156 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
18.08.2018
Ορφέας | Main Feed
Τάσος Π. Καραντής

Είμαστε στην εποχή του διαδικτύου, όλα βαίνουν ολοταχώς προς τα εκεί, ο χρόνος μετράει αντίστροφα και τρέχει ταχύτατα. Και, βέβαια, κι η δημοσιογραφία γίνεται, όλο και περισσότερο διαδικτυακή, τον παραδοσιακό Τύπο τον κρατάνε, ακόμα – για πόσο; - ζωντανό, οι «κυριακάτικες προσφορές». Φυσικά, τον ίδιο δρόμο ακολουθεί κι η μουσική δημοσιογραφία, είτε μέσω των ιντερνετικών μουσικών περιοδικών, είτε, μέσω των μουσικών μπλογκ.

Όλο αυτό είναι καλό, γιατί μπορούν να δημιουργηθούν εύκολα (υλικοτεχνικά - οικονομικά) περιοδικά (μη κερδοσκοπικά), που δεν ανήκουν σε μεγάλες εταιρίες, κι ανεξάρτητοι μουσικογράφοι και συνειδητοί μουσικόφιλοι, να έχουν, μέσω του μπλογκ τους, την πιο απόλυτα ελεύθερη μορφή έκφρασης και γνώμης. Αυτή, όμως, είναι, δυστυχώς, η μια μόνο όψη του νομίσματος, γιατί – όπως το υπολογίzω χοντρικά – την τελευταία 20ετία, η Ελλάδα συντηρητικοποιείται κι επικρατούν – και στη μουσική, που είναι το θέμα μας – τάσεις δογματικές, απόλυτες κι ακραίες. Κάποιοι, δηλαδή, δημιουργούν ένα περιοδικό – με πρόφαση τη μουσική – απλά για τα οικονομήσουν (και φαίνεται αυτό στους πραγματικούς φιλόμουσους) ή φτιάχνουν ένα μπλόγκ για να προπαγανδίσουν τα δικά τους μουσικά γούστα και να κατηχήσουν τους ρέποντες προς την «θρησκευτική πίστη». Υπάρχουν φυσικά κι οι ελεύθεροι, υπεύθυνοι σοβαροί κι ανοιχτοί, και είναι πολλοί αλλά, εδώ, σχολιάζεται η επίφαση της δημοσιογραφίας που πίσω της κρύβει άλλα. Και σαν να μην τους έφτανε η ελεύθερη προπαγάνδα και κατήχηση, προσπαθούν, συχνά να φιμώσουν τις ελεύθερες δημοσιογραφικές φωνές, “διδάσκοντάς” τους, με περισσό θράσος, και δημοσιογραφική δεοντολογία. Αυτό γίνεται, είτε από πραγματική άγνοια, είτε, εκ του πονηρού, όταν οι ελεύθερες φωνές, τους «χαλάνε τη σούπα». Για παράδειγμα, κατηγορείται η δημοσιογραφική άποψη – γνώμη - πρόταση! Δήθεν, ως μανατζερίστικη τακτική (!), τοποθετώντας τον δημοσιογράφο και τη γνώμη του στο ρόλο του μεσάζοντα. Μα, ο κάθε πολίτης, που διαβάζει εφημερίδες, βλέπει, συνεχώς, γνώμες, απόψεις, προτάσεις από δημοσιογράφους, στο αντικείμενο που έχει εντρυφήσει ο καθένας. Είναι κι αυτός, ρόλος του δημοσιογράφου, κι όχι μόνο να ενημερώνει και να μεταδίδει ειδήσεις, αλλά και να κρίνει και να προτείνει. Και έχει υποχρέωση να το κάνει. Γνώμες και προτάσεις καταθέτει, που πιθανότατα απευθύνονται σε κάποιον αλλά στην πράξη αφορούν τον καθένα, οι οποίες ούτε αποτελούν αξιώματα, ούτε υποχρεώνουν κανέναν να τις υλοποιήσει. Ο καθένας είναι υπόλογος για τις πράξεις του ή μη, στο χρόνο και στην ιστορία.
Μόνο στα πρώην σοβιετικά καθεστώτα και στα απολυταρχικά, απαγορευόταν αυτό, όπου ο δημοσιογράφος κι ο Τύπος, γινόταν, εκ της κρατικής τρομοκρατίας, φερέφωνο τέτοιου τύπου αντιδημοκρατικών καθεστώτων, αλλιώς κινδύνευε, ακόμα, κι η ζωή του δημοσιογράφου. Όχι πως όλα είναι αγγελικά και στα καθεστώτα του κοινοβουλευτικού καπιταλισμού, αλλά, υπάρχει, η ελευθερία των εξαιρέσεων! Και είναι μεγάλο δώρο αυτή η ελευθερία. Δεν είμαστε όλοι κατηχητές, δεν τα παίρνουμε όλοι, δεν τα φάγαμε όλοι. Μας επιτρέπεται, τουλάχιστον, ακόμα, αυτή η ανεξαρτησία της συνείδησης, ιδιαίτερα στο διαδίκτυο. Κι είναι λυπηρό να την  πολεμούν οι δήθεν προοδευτικοί και ψευτοκουλτουριάρηδες.  
Λοιπόν η δημοσιογραφική άποψη, γνώμη και πρόταση, είναι δημοσιογραφικά δεοντολογική και με τη βούλα. Το Σύνταγμά μας (άρθρο 14) επιτρέπει, με τον οποιονδήποτε τρόπο εξωτερίκευσης (προφορικά, γραπτά και μέσω του Τύπου) την έκφραση γνώμης, αλλά κι η ΕΣΔΑ (Ευρωπαϊκή Σύμβαση Για Τα Δικαιώματα Του Ανθρώπου) περιλαμβάνει, επίσης, την ελευθερία της γνώμης (άρθρο 10). Η δε σχετική ελληνική νομολογία (Διοικ. Πρ. Αθ. 16280/1995) δέχεται, ότι οι δημοσιογράφοι μπορούν να δημοσιεύουν σχόλια για την σχετική πληροφόρηση του κοινού, με δριμεία κριτική ή δυσμενείς, ακόμα και σκωπτικούς χαρακτηρισμούς, για πρόσωπα, χωρίς αυτό να συνιστά μη έννομη προσβολή της προσωπικότητάς τους ή των κανόνων δεοντολογίας.
Διαπιστώνουμε ακόμη πολύ συχνά πως βάλλεται κι η αυτο-αναφορικότητα στα δημοσιογραφικά κείμενα, γιατί γνωρίζουν, πολύ καλά, πως ένα παράδειγμα, από εμπειρία και πράξη ζωής, είναι πιο ισχυρό από χίλιες θεωρίες. Αφήστε, που ένα άρθρο ανθρώπινα και λαϊκά γραμμένο, έλκει κι αγγίζει το ευρύ κοινό, πολύ περισσότερο από ένα θεωρητικό μανιφέστο ενός «δημοσιογράφου - προφέσορα». Η ζωή η ίδια έχει πάντα να πει πολλά περισσότερα από τη θεωρία και να αγγίξει πολλούς περισσότερους.
Και μην πάει να το ρίξει κανείς στο «λαϊκισμό», που είναι της μόδας. Λαϊκιστής είναι αυτός που τα ’χει και το παίζει λαϊκός. Λαϊκιστής είναι κι αυτός που επικαλείται το «λαϊκόν» ως εκφραστής μιας «δημαγωγικής αντίληψης». Λαϊκός είναι αυτός δεν ξεχωρίζει σε τίποτα από τον μέσο άνθρωπο της κοινωνίας του. Γιατί, όταν κάποιος μας «τρίβει τα χάλια μας στα μούτρα» του κολλάμε εύκολα κι αβίαστα την ταμπέλα του λαϊκιστή. Δεν θα μιλήσω για όσους – μη «επώνυμους» δημοσιογράφους, σαν κι εμένα, τη χρησιμοποιούμε – αλλά θα παραπέμψω στον «Πρόεδρο» - και της δημοσιογραφίας – τον Λευτέρη τον Παπαδόπουλο και στις 50χρονες (!) «Ματιές» του (την πασίγνωστη στήλη του στην εφημερίδα Τα Νέα). Αυτο-αναφορικότητα στο έπακρο! Κι όχι μόνο από την καλλιτεχνική και δημοσιογραφική του καριέρα, αλλά κι από την προσωπική του ζωή. Για μένα, οι «Ματιές» του αποτελούν, πολύτιμο απόσταγμα ζωής, και, δημοσιογραφικό μάθημα. Όσοι έχουν τα … καρύδια, ας τολμήσουν να του θίξουν, δημόσια, κριτικάροντας την προσωπική αυτο-αναφορικότητά του, στα δημοσιογραφικά κείμενά του. Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα.

Και περνώ στον αθέμιτο ανταγωνισμό, που ξεφύτρωσε, όπως άλλωστε ήταν επόμενο, και στο διαδίκτυο και στην μουσική δημοσιογραφία. Βέβαια σε καπιταλιστική κοινωνία ζούμε και τα συστατικά της είναι ο ανταγωνισμός, το κέρδος κι η πρωτιά. Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Είναι άλλωστε ο νόμος της φύσης. Ωστόσο ο άνθρωπος ξεχωρίζει ή θα πρέπει να ξεχωρίζει. Δεν το θέτω μεταφυσικά ή μέσω κάποιας πολιτικής θεωρίας, έτσι το βιώνω κι έτσι είναι. Ξεχωρίζει, ουμανιστικά, για την ανθρωπιά του και την ηθική του, χιλιάδες τα παραδείγματα, που, εθελοντικά, προσφέρουν, σε κάθε τομέα, σ’ αυτό που αγαπάνε ή στον συνάνθρωπο, χωρίς υλικά ανταλλάγματα. Είναι η φύση κάποιων από εμάς – δεν είμαστε όλοι ίδιοι – να μην γουστάρουμε τον ακραίο καταναλωτισμό, που έχει ως προαπαιτούμενο το χρήμα, αλλά να επιζητούμε έναν λιτό σπαρτιάτικο τρόπο ζωής. Τόσο εξωγήινο ηχεί αυτό στην εποχή μας;
Κατανοώ λοιπόν, στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, τον ανταγωνισμό, μεταξύ των κερδοφόρων εταιριών, αλλά όχι, μεταξύ κερδοφόρων και μη. Πώς να το κάνουμε, είναι άνισος κι άτιμος ο αγώνας, αυτός και, κυρίως, δεν είναι άμιλλα. Είναι τακτική «πατώ επί πτωμάτων» κι «ο θάνατός σου η ζωή μου», με μόνο στόχο την οικονομική πρωτιά και κορυφή, δηλαδή το κέρδος. Κι ειδικά σε μια εποχή – οικονομικής Κατοχής - σαν την σημερινή, που οι ανάγκες όλων είναι αυξημένες, κάποιοι βρίσκουν εύκολα και αβίαστα, με ψίχουλα, τα πιόνια για τη σκακιέρα τους. Σε ένα τέτοιο σενάριο λοιπόν, όχι και τόσο φανταστικό, που δεν είναι βγαλμένο από κινηματογραφική ταινία, αλλά δυστυχώς συμβαίνει συχνά στη γειτονιά μας, ο «αδύναμος» πέφτει θύμα, ενός «ισχυρού», καθόλου παράνομου βέβαια, αλλά δεοντολογικά αθέμιτου. Ναι υπάρχει αυτή η λέξη, δεν είναι ούτε ρετρό, ούτε μπανάλ, είναι δυστυχώς ελληνική, ανήκει και στη γλώσσα μας και στη νοοτροπία κάποιων. Κι όταν ο «αδύναμος» διαμαρτύρεται αντιμετωπίζεται τουλάχιστον ως γραφικός, ενώ ο «ισχυρός» το τονίζει. Θα συνεχίσει να αποκεφαλίζει τους –ως προς το πορτοφόλι- ανίσχυρους.
Δε θα αναφερθώ σε ονόματα. Καταγράφω τις πράξεις και χτυπάω το καμπανάκι σε μια γενιά, που τα τελευταία χρόνια έχει χάσει πολλές ανθρωπιστικές λέξεις από το λεξιλόγιό της και, κυρίως, από την πρακτική της. Τα ονόματα θα τα ξεβράσει, σαν φελλούς, η ιστορία in time. Διότι, για κάθε ψάρι πάντα βρίσκεται ο μεγαλύτερος καρχαρίας που θα το καταπιεί. Κάποτε, θα βρεθεί μια μαύρη τρύπα, που – με την ίδια ακριβώς πρακτική - θα καταπιεί αυτούς που σήμερα αυτοαναγορεύονται σε πλανητική δύναμη του ιντερνετικού μουσικοδημοσιογραφικού σύμπαντος των καιρών μας.

 

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
0 #2 Τ. Καραντής, Δ. Παπαδοπούλου 08-10-2011 20:38
Κύριε Συμβουλίδη,
Το σχόλιο, δεν είναι αόριστο, αλλά γενικό, και σχολιάζει γενικότερα δύο διαφορετικά θέματα, επώνυμα (από τον κ. Καραντή) κι όχι ανώνυμα.
Σας απαντάμε όμως κι οι δύο, ως συνιδιοκτήτες του ΟΡΦΕΑ, γιατί, ειλικρινά, το δημόσιο αυτό σχόλιο σας, με υπονοούμενα, χαρακτηρισμούς κι «απειλές»(;) ως προς το περιοδικό, μας άφησε έκπληκτους. Αν ως περιοδικό κι ως αρχισυντάκτης είστε θεμιτός σε όλα, γιατί σας ενόχλησε το σχόλιο μιας κατάστασης – επειδή αναφέρεστε και σε κρυφτούλι – η οποία υφίσταται στο χώρο;
Υπάρχει μια λαική παροιμία που λέει «όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται».
Παράθεση
 
 
0 #1 Xaris Symvoulidis 08-10-2011 14:06
Τι εύκολο να γράφουμε έτσι γενικά, αόριστα, με επικλήσεις στη δημοκρατία... Καμωνόμενοι τους ήρωες, τους ταπεινούς και κατατρεγμένους...

Δεν πειράζει που δεν αναφέρεις ονόματα, Τάσο Π. Καραντή. Αν και χάρη σου κάνω με κάτι τέτοιο, θα σε βγάλω εγώ από την όποια δυσχερή σου θέση επί τούτου: σχολιάζοντας δημόσια και επώνυμα, καθώς δεν έχω τίποτα να κουκουλώσω και δεν γουστάρω το κρυφτούλι.

Πρόσεξε μόνο όταν έρθει εκείνη η ώρα της ιστορίας (στην οποία αναφέρεσαι) μη βρεθείς προ εκπλήξεων... Μην ο σάκος σου δεν παίρνει και τόσα απίδια όσα νομίζεις και μείνεις να κοιτάς τη μαύρη τρύπα. Και τότε πια θα φανεί πόση αξία έχουν τέτοια σφουγγισμένα μυξομάντιλα turned "άρθρο άποψης"...
Παράθεση
 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Γι’ αυτό που είμαι σίγουρη για μένα είναι πως αγαπάω με ερωτικό πάθος τον Άνθρωπο.
Κατερίνα Γώγου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

19/8/1936 Δολοφονήθηκε από τις δυνάμεις του δικτάτορα Φράνκο ο Ισπανός λογοτέχνης Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

ΤΥΧΑΙΑ TAGS