feed

Η αθέατη πλευρά της Σελήνης

Τάσος Π. Καραντής

Η Κική Μαυρίδου, επίσημα, είναι ηθοποιός και ποιήτρια. Αλλά, για μένα, ανήκει στα ευαίσθητα, αλλά κι ικανά, εκείνα πλάσματα, που, αμέσως, κερδίζουν την συμπάθεια, την εκτίμηση και την παραδοχή. Το ποιητικό βιβλίο της(«Έρωτας σε πρώτο πρόσωπο»), κι η κουβέντα μας, που ακολουθεί, απλά, επιβεβαιώνουν τα παραπάνω. Αφορμή της συνάντησής μας, η συμμετοχή της στο θεατρικό έργο «Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει»(βασισμένο σε βιβλίο της Claire Castillon, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καρατζιά), που θα παρουσιάζεται στον πολυχώρο πολιτισμού «Vault», από την Πέμπτη 10/5.
Με βάση αυτό, και τη μητέρα, που μας έδωσε και τον τίτλο της συνέντευξης, μιλήσαμε, όμως, για την άνοιξη, την ποίηση, το θέατρο, τον έρωτα, την έμπνευση, τη μητρότητα και το μητρικό φίλτρο, και τα βιώματα ζωής, και πως γίνονται αφορμές έμπνευσης κι αιτία δημιουργίας.
Με έβαλε και σ’ ένα τριπάκι η Κική, λέγοντάς μου, πως : «ο έρωτας είναι το καλύτερο και πιο εμπνευσμένο τρικ του Θεού», κι, είμαι σίγουρος, πως πολλά άλλα περιπετειώδη πνευματικά μονοπάτια, θα ανακαλύψετε διαβάζοντας, αυτή τη συνέντευξή της.


Κική, στο βιογραφικό σου, εστιάζεις ότι γεννήθηκες «έναν ξεχασμένο Μάη στη Θεσσαλονίκη». Είσαι «Το κορίτσι του Μάη»;
Κική Μαυρίδου: Λατρεύω τον Μάιο! Είναι ο αγαπημένος μου μήνας. Σηματοδοτεί, για μένα, την Άνοιξη, και προετοιμάζει την ψυχή για το καλοκαίρι. Είναι ο μήνας της άνθισης, της έναρξης, των χρωμάτων και της εξωστρέφειας. Οπότε την κτητική αντωνυμία για μένα, την δικαιούται….

Ποιήτρια κι ηθοποιός. Για την πρώτη σου ιδιότητα, μας εξηγείς, ότι γράφεις «από τότε που η θύμηση ενεργοποιήθηκε στο συνειδητό σου». Η ανάγκη σου για την ηθοποιία(έχεις σπουδάσει νομικά, υποκριτική και θεατρολογία) πότε και πως ενεργοποιήθηκε;
Κ.Μ.: Ανέκαθεν θυμάμαι την τάση μου αυτή. Την αγάπη στην τέχνη του θεάτρου, και κυρίως της υποκριτικής. Κάποιοι επιλέγουν τι θέλουν να ‘’επαγγελθούν’’, άλλοι επιλέγονται από το ίδιο το ‘’έργω’’ εν αγνοία τους. Στους δεύτερους ανήκω.

Και τα δυο μαζί (ποίηση & ηθοποιία) – εσωστρεφές το ένα / εξωστρεφές το άλλο - πως συνδυάζονται, και λειτουργούν μέσα σου; Ως ανάγκη, έκφρασης; Επικοινωνίας; Ύπαρξης;
Κ.Μ.: Και η ποίηση – η εκδιδόμενη - και η υποκριτική – η ενσάρκωση ενός χαρακτήρα - ξεκινούν από την βαθειά εσωστρέφεια, που κραυγάζει την ανάγκη να εξωτερικευθεί. Επιζητούν την επικοινωνία για να δικαιολογήσουν ή να παρηγορήσουν το ασυγκράτητο βίωμα.

Το πρώτο σου – ποιητικό – βιβλίο, έχει τίτλο («Έρωτας σε πρώτο πρόσωπο»/ εκδ. ΑΠΟΠΕΙΡΑ, 2009). Εννοείς, πως όλα τα ερωτικά αυτά ποιήματα είναι βιωμένα περιστατικά δικών σου ερώτων;
Κ.Μ.: Πολλά από αυτά. Πάντως όλα έχουν κομμάτια της δικής μου αλήθειας.

Πιστεύεις, ρομαντικά, ότι ο έρωτας (το ερωτικό πάθος) – προσωπικά τον διαχωρίζω από την Αγάπη προς τον Άνθρωπο – πλειοψηφεί στην εποχή μας; Σε μια εποχή σεξουαλικής απελευθέρωσης – που, στα πλαίσια του καταναλωτισμού – επικεντρώνει στην σαρκική απόλαυση;
Κ.Μ.: Ο έρωτας πάντα καθόριζε την ανθρώπινη φύση. Είτε ως συναίσθημα, είτε ως πράξη συνουσίας. Το έχω πει και θα το επαναλαμβάνω: ο έρωτας είναι το καλύτερο τρικ, το πιο εμπνευσμένο σχέδιο του Θεού για να μας ξεγελάει από τον θάνατο και να μας δίνει το ελλιπές οξυγόνο από την άπνοια που προκαλεί η μίζερη ζωή μας.

Στο ρωτάω, γιατί, μέσα από τα ποιήματά σου, βλέπω την θυσία και την αυτοθυσία σου, στο βωμό του έρωτα, που – να μην ξεχνάμε – πως είναι και αιμοβόρος(!), εμπεριέχει, ακόμα, και, γυμνά, σωματικά, να το δεις, στοιχεία πάλης και πολέμου. Έχεις πληγωθεί πολύ; Έχεις ευτυχήσει πολύ; Προς τα που γέρνει η δική σου ζυγαριά;
Κ.Μ.: Είμαι πλήρης συναισθημάτων από τον έρωτα! Και χαράς και πόνου! Ο πόνος, η αναμονή και η αμφιβολία του όμως, είναι κυρίαρχες πηγές της έμπνευσής μου.

Τα χρόνια μας σκληραίνουν; Μας κάνουν πιο ανθεκτικούς; Ακόμα και στον έρωτα; Ή, είναι καθαρά θέμα μοναδικότητας κι ιδιοσυγκρασίας του κάθε ανθρώπου, το πόσο βαθιά ή επιδερμικά ερωτεύεσαι;
Κ.Μ.: Όχι τα χρόνια από μόνα τους, αλλά οι εμπειρίες, τα βιώματα και ο τρόπος που το μυαλό του καθένα τα επεξεργάζεται, αυτά μπορεί να μας σκληρύνουν ή να μας μαλακώσουν. Με την εμπειρία, μαθαίνεις την υπομονή, τον κατά μέρος τουλάχιστον έλεγχο της συναισθηματικής σου έκθεσης. Εκτιμάς και ζυγίζεις τις συμπεριφορές και του άλλου και τις δικές σου. Ο συμβιβασμός πια έχει να κάνει κυρίως με την λογική παρά με το θυμικό.

Πάντως, κατά την ταπεινή μου γνώμη, οι στίχοι των ποιημάτων σου, πέρα απ’ ότι είναι βαθιά ερωτικοί, είναι και βαθιά ποιητικοί. Πιάνουν, μάλιστα, και πολλές ποιητικές και συγκινησιακές κορυφώσεις! Ποιες είναι οι ποιητικές σου αγάπες κι επιρροές;
Κ.Μ.: Επιρροές δεν ξέρω, αλλά αγάπες πολλές! Από τον Πάμπλο Νερούδα, μέχρι τον Τάσο Λειβαδίτη και τον Ναζίμ Χικμέτ.

Η Κική Μαυρίδου ηθοποιός. Συμμετέχεις (κι ως βοηθός σκηνοθέτη) στην θεατρική παράσταση «Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει» (βασισμένη στο βιβλίο «Insecte» της Claire Castillon), σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά, που κάνει πρεμιέρα, την Πέμπτη 10 Μαΐου στο θέατρο «Vault» (Μελενίκου 26, Βοτανικός). Το δελτίο Τύπου είναι ξεκάθαρο: «Στους σύντομους μονόλογους, έντεκα γυναίκες αφηγούνται, θυμούνται, ξαναζούν, μιλούν για τις σχέσεις τους με τις μητέρες και τις κόρες τους, αποκαλύπτοντας τον τόσο καθοριστικό αυτό δεσμό σε όλο του το μεγαλείο. Σκληρά μα και βαθιά, ανθρώπινα, αστεία και ταυτόχρονα απολύτως συγκινητικά, τα μονόπρακτα σοκάρουν με την αφοπλιστική ειλικρίνεια που οι γυναίκες αυτές εξομολογούνται τις σπαρακτικές ιστορίες τους.». Θα ήθελα, όμως, την δική σου, από τα μέσα, περιγραφή για το έργο.
Κ.Μ.: Αυτό το βιβλίο, τολμάει την αναφορά στην σχέση μητέρας και κόρης μέσα από την ωμή πραγματικότητα που συνδέει αυτές τις δύο γυναίκες. Την εξάρτηση. Είτε με την μορφή της απόλυτης αγάπης ή του μετριασμένου μίσους. Αυτή η αίσθηση είναι διάχυτη στην μεταφορά του κειμένου επί σκηνής από τον Δημήτρη Καρατζιά. Η λέξη "μαμά" είναι η πρώτη που λέμε, και η αγάπη γι’ αυτήν, είναι η τελευταία που φεύγει από μέσα μας.


Εσύ συμμετέχεις σε δυο μονολόγους («Το έντομο» & «Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει»), και της μάνας και της κόρης. Ποιοι είναι οι ρόλοι σου;
Κ.Μ.: Δεν θέλω να αναφερθώ στο περιεχόμενο των ρόλων, θα προτιμούσα να τους ανακαλύψουν οι θεατές με τον ερχομό τους. Αντ’ αυτού θα σου πω για τις συναδέλφους, την Αθηνά Τσιλύρα, την Ιωάννα Πηλιχού, την Γιάννα Σταυράκη, την Νίκη Αναστασίου και την Ειρήνη Σταματίου, που μοιραζόμαστε τις ανησυχίες αυτής της σχέσης, που προκύπτει από το έργο, και με αφοπλιστική ειλικρίνεια και δοτικότητα συμβάλει η μία στην απόδοση της άλλης.

Κόρη είσαι, άρα να την θεωρήσω πιο «εύκολη» και βιωματική αυτήν την ερμηνεία σου;
Κ.Μ.: Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Η συγκινησιακή - βιωματική μνήμη ανασύρεται και βοηθάει πολύ.

Μάνα, απ’ ότι ξέρω, δεν είσαι. Σίγουρα δεν πρέπει να έχει σημασία αυτό για έναν ηθοποιό, γιατί αυτή είναι η τέχνη του, να υποδύεται κάτι που δεν είναι. Άλλο ήθελα να σε ρωτήσω όμως : αν πιστεύεις πως η κάθε γυναίκα έχει το μητρικό φίλτρο μέσα της, και αν θα ήθελες να γίνεις μάνα και στη ζωή, πέρα από τον ρόλο.
Κ.Μ.: Είναι αναπόφευκτη αυτή η επιθυμία για μία γυναίκα σε κάποια περίοδο της ζωής της. Κάποια στιγμή σου περνάει από το μυαλό, και άλλες φορές υποχωρεί, επανέρχεται, εδραιώνεται, εξαντλείται ή εξαφανίζεται, η σκέψη της μητρότητας. Προσωπικά δεν ξέρω πια αν θέλω να φέρω στον κόσμο – ναι έτσι γραφικά αυτή η φράση - ένα παιδί που το μόνο σίγουρο γεγονός στην ζωή του θα είναι η μάχη για επιβίωση, για λίγες στιγμές ευτυχίας, η μάχη της απώλειας και άλλα παρόμοια. Και μαζί του ακόμη μία μάχη που θα πρέπει να δώσω και ως μητέρα. Μεγαλώνοντας καθορίζομαι από τον φόβο της απώλειας. Και αποφάσισα να μην τον ενισχύσω.

Οι σχέσεις μάνας – κόρης, στο θεατρικό αυτό έργο, παρουσιάζονται σκληρά και ανθρώπινα κι όχι από το καθιερωμένο πρίσμα της δοτικότητας και της θυσίας της μάνας προς την κόρη. Πιστεύεις ότι το δίπολο αυτό είναι ένας «μύθος»;
Κ.Μ.: Όχι καθόλου. Είναι σκληρή πραγματικότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η σχέση υμνείται σε όλον τον κόσμο το ίδιο. Γενικά, η σχέση μάνας και παιδιού. Από την θρησκεία, την τέχνη, ακόμη και στο ζωικό βασίλειο. Η μητέρα είναι η βάση. Είναι αυτή που πάντα θα σου σηκώσει το τηλέφωνο, που πάντα θα νοιαστεί αν μπορείς … Είναι εκεί όταν οι άλλοι φεύγουν.  Έχω πει και το επαναλαμβάνω, ότι για μένα το παιδί ορφανεύει όταν χάνει την μητέρα του.

Τελικά – για να αφήσουμε και στον θεατή να ανακαλύψει πράγματα – μέσα από όλη αυτήν την διαφορετικότητα του δεσμού μάνας – κόρης, όπως παρουσιάζεται στο έργο, ποιος είναι(αν υπάρχει) ο βασικός συνδετικός ιστός αυτού του δεσμού;
Κ.Μ.: Ας αφήσουμε τον θεατή, να μας πει ο ίδιος … .

Κική μου, ας ολοκληρώσουμε την κουβέντα μας με την μελλοντική συγγραφική σου δουλειά. Πρόκειται για κάτι το πρωτότυπο, το ενδιαφέρον, που έχει να κάνει, με τον χρόνο, τον τόπο, τους καλλιτέχνες, την εξομολογητική κουβέντα, την έμπνευση και την ποίηση. Αλλά καλύτερα να μας τα πεις, όπως θέλεις, εσύ.
Κ.Μ.
: Ναι, ετοιμάζουμε το δεύτερο βιβλίο. Πρόκειται για ένα ποιητικό άλμπουμ. Με την συμμετοχή διαφόρων καλλιτεχνών, όπως η Νατάσσα Μποφίλιου, ο Γιάννης Κακλέας, ο Γιάννης Ξανθούλης, η Μελίνα Κανά, ο Οδυσσέας Ιωάννου, η Γιούλικα Σκαφιδά, ο Θέμης Καραμουρατίδης, ο Ξενοφώντας Ραράκος, ο Σπύρος Ορνεράκης, η Λυδία Φωτοπούλου, ο Νίκος Καραθάνος, η Ρίτα Αντωνοπούλου, ο Απόστολος Ρίζος και άλλοι. Μοιραζόμαστε μία κουβέντα βιωμάτων, αφορμή έμπνευσης και αιτία δημιουργίας.

 


«Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει» της Claire Castillon, στο νέο πολυχώρο πολιτισμού Vault, στο Βοτανικό

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Θα ήθελα μια κοινωνία που θα έχει μια γραμμή – οριζόντια – για όλα τα παιδιά που γεννιούνται. Να είναι όλα ίσα στην εκκίνηση. Όταν μου λένε αν είμαι αριστερός, αυτό τους απαντώ.
Θάνος Μικρούτσικος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

21/10/1907 Γεννήθηκε ο σουρεαλιστής ζωγράφος και ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος
22/10/1937 Γεννήθηκε ο συνθέτης Μάνος Λοίζος