160 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
29.05.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Έλενα Κοσμά, Κέλλυ Γκούνη

Dialogue in the Dark - Διάλογος στο σκοτάδι

Σκόρπια

Έλενα Κοσμά

“Dialogue in the Dark” - «Διάλογος στο σκοτάδι»


80 λεπτά τυφλή

Γράφει η Έλενα Κοσμά


Δεν είχα ιδέα που πάω. Ήξερα ελάχιστα για αυτό που θα συναντούσα, αλλά μου αρκούσε. Θα ήμουν για 80 λεπτά τυφλή και αυτό με προκαλούσε. Εμπειρία θα έλεγε κάποιος, δοκιμασία κάποιος άλλος, πως θα νιώθω μετά, σκέφτηκα εγώ.
Κάπως έτσι βρέθηκα σε ένα δωμάτιο μαζί με άλλα 7 άγνωστα άτομα να ακούω τον τρόπο που θα κρατάω και θα χρησιμοποιώ το λευκό μπαστούνι. Νιώθαμε όλοι την ίδια ταραχή, που πάμε, τι θα κάνουμε, πως θα νιώσουμε;
Σε λίγο το φως θα χαμήλωνε και στην άλλη αίθουσα θα μας περίμενε η Αυγουστίνα, η γλυκιά Αυγουστίνα, που θα μας συνόδευε σε μια διαδρομή που δεν είχε προηγούμενο…
 Απόλυτο σκοτάδι και μια μικρή αναστάτωση άρχισε να επικρατεί. «Πιάστε δεξιά τον τοίχο και ακολουθήστε τον», ακούσαμε την γλυκιά της φωνή να μας λέει και κάπως έτσι προχωρήσαμε…
…κάναμε βόλτα στην Αθήνα, περάσαμε από το Ζάππειο, ανεβήκαμε το γεφυράκι, αγγίξαμε τα δέντρα, ακούσαμε τα πουλιά, βρέξαμε τα χέρια μας, σκόνταψα στο αυτοκίνητο, περάσαμε το φανάρι, κατεβήκαμε στην αποβάθρα, χτυπήσαμε εισιτήριο, μπήκαμε στο μετρό, ταξιδέψαμε, περπατήσαμε στο κέντρο, μυρίσαμε τη ρίγανη, τα σκόρδα και το δεντρολίβανο, πιάσαμε τα ρούχα, μπήκαμε μέσα στο καφέ, ψωνίσαμε… και όλα αυτά σε απόλυτη συσκότιση. Ακόμα και η φαντασία μας είχε σκοτεινιάσει, ζούσαμε ολοκληρωτικά εκείνη τη στιγμή. Αγγίζαμε διαρκώς ότι υπήρχε δεξιά και αριστερά, αγγίζαμε διαρκώς ο ένας τον άλλο, μάλλον έτσι νιώθαμε μεγαλύτερη ασφάλεια. Όλες μας οι άλλες αισθήσεις, εκτός από την όραση είχαν πετάξει φωτιές. Τα αντανακλαστικά μας είχαν ενεργοποιηθεί όσο ποτέ άλλη φορά. Πολύ σύντομα είχαμε εξοικειωθεί με το σκοτάδι και σχεδόν το απολαμβάναμε. Μιλούσαμε, γελούσαμε, συζητούσαμε.
Ήμασταν μια παρέα τυφλών που έκανε βόλτα στην πόλη… Και όταν η Αυγουστίνα μας είπε, πως η διαδρομή τελείωσε, εμείς ζητήσαμε κι άλλο. Δεν ξέρω γιατί, για να λυτρωθούμε ή για να αυτοτιμωρηθούμε από τύψεις πως εμείς βλέπουμε;
Δεν θέλω να πω περισσότερες λεπτομέρειες για τη διαδικασία, εξάλλου είναι δύσκολο να μεταφέρω τέτοιου είδους συναισθήματα στο χαρτί. Δεν θα ήθελα να γράψω κάτι λιγότερο από αυτό που έχω αισθανθεί. Θα αφήσω να παραμείνει μυστήριος ο «Διάλογος στο σκοτάδι», μια προτροπή για να βρεθεί κάποιος εκεί.
Το συμπέρασμα; Ο κόσμος δεν είναι διαφορετικός χωρίς χρώματα, μάλλον γιατί η καρδιά βλέπει καλύτερα από τα μάτια…
ΥΓ. Η Αυγουστίνα ήρθε μαζί μας και όταν βγήκαμε στο φως. Εκείνη δεν μπόρεσε να μας δει. Εμείς όμως την είδαμε και ήταν μια κούκλα. Την ευχαριστούμε.

INFO
“Dialogue in the Dark”
ΘΕΑΤΡΟ BADMINTON

Ολυμπιακά Ακίνητα Γουδή,
157 73, Αθήνα, Ελλάδα
Για πληροφορίες και κρατήσεις καλέστε στο 210 8840600
e-mail: This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it



Ένας διάλογος με τον εαυτό μας

Γράφει η Κέλλυ Γκούνη


Τι συμβαίνει όταν τα φώτα κλείνουν και μένεις στο σκοτάδι; Μία παράξενη αίσθηση δημιουργείται, ενεργοποιούνται όλες οι υπόλοιπες αισθήσεις σου και απλά περιπλανάσαι σε έναν άγνωστο - για σένα -  κόσμο. Η αναστροφή των ρόλων της πραγματικότητας σου προκαλεί στην ουσία μία συναισθηματική αναστροφή, βρισκόμενος εσύ στην θέση του «μειονεκτούντος».
Κάπως έτσι βιώσαμε την περιήγηση μας στο «Dialogue in the dark». Mία περιήγηση που διαδραματίζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους στο Θέατρο Badminton. Οι διοργανωτές σε προσκαλούν να ζήσεις για 65 λεπτά περίπου στο σκοτάδι, όπου καθοδηγητές είναι άνθρωποι με μειωμένη ή ολική τύφλωση.
Πόσο εύκολη είναι οι μετακίνηση αυτών στο κέντρο της Αθήνας, στον εθνικό κήπο ακόμα και στο μετρό; Το μόνο στήριγμα σου είναι ένα «λευκό μπαστούνι» και το ταξίδι ξεκινά. Αν θα έπρεπε να περιγράψουμε με μία λέξη το πρώτο συναίσθημα που νοιώθεις, όταν μπαίνεις στον σκοτεινό προθάλαμο, είναι η λέξη «πανικός». Η όραση σε έχει εγκαταλείψει και εσύ καλείσαι να περπατήσεις σε δρόμους που δε γνωρίζεις.  Όταν ο οργανισμός αρχίζει να συνηθίζει τις υπάρχουσες καταστάσεις, τότε όλες υπόλοιπες αισθήσεις ενεργοποιούνται προς αντικατάσταση της εκλιπούσας. Η αφή, η οσμή, η ακοή σε καθοδηγούν. Κι όμως, πόσο ωραία η αίσθηση της μυρωδιάς ενός δενδρολίβανου ή υγρή ατμόσφαιρα που δημιουργεί το τρεχούμενο νερό. Απλά νοιώθεις και μυρίζεις δίχως να τα βλέπεις, λαμβάνεις αυτούσια κάθε ερέθισμα που σε περιβάλλει. Η ανάγκη του να αγγίξεις τον διπλανό σου, πολλαπλασιάζεται, είναι η ανάγκη να νοιώσεις ασφάλεια ότι δεν είσαι μόνος σου. Η φωνή σου, μέσα στο σκοτάδι, ανεβαίνει έναν τόνο, το οποίο μεταφράζεται και αυτό ως ανάγκη ότι «είμαι κι εγώ εδώ!».
Τι συμβαίνει όταν παρκαρισμένα αυτοκίνητα εμποδίζουν την διέλευση ατόμων με αναπηρία; Η απάντηση βρίσκεται στη λέξη «σκοτάδι» ή καλύτερα στη λέξη «σκοταδισμό» των αρτιμελή ατόμων.
Σκοπός της έκθεσης αυτής είναι να ενισχυθεί, να καλλιεργηθεί ο σεβασμός στην διαφορετικότητα. Σου δίνεται η δυνατότητα να ζήσεις για λίγο ως τυφλός, τη στιγμή που πολλοί συνάνθρωποι μας το ζουν για μια ζωή.
Η πιο μεγάλη έκπληξη ήταν η ώρα που όλοι η ομάδα καθίσαμε για καφέ, υπό το πέπλος του απόλυτου σκοταδιού. Εκεί, η οδηγός μας απάντησε σε ερωτήσεις μας, εκεί εμείς ανταλλάξαμε απόψεις, εκεί κατάλαβα πως στην πραγματικότητα δεν έχουμε μάθει να ακούμε αλλά να κάνουμε πως ακούμε τον συνομιλητή μας. Βλέπεις στις καφετέριες παρέες που αντί να ομιλούν με τον συνομιλητή τους, παίζουν με το κινητό, σχολιάζουν τους περαστικούς, χαζεύουν τους διπλανούς τους. Τι συμβαίνει όταν δεν μπορείς να κάνεις κάτι από τα παραπάνω; Επικεντρώνεσαι σε εκείνον που έχεις απέναντι σου. Όλα γίνονται σημαντικά και όλα τα ασήμαντα περνούν σε δεύτερη μοίρα.
«Στην Ελλάδα, οι άνθρωποι ξέρουν εκείνους που βλέπουν και εκείνους που δε βλέπουν», μας είπε η οδηγός μας, Αυγουστίνα, εκφράζοντας το παράπονο της, όντας άτομο με μειωμένη όραση. Δεν κυκλοφορεί με «το λευκό μπαστούνι» και αυτό την κάνει στα μάτια των άλλων ίση με τους έχοντες όραση, κατά συνέπεια απολαμβάνει την αδιαφορία των συνανθρώπων της. Η Αυγουστίνα, μας εξέπληξε όλους με την γλυκύτητα και τον οριοθετημένο τόνο της φωνής της, που έμοιαζε σαν τον φύλακα άγγελό μας όταν το σκοτάδι μας είχε κυριαρχήσει. Ήταν εκείνη που όταν μας μιλούσε κατάφερνε να μας προβάλει τις εικόνες που δεν μπορούσαμε να δούμε, να αναδείξει τις μυρωδιές του περιβάλλοντα χώρου και να μας κάνει να νοιώθουμε την απόλυτη ασφάλεια κοντά της.
Ποιοι τελικά βρίσκονται σε πιο μειονεκτική θέση; Εκείνοι που ζουν στο σκοτάδι ενώ βλέπουν  ή εκείνοι  που βλέπουν φως μέσα στο ίδιο το σκοτάδι τους. Την απάντηση θα την βρείτε όταν τα φώτα ανάψουν.
 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Γράφω τραγούδια για ανθρώπους που εκτιμώ και που πιστεύω ότι θα βελτιώσουν το μουσικό αποτέλεσμα των συνθέσεών μου χωρίς να τους κατατάσσω σε κατηγορίες. Τα καλά τραγούδια μας συντροφεύουν στο ταξίδι της ζωής μας και στόχος μου είναι να καταφέρνω να γράφω καλά τραγούδια χωρίς ταμπέλες.
Γιώργος Σαμπάνης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

29/5/1927 Γεννήθηκε στο Φάληρο ο αγαπημένος ηθοποιός του κινηματογράφου Θανάσης Βέγγος