122 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
20.06.2018
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Τάσος Π. Καραντής

Ο στόχος

Ελεύθερος σκοπευτής

Τάσος Π. Καραντής

Το σχόλιό μου αυτό, αποτελεί, μια προσπάθεια, προσωπικής, λαϊκής, διερεύνησης, για το πως φτάσαμε στην οικονομική Κατοχή της Ελλάδας. Ή, μάλλον, πιο σωστά, για το «μερίδιο ευθύνης» που μας αναλογεί. Όχι! Δεν φταίμε όλοι, δεν τα φάγαμε όλοι, αλλά υπήρξαν αρκετοί fashion victims, ενός συστήματος, που επί 15 χρόνια πλασάριζε(με δανεικά) ψεύτικη ευμάρεια, με πλαστικό χρήμα, εορτοδάνεια, διακοποδάνεια, μεζονέτες, βίλες, πισίνες, κότερα, ακριβά αυτοκίνητα με 0% προκαταβολή, κι υψηλούς στόχους, σε ένα επικίνδυνο και καταστροφικό – όπως αποδείχτηκε – ράλι, ακραίου κι αμοραλιστικού ανταγωνισμού. Βέβαια οι ρίζες, όλου αυτού του – τραγικού τελικά – σκηνικού είναι πολύ πιο βαθιές.

Το έχετε σκεφτεί; Από τότε που  αρχίζεις να συνειδητοποιείς την ύπαρξή σου, ξεκινάνε κι οι στόχοι της ζωής σου. Που δεν τους καθορίζεις εσύ, αλλά η κοινωνία, που σου έλαχε να γεννηθείς. Της δικής μας, της ελληνικής(στα πλαίσια του δυτικού κόσμου) της δίνω τον εξής, ακριβή, κατά τη γνώμη μου, ορισμό : κοινοβουλευτικός καπιταλισμός.
 Η διαδρομή σου, από τα παιδικά σου χρόνια, χαράσσεται ως εξής: ανταγωνισμός (ακόμα κι αθέμιτος, η ουμανιστική ηθική έχει πάει περίπατο), βαθμοί, πρωτιές, σπρωξιές, τρικλοποδιές, άνοδος, κορυφή, κέρδος, πλούτος. Απολαβή – αν τα πετύχεις όλα αυτά(ακόμα κι αν «πατάς επί πτωμάτων» ή κάνοντας χρήση της μεθόδου «ο θάνατός σου η ζωή μου» / πρακτικές αποδεκτές) – είναι: οι υλικές - οικονομικές απολαβές, σε μια αέναη και σισύφεια παγίδα ακραίου καταναλωτισμού. Έχει τη γλύκα του, δεν το αμφισβητώ, αλλά έχει και την άλλη πλευρά του, με νοσηρά ψυχοσωματικά αποτελέσματα : άγχος, στρες κι αγχολυτικά, αυτοκτονίες, αμοραλισμός, απομάκρυνση από την ανθρώπινη φυσικότητα, κι, εν τέλει, αν τα καταφέρεις, προτού πεθάνεις, και το πάρεις χαμπάρι, ήσουν το πιόνι σε μια σκακιέρα. Έλεγε η γιαγιά, μου, σε όλους, δυο μέτρα γης μας αντιστοιχούν, κι είχε δίκιο, αυτή είναι, η, αναπόφευκτη, κατάληξη. Το θέμα είναι, έζησες όπως ήθελες; Ή όπως ήθελαν;
Η γιαγιά μου στα 65 της έπαθε ένα βαρύ έμφραγμα. Την έβγαλε καθαρή, κι έζησε άλλα 15 χρόνια, με μισή καρδιά, κι έφυγε(εύκολα κι ανώδυνα , από ανακοπή) στα 80 της. Δεν τηρούσε κανέναν αυστηρό κανόνα “υγιεινής διατροφής” (έτρωγε παραδοσιακά, όπως ήξερε μια ζωή) κι όταν της υπενθύμιζα, κάπως σκωπτικά, «δεν φοβάσαι μην πεθάνεις;», μου απαντούσε: «Δεν πειράζει! Θα πάω χορτάτη!». Η γυναίκα μου, δουλεύει γραμματέας σ’ έναν καρδιολόγο, ο οποίος γνωρίζοντας, φυσικά, τις επιβλαβείς συνέπειες του καπνίσματος - είναι αρειμάνιος καπνιστής! Όταν ρουφάει το τσιγάρο, πετάγονται τα μάτια του έξω και με μια τζούρα έχει ρουφήξει το μισό τσιγάρο! Κάποτε, με το θάρρος των 10 χρόνων που τον γνωρίζω, του το επισήμανα, και μου απάντησε: «Η ζωή είναι ένα ψέμα».
Δεν τα έγραψα, όλα αυτά, για το ρίξετε στον ανθυγιεινό τρόπο ζωής («νους υγιής εν σώματι υγιή» & «παν μέτρον άριστον»), αλλά για να επισημάνω, πως, όταν έρθει η ώρα να φύγουμε, ας μην πεθάνουμε για τους κανόνες που μας θέτουν, αλλά ας έχουμε ζήσει, για το όσο θα μας έχει λάχει, όχι σαν άλογα κούρσας στον ιππόδρομο, αλλά σαν άνθρωποι, πιο φυσικά, πιο λιτά πιο ανθρώπινα, με φιλοδοξίες, αλλά όχι εμμονές, για, ντε και καλά, πρωτιές κι υψηλούς στόχους. Δεν βρίσκεται εκεί η ευτυχία κι η επιτυχία, αλλά στην εσωτερική ισορροπία, και στο να βγάζεις τα προς το ζην, κάνοντας το μεράκι σου δουλειά κι όπου κι όσο φτάσεις. Ο καθένας μας έχει την δική του κορυφή, ας μην ανταγωνίζεται την κορυφή του άλλου. Ας ρίξει μια ματιά, γύρω του, στη φύση, έχει κανένα βουνό το ίδιο ακριβώς ύψος με το άλλο;     
Αυτές τις σκέψεις, τις έκανα από μαθητής, γιατί ποτέ μου δεν γούσταρα τα πρώτα θρανία, τους μεγάλους βαθμούς, τις πρωτιές και το ρόλο του «σημαιοφόρου». Κατάλαβα, ότι από το σχολείο, έπρεπε, να μάθω αυτά που θεωρούσα απαραίτητα και βασικά, αδιαφορώντας για το 20, το οποίο μπορούσες να το αποκτήσεις, ακόμα και σαν καλός παπαγάλος ή καλός αντιγραφέας. Πιστεύω στην αυτομόρφωση(μιλώ για το μέσο άνθρωπο). Κι έτσι, δεν ζορίστηκα, δεν αγχώθηκα, δεν πέρασα στη σχολή που ήθελα(φιλοσοφική), αλλά σε μια άλλη (θεολογική), την οποία τελείωσα – για να μη φανώ γαϊδούρι απέναντι στους γονείς μου – κι έβαλα το πτυχίο σε μια κορνίζα και το κρέμασα στον τοίχο. Εξάλλου, από τα 21 μου, είχα βρει τι αγαπούσα(δημοσιογραφία) κι ήδη δούλευα, και δεν είχα και ποτέ σκοπό να διοριστώ καθηγητής, καθότι «άπιστος Θωμάς»(αγνωστικιστής), και δεν μου αρέσει να κοροϊδεύω, ούτε τον εαυτό μου, ούτε τους άλλους. Και στη δουλειά μου, 22 χρόνια τώρα, απέφυγα τις υψηλές θέσεις, γιατί, για να τις ανέβεις, έπρεπε να έρπεις και να ελίσσεσαι, σαν φίδι, και δεν το ’χω το ταλέντο! Απλά, απολαμβάνω, ας το πούμε έτσι, τα όποια καλά της παλαιότητας(δηλαδή, στο δημοσιογραφικό επάγγελμα, να σταματήσεις να τρέχεις σαν τον Βέγγο) και ζω λιτά και σπαρτιάτικα, απολαμβάνοντας την επιλογή μου. Ίσως, να βοήθησε κι η συγκυρία, του ότι ο πατέρας μου ήταν ναυτικός(ουσιαστικά τον γνώρισα στα 10 μου χρόνια) κι άνθρωπος έξω καρδιά, γιατί τα είχε δει όλα σε όλον τον κόσμο. Η μάνα μου πάλι, αν και γυναίκα του σπιτιού, ίσως επειδή, ήμουν μοναχοπαίδι(είχε χάσει, από αποβολή, κι ένα κοριτσάκι) δεν με πίεσε ποτέ στο θέμα του ανταγωνισμού και των υψηλών στόχων. Δεν είμαι επαναστάτης, ούτε ακτιβιστής, παντρεύτηκα, έκανα τρία παιδιά, εργάζομαι και ζω μια μέση κοινή ζωή, κάνοντας το κέφι μου επάγγελμα και το επάγγελμά μου με κέφι.
Θα μπορούσα να ήμουν πιο εξτρίμ, αλλά δεν είμαι εκ φύσεως. Θα μπορούσα να ντυθώ τραβεστί και να πάρω απολυτήριο Ι5 και να μην χάσω 2 χρόνια στο στρατό ή να μην κάνω και θρησκευτικό γάμο, και να μείνω στον πολιτικό, με την μετανάστρια γυναίκα μου, που έλαχε να αγαπηθούμε, ή να μην βαφτίσω τα παιδιά μου, κι απλά να τους κάνω ονοματοδοσία. Αλλά, επειδή δεν υπήρξα ποτέ «κομματικός προοδευτικός», έκανα τις υπερβάσεις μου ή τις οπισθοχωρήσεις μου(όπως θέλετε πάρτε το) για την αγάπη, των γονιών μου.
Δεν κατέκτησα λοιπόν αξιώματα, θέσεις, πολυθρόνες, πολλά λεφτά, δεν ξεχωρίζω στην μικρή κοινωνία που ζω, δεν έγινα διάσημος, επώνυμος, οικονομικά τρανός κλπ. – αντίθετα αποφεύγω τις κοινωνικότητες του κώλου και τις δημοσιοσχετίστικες φιλίες και λυκοφιλίες, γιατί με αναγουλιάζουν – και ζω μια κοινή ζωή, ανάμεσα στους συνανθρώπους μου. Δεν πέτυχα δηλαδή κανέναν υψηλό στόχο της κοινωνίας και του συστήματος, δεν έχω για κάτι, να κοκορεύομαι. Έτσι σε άλλα μάτια, φαίνομαι ένας νορμάλ μέσος λαϊκός άνθρωπος, και σε άλλα ένας αποτυχημένος του κοινωνικοπολιτικού μας συστήματος, αφού δε  έχω καμιά θέση ισχύος. Αυτόν τον τρόπο, φυσικά, προσπαθώ να περάσω και στα 3 μικρά παιδιά μου, χωρίς, εννοείται, ότι θα τους απαγορεύσω, όταν μεγαλώσουν, να κάνουν αυτό που θέλουν στη ζωή τους. Πάντως, δεν πρόκειται να τους ζητήσω πρωτιές, υψηλούς βαθμούς κι υψηλούς στόχους, αλλά να κάνουν αυτό που τους αρέσει στη ζωή τους. Έτσι, κάθε φορά που πάμε με τη μάνα μου στο νεκροταφείο, στον τάφο του πατέρα μου, τα παίρνω μαζί, και τα πηγαίνω στο χωνευτήρι και στα μισάνοιχτα κασελάκια με τα οστά. Μπορεί ο ποιητής Γιώργος Θέμελης να γράφει «οι έρημοι τάφοι βγάζουν μια λάμψη/τις νύχτες και φέγγουν τα οστεοφυλάκια», αλλά, εγώ τους δείχνω τα οστά γυμνά, για να δουν με τα μάτια τους, τι είναι ο άνθρωπος, που τελειώνει και που καταλήγει, όπως το έλεγε κι ένας φίλος μου ηθοποιός, «είμαστε όλοι κόκαλα»! Δεν έχω μεταφυσικές αυταπάτες, η μόνη αθανασία στην οποία πιστεύω, είναι στην ομαδική εξέλιξη(με τον κάθε μοναδικό κι ανεπανάληπτο άνθρωπο να προσφέρει, προς αυτήν την κατεύθυνση με το όποιο χάρισμα του δόθηκε από τη φύση) του ανθρώπινου γένους προς το καλό. Μόνο έτσι θα επιβιώσει και θα μείνει «αθάνατο». Ουτοπικό; Ίσως … Αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος … όλα έχουν ένα τέλος … ακόμα κι ο ήλιος κι η γη … έστω κι αν τα χρονικά μεγέθη τους φαντάζουν ατέλειωτα, είναι πεπερασμένα.
Για να ολοκληρώσω λοιπόν με το «στόχο» του τίτλου μου, θα σας διηγηθώ μια προσωπική ιστορία:  Μια φορά (κι έναν καιρό) με επισκέφτηκε στο σπίτι μου ένας θείος μου. Οικογενειακή σύναξη, αυτός, η γυναίκα του, οι γονείς μου, η γυναίκα μου κι εγώ.
Έχει δυο παιδιά (της γενιάς μου : 40+) ο άνθρωπος, επιτυχημένα, κατ’ αυτόν, αφού πέτυχαν υψηλούς στόχους στη ζωή τους. Ο γιος στο εξωτερικό, σε διευθύνουσα θέση εταιρίας οπλικών συστημάτων(!), η κόρη, στο ελληνικό δημόσιο, σε καλή θέση σε υπουργείο. Ε, πως το έφερε η κουβέντα, θείος είναι, με το θάρρος, με το θράσος, μου είπε κατάμουτρα, μέσα στο σπίτι μου, «άξιζες για περισσότερα κι εσύ»! «Δηλαδή;» του είπα, «μια χαρά είμαι, έχω το σπίτι μου, τη γυναίκα μου, τα παιδιά μου, τη δουλίτσα μου, κάνω αυτό που μου άρεσε πάντα, δημοσιογραφία και μουσική». – «Ε, και τι έκανες; Μια ζωή στον τοπικό Τύπο και τώρα σ’ αυτά τα “ιντερνέτια”! Μεγάλη θέση έχεις; Πολλά λεφτά έχεις; Πέτυχες ποτέ κάποιον υψηλό στόχο στη ζωή σου;!». – «Πέτυχα!». Ταράχτηκε. – «Άκου μπάρμπα, όταν ήμουν έφηβος, στη δεκαετία του ’80, ήταν της μόδας η μπουρδελότσαρκα.». Στραβομουτσούνιασε. Εγώ συνέχισα : «Κάθε Σάββατο, οπωσδήποτε, αν κι εγώ την έκανα και μεσοβδόμαδα την εξόρμηση, κοπανώντας την από το φροντιστήριο των αγγλικών και πηγαίνοντας στο μπουρδέλο με τα βιβλία παραμάσχαλα! Είχαμε περάσει όλα τα σπίτια κι όλων των ειδών πόρνες.». Με κοιτούσε αποσβολωμένος, ενώ εγώ συνέχισα ακάθεκτος(γιατί αλλιώς θα έπρεπε να τον είχα πετάξει έξω από το σπίτι μου με τις κλωτσιές) : «Ψάχναμε πλέον το … διαφορετικό. Και το βρήκαμε! Σ’ ένα «σπίτι», μια αφροαμερικάνα της Λατινικής Αμερικής, πρόσφερε πρωκτικό σεξ, σε ντεκόρ υποβλητικό, κατάσταση βουντού! Αυτό ήταν! Βρέθηκα με την παρέα μου εκεί. Μπαίνοντας στο δωμάτιο, επικρατούσε, σχεδόν απόλυτο σκοτάδι. Διέκρινα στον τοίχο ένα αμυδρό μωβ φως – σαν κι αυτά που έκαναν να φωσφορίζουν τα πρόσωπά μας στις ντισκοτέκ τότε - κι από κάτω του, μια αφίσα των METALLICA. Στο κέντρο του δωματίου, εκεί, που λογικά, θα ήταν το κρεβάτι, μέσα στο σκοτάδι, διέκρινα έναν μικρό κόκκινο κύκλο. Τότε άκουσα μια αισθησιακή φωνή, σε άπταιστα ελληνικά, να μου λέει : έλα μωρό μου, πέτυχε το στόχο σου! Τότε, κατάλαβα, τι ήταν ο κόκκινος κύκλος, ο στόχος δηλαδή … η οπή της, βαμμένη, γύρω – γύρω, με κατακόκκινο φωσφοριζέ κραγιόν! Κι έτσι φωσφόριζε σαν κόκκινος κύκλος. Πέτυχα τον στόχο με τη μία! Αυτός ήταν μπάρμπα, ο πιο υψηλός στόχος που έχω πετύχει στη ζωή μου!».

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Υπερτερεί συντριπτικώς ο πόλεμος.
Γιώργος Σεφέρης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

20/6/1934 Γεννήθηκε η ηθοποιός Αλίκη Βουγιουκλάκη. Στην κινηματογραφική της καριέρα, τραγούδησε τραγούδια πολλών μεγάλων συνθετών.
20/6/1949 Γεννήθηκε στην Αρκαδία ο τραγουδιστής Βασίλης Παπακωνσταντίνου

ΤΥΧΑΙΑ TAGS