300 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
18.06.2018
Ορφέας | Main Feed

Ελεύθερος σκοπευτής

Τάσος Π. Καραντής

Ο κινηματογράφος έχει τη δική του ιστορία και είναι ομολογουμένως η τέχνη με την πιο ευρεία αποδοχή, αφού απευθύνεται κυρίως στα λαϊκά στρώματα. Την ιστορία του βέβαια έχει ο κινηματογράφος και στη μικρή Σαλαμίνα. Πολλές ήταν οι εμπορικές επιχειρήσεις με αντικείμενό τους το σινεμά που δραστηριοποιήθηκαν στο νησί κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Βασικός σκοπός φυσικά ήταν το κέρδος, αλλά δεν έλειπε όμως και το μεράκι και βέβαια δεν μπορούμε να παραβλέψουμε πως εκτός από διασκέδαση πρόσφεραν και πολιτισμό. Παράλληλα με τις κινηματογραφικές επιχειρήσεις εμφανίστηκε, τα τελευταία χρόνια, στη Σαλαμίνα κι ο θεσμός των κινηματογραφικών λεσχών. Μεταλαμπαδεύτηκε έτσι και στον τόπο μας μία προσπάθεια που είχε σκοπό την καλλιέργεια μιας βαθύτερης κι ουσιαστικότερης σχέσης με την τέχνη του κινηματογράφου αλλά και με τις προεκτάσεις της στην καθημερινή ζωή του σύγχρονου ανθρώπου.

Σε δημοσίευμα του προηγούμενου φύλλου της εφημερίδας έγινε μια απόπειρα παρουσίασης της πορείας του σινεμά στο νησί τον 20ο αιώνα. Οι κινηματογραφικές λέσχες είχαν φυσικά τη δική τους θέση κι έγινε μια αναφορά στη δράση τους. Ο γράφων υπήρξε ενεργό μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης Σαλαμίνας (ΚΛΕΣ) από το 1996 ως το 1999 και, ευκαιρίας δοθείσης, εξάλλου ήταν κάτι που θα γινόταν σε κάποια χρονική στιγμή, καταθέτει την προσωπική του μαρτυρία και την εμπειρία του απ’ αυτήν την ξεχωριστή προσπάθεια πολιτισμού. Μακάρι, στο μέλλον, και τα άλλα μέλη της λέσχης να δημοσιοποιήσουν και τις δικές τους μαρτυρίες κι εμπειρίες, ώστε, σιγά – σιγά, να ολοκληρωθεί, πλουραλιστικά, το ιστορικό της.
Η Κινηματογραφική Λέσχη Σαλαμίνας ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 1995 και λειτούργησε μ’ ένα προσωρινό Δ.Σ. ως το καλοκαίρι του 1996 όπου έγιναν κι οι πρώτες εκλογές. Ο γράφων δραστηριοποιήθηκε στη Λέσχη από το 1996, αρχικά ως μέλος της και μετά τις εκλογές ως μέλος του Δ.Σ. (βλ. “Η νέα Σαλαμίνα”, αριθμ. φύλλου 87, Δεκέμβριος 1996, σελ.11). Στις επόμενες εκλογές του 1997 δεν έθεσε ξανά υποψηφιότητα, πιστεύοντας στη συνεχή εναλλαγή των μελών του Δ.Σ., αλλά συμμετείχε ως μέλος στην Επιτροπή επιλογής ταινιών της λέσχης (βλ. “Η νέα Σαλαμίνα”, αριθμ. φύλλου 98, Νοέμβριος 1997, σελ. 7). Τα επόμενα δύο χρόνια, 1998 & 1999, παρέμεινε απλό αλλά ενεργό μέλος της λέσχης με συγκεκριμένες τακτικές δραστηριότητες. Στα τέλη του 1999 αποχώρησε από τη λέσχη για προσωπικούς λόγους. Τα παραπάνω καταγράφονται κάπως λεπτομερειακά, γιατί η μαρτυρία του γράφοντα αναφέρεται αποκλειστικά σ’ αυτήν την περίοδο (1996-1999).
Κατ’ αρχήν πρέπει να τονιστεί ότι η Κινηματογραφική Λέσχη Σαλαμίνας δεν ήταν άλλο ένα, ερασιτεχνικό, “σινεμά”, στη Σαλαμίνα αλλά η ρομαντική προσπάθεια μιας ομάδας νέων ανθρώπων του νησιού για πολιτιστική κι όχι μόνο παρέμβαση στο τόπο μας. Μέσα από την τέχνη του κινηματογράφου, με την προβολή ποιοτικών ταινιών, θέλαμε να ευαισθητοποιήσουμε τους συμπολίτες μας κι ιδιαίτερα τους νέους πάνω στα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα του καιρού μας. Έτσι, η Κινηματογραφική Λέσχη Σαλαμίνας δεν ήταν άχρωμη κι άοσμη ή απλώς γραφική, αλλά είχε σαφές προοδευτικό ιδεολογικό στίγμα.
Η, έστω επιγραμματική κι ενδεικτική, αναφορά μιας σειράς εκδηλώσεων κι αφιερωμάτων που πραγματοποίησε η λέσχη(πάντα κατά το διάστημα 1996-1999 στο οποίο κι αναφερόμαστε) αποδεικνύει του, παραπάνω, λόγου το αληθές. Αρχικά βέβαια πρέπει να επισημανθεί ότι οι κανονικές προβολές ταινιών, γίνονταν όλο αυτό το χρονικό διάστημα, για τέσσερα συνεχή χρόνια, χειμώνα – καλοκαίρι, σε σχεδόν εβδομαδιαία βάση! Παράλληλα πραγματοποιήθηκε και μια σειρά αφιερωμάτων κι άλλων δρωμένων: 1)προβολή ταινιών του βραβευμένου Σαλαμίνιου σκηνοθέτη Νίκου Γραμματικού, 2) προβολές εκπαιδευτικών ταινιών σε συνεργασία με εκπαιδευτήρια και φροντιστήρια ξένων γλωσσών, 3) αφιέρωμα λόγω της παγκόσμιας ημέρας κατά του AIDS, 4) αφιέρωμα λόγω της επετείου του Πολυτεχνείου, 5) αφιέρωμα λόγω της γιορτής της Εργατικής Πρωτομαγιάς, 6) αφιέρωμα λόγω της παγκόσμιας ημέρας του παιδιού, 7) αφιέρωμα στα πλαίσια του έτους κατά του ρατσισμού, 8) αφιερώματα σε μεγάλους σκηνοθέτες, 9) αφιέρωμα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη, 10) προβολή των ταινιών μικρού μήκους του Φεστιβάλ της Δράμας. Ακόμα οι δραστηριότητες της λέσχης περιλάμβαναν από “θέατρο δρόμου” μέχρι και μονοήμερες εκδρομές στην Επίδαυρο για την παρακολούθηση θεατρικών παραστάσεων. Πρέπει επίσης να ειπωθεί ότι οι πρώτες προβολές ταινιών έγιναν στο “ΑΝΕΣΙΣ”, αργότερα συνεχίστηκαν στο Εργατικό Κέντρο, για να καταλήξουν στο Κέντρο Νεότητας(με προβολές χειμώνα – καλοκαίρι).
Όλα τα παραπάνω γίνονταν με αγάπη, μεράκι, ρομαντισμό και πολύ – πολύ δουλειά που, κυριολεκτικά, απαιτούσε προσωπικές θυσίες και αυταπάρνηση. Όλοι όσοι συμμετείχαμε σ’ αυτήν την προσπάθεια δουλέψαμε πολύ και προσφερθήκαμε “ψυχή τε και σώματι” στην “υπόθεση λέσχη”, ο καθένας στον τομέα του. Γι’ αυτό και το θεωρούμε αναγκαίο να αναφέρουμε, για την ιστορία και το δίκαιο, και τα άλλα ονόματα εκείνων που συμμετείχαν ενεργά στη λέσχη και δεν αναφέρθηκαν στο εν λόγω δημοσίευμα του προηγούμενου φύλλου της εφημερίδας, γιατί όλοι και χωρίς καμία διάκριση εργαστήκαμε εξίσου. Εξάλλου δεν ήμασταν ντε και άπειροι στον αριθμό! Έτσι, εκτός των προαναφερθέντων στο προηγούμενο δημοσίευμα, στην Κινηματογραφική Λέσχη Σαλαμίνας συμμετείχαν ενεργά (πάντα αναφερόμαστε στο διάστημα 1996-1999) ο γράφων (Τάσος Καραντής) κι ο Νίκος Κορνελάκης (μέλη στο Δ.Σ. το 1996), η Στεργιάννα Γιαφεντή κι ο Βασίλης Βασιλείου (μέλη στο Δ.Σ. το 1997), καθώς και η Στέλλα Βλαχοπούλου. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στον Παναγιώτη Βιλλιώτη που επιμελήθηκε την αφίσα της λέσχης και βέβαια στους δύο σημαντικούς συμπατριώτες καλλιτέχνες μας, τον σκηνοθέτη Νίκο Γραμματικό και τον ηθοποιό Σταύρο Μαυρίδη, που στήριξαν τη λέσχη και τη βοήθησαν έμπρακτα.
Για να καταλάβει κι ο αναγνώστης πόσο δούλευαν όλα τα παιδιά της λέσχης, θα αναφερθούμε σε κάποιες μόνο από τις δουλειές που απαιτούνταν για να λειτουργήσει η λέσχη και οι οποίες, πολλές φορές, δεν είναι καθόλου αυτονόητες για τους απ’ έξω. Να διευκρινιστεί βέβαια ότι, όταν κι όποτε χρειαζόταν, όλοι κάναμε τα πάντα, αλλά, συνήθως, είχαμε αναλάβει, ο καθένας μας, κάποιο συγκεκριμένο πόστο. Έτσι, λοιπόν, το Δ.Σ. της λέσχης συνεδρίαζε σε εβδομαδιαία βάση, εφόσον και οι προβολές ήταν σχεδόν εβδομαδιαίες. Τα συμβούλια αυτά της λέσχης γίνονταν για μια περίοδο στο Κέντρο Νεότητας, κι αργότερα, για να έχουμε άνεση χώρου και χρόνου, γίνονταν στα σπίτια των μελών. Απ’ όλα τα σπίτια περάσαμε, αλλά, για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, τα συμβούλια γίνονταν, ως επί το πλείστον, σε σχεδόν σταθερή βάση, στο σπίτι του γράφοντα(σ’ ένα υπόγειο - προσωπικό χώρο του εξοχικού μας στο Ρέστη). Την ταινία που αποφασίζαμε να προβάλουμε έπρεπε κάποιοι να τη φέρουν και να την επιστρέψουν στην Αθήνα, από το γραφείο της κινηματογραφικής εταιρείας που τη νοικιάζαμε. Πολλές φορές μάλιστα περνάγαμε κι από το χώρο δουλειάς του αείμνηστου Βαγγέλη Βησσαρίου, στην πλατεία Κάνιγγος, για να ετοιμάσει τεχνικά το φιλμ και να είναι έτοιμο για την προβολή. Κι αυτήν όλη την κοπιαστική δουλειά την κάναμε όλοι, λίγο –πολύ, εκ περιτροπής, αλλά οι “μόνιμοι” ήμασταν ο γράφων μαζί με το Νίκο Κορνελάκη(που φέρναμε την ταινία) και οι Τ. Κουπετώρης και Σ. Καρνέσης (που την επέστρεφαν). Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτό γινόταν σε εβδομαδιαία σχεδόν βάση, χειμώνα – καλοκαίρι, επί τέσσερα συνεχή χρόνια (το διάστημα που συμμετείχε ο γράφων) και με δικά μας φυσικά έξοδα(εισιτήρια, βενζίνες)! Η ενημέρωση του κοινού γινόταν, κυρίως, με αφισοκόλληση. Κι απ’ αυτόν τον τομέα όλοι λίγο – πολύ πέρασαν, αλλά το “σταθερό δίδυμο” ήταν στις αρχές οι Νίκος Κορνελάκης και Βασίλης Λεμπέσης και εν συνεχεία, παραλαμβάνοντας ο γράφων τη σκυτάλη από τον Βασίλη τον Λεμπέση, το “δίδυμο”, για μια σχεδόν τετραετία το αποτέλεσαν οι Νίκος Κορνελάκης – Τάσος Καραντής. Οργώσαμε κυριολεκτικά με τη θρυλική βέσπα του Νίκου όλη τη Σαλαμίνα και η βούρτσα δούλεψε στο φουλ! Μια άλλη εργασία, που έκαναν συνήθως τα κορίτσια της λέσχης, ήταν το γράψιμο των αφισών και η επιμέλεια των προγραμμάτων που δίνονταν στους θεατές. Φυσικά τις ημέρες των προβολών ήμασταν όλοι εκεί, άλλοι ετοιμάζαμε την αίθουσα (άνοιγμα και μάζεμα των καθισμάτων), άλλοι ήταν στον έλεγχο των εισιτηρίων και οι κοπέλες ετοίμαζαν και πρόσφεραν, στα διαλείμματα, γλυκά κι αναψυκτικά στους θεατές. Τώρα που τα θυμάμαι κι εγώ, μετά από τόσα χρόνια, καταλήγω στη διαπίστωση, πέρα από γκρίνιες και παράπονα, ότι ήταν μια ρομαντική περίοδος και όλοι όσοι συμμετείχαμε σ’ αυτήν την προσπάθεια διαθέταμε τελικά, εκτός από ρομαντισμό, πάθος, δημιουργική τρέλα και μπόλικο επαναστατικό οπτιμισμό. Βέβαια πρέπει επίσης να αναφερθεί, ότι τίποτα απ’ όλα τα παραπάνω δεν θα ολοκληρωνόταν χωρίς την ουσιαστική συμβολή και προσφορά του Βαγγέλη του Βησσαρίου και του γιου του Βασίλη. Μέναμε έκπληκτοι κάθε φορά βλέποντας με πόσο κέφι, μεράκι και νεανική ορμή ερχόταν ο αείμνηστος Βαγγέλης Βησσαρίου αργά τα βράδια, κουρασμένος από την ολοήμερη δουλειά του στην Αθήνα, και κάθονταν να ετοιμάσει την ταινία για την προβολή. Αυτός ο άνθρωπος, ομολογουμένως, είχε μια μεγάλη κι αγνή αγάπη για τον κινηματογράφο και γι’ αυτό και ταυτίστηκε ολοκληρωτικά μαζί του.
Για να έρθουμε λίγο και στα δύσκολα, γιατί δεν ήταν όλα “ρόδινα, ελαφρά, γραφικά κι ωραία”, η λέσχη δεν στηρίχτηκε, όλα αυτά τα χρόνια, από κανένα δημόσιο ή τοπικό φορέα. Αν δεν κάνω λάθος μια μόνο φορά πήραμε μια μικροενίσχυση, σαν σύλλογος, από το Δήμο, που σε σχέση με τις τακτικές εβδομαδιαίες δραστηριότητες της λέσχης ήταν “ψύλλοι στα άχυρα”. Η λέσχη στηρίχτηκε αποκλειστικά στη συνδρομή των απλών μελών, στα εισιτήρια που έκοβαν οι θεατές, σε κάποιες χορηγίες ιδιωτών και στην εθελοντική εργασία όλων εμάς των ενεργών μελών της. Η λέσχη δεν στηρίχτηκε ούτε από την μεγάλη πλειοψηφία της τοπικής κοινωνίας, εκτός από την ηρωική στήριξη των δικών μας ανθρώπων( των ίδιων των γονιών μας, γνωστών και φίλων), μόνο ένα μικρό προοδευτικό κοινό μας στήριξε ουσιαστικά, το οποίο κι αποτελεί την πρωτοπορία στο νησί μας και το οποίο παραμένει δυστυχώς πάντα αφανές. Μια χαρακτηριστική εικόνα του πως αντιμετωπίστηκε η λέσχη τη δίνει ο Γιάννης Κορίδης σε μια επισήμανσή του (βλ. “Η νέα Σαλαμίνα”, αριθμ. φύλλου 99, Δεκέμβριος 1997, σελ. 3) που αναφέρεται σ’ ένα αφιέρωμα της λέσχης για το πρόβλημα του ρατσισμού και στο οποίο συμμετείχαν και κάποιοι “επίσημοι” και ένα άλλο κοινό, πέρα από το καθιερωμένο της λέσχης: «Η πορεία της Κινηματογραφικής Λέσχης Σαλαμίνας, πέρα από την επιτυχία που σημειώνει στο χώρο της Έβδομης Τέχνης, δίνει μαθήματα προόδου και πολιτισμού μ’ έναν τρόπο αξιοθαύμαστο. Για κάποιους οι καινοτομίες της μπορεί να θεωρούνται προσβολή ή κάτι που θίγει τα χρηστά ήθη. Τα πηγαδάκια των μεμψιμοιρούντων αποδεικνύουν συχνά ανωριμότητα και φόβο. Το Σάββατο, 8 Νοεμβρίου, η Λέσχη Σαλαμίνας έδωσε το παρών της με τον καλύτερο τρόπο κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Τολμηρές οι σκηνές της ταινίας που προβλήθηκε. Σε σημείο μάλιστα γρήγορα ν’ αδειάσει η αίθουσα προβολής. Ο ένας πίσω από τον άλλον οι ελάχιστοι, εξάλλου, θεατές εγκατέλειψαν τη θέση τους πικαρισμένοι. Δεν είναι κάτι που γίνεται για πρώτη φορά στη Σαλαμίνα. Η σεμνοτυφία έχει παράδοση. Και το φαινόμενο δεν θ’ απασχολούσε τη στήλη, αν η φυγή γινόταν την ώρα του διαλείμματος. Τη στιγμή, όμως, της προβολής και με θορυβώδη μάλιστα τρόπο, αυτή η φυγή άφησε πίσω της ενοχές. Σημαίνει ότι δεν είμαστε έτοιμοι να κοιτάξουμε κατά πρόσωπο την αλήθεια. Σημαίνει ότι δεν θέλουμε να πιστέψουμε τα όσα συμβαίνουν γύρω μας…Επανερχόμενοι, λοιπόν, στην αντίδραση των θεατών της βραδιάς, το συμπέρασμα βγαίνει μόνο του. Η στήλη απλώς το επιβεβαιώνει και το καυτηριάζει. Δεν θέλει να προσθέσει επίθετα, δεν προσβάλει κανέναν, αλλά και δεν μπορεί να αφήσει το συμβάν να περάσει απαρατήρητο. Θα χρειαστεί μόχθος ακόμα ωσότου ο άνθρωπος ενσκήψει βαθιά μέσα του και ξεριζώσει το ρατσισμό και την ξενοφοβία.».
Εξάλλου εις βάρος της λέσχης έχει καταγραφεί κι ένα άλλο αποκρουστικό γεγονός που στοιχειώνει την πορεία του σινεμά στη Σαλαμίνα του 20ου αιώνα. Στις 17 Νοέμβρη 1996, με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου, η λέσχη είχε προαναγγείλει την προβολή, στο Κέντρο Νεότητας, της βραβευμένης στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1989, ταινίας του Ν. Αντωνάκου με τίτλο: «Δεξιότερα της Δεξιάς». Το ίδιο βράδυ της προβολής άντρες του Αστυνομικού Τμήματος Σαλαμίνας μας πληροφόρησαν ότι είχαν δεχτεί ανώνυμο τηλεφώνημα για τοποθέτηση βόμβας στο Κέντρο Νεότητας και μας ζήτησαν να εκκενώσουμε την αίθουσα για να γίνει ο απαραίτητος έλεγχος. Φυσικά η προβολή αναβλήθηκε, εμείς διαμαρτυρηθήκαμε με δελτίο Τύπου στις εφημερίδες (βλ. “Η νέα Σαλαμίνα”, αριθμ. φύλλου 87, Δεκέμβριος 1996, σελ. 11) και βέβαια βόμβα δεν βρέθηκε. Απλώς η αντίδραση έκανε για άλλη μια φορά, άτσαλα, την εμφάνισή της στο νησί μας. Η ταινία προβλήθηκε την επομένη 18/11/1996 και το όλο γεγονός αποτέλεσε, δυστυχώς, άλλη μια μαύρη – αρνητική σελίδα για την ιστορία, του νησιού και του κινηματογράφου.
Η Κινηματογραφική Λέσχη Σαλαμίνας έχει αναστείλει τη λειτουργία της, για οικονομικούς, προφανώς, λόγους από το 2002. Η προσφορά της στη ζωή του νησιού αποτελεί ένα γεγονός αδιαμφισβήτητο. Η Σαλαμίνα και Δημοτικό Κινηματογράφο έχει ανάγκη και, παράλληλα, τη λειτουργία της υπάρχουσας λέσχης, η οποία, θα ενισχύεται οικονομικά μεν από τη δημοτική αρχή, αλλά θα παραμένει, ταυτόχρονα, ανεξάρτητη κι ελεύθερη. Αυτό όμως προϋποθέτει μιαν άλλη, διαφορετική, τοπική αυτοδιοίκηση. Το πρόβλημα δεν είναι τα όποια πρόσωπα – ονόματα, αλλά ο συγκεκριμένος θεσμός του αστικού κράτους που όλα τα βλέπει μέσα από το πρίσμα του ωφελιμισμού, του κέρδους και της ψηφοθηρίας. Έτσι όπως λειτουργεί η τοπική αυτοδιοίκηση υποθάλπει αντιλαϊκά συμφέροντα και εκκολάπτει συντηρητικές νοοτροπίες.
Τελικά η προτροπή “άντε, ρε παιδιά, να φτιάξουμε ένα σινεμά”, με την οποία κι ολοκληρώνεται το προαναφερθέν δημοσίευμα για την πορεία του κινηματογράφου στη Σαλαμίνα, αποτελεί επιτακτική ανάγκη. Όχι όμως απλά σαν μια, καλών προθέσεων οπωσδήποτε, γραφική κουλουριώτικη ευχή, αλλά μέσα από την προοπτική μιας ευρύτερης κοινωνικής αλλαγής που θα στοχεύει στον Άνθρωπο, στο Λαό και στις πραγματικές ανάγκες του.

 


Υ.Γ.: Το κείμενο γράφτηκε πριν λίγα χρόνια. Στις μέρες μας, η Κινηματογραφική Λέσχη Σαλαμίνας επαναλειτουργεί.

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Δεν έχει τοίχους η χαρά δεν έχει χώρισμα η αγάπη.
Γιάννης Ρίτσος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

18/6/1939 Γεννήθηκε ο ηθοποιός και τραγουδιστής Γιώργος Μαρίνος
19/6/1951 Πέθανε ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός
19/6/1970 Γεννήθηκε ο τραγουδιστής Αντώνης Ρέμος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS