87 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
22.01.2018
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Τάσος Π. Καραντής

Η δημοσιογραφία που σκοτώνει

Ελεύθερος σκοπευτής

Τάσος Π. Καραντής

Η είδηση κυκλοφόρησε παντού κι, ιδιαίτερα, στα φύλλα της περασμένης (24/7) Κυριακής, κι ήταν, πέρα από τραγική, ενδεικτικότατη του αμοραλισμού και της κατάντιας του δημοσιογραφικού χώρου, που το λέω με πόνο ψυχής, γιατί εκεί ανήκω κι εγώ (υπηρετώ την τοπική και την μουσική δημοσιογραφία). Αλλά πριν γράψω το σχόλιό μου, θα ήθελα, να μεταφέρω, αυτούσια, την είδηση κι επέλεξα το πιο σύντομο και συμπυκνωμένο δημοσίευμα από το «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» (24/7/2011, σελ. 40).

 
Ο θάνατος του κοσμικογράφου: Τον έσπρωξαν στα ναρκωτικά και το ποτό
«Μυστήριο καλύπτει το θάνατο του 47χρονου Σον Χόαρ. Ο πρώην κοσμικογράφος της «Sun» και της «News of the World» βρέθηκε νεκρός το πρωί της 18ης Ιουλίου στο σπίτι του, στην περιοχή Γουότφορντ του Λονδίνου. Ο Χόαρ ήταν ο πρώτος που είχε καταγγείλει στο παρελθόν την πρακτική των υποκλοπών στην «News of the World», στην οποία εργαζόταν και ο ίδιος προτού απολυθεί λόγω του εθισμού του στα ναρκωτικά και αλκοόλ. Το τραγικό στην περίπτωση του Σον Χόαρ είναι ότι τα ναρκωτικά και το Jack Daniels φημολογείται πως δε μπήκαν τυχαία στη ζωή του, καθώς, όπως ακούγεται, είχε αναγκαστεί από την ίδια την εφημερίδα να ενδώσει σε αυτά και να γίνει χρήστης για να μπει στις παρέες των ροκ σταρ  και να μαθαίνει νέα για αυτούς. Σύμφωνα με τον Νικ Ντέιβις, προσωπικό φίλο του θανόντος, ο Χόαρ αγόραζε 20 γραμμάρια κοκαΐνη την εβδομάδα, κάνοντας 3 γρ. την ημέρα, κάτι που του στοίχιζε 1.140 ευρώ. Για αλκοόλ έδινε ανάλογο ποσό, χρήματα φυσικά που του έδινε η εφημερίδα. Ωστόσο  ζωή του είχε γίνει εφιάλτης. Στη συνέντευξη που έδωσε στον Guardian ο Ντέιβις, περιγράφει ένα απίστευτο περιστατικό στο οποίο συμμετείχε ο Χόαρ: «Σε κάποιο σημείο της ζωής του δε μπορούσε να κάνει χωρίς ναρκωτικά. Τον είχα πετύχει πρόσφατα σε ένα γνωστό νυχτερινό κλαμπ του Λονδίνου, το "Little Havana", πεσμένο στα τέσσερα να ψάχνει το σακουλάκι με την κόκα που είχε μόλις χάσει και να εκλιπαρεί του θαμώνες για λίγα γραμμάρια».
Ο Χόαρ μετά τις καταγγελίες που είχε κάνει για τις υποκλοπές φοβόταν για τη ζωή του, κάτι που είχε εκμυστηρευτεί σε γείτονά του. Του είχε μάλιστα ζητήσει αν τον ψάξει άνθρωπος της κυβέρνησης να πει ότι δεν είναι σπίτι. Τις τελευταίες εβδομάδες ζούσε με τις κουρτίνες συνεχώς κατεβασμένες. Αυτή η συμπεριφορά έκανε τους γείτονες να τον αποφεύγουν, καθώς τον είχαν χαρακτηρίσει παρανοϊκό με διάφορες φοβίες, αποτέλεσμα πιθανόν της χρήσης κοκαΐνης. Ο Χόαρ, όμως, δεν ζούσε καλά ούτε στην προσωπική του ζωή, καθώς ο γάμος με τη σύζυγό του Τζοάν είχε προβλήματα λόγω του ότι -πάντα σύμφωνα με τους γείτονες - δε μπορούσαν να κάνουν παιδιά.».

Είναι, ταυτόχρονα, τραγική, εξωφρενική και τρομακτικά ανατριχιαστική η είδηση! Δεν θέλω να το παίξω ηθικογράφος, αλλά ο ρόλος της δημοσιογραφίας είναι η ενημέρωση, και του δημοσιογράφου, συνάμα, η κρίση κι η άποψη, όχι ως θέσφατο, αλλά ως έναυσμα για την ενεργοποίηση της κρίσης του κάθε αναγνώστη. Δεν είναι, ούτε εργολαβία, ούτε προπαγάνδα, ούτε κήρυγμα, ούτε παραπληροφόρηση. Το ξέρω ότι όλα αυτά, στην εποχή μας, ακούγονται μπανάλ, αλλά υπάρχουν κι οι εξαιρέσεις, κι, εν πάση περιπτώσει, οφείλω να τα υπενθυμίσω. Δεν είμαι, ακόμα, ενάντια ούτε στην κοσμικογραφία και το ανώδυνο κουσκούς, έχουν κι αυτά την ιστορική αξία τους, σε βάθος χρόνου.
Εδώ, όμως, στην περίπτωση Χόαρ, μιλάμε για υποκλοπές(μεθόδους δηλαδή κατασκοπικές), “εξαναγκασμούς” (μέσω του πειρασμού του χρήματος, αλλά και της εγωπάθειας και της ματαιοδοξίας, προφανώς) προς τον αλκοολισμό και τα ναρκωτικά, μόνο και μόνο για τα κουτσομπολιά! Ένας φτηνός πράκτορας της πολύ προσωπικής κι ιδιωτικής ζωής των σταρ, για την αδηφάγα εκείνη μερίδα του ηδονοβλεπτικού αναγνωστικού κοινού που αρέσκεται σ’ αυτά. Δεν μιλώ καν για τον εκδότη και τον αρχισυντάκτη που τον έσπρωξαν σ’ αυτήν την μεταλλαγμένη κι αμοραλιστική “δημοσιογραφία”, γιατί, ειλικρινά, δεν βρίσκω λέξεις να τους χαρακτηρίσω! Πίσω από το χρήμα και την - άνευ αξίας – πρωτιά, αντιμετωπίζουν τους πάντες και τα πάντα ως αντικείμενα κι όχι ως Ανθρώπινα Πρόσωπα.
Εδώ όμως υπεισέρχεται κι ο ατομικός παράγοντας, γιατί, παρόλες τις πολιτικές θεωρίες περί ανθρωποφάγου καπιταλισμού, που σωστά τα λένε, εγώ πιστεύω, εξατομικευμένα, και στον άνθρωπο, την προσωπικότητα και την μοναδικότητά της! Γιατί όλοι στον καπιταλισμό ζούμε και δουλεύουμε, αλλά δεν έχουμε όλοι τις ίδιες αντιστάσεις. Καλοί είναι οι συλλογικοί αγώνες για ένα ανθρωπινότερο σύστημα, αλλά ας αγωνιστεί, πρωτίστως, ο καθένας μας, μέσα του, να μπορεί να αντιστέκεται και να αγωνίζεται.
Θα σας αναφέρω, μια δική μου περίπτωση, που είναι φυσικά ανώδυνη μπροστά στην περίπτωση του Χόαρ, λόγω της τεράστιας διαφοράς μεγέθους των εντύπων και του χώρου που εργαζόμαστε, κι ας λεγόμαστε, τυπικά, κι οι δυο μας δημοσιογράφοι.

Πριν μερικά χρόνια, δούλευα σε μια εφημερίδα του Πειραιά και της ευρύτερης ζώνης των νησιών του Σαρωνικού. Στα 22 χρόνια, που εργάζομαι ως δημοσιογράφος, έχω κάνει σχεδόν όλων των ειδών ρεπορτάζ, από πολιτιστικά κι έρευνες, μέχρι πολιτικά και συνεντεύξεις (εκτός από αθλητικογραφία και κάποιους εξειδικευμένους τομείς). Καταρχήν, για όσους δεν ξέρουν τα ενδότερα του χώρου, ή όσοι γράφουν ερασιτεχνικά κι έχουν μια χαλαρή αντιμετώπιση, να τους πληροφορήσω, ότι ο εκδότης ή ο αρχισυντάκτης έχουν απόλυτη εξουσία επί των κειμένων σου. Δηλαδή, μπορεί να σου αλλάξουν ή να σου προσθαφαιρέσουν φράσεις στο κείμενό σου, και, φυσικά, τον τίτλο του, χωρίς, εννοείται, να σε ρωτήσουν, να το συζητήσουν μαζί σου ή, έστω, να σε ενημερώσουν. Το βλέπεις τυπωμένο και μεταλλαγμένο, με την υπογραφή σου όμως, και τρίβεις τα μάτια σου!
Στην εφημερίδα λοιπόν αυτή, αρχικά, όλα πήγαιναν καλά, κι από πλευράς πληρωμής, που είναι σημαντικό αυτό, γιατί κυριαρχεί η κοροϊδία κι η απάτη, με πολλά απλήρωτα θύματα, που δεν πήραν ποτέ τα δεδουλευμένα τους. Μετά από λίγο όμως, άρχισαν οι παρεμβάσεις, έβαλαν τίτλο σε μια συνέντευξή μου : «ένας αστεράτος(!) ηθοποιός»(που ποτέ δεν θα χρησιμοποιούσα μια τέτοια λέξη), σε κείμενό μου και σε μια σοβαρή κι ενδελεχή έρευνά μου για το λιμεναρχείο ενός νησιού, αντικατέστησαν – με την υπογραφή μου πάντα- τον ανάλογο τίτλο μου(και μάλιστα πρωτοσέλιδο) με τον εξής : «Που είναι το λιμεναρχείο οεο;!». Με τις δυο δεκαετίες στο χώρο στην πλάτη μου, διαμαρτυρήθηκα στον αρχισυντάκτη. Η απάντησή του, με ύφος αρχηγού κράτους : «αντί να παραπονιέσαι, κοίτα να μαθαίνεις!». Σημείωση : αυτός είχε μαθητεύσει στα life style περιοδικά του Κωστόπουλου! Και τέτοια μαθήματα ήθελε να παραδώσει και σε μένα! Ήδη είχαν αρχίσει και τα οικονομικά προβλήματα, αναβολές πληρωμών, επιταγές χωρίς αντίκρισμα κλπ.

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι: σε δημοτικές εκλογές, μου πρότεινε να πάρω ολοσέλιδη συνέντευξη από υποψήφιο δήμαρχο. Πράγματι, το έκανα, αλλά όταν του την παρέδωσα, μου είπε, με ένα υφάκι, «και τώρα πες του, πως αν θέλει να δημοσιευτεί, να μας σκάσει 1500 ευρώ(!)», και, συνέχισε, κλείνοντας μου το μάτι, «θα πάρεις κι εσύ τη μίζα σου»! Ούτε ενέδωσα, ούτε είπα ναι, ούτε “κυλίστηκα στα τέσσερα”(μεταφορικά), όπως ο Χόαρ. Πρέπει να έγινα κόκκινος σαν ντομάτα και του βροντοφώναξα κατάμουτρα(με συγχωρείτε για τη βωμολοχία που θα ακολουθήσει, αλλά, πιστεύω ακράδαντα, πως είναι πταίσμα, μπροστά στη συμπεριφορά του αρχισυντάκτη μου και σ’ αυτά που έκανε κι έπαθε ο Χόαρ): «Άντε και γαμήσου μαλάκα! Και τη συνέντευξη και τα λεφτά να τα βάλεις στον κώλο σου»! Και του κοπάνησα την πόρτα στα μούτρα. Παραιτήθηκα. Βέβαια, είναι θέμα – όπως το είπα και παραπάνω – επιλογών, έχω επιλέξει να ζω μη πρωταγωνιστικά, αλλά “σπαρτιάτικα”(παρότι έχω τρία παιδιά). Ούτε αναζητώ την ευτυχία στον καταναλωτισμό, αλλά στο χαμόγελο των παιδιών μου, της γυναίκας μου και των φίλων μου. Όλα λοιπόν είναι θέμα αντιστάσεων κι επιλογών. Γι’ αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι πολύ σπουδαίο – εκεί όπου χρειάζεται – το ΟΧΙ στη ζωή μας!

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Σαλπάρω ήρεμος για τον άλλο κόσμο. Αυτόν που αφήνω πίσω μου σίγουρα δεν είναι πια η Ελλάδα μου. Αυτός είναι άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής. Δε με αφορούν. Τί θέλω εγώ ανάμεσά τους; Να ‘στε όλοι καλά. Στον τάφο μου να γράψετε: «Αντιστάθηκε το 1941 - 1944 στη ναζιστική κατοχή, το 1967 - 1974 στη στρατιωτική δικτατορία και το 1989 - 1996 στην ηθική σήψη». Μετά, στην πλημμύρα του άνοου, δεν υπάρχει αντίσταση και το μετά από την πλημμύρα αυτή δεν υπάρχει πια.
Γεώργιος Αλέξανδρος Μαγκάκης (1922 - 2011), νομικός

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS