95 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
15.08.2018
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Κατερίνα Κοφινά

Οικογένεια Γ. Π. | Μέρος 13ο

Η αθέατη πλευρά της Σελήνης

Κατερίνα Κοφινά

Μια μεγάλη οικογένεια. Ένα ολόκληρο σόι και πολλά ξαδέρφια σκιαγραφούν τον καμβά του βιβλίου. Είναι άνθρωποι με πάθη και ενοχές , που προσπαθούν να κάνουν την ζωή τους υποφερτή. Είναι τα πιόνια στην μεγάλη σκακιέρα της ζωής και συνήθως είναι οι χαμένοι. Μέσα από τους αδύναμους αυτούς ήρωες και το αδιέξοδο της ζωής τους έρχεται στην επιφάνεια  όλη η βρωμιά που κρύβεται κάτω από το πέπλο της φαινομενικά καλής οικογένειας.
Κατερίνα Π. Κοφιν

 ΟΚΤΩΒΡΗΣ

<<Στα μάτια όλου του κόσμου τα γυμνά
Όνειρα καθρέφτες είδωλα ζητάν.
Στα μάτια μου κομμάτια από γυαλιά
Δίχως κουράγιο γέρνω στη σκιά>>.

                                                 ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΦΙΝΑΣ.


Εκείνο το πρωινό στα μέσα του Οκτώβρη ο   καιρός ήταν δροσερός και από το βράδυ έβρεχε ασταμάτητα. Το καλοκαίρι άφηνε σιγά-σιγά την πλάση και παρέδιδε τη σκυτάλη  στο νοτισμένο Οκτώβρη  και εκείνος με την σειρά του στον τραχύ χειμώνα. Ο Σπύρος Μάντεκας βρισκόταν  στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος για να παραλάβει από την Γαλλία τον πατέρα του Σωτήρη. Τον εφοπλιστή Αλέκο Ρέικο. Καθόταν στην αίθουσα των αφίξεων  πίνοντας τον καφέ του και καπνίζοντας  ασταμάτητα. Έξω στον ουρανό  γκρίζα σύννεφα  είχαν μαζευτεί και ένας ψυχρός αέρας προσπαθούσε να στεγνώσει τους δρόμους από το νερό της προηγούμενης νύχτας. Όταν η πτήση έφτασε με μισή ώρα καθυστέρηση ο Σπύρος σηκώθηκε και με τα μάτια του προσπάθησε να βρει την φιγούρα του Ρέικου. Είχε στα χέρια του μια φωτογραφία που του την είχε στείλει ο ίδιος με σκοπό να τον αναγνωρίσει. Λίγα λεπτά πέρασαν μέχρι να τον δει να έρχεται. Τον πλησίασε και του είπε.
-Ο κύριος Ρέικο; Αλέκος Ρέικο;-
-Ο ίδιος.-
-Χαίρω πολύ. Αστυνόμος Σπύρος Μάντεκας.-
-Κύριε αστυνόμε. Πως είστε;- Του απάντησε ο ίδιος με άπταιστα ελληνικά και του έσφιξε το χέρι.
-Κάτω από άλλες συνθήκες θα ήμουν ευτυχής που σας γνωρίζω κύριε Ρέικο. Δυστυχώς όμως , ένας φόνος είναι η αιτία αυτής της συνάντησης.- Είπε ο Σπύρος και οι δυο τους βγήκαν από την αίθουσα και κατευθύνθηκαν προς το αυτοκίνητο του Σπύρου. Μπήκαν μέσα ,αφού πρώτα έβαλε ο ίδιος τις δυο βαλίτσες που κρατούσε ο Ρέικο στο πίσω μέρος του αμαξιού.
-Κύριε Ρέικο ο φόνος του γιου σας έγινε σε μια παραθαλάσσια πόλη λίγο έξω από την Αθήνα. Εκεί θα πάμε τώρα. Σας έχω κλείσει δωμάτιο σε ένα πολύ καλό ξενοδοχείο.  Όπως καταλαβαίνεται μέχρι να εξιχνιάσω τον φόνο δεν μπορώ να γυρίσω στην Αθήνα.-
-Καταλαβαίνω κύριε αστυνόμε.- Του απάντησε εκείνος και έβγαλε από το σακάκι του ένα πούρο.
-Αν σας ενοχλεί δε θα το ανάψω.-
-Καθόλου. Όπως είδατε καπνίζω πολύ. Εμείς οι δύο φαίνεται να λατρεύουμε τον καπνό και τις βλαβερές του συνέπειες.- Απάντησε γελώντας ο Σπύρος και άναψε ακόμα ένα τσιγάρο από τα δεκάδες που κάπνιζε καθημερινά.
-Αστυνόμε θα ήθελα να κόψουμε αυτό τον πληθυντικό μεταξύ μας. Το Αλέκος με βολεύει καλύτερα.
-Όπως θέλεις. Και εμένα το Σπύρος. Λοιπόν Αλέκο μιας και θα μας πάρει δυο με τρεις ώρες να φτάσουμε στην πόλη , θα πρέπει να σταματήσουμε για φαγητό το μεσημέρι. Θα έχουμε έτσι την ευκαιρία να γνωριστούμε και να πούμε πολλά.- 

Την ίδια ώρα η Σοφία χτυπούσε το κουδούνι στο σπίτι του Παύλου. Η ώρα ήταν δώδεκα το μεσημέρι και έξω έβρεχε δυνατά. Ο Παύλος είχε δυο μέρες τώρα μια ίωση, και του είχαν δώσει μια πενθήμερη άδεια από το σχολείο. Με την Σοφία μιλούσαν στο τηλέφωνο, από τότε που είχαν συναντηθεί και είχαν πάει για καφέ. Η Σοφία έπαιζε το παιχνίδι της καλής φίλης και του συμπαραστεκόταν , μετά το χωρισμό του από την Ελισάβετ. Όμως η Σοφία ποτέ δεν έκανε κάτι χωρίς αντάλλαγμα. Εκείνη την ημέρα είχε αποφασίσει να κάνει δικό της τον Παύλο. Εκείνος της άνοιξε  φορώντας ένα ζευγάρι αθλητικές φόρμες και τις παντόφλες του.
-Πως και από εδώ Σοφία μου;- Της είπε και την πέρασε στο σπίτι.
-Άρρωστος άνθρωπος είσαι Παύλο. Σαν καλή φίλη σου ετοίμασα μια ζεστή κοτόσουπα. Ποιος θα σου μαγειρέψει τώρα που έχεις πυρετό;- Του απάντησε εκείνη γελώντας.
-Σε ευχαριστώ , αλλά δεν ήταν ανάγκη. Άλλωστε σήμερα είμαι πιο καλά. Ο πυρετός έπεσε και το συνάχι σταμάτησε. Να σου φτιάξω ένα καφέ;-
-Έχω πιει. Λοιπόν πάμε στην κουζίνα. Θα σου βάλω να φας.- Του είπε εκείνη και ετοίμασε τα πάντα σε λίγα λεπτά. Κάθισε απέναντι του στο τραπέζι και τον παρακολούθησε που έτρωγε.
-Είσαι πολύ καλή μαγείρισσα Σοφία. Αυτή η σούπα και νεκρό ανασταίνει. – Της είπε ο Παύλος καθώς σκούπισε τα χείλη του.
-Χαίρομαι που σου αρέσει Παύλο. Σήμερα όμως δεν ήρθα μόνο για αυτό.- Του απάντησε και σηκώθηκε όρθια.
-Έγινε κάτι;- Ρώτησε με απορία εκείνος.-
-Τώρα θα γίνει μωρό μου.- Είπε σιγά εκείνη και τον πλησίασε. Έβαλε το χέρι της μέσα από το παντελόνι της φόρμας και χάιδεψε το όργανό του. Μετά κόλλησε τα χείλη της στα δικά του. Ο Παύλος είχε φουντώσει. Αν και καταλάβαινε πως αυτό που γινόταν  εκείνη τη στιγμή , ήταν λάθος , δεν μπόρεσε να αντισταθεί στα φλογερά φιλιά της Σοφίας. Την σήκωσε στα  χέρια του και την πήγε στο κρεβάτι. Πέταξε από πάνω τα ρούχα του και μπήκε γρήγορα μέσα της. Έξω η βροχή έπεφτε δυνατά.


Ο Μηνάς ήταν στο γραφείο του στο υπουργείο. Δούλευε στον υπολογιστή και έπινε τον δεύτερο καφέ της ημέρας. Σκεφτόταν την ξαδέλφη του την Ελισάβετ. Τον ενοχλούσε που εκείνη δεν μπορούσε να τον δει ερωτικά. Μέσα του αισθανόταν κουρέλι. Ήθελε να την δει και να της μιλήσει ξανά. Ήξερε όμως πως δε θα άλλαζε τίποτα. Ο Μηνάς σταμάτησε να πληκτρολογεί. Άναψε τσιγάρο. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του , είχαν τραβηχτεί και το βλέμμα του είχε θολώσει.

Ο αστυνόμος Σπύρος Μάντεκας έτρωγε σε μια ταβέρνα μαζί με τον Αλέκο Ρέικο. Έπιναν κρασί και κάπνιζαν χωρίς να μιλάνε μεταξύ τους. Ο καθένας ήταν χαμένος σε σκέψεις. Σβήνοντας το τσιγάρο του στο τασάκι ο Σπύρος έσπασε πρώτος τη σιωπή του.
-Αλέκο μίλησα με την πρώην γυναίκα σου. Το ήξερες πως ζει στον Καναδά;-
-Ιδέα δεν είχα. Από την ημέρα που βγήκε το διαζύγιο δεν έχουμε μιλήσει ξανά. Τι σας είπε;-
-Πως λυπάται πολύ για τον θάνατο του γιου σας. Τίποτε άλλο. –
-Έτσι ήταν πάντα με την Ελπίδα. Ενδιαφερόταν μονάχα για τον εαυτό της. Αυτός ήταν και ο λόγος που χωρίσαμε. Ήταν μια πανέμορφη γυναίκα , αλλά τελείως ψυχρή προς εμένα.-
-Δηλαδή μου λέτε πως δεν σας αγάπησε;-
-Τέτοιοι άνθρωποι δεν νιώθουν αγάπη. Δεν μπορούν να μοιραστούν πράγματα με ένα σύντροφο. Αγαπάνε και ανέχονται μόνο τον εαυτό τους. Κάτι άλλο είναι πολύ λίγο για αυτούς.-
-Έχει παντρευτεί ξανά και έχει αποκτήσει και άλλα παιδιά.-
-Ελπίζω να είναι ευτυχισμένη. Μαζί δεν μπορέσαμε να βρούμε την ευτυχία.-
-Τι ξέρεις για τον χαρακτήρα του παιδιού σου Αλέκο; Φαντάζομαι πως θα τον έχεις ζήσει λίγο.-
-Ναι. Αυτό είναι μια πικρή αλήθεια. Το έχω μετανιώσει πολλές φορές. Θα έπρεπε να τον είχα πάρει κοντά μου , όταν έφυγα στη Γαλλία. Όμως όταν κάποιος είναι νέος δεν τα σκέφτεται αυτά. Οι επιχειρήσεις μου είχαν τον πρώτο ρόλο στη ζωή μου. Έπρεπε να δουλέψω. Ήθελα να του εξασφαλίσω μια άνετη ζωή. Πίστευα πως αν τον άφηνα στην  γιαγιά του για δυο τρία χρόνια , μετά θα μπορούσα να τον πάρω μαζί μου. Αλλά δεν ήρθαν έτσι τα πράγματα. Ξεχάστηκα με την δουλειά  και δεν κατάλαβα για πότε μπήκε στην  εφηβεία ο Σωτήρης. Και βέβαια τότε ήταν ήδη πολύ αργά. Μέσα του με είχε διαγράψει. Προσπάθησα πολλές φορές να τον πλησιάσω. Δεν το δέχτηκε. Ούτε και τα λεφτά μου ήθελε. Σπούδασε έξω και γυρνώντας στην Ελλάδα μπήκε στην τράπεζα.-
-Δεν σας είχε μιλήσει ποτέ για την ιδιαιτερότητα στην σεξουαλική του ζωή;-
-Όχι , ποτέ. Από εσάς το έμαθα.-
-Βέβαια δεν είναι αυτό που μας απασχολεί ετούτη την στιγμή. Ο καθένας  είναι ελεύθερος να βάλει στο κρεβάτι του , όποιον θέλει. Ο φόνος του όμως , κάτω από τις συνθήκες που έγινε παρουσιάζει ενδιαφέρον.-
-Από ότι μου είπατε όλα τα στοιχεία δείχνουν ένα άντρα ως δράστη της δολοφονίας.-
-Ναι. Τον δεύτερο ξάδερφο της γυναίκας του. Τον Στέφανο Αυγερινόπουλο.-  απάντησε ο Σπύρος.-
-Αυτός το έκανε;-
-Όχι.-
-Πως το ξέρετε αυτό;-
-Δεν το ξέρω. Εννοώ πως δεν έχω χειροπιαστές αποδείξεις. Βασίζομαι όμως στο ένστικτο μου.-
-Μου είναι δύσκολο να σε παρακολουθήσω Σπύρο. Μου λες πως δεν έχεις αποδείξεις αλλά αυτός που όλοι θεωρούν πως είχε κάθε λόγο να τον σκοτώσει , κατά την γνώμη σου είναι αθώος.  Και που θα ψάξεις για να βρεις τον δολοφόνο του παιδιού μου;-
-Σε  αυτά που κρύβουν οι ψυχές των ανθρώπων. Στα μάτια , στις συσπάσεις του προσώπου , στις κινήσεις του σώματος. Το ανθρώπινο σώμα έχει τη δική του γλώσσα. Φτάνει να ξέρεις να σπάσεις τον κώδικα. Μετά όλα είναι εύκολα.-
-Και πιστεύεις πως με αυτή τη μέθοδο θα καταφέρεις να πιάσεις τον δολοφόνο;-
-Όχι μόνο με αυτή. Συλλέγω κάθε τι που θα μου υποδείξει το σωστό δρόμο.  Είμαι κάτι σαν τον ψαρά. Ρίχνω το δίχτυ και μαζεύω τα ψάρια. Μετά τα διαλέγω. Αλλού τα μικρά , αλλού τα μεγάλα , πιο πέρα τα φύκια , ακόμα πιο πέρα τα σκουπίδια. Στο τέλος πάντα , πιάνω τον ένοχο.-
-Εσύ ξέρεις. Τώρα όσο για τον χαρακτήρα του Σωτήρη , που με ρώτησες στην αρχή , το μόνο που γνωρίζω είναι , πως πριν χωρίσω με την γυναίκα μου , ήταν ένα καλό και ευγενικό παιδάκι. Αγαπούσε πολύ τη μητέρα του και συνέχεια ήταν δίπλα της. Συνήθως τα βράδια εκείνη του διάβαζε παραμύθια για να κοιμηθεί. Όταν τον είδα στη εφηβεία του , ήταν  ένας άγριος. Νευρικός , απότομος , κάπνιζε , και μου φερόταν σαν να μην υπήρχα. Μου είχε πει τότε πως δεν τον ενδιαφέρω και πολύ περισσότερο τη  μάνα του. Όμως εγώ ήξερα πως έλεγε ψέματα. Η άρνηση και το μίσος , πολλές φορές είναι εκεί για να κρύψουν την αλήθεια. Καταλάβαινα πως ο γιος μου ήταν ένα πολύ δυστυχισμένο πλάσμα. Του έλειπαν οι γονείς του και ήταν λογικό να αντιδρά έτσι. Όπως σου είπα όμως δεν μπόρεσα να γεφυρώσω το χάσμα. Είχε χαθεί πολύτιμος χρόνος.-
-Δεν απόχτησες άλλα παιδιά;-
-Όχι. Παντρεύτηκα ξανά , αλλά η γυναίκα μου είχε ήδη ένα άλλο παιδί , από τον πρώτο της γάμο. Δεν έτυχε να κάνουμε δικά μας.-
-Με λίγα λόγια ο Σωτήρης ήταν ο μοναδικός κληρονόμος σας.-
-Κρίμα που δεν απόχτησε παιδιά με τη γυναίκα του. Ναι ήταν ο μοναδικός κληρονόμος μου. Γιατί με ρωτάς;-
-Προσπαθώ να δω ποιος θα είχε όφελος από τον θάνατο του.-
-Πιστεύεις πως τον σκότωσαν για την περιουσία;-
-Αυτό θα ήταν δυνατό αν η γυναίκα του ήξερε πως ο Σωτήρης είχε πατέρα εφοπλιστή. Όμως από τα μέχρι τώρα στοιχεία  εκείνη δεν είχε ιδέα. Ο γιος σας της είχε πει πως ήταν ορφανός και είχε μεγαλώσει με τη γιαγιά του.
-Αλήθεια πως την λένε;-
-Λίνα.-
-Ωραίο όνομα.-
-Θα την γνωρίσεις από κοντά. Την έχω ενημερώσει. Κάποια στιγμή θα σας φέρω σε επαφή.-
-Αυτό θα το ήθελα πολύ. Τουλάχιστον  να γνωρίσω εκείνη. Ήταν η γυναίκα του Σωτήρη μου. Μου χρειάζεται και εμένα να πιαστώ από κάπου.- Του απάντησε εκείνος και δάκρυσε.

Το ίδιο βράδυ η Σοφία μιλούσε στο τηλέφωνο. Τα μάτια της είχαν στενέψει και τα χείλη της είχαν σουφρώσει. Η φωνή που της απαντούσε από την άλλη γραμμή έδειχνε τρομοκρατημένη.
-Τι άλλο θέλεις από εμένα. Σου έδωσα ότι ήθελες.-
-Θέλω την εχεμύθεια σου. Δεν θα πεις σε κανένα τίποτα.  Γιατί αν καμιά μέρα καταλάβω πως άρχισες να τραγουδάς , θα σου κόψω το λαιμό από την μια άκρη ως την άλλη.- Της Είπε όλο κακία εκείνη.
-Να είσαι σίγουρη πως δεν θα πω το παραμικρό.-
-Εγώ σε προειδοποίησα.- Συνέχισε η Σοφία και έκλεισε το τηλέφωνο.

Μια εβδομάδα μετά η Ελισάβετ έτρωγε στο σπίτι των γονιών της. Ήταν Κυριακή μεσημέρι. Η μητέρα της είχε ετοιμάσει , αρνί στο φούρνο , με πατάτες. Ήταν το αγαπημένο φαγητό της Ελισάβετ και πάντα το τιμούσε. Ο πατέρας της έπινε λίγο κρασί και η κυρία Αθηνά  έβαζε στο πιάτο της λίγη σαλάτα μαρούλι. Η Ελισάβετ ήξερε πως δεν μπορούσε να κρατήσει μυστικό τον χωρισμό της με τον Παύλο. Ήδη το είχε καθυστερήσει πολύ. Έπρεπε να τους το πει.
-Λοιπόν από ότι βλέπω , το άδειασες το πιάτο σου. Να σου βάλω λίγο ακόμη;- Είπε η μητέρα της.
-Όχι μαμά σε ευχαριστώ έφαγα αρκετά. Και μιας και είμαστε όλοι εδώ μαζεμένοι θα ήθελα να σας πω κάτι.-
-Τι ακριβώς;- Ρώτησε ο πατέρας της.
-Είναι κάτι ευχάριστο;- Συνέχισε η Αθηνά.
-Δεν ξέρω πως θα το πάρετε , αλλά χώρισα με τον Παύλο.- Τους είπε  εκείνη και σκούπισε τα χείλη της με μια πετσέτα. Η Αθηνά κοίταξε τον άντρα της , μετά την κόρη της και ύστερα ήπιε λίγο από το κρασί της. Ο Κώστας έφαγε  από την σαλάτα του. Με ήρεμη  φωνή η Αθηνά είπε.
-Το λες αλήθεια αυτό;-
-Ναι. Δεν γινόταν να είμαστε πια μαζί. Δεν είμαι ερωτευμένη μαζί του. Μάλλον δεν υπήρξα ποτέ ερωτευμένη με τον Παύλο.-
-Για μισό λεπτό Ελισάβετ μου. Με τον Παύλο είσαστε μαζί δυο χρόνια. Αυτό που θα περίμενε κανείς , θα ήταν ένας γάμος και όχι ένας χωρισμός.- Είπε ήρεμα ο πατέρας της.
-Ναι μπαμπά. Έχεις δίκιο. Αυτή είναι η φυσική κατάληξη των πραγμάτων. Μόνο που για εμάς δεν έγινε έτσι.-
-Και πότε το αποφάσισες αυτό; Εννοώ έχετε χωρίσει αρκετό καιρό;- Είπε η Αθηνά.
-Κοντά δυο μήνες.-
-Και ο λόγος;-Συνέχισε η μητέρα της.
-Δεν θα σας πω ψέματα. Τον τελευταίο χρονικό διάστημα , δηλαδή από πέρσι τον χειμώνα  και μετά , μαλώναμε συνέχεια. Για ασήμαντους λόγους. Μαμά δεν ήταν ο μεγάλος έρωτας. Πώς να στο δώσω να το καταλάβεις; Δεν αισθανόμουν καλά μέσα σε αυτή τη σχέση. Αν μάλιστα προχωρούσα και τον παντρευόμουν  , θα χώριζα στην πορεία. Του ζήτησα λοιπόν να τελειώσουμε. Δεν θα ήταν δίκαιο για τον Παύλο , να τον κρατούσα σε μια σχέση που δεν είχε μέλλον.-
-Οι σχέσεις Ελισάβετ μου είναι από μόνες τις δύσκολες. Και εγώ με τον πατέρα σου , δεν περάσαμε λίγα. Εσείς η νέα γενιά με την παραμικρή δυσκολία το βάζετε στα πόδια. Ο Παύλος ήταν ένα καλό παιδί που σε αγαπούσε. Θα σε έκανε ευτυχισμένη. – απάντησε πικραμένη η Αθηνά.
-Μαμά μου  δεν θα μπορούσε να με κάνει όπως λες ευτυχισμένη , γιατί πολύ απλά δεν τον αγαπώ. Δεν θα μπορούσα να ρισκάρω αυτή τη στιγμή ένα γάμο από συμπάθεια και μόνο. Πίστεψε με. Πήρα την σωστή απόφαση και για τους δυο μας. Κάποια στιγμή ο Παύλος θα με ευγνωμονεί για αυτό.-
-Δεν μπορούμε , παρά να το δεχτούμε Αθηνά. Αν η κόρη μας έχει πάρει αυτή την απόφαση , σίγουρα την έχει σκεφτεί καλά. Ελισάβετ μου , εγώ δεν σε πίεσα ποτέ. Με ενδιαφέρει να είσαι ευτυχισμένη.-
-Σε ευχαριστώ μπαμπά.-  Η Αθηνά δεν είπε τίποτα. Ήταν προφανές πως αυτός ο χωρισμός την είχε πειράξει. Αγαπούσε πολύ τον Παύλο και περίμενε κάποια στιγμή να τον δει γαμπρό της. Η κόρη της είχε όμως άλλα σχέδια.

Το ίδιο απόγευμα εκείνης της μέρας η Λίνα έπινε  τον καφέ της στο καθιστικό  του διαμερίσματος , που είχε νοικιάσει με τον Σωτήρη. Προσπαθούσε να βάλει τις σκέψεις της σε μια τάξη. Ο θάνατος του άντρα της , ήταν κάτι που δεν περίμενε να συμβεί. Είχε πια δεχτεί μέσα της  το γεγονός της ομοφυλοφιλίας του , αλλά ακόμα πονούσε από τα ψέματα του. Έσβησε το τσιγάρο της και έκανε να σηκωθεί από τον καναπέ. Εκείνη την ώρα χτύπησε το κουδούνι της πόρτας. Η Λίνα την άνοιξε και είδε μπροστά της τον Στέφανο. Για λίγο δεν είπαν τίποτα. Μετά εκείνη του είπε ευγενικά.
-Καλώς τον. Πέρνα μέσα Στέφανε.-
-Ελπίζω να μη σε ενοχλώ.- Της απάντησε ντροπαλά εκείνος.
-Καφέ έπινα. Να σου φτιάξω έναν;-
-Ναι. Θα το ήθελα πολύ.-
-Κάθισε. Δεν θα αργήσω. Θέλεις φραπέ η  Γαλλικό;-
-Έναν Γαλλικό.- Απάντησε εκείνος και αφού κάθισε άναψε τσιγάρο. Η Λίνα του έφερε τον καφέ , μέσα σε μια μεγάλη κούπα και κάθισε απέναντι του.
-Λίνα ήθελα να σε δω καιρό τώρα. Στην κηδεία δεν μπόρεσα να σε πλησιάσω. Αισθάνομαι πολύ άσχημα με όλα αυτά που συνέβησαν.-
-Τώρα πια Στέφανε  ότι έγινε δεν αλλάζει. Η ροή των γεγονότων δεν μεταβάλετε. –
-Ναι , αλλά το θύμα σε αυτή την περίπτωση είσαι εσύ. Έγιναν τόσα πολλά πίσω από την πλάτη σου. Θέλω να με πιστέψεις Λίνα. Δεν τον σκότωσα εγώ. Το προσπάθησα βέβαια , αλλά την τελευταία στιγμή τα παράτησα.-
-Κανείς από εμάς δεν πίστεψε πως εσύ τον έβγαλες από την μέση. Κάποιος όμως το έκανε και σπάω το κεφάλι μου να δω ποιος θα μπορούσε να ήταν.- Του είπε η Λίνα σκεφτική και άναψε τσιγάρο.
-Κάποιος θα είχε συμφέρον. Καλύτερα όμως να το αφήσουμε αυτό στην αστυνομία.- Απάντησε ο Στέφανος μουδιασμένα.
-Από την ημέρα που έγινε ο φόνος είχα απορίες. Ήθελα Στέφανε να σε ρωτήσω. Αλήθεια ποιος ήταν ο άντρας που παντρεύτηκα; Και εσύ. Γιατί ποτέ δεν μου ανέφερες το παραμικρό; Αν ήταν τέτοιο κάθαρμα γιατί δεν με προφύλαξες; - Τον ρώτησε με παράπονο εκείνη και δυο δάκρυα κύλισαν στο πρόσωπο της. Ο Στέφανος έσκυψε το κεφάλι του. Έσβησε με νευρικότητα το τσιγάρο στο τασάκι και της είπε.
-Η ιστορία με εμένα και τον Σωτήρη πάει λίγα χρόνια πίσω. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα Λίνα. Δεν είχα σκοπό να κάνω σχέση μαζί του. Γνωριστήκαμε σε ένα γκέι μπαρ εγώ , αυτός και ο τότε εραστής του ο Μανόλης. Κάναμε παρέα και μετά εγώ και ο Μανόλης ερωτευθήκαμε. Εκείνος εγκατέλειψε  τον Σωτήρη. Φαίνεται πως ο άντρας σου θύμωσε πολύ. Ήθελε να μας εκδικηθεί. Ο Μανόλης ήταν χρήστης ηρωίνης. Δούλευα και τον συντηρούσα. Κάποια μέρα όμως πέθανε. Ο γιατρός είχε πει πως πέθανε από υπερβολική δόση. Το πίστεψα και ο Σωτήρης μου συμπαραστάθηκε. Για λίγο καιρό κάναμε σχέση. Δεν τον αγάπησα ποτέ μου. Ήταν αρκετά βίαιος και τρομερά ζηλιάρης.-
-Συγγνώμη που σε διακόπτω , αλλά γιατί είπες πριν πως όταν πέθανε εκείνος ο άντρας , εσύ πίστεψες πως είχε πάρει υπερβολική δόση ηρωίνης; Δεν ήταν έτσι;-
-Όχι Λίνα. Ο Σωτήρης του είχε προμηθεύσει καθαρή ηρωίνη. Τόσο καθαρή που έβλεπες μέσα της. Ήταν απίστευτα καθαρή που έστειλε στον Άδη τον καημένο τον Μανόλη.-
-Δηλαδή;……..Με λίγα λόγια τον σκότωσε;…..Μα πως το έκανε αυτό; Είναι ..είναι φοβερό.-
-Και εγώ αντέδρασα όπως και εσύ όταν μου το ανέφερε ο Σωτήρης πριν λίγους μήνες. Είχε έρθει από το σπίτι μου για να με απειλήσει. Αν δεν έκανα σχέση μαζί του ήταν αποφασισμένος για όλα.- Συνέχισε ο Στέφανος και άναψε ακόμα ένα τσιγάρο.
-Αυτός ο Σωτήρης που μου περιγράφεις δεν έχει καμία σχέση με τον άντρα που αγάπησα και παντρεύτηκα εγώ.-
-Λίνα οι άνθρωποι άλλο δείχνουν και άλλο είναι στην πραγματικότητα. Φαίνεται πως ο Σωτήρης ζούσε δυο ζωές. Είχε δυο διαφορετικές προσωπικότητες. Ίσως αυτό να του εξασφάλιζε την ισορροπία στην ψυχοσύνθεση του. Μη ξεχνάς πως έκρυψε από τους πάντες την οικογένεια του. Οι γονείς του ζούνε και οι δυο. Η μητέρα του στον Καναδά και ο πατέρας του στη Γαλλία. Και μάλιστα είναι πάμπλουτος. –
-Αυτό το έμαθα και εγώ από τον αστυνόμο Σπύρο Μάντεκα.-
-Όπως και όλοι οι υπόλοιποι φαντάζομαι. Τι λόγους όμως είχε για να μας κρύψει την αλήθεια;- Την ρώτησε εκείνος.
-Όπως με πληροφόρησε ο αστυνόμος οι γονείς του είχαν χωρίσει όταν ο Σωτήρης ήταν πέντε ετών. Τον μεγάλωσε η  γιαγιά του.  Με λίγα λόγια αυτός ο άνθρωπος στερήθηκε τα πάντα. Την αγάπη , το χάδι , το ενδιαφέρον των γονιών του. Πιστεύω πως αναγκάστηκε μέσα του , να τους ξεγράψει για να μπορέσει να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή. Μπορεί και να μην είναι έτσι , αλλά αυτή η αλλόκοτη συμπεριφορά μαζί σου και η πλήρης αρμονία , τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια μαζί μου , δείχνουν καθαρά πως δεν θα έπρεπε να ήταν καλά στα λογικά του.-
-Εγώ τουλάχιστον Λίνα μόνο άσχημες αναμνήσεις  έχω από εκείνον. Και τα δύσκολα ξεκίνησαν όταν γνώρισα τον Γιώργο και έφυγα από τον Σωτήρη. Άλλαξα διαμέρισμα πούλησα την παλιά μου μηχανή και πήρα άλλη , ακόμα και τον αριθμό του κινητού μου τηλεφώνου άλλαξα. Πίστευα ο ανόητος πως θα του ξέφευγα. Για δυο με δυόμισι χρόνια ήμουν καλά με τον Γιώργο. Και ξαφνικά ένα βράδυ που γύριζα σπίτι, τον είδα μπροστά μου.-
-Θα πρέπει τότε να είχαμε παντρευτεί.- Του είπε η Λίνα.
-Ναι. Περίπου δυο χρόνια , πριν. Δεν είχα έρθει στο γάμο σου , γιατί είχα μαλώσει με τον πατέρα μου. Αν είχα έρθει τότε και τον είχα δει , ίσως και να σου έλεγα κάποια πράγματα για τον χαρακτήρα του. Τέλος πάντων. Δεν μας βοήθησε η τύχη Λίνα.-
-Από ότι καταλαβαίνω , θα γνώρισε εμένα λίγο καιρό αφότου τον άφησες εσύ. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς.-
-Μα καλά. Εσείς πως γνωριστήκατε;- Την ρώτησε ο Στέφανος.
-Τώρα που το σκέφτομαι πιστεύω πως η συνάντηση μας έγινε κάτω από ένα σατανικό σχέδιο. Ένα σχέδιο που θα πρέπει να το έβαλε σε εφαρμογή ο ίδιος. Θυμάσαι που δούλευα σε μια εταιρία στην Αθήνα;-
-Ναι. Πολύ καλά.-
-Ε! λοιπόν ένα μεσημέρι που σχόλαγα από την δουλειά μου είδα έναν τύπο να με κοιτάζει από το απέναντι πεζοδρόμιο. Σα να με περίμενε.-
-Δηλαδή πως σε περίμενε; Αφού δεν τον γνώριζες-.
-Μου έκανε καμάκι Στέφανε. Δεν ξέρω πόσο καιρό γινόταν αυτό. Εγώ το κατάλαβα εκείνο το μεσημέρι της  Παρασκευής. Είδα ένα γοητευτικό  άντρα να με γδύνει με τα μάτια του. Τον κοίταξα φευγαλέα εκείνη την ημέρα. Μου άρεσε. Δεν έδωσα και πολύ σημασία όμως. Όλο το Σαββατοκύριακο τον σκεφτόμουν. Σαν κάποιος διάολος να είχε μπει στο μυαλό μου και να το είχε κυριεύσει. Την Δευτέρα το μεσημέρι που έφυγα από την εταιρία κοίταξα στο απέναντι πεζοδρόμιο. Ήταν εκεί και με παρακολουθούσε. Και να σου πω κάτι; Γοητεύτηκα αφάνταστα. Το σκηνικό κράτησε δυο εβδομάδες. Με κοιτούσε και εγώ έφευγα. Ώσπου δεν άντεξα. Μια μέρα τον πλησίασα εγώ. Ήθελα να λύσω τον γρίφο του άγνωστου γοητευτικού άντρα. Και έτσι έπεσα στην παγίδα του. Τον ερωτεύθηκα και μετά τον παντρεύτηκα.-
-Αντιλαμβάνομαι πως από αυτά που μου λες ο Σωτήρης θα είχε ψάξει για την οικογένεια μας. Θα πρέπει να ήξερε τα πάντα για όλο το σόι. Έμπλεξε μαζί σου για να μπορέσει να πλησιάσει εμένα και να με εκδικηθεί.  Ήταν ένα διαβολικό σχέδιο.-
-Ναι. Έτσι θα ήταν σίγουρα. Τα είχε σχεδιάσει όλα. Τι ηλίθια που ήμουν.-
-Όχι μη το λες αυτό Λίνα. Δεν έφταιξες εσύ σε τίποτα. Ένας ωραίος άντρας σου έδειξε ενδιαφέρον και εσύ τον αγάπησες. Τι πιο φυσιολογικό;-
-Μα δεν καταλαβαίνεις Στέφανε; Άθελα μου φτάσαμε τελικά ως εδώ. Ο Σωτήρης δολοφονήθηκε και εσύ είσαι ο μοναδικός δράστης , σύμφωνα με τα στοιχεία.-
-Δεν θα μπορούσες Λίνα να προβλέψεις την τωρινή κατάληξη. Καλύτερα να ξεχάσεις τα γεγονότα.-
-Δεν είναι τόσο εύκολο Στέφανε. Πιστεύω πως ποτέ δεν θα μπορέσω να ξεχάσω όλα αυτά που έγιναν. Και τι θα γίνει τελικά με τον δολοφόνο του; Φαίνεται πως ο αστυνόμος τα έχει βρει σκούρα.-
-Αυτό με απασχολεί και μένα Λίνα. Ο Σωτήρης ήξερε να κρύβει καλά , τα πράγματα που τον αφορούσαν. Όμως είμαι σίγουρος πως κανείς  δεν ήξερε για την σχέση μας. Από όλες τις ενδείξεις φαίνεται καθαρά πως ο δολοφόνος γνώριζε τα πάντα. Αλλιώς πως θα κατάφερνε να με μπλέξει με όλα τα στοιχεία να συνηγορούν εναντίων μου; Όχι, ήξερε πολλά. Αλλά πως τα έμαθε;-
-Μα ποιος θα μπορούσε να είναι;- Είπε η Λίνα.
-Δεν ξέρω. Κάποιος γνωστός του; Ένας άσπονδος εχθρός; Τα έχω και εγώ χαμένα. Τι συμφέρων θα είχε ο δολοφόνος , αν του έκλεινε το στόμα; Θα μπορούσε ο Σωτήρης να ήταν μπλεγμένος και κάπου αλλού;-
-Τώρα πια Στέφανε μπορώ να περιμένω τα πάντα. Αυτός ο άνθρωπος κάθε μέρα που περνά μου αποκαλύπτει  και από ένα σκοτεινό σημείο. Είναι σαν την Λερναία Ύδρα.-
-Οι γονείς σου τι λένε για μένα;-
-Τι θέλεις να πούνε Στέφανε; Τα έχουν χαμένα. , αν και η μητέρα μου πήρε το αίμα της πίσω. Από την αρχή δεν της γέμιζε το μάτι ο Σωτήρης. Θα έπρεπε να την είχα ακούσει. Τώρα πια είναι αργά.- Του απάντησε  και σηκώθηκε από τον καναπέ. Ο Στέφανος κατάλαβε πως έπρεπε να φύγει. Η Λίνα με όλα αυτά είχε πιεστεί πολύ ψυχολογικά. Θα της έπαιρνε καιρό για να μπορέσει να ξεχάσει τα ψέματα του Σωτήρη και να γυρίσει σελίδα στη ζωή της.
-Θα σε αφήσω και εγώ. Να πηγαίνω σιγά-σιγά. Σε ευχαριστώ που με δέχτηκες και μιλήσαμε για όλα. Είμαστε οικογένεια Λίνα και δεν θα ήθελα να διασπαστούμε. Το γνωρίζω πως φέρω την μεγαλύτερη ευθύνη  των γεγονότων. Μια συγγνώμη  όμως δεν θα χρωμάτιζε  το τοπίο , που δυστυχώς είναι πολύ μουντό. Δεν ξέρω τι άλλο να σου πω.-
-Τίποτα. Μη πεις τίποτα. Ίσως εμείς οι τρεις να είμαστε τα πιόνια  στην σκακιέρα της ζωής. Δε βαριέσαι Στέφανε. Κάποιοι χάνουν , άλλοι κερδίζουν. Μη λυπάσαι.- Του απάντησε και ο Στέφανος την καληνύχτισε και έφυγε από το σπίτι.

Η Έλενα εκείνη την ώρα βρισκόταν στο σπίτι της Γιώτας. Έπιναν καφέ χαζεύοντας μια ταινία στη τηλεόραση.
-Ξέρεις μωρό μου τι είναι αυτό που με εκνευρίζει αφόρητα;- Είπε η Έλενα κλείνοντας την τηλεόραση. Σηκώθηκε από τον καναπέ και βημάτισε μέσα στο δωμάτιο.
-Μα γιατί έκλεισες την τηλεόραση; Ήταν αστεία η ταινία.- Απάντησε βαριεστημένα εκείνη.
-Μωρέ δε με παρατάς εσύ και η ταινία; Εδώ ο κόσμος χάνετε και η Γιώτα στον κόσμο της. Για τον Στέφανο σου μιλάω.
-Μα γλυκιά μου δεν τον έκλεισαν στη φυλακή; Πως κάνεις έτσι;-
-Τώρα εσύ νομίζεις πως μόνο αυτό με απασχολεί; Εντάξει φυλακή δεν τον έβαλαν , αλλά τον δολοφόνο  δεν τον βρήκαν.- Απάντησε εκείνη και βημάτισε ξανά πάνω κάτω στο δωμάτιο. Η Γιώτα σηκώθηκε και την πλησίασε. Την πήρε από το χέρι και την πήγε ξανά στον καναπέ.
-Κάθισε σε παρακαλώ μπορούμε να το συζητήσουμε με ηρεμία ξαπλωμένες στον καναπέ.-
-Νιώθω να με έχει καταβάλει μια τρομερή υπερένταση Γιώτα. Συγγνώμη δεν θέλω να σε κάνω να νιώθεις άβολα μαζί μου. Απλά αισθάνομαι κουρασμένη από αυτή την απραξία.-
-Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς; Το έχει αναλάβει η αστυνομία.-
-Πολλά μπορούμε να κάνουμε Γιώτα. Για παράδειγμα , τι θα έλεγες αν ξεκινούσαμε να λέμε όλοι τα μυστικά που κρύβουμε;-
-Εννοείς ……..Εννοείς να πούμε τα πάντα σε όλους;-
-Ναι Γιώτα. Όλοι μας κρύβουμε από κάτι. Αν ο Στέφανος μας έλεγε το πρόβλημα που αντιμετώπιζε με τον Σωτήρη , αμφιβάλω αν θα  το κουβεντιάζαμε τώρα.-
-Μα δεν γίνονται αυτά τα πράγματα Έλενα. Αν πούμε εμείς για τον δεσμό μας , την επόμενη μέρα δεν θα μπορέσουμε να βγούμε στο δρόμο. Κάτι τρελές ιδέες που έχεις καμιά φορά.-
-Δεν είμαι τρελή. Το ήξερες εσύ πως η Σοφία η γυναίκα του Βασίλη έχει γκόμενο;- Της είπε  και η Γιώτα την κοίταξε  σα χαμένη.
-Μα ….Τι λες τώρα; Είσαι σοβαρή;-
-Και όμως είναι αλήθεια Γιώτα μου. Μου το εκμυστηρεύτηκαν η Αγγελική και η Ελισάβετ. Και για να σιγουρευτούν και αυτές έβαλαν ντέντεκτιβ. Ξέρεις τι ωραίες φωτογραφίες τράβηξε; Ήταν σκέτη απόλαυση να τις κοιτάς.-
-Είναι απίστευτο. Η Σοφία να κάνει τέτοια πράγματα;- Απάντησε εκείνη και άναψε τσιγάρο.
-Γιατί Γιώτα μου; Για εμάς το φαντάζεται κανείς; Φαινόμαστε εμείς να έχουμε ερωτικό δεσμό; Όπου και αν το πούμε θα ξετρελαθούν από τα γέλια. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει κάποιο μεγάλο μυστικό να κρύψει.- Είπε η Έλενα και την κοίταξε πονηρά στα μάτια.
-Θα συμφωνήσω με την άποψη σου. Μα καλά. Πότε στο είπαν εσένα τα κορίτσια;-
-Θα είναι ένας μήνας.-
-Και δεν μου είπες το παραμικρό;-
-Νόμιζα πως δεν θα σε ενδιέφερε. Εσύ δεν είσαι μέσα στην οικογένεια. Είσαι φίλη.-
-Σίγουρα είμαι απ’ έξω , αλλά βρε κορίτσι μου δεν είναι και μικρό πράγμα αυτό;-
-Και που να μάθεις ποιος είναι ο εραστής της. Σίγουρα θα παγώσεις ολόκληρη.-
-Ποιος είναι;-
-Ο κολλητός του άντρα μου.-
-Μα ……….Μα…… αυτός είναι ο Γιάννης. Δεν είμαστε με τα καλά μας. Έχει γκόμενο τον Γιάννη η Σοφία;-
-Όπως σε βλέπω και με βλέπεις. Είναι αχόρταγη η κυρία. Οι φωτογραφίες τα λένε όλα. Δείχνει να τον θέλει πολύ.-
-Δεν το πιστεύω. Είσαι σίγουρη πως μιλάμε για την Σοφία; Αυτή είναι πολύ κυρία, πολύ τυπική , πολύ λιγομίλητη. –
-Και ξέχασες τα άλλα. Πολύ χαμηλοβλεπούσα , πολύ δήθεν ερωτευμένη με τον Βασίλη , πολύ ευγενική. Τι τα θέλεις Γιώτα μου; Αυτή λοιπόν …η….τέλος πάντων <<κυρία>> την βρίσκει με τον Γιαννάκη. Μωρέ τόσο καιρό τον είχαμε δίπλα μας και δεν ξέραμε τις χάρες του.-
-Έλα σταμάτα τώρα. Άντρας είναι και αυτός. Είδε φως και κίνησε για εκεί.-
-Ναι. Δηλαδή όπου έχει φως μπαίνουμε και όποιον πάρει ο χάρος. Και καλά. Για τον Βασίλη δεν νοιάστηκε. Αλλά ο Ιάσωνας είναι κολλητός του από το δημοτικό. Αυτόν δε τον σκέφτηκε; Δηλαδή αυτός θα μπορούσε να την πέσει και σε μένα. Μη τρελαθούμε. –
-Έτσι έγινε ο κόσμος πια Έλενα. Δεν έχει ενοχές. Είναι απρόσωπος και ψυχρός. Οι αξίες χάθηκαν πια. Και εσύ μη κάνεις την αθώα. Στην πραγματικότητα απατάς τον άντρα σου με την φίλη σου. Το βρίσκεις σωστό αυτό;-
-Δεν είπα πως είναι σωστό Γιώτα. Αλλά δεν φταίω εγώ που σε ερωτεύθηκα.-
-Και τότε ποιος φταίει Έλενα; Ο καιρός; Η ανέχεια;  Το ασφαλιστικό που στη χώρα μας έχει καταντήσει μάστιγα;  Τι φταίει αλήθεια;-
-Τώρα θα βγάλεις εσύ την ουρά σου απ’ έξω , και θα τα ρίξεις όλα σε μένα; Με το ζόρι σε έριξα στο κρεβάτι; Το ήθελες και εσύ  όσο και εγώ.- Φώναξε νευριασμένα η Έλενα και σηκώθηκε από τον καναπέ. Η Γιώτα την κοίταξε και γέλασε.
-Δεν ξέρεις πόσο όμορφη είσαι όταν θυμώνεις. Και βέβαια δεν ρίχνω σε εσένα την ευθύνη. Θέλω όμως να πω ότι στα παλιά τα χρόνια δεν γινόντουσαν αυτά. Ο κόσμος τότε ήταν αλλιώς πλασμένος. Ζούσαν φτωχικά , αλλά αγαπημένα. Δεν είχαν τις ανέσεις που έχουμε σήμερα. Δεν ήξεραν τι θα πει  άγχος , νεύρα , κυκλοφοριακό , μόλυνση του περιβάλλοντος και άλλα πολλά. Σφυρηλατούσαν τη γη , γεννούσαν τα παιδιά τους  στα άχυρα και αγωνιζόντουσαν για το καθημερινό τους πιάτο. Σιγά μη τους περνούσε από το μυαλό αν θα το κάνουν με την κολλητή τους. Άλλες εποχές. Αγνές.- Απάντησε η Γιώτα. Η Έλενα ξέσπασε σε δυνατά γέλια.
-Και μετά ξύπνησες. Είσαι απίστευτη το ξέρεις; Μωρέ πάντα υπήρχαν αυτά. Από τότε που βγήκε η λάσπη. Κάτω από τα μακριά φορέματα , τα κουρέλια και τις τουαλέτες οι άνθρωποι έκαναν τα ίδια με σήμερα. Και επειδή βαρέθηκα μέχρι θανάτου τις αμπελοφιλοσοφίες σου , προτείνω ένα αισθησιακό μπάνιο.- Της απάντησε εκείνη και βγήκε από το δωμάτιο πετώντας σιγά –σιγά τα ρούχα της. η Γιώτα δεν μπόρεσε να κρατήσει τα γέλια της. ακολούθησε την Έλενα στο μπάνιο πετώντας τα ρούχα της στο πάτωμα. Λίγη ώρα μετά το μπάνιο τους καθόντουσαν γυμνές στο κρεβάτι και κοιτούσαν τα πεύκα που υπήρχαν γύρω από το σπίτι. Κάπνιζαν αμίλητες. Η Έλενα φαινόταν πως κάτι σκεφτόταν. Αυτό που την απασχολούσε έμοιαζε να είναι σοβαρό. Η Γιώτα την φίλησε στο λαιμό.
-Σκέφτεσαι κάτι;- Την ρώτησε.
-Ναι.-
-Τι ακριβώς;-
-Τα μυστικά.-
-Τα δικά μας;
-Όχι ιδιαίτερα. Της Σοφίας. Μια τέτοια γυναίκα  δεν μπορεί να έχει ένα εραστή.-
-Γιατί το λες αυτό;-
-Γιατί ξαφνικά θυμήθηκα κάτι που είχα δει. Δεν ήταν παρά μια στιγμή. Τότε δεν μπορούσα να του δώσω σημασία. Δεν είχα λόγο να το κάνω. Μα τώρα. Ύστερα από κάποια χρόνια. Τώρα  ναι. Αποκτά σημασία. Τώρα μπορώ να το ερμηνεύσω σαν ερωτικό χάδι.-
-Αν μου έδινες να καταλάβω και εγώ μωρό μου, θα ήμουν πολύ ευτυχισμένη. Σε τι αναφέρεσαι;-
-Στο γάμο του Βασίλη και της Σοφίας. Όταν χαιρετάγαμε στην εκκλησία τους νεόνυμφους ο Ιάσωνας είχε δίπλα του τον Γιάννη. Κάποια στιγμή πίσω μου είχα την πεθερά μου. Κάτι μου είπε και γύρισα να της μιλήσω. Έτσι προπορεύτηκε ο Ιάσωνας με τον Γιάννη. Όταν γύρισα ξανά το πρόσωπο μου είδα τον Γιάννη να φυλά στο λαιμό απαλά την Σοφία. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα και μέσα στη χαρά εκείνη τη στιγμή το προσπέρασα. Σήμερα το θυμήθηκα. Και μπορώ να το ερμηνεύσω. Αυτοί οι δυο έχουν δεσμό από τότε που έγινε ο γάμος της Σοφίας και του Βασίλη. -
-Ωραία λοιπόν. Είχαν δεσμό. Και εμάς τι μας νοιάζει;.-
-Δεν κατάλαβες. Εμένα με ενδιαφέρει. Και από σήμερα και στο εξής θα παρακολουθώ αυτή τη πεταλουδίτσα. Σίγουρα θα κρύβει και άλλες χαρές στα μπούτια της. Η βρώμα. Είμαι σίγουρη πως έχει κάνει πολλά περισσότερα από ότι ξέρουμε εμείς.- Της απάντησε η Έλενα και η Γιώτα άναψε τσιγάρο.



 

Το βιβλίο αυτό είναι  εξαιρετικά αφιερωμένο στην μνήμη των παππούδων μου Αποστόλη  Φήμη και  Γιώργο  Κοφινά. Στην μνήμη του πατέρα μου Παναγιώτη Γεωργίου Κοφινά. Ελπίζω να είσαστε περήφανοι για μένα. Μεγάλωσα με τις δικές σας αξίες. Σας χρωστώ τα πάντα.
Στις υπέροχες φίλες μου που μου δίνουν την  αγάπη και την συμπαράσταση τους όλα αυτά τα χρόνια. Στις: Αγγελική Σοφρά, Έλλη Κορού, Έφη Μερκούρη, Νατάσα Μπερή. Η φιλία σας ήταν πάντα κοντά μου τις ώρες που δεν μπορούσα να δω στο σκοτάδι. 
Στην Χρύσα. Εσύ ήσουν η κινητήρια δύναμη που με ώθησε να γράψω. Ένα μόνο ευχαριστώ δεν θα μπορούσε να με καλύψει. Να είσαι πάντα καλά.
Στις φίλες μου Ελισάβετ Σπανού, Ελένη Μουτζούρη, Νικολέτα Πισκοπάνη,  Χαρά Μονιού, Έρη Μαυράκη. Στην φίλη συντηρήτρια έργων τέχνης Ελισάβετ Τζουμουσλή και στον μαρμαροτεχνίτη Νότη Γιανουλάτο. Όπως και σε  όλους τους εργαζόμενους στο μουσείο της Σαλαμίνας. Σας ευχαριστώ παιδιά για την αγάπη σας.    
Στον κολλητό μου φίλο και παλιό σημαθητή Παναγιώτη Βελτανισιάν που η βοήθεια και η καλή του γνώμη με στηρίζει πάντα και στην αγαπημένη μου φίλη Δήμητρα Λαλάγκα.         
Στις φίλες μου αρχαιολόγους: Τριανταφυλλιά  Κάτουλα, Όλγα Παπαχρήστου, Μαρία Παπακωνσταντίνου, Σοφία Ζύρμπα, Μάχη Καπετανοπούλου, Εύη Μικρομάστορα.
Στον φίλο αρχαιολόγο Αντρέα Μήλιο και σε, όλους τους τεχνίτες της ανασκαφικής ομάδας του 2007-2008 που έγινε στην οδό Ολύμπου στη Σαλαμίνα.  Βασίλη Τζιβάκο, Κώστα Μιχάλαρο  Τάκη Σιγάλα , Δημήτρη Κοτζιά  και ιδιαίτερα στον Βαγγέλη Τσιλιβίγκο.  
Στον ξάδερφο μου Παναγιώτη Παπασωτηρίου  για την πολύτιμη αγάπη του και στον φίλο μου Αντρέα Αυγέρη για την υπομονή του και την δυνατή του φιλία. 
Ειδικά στην φίλη μου Δήμητρα Σκούφου που πιστεύει σε εμένα. 
Στον αδερφό μου Γιώργο Κοφινά που είναι πάντα δίπλα μου και μου χαρίζει την αγάπη του. Χωρίς αυτή τίποτα δεν έχει αξία.
Στην νύφη μου Άντζελα που με βοηθά  με την καλή της γνώμη και την
ενεργητικότητα της στις διορθώσεις των βιβλίων μου.
Στην Τούφα, την Λώρα, την Φοίβη, τον Μάξιμο, τον Νίο,  και τον Όσκαρ.  Τις αγαπημένες μου γατούλες που με συντροφεύουν με την αγάπη τους. 
Στον θεό και τους αγίους που πάντα με βοηθάνε σε δύσκολους καιρούς.

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Θα ήθελα μια κοινωνία που θα έχει μια γραμμή – οριζόντια – για όλα τα παιδιά που γεννιούνται. Να είναι όλα ίσα στην εκκίνηση. Όταν μου λένε αν είμαι αριστερός, αυτό τους απαντώ.
Θάνος Μικρούτσικος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

15/8/1920 Γεννήθηκε ο ρεμπέτης Κώστας Καπλάνης
15/8/1955 Γεννήθηκε η τραγουδίστρια Νένα Βενετσάνου
16/8/1977 Έφυγε από τη ζωή ο αμερικανός τραγουδιστής Έλβις Πρίσλεϋ
16/8/2005 Έφυγε από τη ζωή η τραγουδίστρια Βίκυ Μοσχολιού
16/8/2007 Ξεκίνημα για τον Ορφέα. Ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη σας ...

ΤΥΧΑΙΑ TAGS