160 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
11.12.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Ιφιγένεια Σταροπούλου

Όσο βαρούν τα Σίδερα...

Αιολία

Ιφιγένεια Σταροπούλου

Όσο βαρούν τα Σίδερα...

Γράφει η Ιφιγένεια Σταροπούλου

 

 

 

 

 

Ας μιλήσουμε λοιπόν και λίγο για ποίηση και για απωλεια...  


«Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ
στα όριά του μοναχά να γυροφέρνω
και πως ο κόσμος είν’ ανήμερο θεριό
κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω.

Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω
και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ’ αλλάξω.

Μα εγώ μ’ ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

Μου λεν αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώ
καλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι
και πως αν θέλω περισσότερα να δω,
σ’ ένα καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι.

Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ’ αλλάξω.

Μα εγώ μ’ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ

Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ».  


Αυτό, λοιπόν, ήταν ένα τραγούδι του Γιάννη Αγγελάκα που είχε ερμηνεύσει με τον δικό του τρόπο ο Παύλος Φύσσας κι αυτό είναι το ταπεινό αντίο αυτής της στήλης σε έναν ακόμη χαμό νέου ανθρώπου που αν δεν έβρισκε την σβάστικα μπροστά του, προφανώς θα υπήρχε ακόμη. Για την ακρίβεια, δεν φταίει η ίδια η σβάστικα, που από σανσκριτικό σύμβολο, κατάντησε όπως κατάντησε σε χέρια κάφρων!  Η ερμηνεία όμως των πρόσφατων γενονότων παραμένει στα μάτια μου εντελώς θολή. Φταίει το παλιοσύστημα που το’ χει βάλει σύστημα, να πάμε πριν την ώρα μας στα κυπαρίσσια, γιατί αν το σύστημα, παράλληλα με το τρέλο φαγοπότι, λειτουργούσε, έστω σαν μικρή ελληνική 24ωρη κουζίνα, ποιός θα τολμούσε να μπει στο κοινοβούλιο με γουλί μαλλί και συμπλέγματα ανθελληνικότατα, με μίσος γοτθικό και γυαλιστερό μάτι;


Άσε με μένα να λέω...  Κι όσο βαρούν τα σίδερα κι όσο κανείς δεν θα έχει την διάθεση να τα βρει με τον διπλανό του, θα φορούν τα μαύρα ρούχα.  Το ότι δεν υπάρχει λογική στον θάνατο, είναι γνωστό. Το ίδιο και χειρότερο και στην δολοφονία. Τι συμβαίνει όμως όταν η δολοφονία είναι μαζική; Τι γίνεται όταν όλοι βολεμένοι στην ήρεμη και στην ήσυχη ζωούλα τους γνωρίζουν για έναν ακόμη θάνατο, απλά τον αποδίδουν, φυσικά τον καταδικάζουν και η ζωή τραβά την... κατηφόρα;  Γιατί δεν συμφέρει όλο αυτό και πρέπει να σταματήσει;  Όταν ο θάνατος αφορά σε κάποιον δικό μας, ναι, τότε και μόνο τότε νοιώθουμε την ανάγκη του εξορκισμού, των ηρωικών δηλώσεων, των απέραντων θα και των μελοδραμματικών αλί και τρισαλί.  Και δώστου κατάρες... τον εξορκισμό πότε θα τον κάνουμε;  Δεν είναι πολιτικό το θέμα, δεν είναι φασιστικό, δεν είναι ναζιστικό.  Είναι καθαρά ψυχολογικό και φαντάζομαι ότι πολλές μελέτες θα έχουν γίνει με σκοπό να το εξηγήσουν. Σκέψεις, λόγια, σκέψεις και πάλι σκέψεις.  Δυστυχώς, καθόλου πρακτικές, με την κυριολεκτική έννοια του όρου. Αφού ουσιαστικά, δεν έχουν τίποτε να προσθέσουν ή να αφαιρέσουν σε όλο αυτό το απελπιστικό χάος που γεμίζει πορτοφόλια ακροαματικολάγνων.

 
 


“Ποτέ δεν πρόκειται να τελειώσει η ανθρώπινη περιπέτεια αλλά και η ανθρώπινη ευπιστία. Πάντα ο άνθρωπος θα πιστεύει πως τα όνειρά του θα δικαιωθούν. Αλλά και πάντα θα αγνοεί πως ο ίδιος καταστρέφει τα όνειρά του με το να ξυπνά κάθε πρωί. Κάθε πρωί κι όχι για πάντα, μια και μόνη φορά”.  Αυτό το είπε κάποτε ο Μάνος Χατζιδάκις και περιγράφει το δικό μας τώρα.  Η μουσική σκοπό της έχει να διασκεδάσει, να διδάξει ήθος και να σπρώξει προς το καλύτερο.  Στην Ελλάδα του σήμερα, σκοπό της είναι να βοηθήσει τους καταπονημένους και τους κατατρεγμένους και σε όσους έχουν ακόμη κουράγιο και υπομονή, να διδάξει ήθος. Δεν είναι εύκολο σε μια πατρίδα ρημαγμένη να μιλήσει η μουσική στην ψυχή, θεωρείται πια πολυτέλεια ή προς τα εκεί το πάει.  Δεν είναι και τόσο απλή η συνέχεια, το από εδώ κι έπειτα.  Δεν είναι ο χαμός που μας αγγίζει ουσιαστικά, όταν δεν χτυπά την κατάδική μας πόρτα.  Δεν είναι όμως ούτε και ο στίχος και η μουσική.  Γιατί λίγο πριν τον ομαδικό ξεπεσμό, λίγο νωρίτερα, όταν ακόμη υπήρχε ένα τόσο δα περιθώριο, οι άνθρωποι που υπηρετούσαν την εύηχη μουσική πραγματικά είχαν χαλαρώσει, σαν να μην έβλεπαν το τσουνάμι να πλησιάζει από χρόνια μακριά. Το θέμα δεν είναι ακριβώς πότε θα μας έβρισκε και πότε να έπεφτε, αλλά γιατί όλοι αυτοί άφησαν ανοιχτό το ενδεχόμενο να επέλθει αρχικά ο χαμός της πολιτιστικής κατάπτωσης. Ίσως το ένα να έφερε το άλλο, ίσως και όχι. Το θέμα είναι ότι πάντα ο ξεπεσμός φέρνει ξεπεσμό, όπως και η βία φέρνει κι άλλη κι άλλη βία.  Γιατί αφήσαμε να συμβεί όλη αυτή η κατρακύλα;  “Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει: Πάντα μ’ απασχολούσε το γνωστό εμβατήριο όσες φορές τ’ άκουγα. Έλεγα μέσα μου, τι άραγες εννοεί; Σκέφτηκα, σαν κάτι να φωτίστηκε μέσα μου, εφόσον η Ελλάδα δεν πεθαίνει ποτέ, πάει να πει πως και ποτέ δεν θα αναστηθεί”.  Και πάλι, Μάνος Χατζιδάκις.  


Βίντεο:
Get Adobe Flash player
(Όσο Βαρούν τα Σίδερα, Πασχαλίδης-Ψαραντώνης)

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Γράφω τραγούδια για ανθρώπους που εκτιμώ και που πιστεύω ότι θα βελτιώσουν το μουσικό αποτέλεσμα των συνθέσεών μου χωρίς να τους κατατάσσω σε κατηγορίες. Τα καλά τραγούδια μας συντροφεύουν στο ταξίδι της ζωής μας και στόχος μου είναι να καταφέρνω να γράφω καλά τραγούδια χωρίς ταμπέλες.
Γιώργος Σαμπάνης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

11/12/1922 Γεννήθηκε στον Πειραιά ο τραγουδιστής Γρηγόρης Μπιθικώτσης
11/12/1948 Γεννήθηκε ο συνθέτης Σταμάτης Σπανουδάκης
11/12/2011 Έφυγε από τη ζωή η στιχουργός Σώτια Τσώτου.
12/12/1915 Γεννήθηκε ο αμερικανός τραγουδιστής Φρανκ Σινάτρα

ΤΥΧΑΙΑ TAGS