137 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
25.04.2018
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Κατερίνα Κοφινά

Οικογένεια Γ. Π. | Μέρος 14ο

Η αθέατη πλευρά της Σελήνης

Κατερίνα Κοφινά

Μια μεγάλη οικογένεια. Ένα ολόκληρο σόι και πολλά ξαδέρφια σκιαγραφούν τον καμβά του βιβλίου. Είναι άνθρωποι με πάθη και ενοχές , που προσπαθούν να κάνουν την ζωή τους υποφερτή. Είναι τα πιόνια στην μεγάλη σκακιέρα της ζωής και συνήθως είναι οι χαμένοι. Μέσα από τους αδύναμους αυτούς ήρωες και το αδιέξοδο της ζωής τους έρχεται στην επιφάνεια  όλη η βρωμιά που κρύβεται κάτω από το πέπλο της φαινομενικά καλής οικογένειας.
Κατερίνα Π. Κοφιν

 ΝΟΕΜΒΡΗΣ


Μια εβδομάδα  μετά ο Αλέκος Ρέικο δέχτηκε μια τηλεφωνική  κλήση στο κινητό του τηλέφωνο. Είχες μόλις βγει από το μπάνιο. Ετοιμαζόταν να βρεθεί στο καθιστικό του ξενοδοχείου με τον αστυνόμο Σπύρο Μάντεκα. Σίγουρα το τελευταίο που θα περίμενε , ήταν να ακούσει την φωνή της πρώην γυναίκας του να του λέει.
-Καλό απόγευμα Αλέκο. Ελπίζω να είσαι καλά.-  Εκείνος τα έχασε. Για λίγο δεν είπε τίποτα.
-Εσύ είσαι Ελπίδα; Μα πως με βρήκες; Τι θέλεις;-
-Δεν ήταν δύσκολο Αλέκο. Τηλεφώνησα στα γραφεία σου στην Γαλλία. Τους είπα πως ήμουν η πρώην γυναίκα σου ,και πως είχε πεθάνει ο γιος μας. Έπρεπε λοιπόν να σε βρω. Κανείς δεν θα μπορούσε να μου αρνηθεί κάτι τέτοιο.-
-Ελπίδα δεν μπορεί να πήρες για τον θάνατο του Σωτήρη. Δεν ήσουν ποτέ τόσο ευαίσθητη. Τι θέλεις λοιπόν;-
-Έχω ένα μυστικό να σου αποκαλύψω.-
-Δεν καταλαβαίνω. Τι μυστικό είναι αυτό;-
-Ο Σωτήρης μπορεί να πέθανε , αλλά έχεις και άλλο παιδί.-
-Δε μου λες , προσπαθείς να με εκνευρίσεις;-
-Σου λέω την αλήθεια Αλέκο. Ξέρω πως τώρα που μιλάμε βρίσκεσαι στην Ελλάδα. Τον γιο μας  κάποιος τον δολοφόνησε. Μη νομίζεις πως δεν έκλαψα. Μάνα είμαι και ξέρω. Όμως ο Σωτήρης δεν ήταν το μοναδικό μας παιδί. Έχουμε και άλλο. Βέβαια αυτά δεν μπορούμε να τα πούμε από το τηλέφωνο. Πρέπει να σε δω από κοντά.-
-Δεν πιστεύω τίποτα και σε παρακαλώ να με αφήσεις στην ησυχία μου Ελπίδα.- Της απάντησε εκείνος ψυχρά και έκλεισε το τηλέφωνο. Ντύθηκε και πήγε στο καθιστικό του ξενοδοχείου. Παράγγειλε καφέ και άναψε ένα πούρο. Ήταν πολύ ταραγμένος. Το τηλεφώνημα της Ελπίδας τον είχε αναστατώσει. Μα τον πήρε για να του πει πως είχαν και άλλο παιδί; Από πού; Όταν είχαν χωρίσει η Ελπίδα δεν ήταν έγκυος. Βέβαια και αν ήταν εκείνος θα το καταλάβαινε; Όχι , αλλά θα του το είχε πει. Όχι. Όχι.  Σε  καμιά περίπτωση. Αυτή η γυναίκα προσπαθούσε να του χαλάσει την διάθεση. Και γιατί έκανε ξανά την εμφάνιση της στη ζωή του; Ο Σωτήρης είχε πια χαθεί. Γιατί δεν τον άφηνε να κλάψει για τον πεθαμένο του γιο; Είχαν λέει  και άλλο παιδί. Οι σκέψεις αυτές είχαν κατακλίσει το μυαλό του Ρέικο τόσο πολύ που δεν κατάλαβε την παρουσία του Σπύρου Μάντεκα ακριβώς δίπλα του. Ήταν χαμένος σε δαχτυλίδια καπνού από το αναμμένο του πούρο.
-Αλέκο είσαι καλά;- Τον ρώτησε ο Σπύρος και κάθισε απέναντι του.
-Α! ήρθες Σπύρο; Ναι καλά είμαι. Απλά κάτι σκεφτόμουν.-
-Δεν πιστεύω να έχεις αγωνία. Την Λίνα την έχω ενημερώσει πως θα πάμε από το σπίτι της , για να γνωριστείτε. Το περιμένει πως και πως.-
-Μα και εγώ θέλω να την γνωρίσω. Θα την έχω σαν κόρη μου. Είμαι έτοιμος. Πάμε;- Του είπε ο Αλέκος και οι δυο άντρες έφυγαν από το ξενοδοχείο.

Την ίδια ώρα η Έλενα μιλούσε με τον Ιάσωνα στο καθιστικό του σπιτιού τους. Έπιναν τον απογευματινό τους καφέ. Η Έλενα σκεφτόταν πως έπρεπε να πει του άντρα της για την Σοφία. Πως και ο Ιάσωνας δεν είχε καταλάβει τίποτα; Ο Γιάννης ήταν ο πιο καλός του φίλος.
-Μα τι έχεις; Σε απασχολεί τίποτα; Μου φαίνεσαι κάπως προβληματισμένη.- Έσπασε την ησυχία η φωνή του Ιάσωνα.
-Κάτι έχω. Έμαθα κάποια πράγματα για μια γνωστή μας και έπεσα από τα σύννεφα.-
-Είναι σοβαρό;-
-Αρκετά. Δε μου λες Ιάσωνα τον φίλο σου τον Γιάννη τον εμπιστεύεσαι;-
-Τον Γιαννάκη; Και βέβαια. δεν υπάρχει καλύτερο παιδί.-
-Μη το λες. Στις μέρες μας όλα είναι υπό αμφισβήτηση.-
-Κάτι γνωρίζεις εσύ και δεν ξέρεις πώς να μου το πεις. Έλα καλή μου. Εμείς τα λέμε όλα μεταξύ μας. Τι στο καλό λοιπόν συμβαίνει;-
-Ιάσωνα , ο Γιάννης  τα έχει με τη Σοφία.-
-Τι είπες;-
-Αυτό που άκουσες. Έχουν δεσμό εδώ και χρόνια. η Σοφία η γυναίκα του ξαδέρφου σου του Βασίλη, έχει ερωτική σχέση με τον Γιάννη τον κολλητό σου. Απορώ πως και δεν κατάλαβες τίποτα.- Απάντησε με ύφος η Έλενα και άναψε τσιγάρο. Ο Ιάσωνας είχε μείνει να την κοιτά σα χαμένος.
-Μα καλά. Εσύ που τα έμαθες όλα αυτά; Δεν μπορεί να είναι αλήθεια. Μου φαίνεται αδιανόητο να συμβαίνει κάτι τόσο βρώμικο.-
-Λέγε ότι θέλεις Ιάσωνα. Η εικόνα δυστυχώς δεν μπορεί να αλλάξει. Είναι γεγονός πως αυτοί οι δυο είναι μαζί.-
-Και εσύ πως το έμαθες;-
-Τους είδε τον χειμώνα που μας πέρασε η Αγγελική στο δάσος , να βγάζουν τα μάτια τους. Μετά για να σιγουρευτεί έβαλε ντέντεκτιβ και τους παρακολούθησε. Οι φωτογραφίες που τράβηξε είναι τρομερά γαργαλιστικές και ζουμερές. Είδες ο Γιαννάκης το καλό παιδί; Τίποτα να μην παίρνεις σαν δεδομένο. Η ζωή πάντα μας ξεπερνά.-
-Θα τρελαθώ Έλενα. Αυτό σίγουρα δεν το περίμενα. Ο καημένος ο Βασίλης. Ο ξάδερφος μου την αγαπάει πολύ την Σοφία. Και αυτή να πως τον πληρώνει. Μα εκείνη η γυναίκα έκανε τέτοια βρωμιά; Μια τόσο καλή και τυπική ύπαρξη;-
-Και εγώ στην αρχή το ίδιο είπα.-
-Τι θα κάνουμε τώρα Έλενα;-
-Εσύ τίποτα. Εγώ πολλά.-
-Δε σε καταλαβαίνω.-
-Μα είναι απλό. Αυτή η οχιά δε μπορεί να έχει μόνο ένα γκόμενο. Σίγουρα θα έχει και άλλον. Όποιος και αν είναι θα το μάθω. Γιατί εσείς οι άντρες είσαστε βλάκες και συγγνώμη που στο λέω τόσο ωμά. Ο Βασίλης μπορεί να μην πειστεί για την απιστία της Σοφίας , ακόμα και του δείξουμε τις φωτογραφίες. Αν όμως υπάρχει και άλλος άντρας στη ζωή της , τότε θα το πάρει απόφαση , πως η γυναίκα του είναι πουτάνα με τα όλα της. – Του απάντησε και γέλασε δυνατά.
-Δηλαδή εννοείς πως θα την παρακολουθήσεις; Γιατί αυτό κατάλαβα.-
-Ναι Ιάσωνα. Αυτό θα κάνω. Δεν θα την αφήσω σε χλωρό κλαρί.-
-Μα δεν έχεις καμιά δουλειά εσύ. Αυτό αφορά τον Βασίλη και εκείνη.-
-Καλός είσαι και εσύ. Τι θέλεις αγάπη μου; Να την αφήσουμε ξέφραγο αμπέλι την χαμηλοβλεπούσα;-
-Όχι αγάπη μου. Ηρέμησε πια. Προσπαθώ να σου εξηγήσω πως δεν μας αφορά άμεσα η Σοφία. Ο Βασίλης είναι αυτός που μετρά. Αν ο ξάδερφος μου μάθει για την Σοφία δεν ξέρω τι αντίδραση θα έχει.-
-Την φυσιολογική. Πίστεψε με. Θα την πλακώσει στα χαστούκια και θα την πετάξει στο δρόμο.-
-Αυτά δεν είναι ευχάριστα πράγματα Έλενα. Το τι κρύβει ο κάθε άνθρωπος μέσα του δεν το ξέρει κανείς. Αν τρελαθεί ο Βασίλης και την σκοτώσει;-
-Και πολύ καλά θα της  κάνει.- Απάντησε γελώντας η Έλενα. Ο Ιάσωνας άναψε τσιγάρο και έμεινε σκεφτικός να κοιτάζει την θάλασσα από το παράθυρο. Η Έλενα ήπιε λίγο από τον καφέ της και το κορμί της ρίγησε. Σκέφτηκε πως θα μπορούσε να ήταν εκείνη στη θέση της Σοφίας. Και αντί για τον Γιάννη να ήταν η Γιώτα. Ξαφνικά χλόμιασε. Δεν διέφερε από την Σοφία. Απατούσε τον άντρα της με την φίλη της. πόσο καλό θα μπορούσε να ήταν αυτό; Σε τι διέφερε λοιπόν από την Σοφία; Η Έλενα άναψε και άλλο τσιγάρο. Τίποτα δεν της φαινόταν καλό , αλλά εκείνη όφειλε να την παρακολουθήσει. Κάτι της έλεγε μέσα της πως τα γεγονότα , από την μεριά της  Σοφίας θα αποκάλυπταν και άλλες πτυχές. Ίσως και πιο σκοτεινές από αυτές που είχαν μάθει.

Ο Σπύρος Μάντεκας μαζί με τον Αλέκο Ρέικο είχαν καθίσει στον καναπέ που βρισκόταν  στο σαλόνι του σπιτιού της Λίνας. Εκείνη τους είχε φτιάξει καφέ και καθόταν απέναντι τους. Όλοι τους ήταν λίγο αμήχανοι. Η Λίνα γνώριζε  για πρώτη φορά τον πεθερό της και ο Αλέκος έβλεπε για πρώτη φορά την γυναίκα του γιου του. ο Σπύρος είχε κάνει τις απαραίτητες συστάσεις όταν μπήκε μαζί με τον Αλέκο , στο σπίτι της Λίνας. Τώρα όλοι τους έπιναν αμίλητοι τον καφέ τους. Η Λίνα δεν ήξερε πώς να φερθεί. Αισθανόταν άβολα που γνώριζε κάτω από αυτές τις συνθήκες τον πεθερό της. Ο Αλέκος κατάλαβε την ανησυχία της και είπε.
-Λίνα ξέρω  πως γνωριστήκαμε κάτω από αντίξοες συνθήκες. Τώρα όμως που είμαι εδώ θα ήθελα να   ανταλλάξουμε  μεταξύ μας κάθε πληροφορία που έχουμε για τον Σωτήρη. Ο αστυνόμος Μάντεκας θα ήθελε να συνεργαστούμε για τον ίδιο σκοπό. Την εύρεση του δολοφόνου του.-
-Κύριε Ρέικο θα σας βοηθήσω όσο μπορώ. Όμως όπως ήδη ξέρει ο κύριος αστυνόμος  η ερωτική ζωή του άντρα μου , ήταν και σε μένα άγνωστη. Δεν έχω ιδέα τι σκεφτόταν πως ενεργούσε και τι σκόπευε να πράξει. Ήταν πάντα πολύ κλειστός χαρακτήρας.-
-Παιδί μου , θα ήθελα να με θεωρείς πατέρα σου. Για σένα δεν είμαι ο Ρέικο. Είμαι ο πεθερός σου. Έστω ο πρώην. Ο Σωτήρης μπορεί να έχει πεθάνει ,αλλά είσαι η χήρα του.-
-Δεν μου είναι εύκολο ξέρετε. Τώρα σας γνώρισα. Μπορώ όμως να σας αποκαλέσω κύριο Αλέκο αν θέλετε.-
-Σκέτο Αλέκο και θα τα πάμε μια χαρά οι δυο μας.- Της απάντησε εκείνος και η Λίνα του χαμογέλασε με ανακούφιση.
-Πολύ καλά. Χαίρομαι για τους δυο σας. Εύχομαι να βρούμε τη λύση για τον θάνατο του Σωτήρη. Έχουμε μπροστά μας αρκετή δουλειά.- Είπε με το τσιγάρο κολλημένο στα χείλη του ο Σπύρος.
-Δεν ξέρω για σένα Σπύρο αλλά , για μένα φαίνεται πως με κυνηγά ο διάολος , από τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στην Ελλάδα.- Είπε ο Ρέικο και άφησε δαχτυλίδια καπνού στην ατμόσφαιρα , από το πούρο που κάπνιζε.
-Δηλαδή τι είδους προβλήματα είναι αυτά;-
-Ω! τίποτα το σοβαρό. Τουλάχιστον έτσι πιστεύω. Η πρώην γυναίκα μου , με κάλεσε στο κινητό μου τηλέφωνο. Είχα να την ακούσω χρόνια.-
-Θα με συγχωρέσεις που γίνομαι αδιάκριτος , αλλά θα ήθελα να μάθω τον λόγο που σε ήθελε.- Συνέχισε ο αστυνόμος.
-Πιστεύεις Σπύρο πως έχει να κάνει με τον φόνο του Σωτήρη η Ελπίδα;-
-Όχι, όχι , δεν εννοούσα αυτό. Σε μια υπόθεση όμως δολοφονίας και το πιο ασήμαντο μπορεί να αποδειχτεί μεγάλο  γεγονός. Τι σε ήθελε λοιπόν η πρώην;-
-Είναι τόσο παράξενο αυτό που μου είπε , ώστε  της έκλεισα το τηλέφωνο αμέσως. Το θεώρησα ψέμα. Μάλλον ήθελε να με εκνευρίσει. Η Ελπίδα ήταν πάντα αυθεντία σε αυτό. Γιατί όμως διάλεξε να μου το πει σε μια τόσο δύσκολη στιγμή της ζωής μου; Ο θάνατος του γιου μου , ήταν για μένα βαρύ πλήγμα.-
-Τι σου είπε Αλέκο;- Ρώτησε ξανά με επιμονή ο αστυνόμος.
-Πως ο Σωτήρης δεν ήταν το μοναδικό μας παιδί. Είχαμε και άλλο. Μα είναι τρελό. Θα το ήξερα αν η Ελπίδα ήταν έγκυος. Γιατί να μου το κρύψει; Γιατί; Δεν υπήρχε κανένας λόγος να κρατήσει μυστικό την ύπαρξη ενός  δεύτερου παιδιού.-  Τα μάτια του Σπύρου έλαμψαν. Άναψε τσιγάρο και ήπιε λίγο από τον καφέ του. Ο Αλέκος και η Λίνα τον κοιτούσαν.
-Τι σκέφτεσαι Σπύρο;- Τον ρώτησε ο Ρέικο.
-Πως πρέπει να μιλήσεις το γρηγορότερο με την πρώην σου γυναίκα. Η μάλλον να ταξιδέψεις ως τον Καναδά.-
-Γιατί. Δεν καταλαβαίνω; Τι θα μπορούσε να μου αποκαλύψει η Ελπίδα;-
-Την ύπαρξη ενός άλλου παιδιού που για χρόνια έκρυβε. Ίσως αυτό το παιδί να είναι αυτή τη στιγμή ο μοναδικός κληρονόμος σου , μετά τον θάνατο του πρωτότοκου. Ίσως αυτό το παιδί να είναι και ο ηθικός αυτουργός στο έγκλημα που έχω αναλάβει.- Του απάντησε πολύ σοβαρός ο Σπύρος. Ο Ρέικο ξαφνιάστηκε.
-Μα …………Δηλαδή μου λες πως αν αυτό το παιδί υπάρχει στην πραγματικότητα , θα μπορούσε να είχε σκοτώσει τον αδερφό του , για την περιουσία μου; Αδυνατώ να το πιστέψω. Όχι. Δεν θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο.-
-Αλέκο τα περισσότερα εγκλήματα έχουν γίνει για τα λεφτά και τον έρωτα. Στο επάγγελμα μου δεν αποκλείω τίποτα. Αυτός που σκότωσε τον γιο σου , η αυτή , μιας και υπάρχουν ενδείξεις πως θα μπορούσε να το είχε κάνει μια γυναίκα  έχει δουλέψει πολύ μεθοδικά. Σίγουρα ήξερε πάρα πολλά για την ερωτική ζωή του Σωτήρη και για τον δεσμό του με  τον Στέφανο. Η συνάντηση των δυο αντρών  εκείνο το μοιραίο βράδυ  στην παραλία  ήταν ανέλπιστο δώρο για τον δολοφόνο μας. Δεν χρειάστηκε να κουραστεί καθόλου. Οι δυο άντρες είχαν πιει , είχαν κάνει έρωτα και κάποια στιγμή ο Στέφανος αποχώρισε. Ο Σωτήρης κοιμόταν λιπόθυμος από το αλκοόλ πάνω στην άμμο. Ο δράστης κινήθηκε γρήγορα. Του κατάφερε έξι χτυπήματα στο κεφάλι και εξαφανίστηκε. Όλοι πίστεψαν πως τον σκότωσε ο Στέφανος και αν το είχα πιστέψει και εγώ , τώρα ο δολοφόνος θα γελούσε πίσω από την πλάτη μου. Όποιος και αν είναι , η εξυπνάδα του είναι μεγάλη. Θα τον πιάσω όμως. Κανένας δεν ξέφυγε από εμένα.-
-Μα γιατί η Ελπίδα να μου κρύψει ένα  τέτοιο μυστικό;-
-Οι γυναίκες Αλέκο είναι διαβολεμένα πλάσματα. Εμείς οι άντρες δε μπορούμε να τις καταλάβουμε.- Του απάντησε ο Σπύρος και ο Αλέκος κοίταξε την Λίνα. Εκείνη του χαμογέλασε δειλά.

Δυο μέρες μετά η Έλενα έβγαινε από ένα σούπερ μάρκετ , όταν είδε το αμάξι της Σοφίας να περνά στον απέναντι δρόμο. Άνοιξε γρήγορα την πόρτα του δικού της αυτοκινήτου , πέταξε γρήγορα τα ψώνια στο πίσω κάθισμα και την ακολούθησε. Ήταν ένα δροσερό απόγευμα μιας Τετάρτης. Η Έλενα ήξερε πως τέτοια ώρα η Σοφία θα έπρεπε να είναι στο φροντιστήριο της. Είχε ορκιστεί να την παρακολουθεί όποτε αυτό θα ήταν εφικτό. Εκείνη την ώρα ευχαρίστησε τον θεό για το δώρο που της έκανε. Η Σοφία δεν έτρεχε. Πήγαινε σιγά. Η Έλενα ήταν σίγουρη  πως κάτι πονηρό ετοίμαζε. Ίσως να πήγαινε στο σπίτι του Γιάννη. Όμως ο Γιάννης έμενε λίγο έξω από την πόλη. Η Σοφία κινήθηκε στο κέντρο και σταμάτησε το αυτοκίνητο της κάτω από μια πολυκατοικία. Η Έλενα πάρκαρε λίγο πιο μακριά και βγήκε από το αμάξι της. Πολύ προσεχτικά  πλησίασε την Σοφία που εκείνη τη στιγμή χτυπούσε το κουδούνι ενός διαμερίσματος. Η πόρτα άνοιξε και μπήκε μέσα . Η Έλενα λίγο μετά κοίταξε τα ονόματα των ενοικιαστών. Ένα όνομα της τράβηξε την προσοχή. Αυτό του Παύλου. Και τι δουλειά είχε η Σοφία στο σπίτι του πρώην αγοριού της Ελισάβετ; Η Έλενα χτύπησε ένα τυχαίο κουδούνι και της άνοιξαν χωρίς να ρωτήσουν ποιος είναι. Ανέβηκε με τα πόδια τρεις ορόφους για να μπορέσει να βρει σε ποιο διαμέρισμα έμενε ο Παύλος. Όταν το εντόπισε κρύφτηκε στην σκάλα που έβγαζε στην ταράτσα. Ήταν τυχερή γιατί στον τρίτο και τελευταίο όροφο υπήρχαν μόνο δυο διαμερίσματα. Του Παύλου και κάποιου άλλου ενοικιαστή που εκείνη την ώρα θα έπρεπε να έλειπε. Υπήρχε λοιπόν ησυχία στο χώρο και καθόλου φωτισμός. Αυτό της εξασφάλισε την κάλυψη που ήθελε η Έλενα. Έβγαλε το κινητό της τηλέφωνο και το ετοίμασε για να τραβήξει βίντεο , όταν η Σοφία θα έβγαινε από το διαμέρισμα. Θα την βιντεοσκοπούσε και θα το κρατούσε ως αποδειχτικό στοιχείο. Αυτό όμως που δεν μπορούσε να χωνέψει ήταν το γεγονός πως ο Παύλος ερωτοτροπούσε  με εκείνη την οχιά. Λίγους μήνες μόνο είχε χωρίσει από την Ελισάβετ. Πως του προέκυψε η Σοφία; Και αυτή; Αυτή η μικρή παλιοβρόμα , πότε χώρισε από τον Γιάννη; Αν είχε χωρίσει. Οι σκέψεις αυτές τριβέλιζαν το μυαλό της Έλενας καθώς η ώρα περνούσε. Κάποια στιγμή άκουσε το κλειδί στη πόρτα του διαμερίσματος και πάτησε το κουμπί για να γράψει το βίντεο στο κινητό της τηλέφωνο. Λίγα δευτερόλεπτα μετά  η Σοφία συνοδευμένη από τον Παύλο έκανε την εμφάνιση της στην πόρτα. Το ζευγάρι δεν άναψε το φως στο διάδρομο η στη σκάλα που οδηγούσε στον δεύτερο όροφο. Η Έλενα πάλι ήταν τυχερή. Ο μοναδικός φωτισμός που υπήρχε ερχόταν από το εσωτερικό του διαμερίσματος.
-Λοιπόν φεύγω. Ωραία ήταν. Περνάω καλά μαζί σου Παύλο.-
-Και εγώ Σοφία. Μόνο που θα σε ήθελα ολόκληρη και όχι μια μπουκιά που μου δίνεις κάθε τόσο.-
-Κάνε λίγη υπομονή. Θα ζητήσω διαζύγιο από τον Βασίλη. Μου φαίνεται πως είμαι ερωτευμένη μαζί σου.-
-Το λες αλήθεια; Γιατί και εγώ έτσι αισθάνομαι.- Της απάντησε εκείνος. Η Σοφία τυλίχτηκε επάνω του και τον φίλησε με πάθος.
-Και βέβαια. Σε αγαπώ Παύλο. Είναι νομίζω καιρός να ευτυχίσουμε και εμείς. Αρκετά ταλαιπωρηθήκαμε δε νομίζεις;- Του απάντησε και μπήκε στο ασανσέρ. Ο Παύλος έκλεισε την πόρτα και η Έλενα βγήκε από την κρυψώνα της. Είχε καταγράψει τα πάντα. Χαμογέλασε και άρχισε να κατεβαίνει τα σκαλοπάτια της πολυκατοικίας. Φτάνοντας στο σπίτι της η Έλενα είδε πως ήταν ακόμη νωρίς. Ο Ιάσωνας θα αργούσε να γυρίσει από το γραφείο. Ο Νίκος ήταν στο σπίτι της πεθεράς της από το μεσημέρι. Θα κοιμόταν εκεί το βράδυ. Πήρε αμέσως τηλέφωνο την Αγγελική στο ιατρείο της. Εκείνη έδινε μια συνταγή σε μια ασθενή της.
-Αγγελική μου καλησπέρα. Η Έλενα είμαι. Συγγνώμη για την ενόχληση.-
-Δε με ενοχλείς κορίτσι μου. Είσαστε όλοι καλά;-
-Ναι. Για άλλο σε πήρα.-
-Τι συμβαίνει;-
-Πολλά και συνταρακτικά. Θέλω να μιλήσουμε. Μπορείς να έρθεις από το σπίτι αύριο το βράδυ όταν  θα κλείσεις το ιατρείο; Μέχρι εκείνη την ώρα θα είναι εδώ και ο Ιάσωνας.-
-Ναι Έλενα μπορώ. Είναι σοβαρό; Εννοώ πολύ σοβαρό;-
-Όχι μη φοβάσαι. Θα τα πούμε από κοντά.-
-Στις εννιά και μισή θα είμαι εκεί.- Της απάντησε η Αγγελική και έκλεισε το τηλέφωνο.

Μια ώρα μετά στο κέντρο της πόλης η Ελισάβετ έκλεινε το μαγαζί της. Όταν άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου της που ήταν παρκαρισμένο έξω από το μαγαζί κάποιο αμάξι της κορνάρισε. Η Ελισάβετ δεν έδωσε σημασία. Μπήκε στο αυτοκίνητο της και έβαλε μπροστά τη μηχανή. Εκείνη τη στιγμή κάποιος χτύπησε το τζάμι  του παραθύρου. Ήταν ο Σπύρος Μάντεκας. Η Ελισάβετ κατέβασε γρήγορα το τζάμι και τον ρώτησε σα να τον έβλεπε για πρώτη φορά.
-Κύριε αστυνόμε συμβαίνει κάτι;-
-Μπορείτε σας παρακαλώ να βγείτε από το αμάξι σας;- Της απάντησε κοφτά εκείνος.
-Και αν δεν υπακούσω;-
Συνέχισε εκείνη και του χαμογέλασε πλατιά.
-Κυρία μου θα πάτε μέσα για αντίσταση κατά της αρχής.- Συνέχισε λέγοντας εκείνος αυστηρά. Η Ελισάβετ άνοιξε την πόρτα και βγήκε έξω. Για λίγο κοιτάχτηκαν χωρίς να πουν τίποτα. Και τότε ο Σπύρος ξέσπασε σε γέλια. Η Ελισάβετ τον μιμήθηκε.
-Σπύρο είσαι απίθανος ηθοποιός. Για μια στιγμή με έκανες να πιστέψω πως πραγματικά θα με έβαζες στη φυλακή. Δοξάζω το θεό που δεν έγινα ποτέ μου εγκληματίας. Είσαι τόσο ψυχρός στη συμπεριφορά σου.-
-Αναγκάζεσαι να γίνεις. Είναι η φύση της δουλειάς μου αυτή. Αν είμαι συναισθηματικός το παιχνίδι έχει χαθεί.-
-Λοιπόν πως και από εδώ Σπύρο; Με ήθελες κάτι;- είπε η Ελισάβετ και τον κοίταξε γλυκά μέσα στα μάτια. Εκείνος την περιεργάστηκε για λίγο. Του άρεσε πολύ το πρόσωπο της. Ήταν κυρίως τα μάτια της που του άρεσαν περισσότερο. Αυτά τα μάτια που , προσπαθούσαν να ξεδιαλύνουν την ομίχλη από τα δικά του. Και τα χείλη της. όμορφα , λεπτά , και με απαλό χρώμα βαμμένα.
-Σπύρο συμβαίνει κάτι; Με κοιτάζεις κάπως η μου φαίνεται;- Του είπε η Ελισάβετ και ήρθε πιο κοντά του. Ο Σπύρος της χαμογέλασε.
-Θα ήθελα να μιλήσουμε. Μου φαίνεται πως η υπόθεση παίρνει άλλη τροπή. Κάτι εντελώς καινούργιο εμφανίστηκε.-
-Βρήκες τον δολοφόνο; -
-Όχι , αλλά  ίσως να είμαι στο σωστό δρόμο.-
-Πήγαινα στο σπίτι μου. Θέλεις να μιλήσουμε εκεί; Μπορώ να μαγειρέψω κάτι για να φάμε. Θα το ήθελες;- Του είπε και τον κοίταξε σαν να τον ικέτευε να της πει ναι.
-Ναι. Θα το ήθελα πολύ. Σήμερα δεν έβαλα μπουκιά στο στόμα μου.- Της απάντησε και η Ελισάβετ έλαμψε ολόκληρη.
-Μιας και δεν γνωρίζεις το σπίτι μου , θα οδηγήσω εγώ με το αυτοκίνητο μου και εσύ με ακολουθείς.-
-Καλή ιδέα. Μόνο να μη τρέχεις. Μπορώ να σε γράψω όποια στιγμή το θελήσω. – Της είπε εκείνος και γέλασαν.

Στο φροντιστήριο της Σοφίας εκείνη βρισκόταν στο γραφείο της και ταχτοποιούσε κάποιες εκκρεμότητες. Η δασκάλα που έκανε μάθημα ακριβώς δίπλα στη αίθουσα , ήθελε ακόμα μισή ώρα για να τελειώσει. Η Σοφία άναψε τσιγάρο και εκείνη τη στιγμή χτύπησε το κινητό της. Ήταν ο Γιάννης. Η Σοφία απάντησε.
-Γιατί χάθηκες κούκλα;- Της είπε με δυνατή φωνή.
-Είμαι στο φροντιστήριο Γιάννη και δουλεύω.-
-Μόλις κλείσεις να έρθεις από το σπίτι. Δε σε έχω δει μια ολόκληρη εβδομάδα.-
-Δεν ξέρω αν θα προλάβω. Ίσως αύριο.- Του είπε ψυχρά. Ο Γιάννης πήρε φωτιά.
-Για άκουσε εδώ μικρή βρόμα. Τσακίσου και έλα στο σπίτι , γιατί θα έρθω εγώ εκεί και θα στα κάνω γυαλιά καρφιά.-
-Όχι Γιάννη δεν θα έρθω. Τι νομίζεις , πως σε φοβάμαι; Κάνε πως έρχεσαι από εδώ και θα φωνάξω την αστυνομία. Νταβά στο κεφάλι μου σε έβαλα;-
-Τσούλα. Σε ποιόν μιλάς έτσι; Στο βούτυρο τον άντρα σου; Έχεις άλλον έτσι; Σίγουρα. Αυτό είναι. Δεν θα στο ξαναπώ. Έλα από το σπίτι. Θα σε περιμένω.- Της απάντησε και έκλεισε το τηλέφωνο. Η Σοφία έσβησε με μανία το τσιγάρο της στο τασάκι. Μια ώρα μετά έφτασε με το αυτοκίνητο της στο σπίτι του Γιάννη. Έφτασε στην εξώπορτα και με τα κλειδιά της , την άνοιξε.
-Γιάννη που είσαι;- Φώναξε.
-Καλώς την.- Απάντησε εκείνος βγαίνοντας από την κρεβατοκάμαρα και φορώντας ένα μαύρο μπουρνούζι.
-Ήρθα λοιπόν-.
-Αυτό ήταν η πιο έξυπνη κίνηση που έκανες εδώ και πολύ καιρό.- Της απάντησε εκείνος και άναψε τσιγάρο. Και οι δυο τους κάθισαν στον καναπέ του καθιστικού. Η Σοφία ήταν εκνευρισμένη. Άναψε τσιγάρο και πέταξε τον καπνό μακριά.
-Γιάννη δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση. Μου έχεις γίνει θηλιά στο λαιμό.- Του είπε και τον κοίταξε στα μάτια. Εκείνος γέλασε δυνατά. Την έπιασε από τα μαλλιά και την φίλησε βίαια. Η Σοφία τον έσπρωξε μακριά.
-Έχουμε τελειώσει Γιάννη. Δεν θέλω να γίνει πιο δύσκολο τώρα που είμαστε στο τέλος.-
-Γιατί κοριτσάκι; Δεν περνάς καλά μαζί μου;-
-Καλά ήταν Γιάννη. Δεν θα μπορούσε να ήταν καλύτερα. Αλλά εγώ είμαι για άλλη ζωή. Δεν μου φτάνει ένας σύζυγος , μια δουλειά και ένας εραστής. Θέλω την μεγάλη ζωή. Ο γάμος έχει υποχρεώσεις που δεν είμαι διατεθειμένη να κάνω. Αν ο Βασίλης δεν ήταν πλούσιος δεν θα τον είχα παντρευτεί. Αλλά δεν μου φτάνει να είναι κάποιος πλούσιος. Θέλω να είναι πάμπλουτος. Να εξασφαλιστώ για πάντα.- Του απάντησε κυνικά. Ο Γιάννης που είχε φουντώσει από τον θυμό του , την  χαστούκισε με δύναμη.
-Ποιόν κοροϊδεύεις μωρή; Εμένα; Χτεσινός είμαι εγώ; Δεν βλέπω ότι βρήκες άλλο γκόμενο; Γιατί για αυτό πρόκειται.- Της φώναξε.
-Και εσένα τι σε νοιάζει βρε μαλάκα; Συμβόλαιο έχουμε υπογράψει; Με όποιον γουστάρω θα πάω. – Του απάντησε η Σοφία και σηκώθηκε από τον καναπέ. Ο Γιάννης τρελός από τον θυμό , την άρπαξε και την πέταξε στο πάτωμα. Άρχισε να την χαστουκίζει έξαλλος.
-Δεν θα πας πουθενά. Είσαι δική μου. Αν με αφήσεις να το ξέρεις, θα το μετανιώσεις.- Η Σοφία σε μια στιγμή τον χτύπησε με δύναμη στο πρόσωπο , ξέφυγε από τα χέρια του και σηκώθηκε όρθια. Ο Γιάννης ήταν έτοιμος να την χτυπήσει ξανά όταν εκείνη γέλασε χαιρέκακα. Ο Γιάννης κοντοστάθηκε.
-Τι σε έπιασε τώρα μου λες;- Της είπε. Η Σοφία τον πλησίασε και τον φίλησε στο στόμα. Έλυσε το μπουρνούζι του και τον χάιδεψε στο στήθος. Ο Γιάννης μεταμορφώθηκε αμέσως. Την έγδυσε και της έκανε έρωτα πάνω στον καναπέ. Όταν μια ώρα μετά καταλάγιασε το αρωστημένο τους πάθος η Σοφία ντύθηκε και του είπε.
-Σε ευχαριστώ Γιάννη. Αυτή ήταν και η τελευταία μας φορά. Δεν πρόκειται να με ξαναδείς από εδώ και πέρα. Μείνε μακριά μου , το καλό που σου θέλω. Το εννοώ.- Του είπε ψυχρά και τον κοίταξε στα μάτια με μίσος. Ο Γιάννης γέλασε με την καρδιά του.
-Δε νομίζω πως θα άρεσε στον άντρα σου να μάθει για μας.-
-Ούτε και εσένα να μάθει ο Ιάσωνας ποιος πραγματικά είσαι. Πως νομίζεις πως θα αντιδράσει ο καλύτερος σου φίλος αν μάθει τα κατορθώματα σου; Είμαστε εντάξει Γιάννη. Δε μου χρωστάς , δε σου χρωστάω.-
-Σκύλα. Αυτό δεν θα το αφήσω να περάσει έτσι.-
-Κάνε ότι καταλαβαίνεις Γιάννη. Μόνο να θυμάσαι πως η οικογένεια του άντρα μου , έχει μεγάλο κύρος και επιφάνεια σε αυτή την πόλη και περνάει το δικό τους. Δεν θα ήθελες φαντάζομαι , να χάσεις τη δουλειά σου έτσι ξαφνικά.- Του είπε η Σοφία και βγήκε από το σπίτι. Ο Γιάννης άναψε τσιγάρο γυμνός πάνω στον καναπέ. Μέσα του είχε σβήσει το πάθος που είχε για την Σοφία και είχε εγκατασταθεί το μίσος. Η Σοφία μπήκε στο αμάξι της και έφυγε με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Το γέλιο της ακούστηκε μέσα στην σιγαλιά της νύχτας.


Στο σπίτι της Ελισάβετ εκείνη και ο Σπύρος μόλις τελείωναν το φαγητό τους. Η Ελισάβετ είχε φτιάξει πέννες με πικάντικη σάλτσα και τόνο , μια σαλάτα με μαρούλι και ρόκα και είχε ανοίξει ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί. Ο Σπύρος τίμησε τα εδέσματα και με το παραπάνω. Η Ελισάβετ έδειχνε πολύ χαλαρή κοντά του. Της άρεσε η παρέα αυτού του λιγομίλητου και στιβαρού άντρα.
-Ελπίζω να σου άρεσε. –
-Ήταν πολύ καλό. Είσαι άριστη μαγείρισσα.- Της απάντησε εκείνος και ήπιε λίγο από το κρασί του.
-Τέτοια ώρα μόνο μακαρόνια μπορούσα να σου προσφέρω.-
-Δηλαδή αν είχαμε περισσότερο χρόνο θα μου έφτιαχνες κάτι άλλο;-Της είπε πονηρά ο Σπύρος.
-Μα και βέβαια. μου αρέσει να σε φροντίζω.- Του απάντησε και τον κοίταξε με αγάπη μέσα στα μάτια. Ο Σπύρος χαμογέλασε και άναψε τσιγάρο.
-Μπορείς αν θέλεις να πας στο σαλόνι. Θα μαζέψω το τραπέζι και θα έρθω και εγώ. Μου είπες πως θέλεις να μιλήσουμε .-
-Ναι Ελισάβετ. Κάτι έμαθα σήμερα  και θα ήθελα να σε ρωτήσω κάποια πράγματα. Θα πάω λοιπόν στον καναπέ του σαλονιού , αλλά εσύ αφού μαζέψεις το τραπέζι φέρε σε παρακαλώ και το υπόλοιπο κρασί.-
-Βλέπω , σου άρεσε.-
-Ναι , και δεν θέλω να το αποχωριστώ τόσο νωρίς.- απάντησε γελώντας εκείνος. Η Ελισάβετ καθάρισε το τραπέζι και έβαλε τα άπλυτα στο πλυντήριο πιάτων. Λίγο αργότερα πήγε στο σαλόνι κρατώντας το μπουκάλι με το κρασί στο δεξί της χέρι. Κάθισε δίπλα στον Σπύρο , γέμισε τα ποτήρια τους και περίμενε να μιλήσει εκείνος.
-Πριν βρεθούμε σήμερα έξω από το μαγαζί σου , είχα πάει με τον πατέρα του Σωτήρη στο σπίτι της Λίνας. Έπρεπε να γνωριστούν αυτοί οι δυο.- Ξεκίνησε να λέει ο Σπύρος.
-Όλοι μας θέλουμε να τον γνωρίσουμε. Αλήθεια πως είναι;-
-Καλοδιατηρημένος , πλούσιος , έξυπνος . Είναι απλός άνθρωπος.-
-Με κάλυψες Σπύρο. Τι σου είπε λοιπόν;-
-Κοίτα Ελισάβετ. Ο άνθρωπος δεν ήξερε καθόλου τον γιο του. Δεν βρήκε χρόνο να ασχοληθεί μαζί του ποτέ ,και όπως καταλαβαίνεις δε μπορούσα να μάθω λεπτομέρειες. Όμως σήμερα εντελώς τυχαία , ανέφερε στο σπίτι της Λίνας πως έλαβε ένα πολύ περίεργο τηλεφώνημα , από την πρώην γυναίκα του. Εκείνη ζει στον Καναδά από τότε που χώρισαν.-
-Και δηλαδή , που είναι το περίεργο;-
-Ελισάβετ η γυναίκα του , ανέφερε την ύπαρξη ενός δεύτερου παιδιού , που είχε φροντίσει να κρύψει πολύ καλά , από όλους.- Απάντησε ο Σπύρος και άναψε  άλλο τσιγάρο.
-Δηλαδή ….Μια στιγμή. Ο Σωτήρης είχε και άλλο αδερφό η αδερφή;-
-Ναι. Και αν αυτό αληθεύει τότε σίγουρα η υπόθεση παίρνει άλλη τροπή.-
-Πως θα γινόταν αυτό;-
-Ο Σωτήρης δεν ήταν ο μοναδικός κληρονόμος της περιουσίας του Ρέικο. Πλοία , επιχειρήσεις , ξενοδοχεία , εστιατόρια και εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Αν ! Αν λέω για κάποιο παιχνίδι της τύχης το άλλο παιδί , που σίγουρα θα είχε δοθεί για υιοθεσία , από την πρώην γυναίκα του Ρέικο , είχε μάθει τους φυσικούς του γονείς; Τότε; Δεν θα έκανε τα πάντα για να βάλει στο χέρι την περιουσία;-
-Μου φαίνεται πολύ τραβηγμένο Σπύρο. Πιστεύεις πως θα έβγαζε από την μέση τον αδερφό του –της αν είναι κορίτσι; Θα μπορούσε να την μοιραστεί.-
-Δεν είναι τόσο απλό. Ο πρωτότοκος έχει πάντα τον πρώτο λόγο. Το δεύτερο παιδί κάνει χρέη γραμματέα η απλά είναι στο παρασκήνιο. Βέβαια εσύ Ελισάβετ σκέφτεσαι αθώα. Στις ψυχές όμως των ανθρώπων μαζί με την αρετή συνυπάρχει και η κακία. Η απληστία, το ψέμα. Δεν ξέρουμε πως έχει διαμορφωθεί ο χαρακτήρας αυτού του παιδιού , αν δεχτούμε πως υπάρχει. Μπορεί η μητέρα του Σωτήρη να λέει ψέματα. Αν όμως αποδειχτεί η ύπαρξη  ενός δεύτερου παιδιού , τότε υπάρχουν πολλές πιθανότητες να είναι εκείνο το παιδί , ο ηθικός αυτουργός του εγκλήματος που με απασχολεί μήνες τώρα.- Απάντησε εκείνος και ήπιε λίγο από το κρασί του. Η Ελισάβετ τον πλησίασε περισσότερο και  έβαλε το χέρι της επάνω στο δικό του. Τον κοίταξε τρυφερά.
-Χωρίς εσένα Σπύρο αυτή τη στιγμή ο αγαπημένος μου ξάδερφος  θα βρισκόταν στη φυλακή. Από την πρώτη στιγμή όμως που ανέλαβες την υπόθεση προσπάθησες να τον προφυλάξεις. Δεν ξέρω τι έκανα αν δεν ήσουν εσύ. Σου χρωστάμε όλοι μας πολλά.-
-Κανείς δε μου χρωστά τίποτα , ούτε και οι συγγενείς σου. Αν ο ξάδερφος σου ήταν ένοχος να είσαι σίγουρη , πως θα τον είχα κλείσει μέσα. Στη δουλειά μου δεν έχω καρδιά. Είμαι ψυχρός. Δεν λυγίζω ποτέ.- Της απάντησε στεγνά. Η Ελισάβετ με μια γρήγορη κίνηση τον φίλησε απαλά στα χείλη. Ο Σπύρος την έσφιξε στην αγκαλιά του. Φιλήθηκαν για λίγα δευτερόλεπτα.
-Αυτό δεν έπρεπε να συμβεί.- Είπε ο Σπύρος και σηκώθηκε όρθιος.
-Σπύρο το ήθελα. Νομίζω πως………….-
-Ήρθα σε αυτή την πόλη για να βρω ένα δολοφόνο και όχι να ερωτοτροπώ. Σου ζητώ συγγνώμη Ελισάβετ. Έπρεπε να φανώ δυνατός.- Της απάντησε και έφυγε από το σπίτι. Η Ελισάβετ άναψε τσιγάρο. Τα μάτια της είχαν πάρει φωτιά.  


 

Το βιβλίο αυτό είναι  εξαιρετικά αφιερωμένο στην μνήμη των παππούδων μου Αποστόλη  Φήμη και  Γιώργο  Κοφινά. Στην μνήμη του πατέρα μου Παναγιώτη Γεωργίου Κοφινά. Ελπίζω να είσαστε περήφανοι για μένα. Μεγάλωσα με τις δικές σας αξίες. Σας χρωστώ τα πάντα.
Στις υπέροχες φίλες μου που μου δίνουν την  αγάπη και την συμπαράσταση τους όλα αυτά τα χρόνια. Στις: Αγγελική Σοφρά, Έλλη Κορού, Έφη Μερκούρη, Νατάσα Μπερή. Η φιλία σας ήταν πάντα κοντά μου τις ώρες που δεν μπορούσα να δω στο σκοτάδι. 
Στην Χρύσα. Εσύ ήσουν η κινητήρια δύναμη που με ώθησε να γράψω. Ένα μόνο ευχαριστώ δεν θα μπορούσε να με καλύψει. Να είσαι πάντα καλά.
Στις φίλες μου Ελισάβετ Σπανού, Ελένη Μουτζούρη, Νικολέτα Πισκοπάνη,  Χαρά Μονιού, Έρη Μαυράκη. Στην φίλη συντηρήτρια έργων τέχνης Ελισάβετ Τζουμουσλή και στον μαρμαροτεχνίτη Νότη Γιανουλάτο. Όπως και σε  όλους τους εργαζόμενους στο μουσείο της Σαλαμίνας. Σας ευχαριστώ παιδιά για την αγάπη σας.    
Στον κολλητό μου φίλο και παλιό σημαθητή Παναγιώτη Βελτανισιάν που η βοήθεια και η καλή του γνώμη με στηρίζει πάντα και στην αγαπημένη μου φίλη Δήμητρα Λαλάγκα.         
Στις φίλες μου αρχαιολόγους: Τριανταφυλλιά  Κάτουλα, Όλγα Παπαχρήστου, Μαρία Παπακωνσταντίνου, Σοφία Ζύρμπα, Μάχη Καπετανοπούλου, Εύη Μικρομάστορα.
Στον φίλο αρχαιολόγο Αντρέα Μήλιο και σε, όλους τους τεχνίτες της ανασκαφικής ομάδας του 2007-2008 που έγινε στην οδό Ολύμπου στη Σαλαμίνα.  Βασίλη Τζιβάκο, Κώστα Μιχάλαρο  Τάκη Σιγάλα , Δημήτρη Κοτζιά  και ιδιαίτερα στον Βαγγέλη Τσιλιβίγκο.  
Στον ξάδερφο μου Παναγιώτη Παπασωτηρίου  για την πολύτιμη αγάπη του και στον φίλο μου Αντρέα Αυγέρη για την υπομονή του και την δυνατή του φιλία. 
Ειδικά στην φίλη μου Δήμητρα Σκούφου που πιστεύει σε εμένα. 
Στον αδερφό μου Γιώργο Κοφινά που είναι πάντα δίπλα μου και μου χαρίζει την αγάπη του. Χωρίς αυτή τίποτα δεν έχει αξία.
Στην νύφη μου Άντζελα που με βοηθά  με την καλή της γνώμη και την
ενεργητικότητα της στις διορθώσεις των βιβλίων μου.
Στην Τούφα, την Λώρα, την Φοίβη, τον Μάξιμο, τον Νίο,  και τον Όσκαρ.  Τις αγαπημένες μου γατούλες που με συντροφεύουν με την αγάπη τους. 
Στον θεό και τους αγίους που πάντα με βοηθάνε σε δύσκολους καιρούς.

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Εν αρχή ην ο ήχος κι όχι ο λόγος.
Σταύρος Ξαρχάκος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS