145 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
29.05.2017
Ορφέας | Main Feed

Σκόρπια

Δώρα Παπαδοπούλου

Ραγίζει απόψε η καρδιά.  Βιάστηκε να νυχτώσει. Δύσκολη θα ΄ναι η βραδιά. Ώσπου να ξημερώσει. Με το μπαγλαμαδάκι. Μα ... Κανείς εδώ δεν τραγουδά. Κανένας δε χορεύει. Είμαστε οι δυο μας σιωπηλοί. Κι ο νους μας ταξιδεύει.
Είπα να παίξω λίγο και να ανακατέψω στίχους από κάτι τραγούδια. Μια αράδα στίχοι λένε καμμιά φορά πιο πολλά από ένα ολόκληρο βιβλίο. Τι λένε; Ο Νίκος Παπάζογλου δεν είναι πια ανάμεσά μας. Άφησε την τελευταία του πνοή, τα ξημερώματα της 17ης Απριλίου στο σπίτι του, στη Θεσσαλονίκη, που πενθεί καλλιτέχνη για δεύτερη φορά μέσα σε λιγότερο από δύο μήνες, μετά το θάνατο του Μανώλη Ρασούλη. Πάλεψε για καιρό με τον καρκίνο. Οι δυνάμεις του ως εδώ έφτασαν. Δε στάθηκαν αρκετές ούτε να τον κρατήσουν στη ζωή, ούτε να του προσφέρουν τη γιατρειά. Πως να τα βάλεις με αυτή την  πουτάνα την αρρώστια, την άκαρδη και άτεχνη, που δεν ξέρει ούτε από χρόνια, ούτε από τραγούδια. 
Αβίαστα κι από την πρώτη στιγμή θέλησα να γράψω κάτι για το Νίκο Παπάζογλου. Υπήρξε ένας καλλιτέχνης που άφησε το στίγμα του στα μουσικά μας πράγματα και μας έμπασε στην εποχή του Υδροχόου και του Αυγούστου που ως τότε δε γνωρίζαμε.  Σκέφτηκα αυτή τη φορά να μη σας κουράσω με βιογραφικά και τυπικές καταγραφές. Μπορείτε να τα βρείτε κι αλλού και τα γνωρίζουν άλλωστε οι περισσότεροι. Κι όσο κι αν έχουν τη σημασία τους, λίγο μετρούν μπρος τα τραγούδια και τις ιστορίες που αυτά κρύβουν. Έτσι, θα σας πω μία μόνο δική μου ιστορία που θυμήθηκα. Προσωπική, πολύ απλή και αληθινή.
 
* * * * *
Αρχές 1991. Ή και λίγο αργότερα, δύσκολο να θυμηθώ. Σπούδαζα στην Πάτρα τότε, φυσική. Λίγα τα χρήματα, το νοίκι και τα καθημερινά έξοδα έβγαιναν με το ζόρι. Όπως και τώρα ένα πράγμα.  Σιγά μην είχα χρήματα για δίσκους. Δούλευα πότε πότε, κάνοντας κάτι ιδιαίτερα μαθήματα σε πιτσιρίκια του Δημοτικού και μάζευα έτσι το χαρτζιλίκι μου, αλλά κι αυτό στα καθημερινά πήγαινε. Κάπου κάπου έβαζα κάτι στην άκρη, να αγοράσω κανένα δίσκο του Νταλάρα, της Αλεξίου και της Μοσχολιού που αγαπούσα πολύ, από τα ελληνικά κι άλλους δίσκους ξένους ροκ και ποπ της εποχής. Αλλά και δίσκους του Θεοδωράκη και του Ξαρχάκου και του Μαρκόπουλου με τον Ξυλούρη. Φοιτητές τότε, η περηφάνεια  και η βεβαιότητα πως θα κάνουμε την επανάστασή μας, μας οδηγούσε και προς τα εκεί. Έτσι κι αλλιώς, η δισκοθήκη μου ήταν πολύ φτωχή,  όλα σχεδόν μου έλειπαν, από κάπου έπρεπε να ξεκινήσω.
Οι κασέτες τότε έδιναν κι έπαιρναν. Internet δεν υπήρχε, ούτε mail, ούτε youtube, ούτε social media. Αγοράζαμε άγραφες 90άρες κασέτες από ένα μαγαζί στην Αιόλου που τις  είχε μισή τιμή, γράφαμε δίσκους, ότι είχε ο καθένας και τις ανταλλάσαμε μεταξύ μας. Τις είχαμε μετά στα κασετόφωνα και στα walkman στα ταξίδια μας. Δέκα ράφια τέτοιες κασέτες, ακόμα τις έχω. Τα βράδια έγραφα τραγούδια από το ραδιόφωνο. Οι σταθμοί της Πάτρας ήταν καλοί, έπαιζαν πολλή μουσική. Περίμενα που λες, να τελειώσει ένα τραγούδι, πατούσα το rec κι αν δεν ήταν καλό το σταματούσα. Αν ήταν καλό, το  κρατούσα. Αν ήταν καλό και τολμούσε να  μιλήσει ο παραγωγός ή του έκοβε το τέλος, άκουγε αυτός τα σχολιανά του κι εγώ τα έβαζα με την τύχη μου. Κάπως έτσι, από φίλους και από ότι έπαιζε το ραδιόφωνο είχα συγκεντρώσει κάμποσα τραγούδια από τη δισκογραφία του Νίκου Παπάζογλου.
Ήταν ένα μαγαζί στην Πάτρα, σχετικά κοντά στα ΚΤΕΛ. Είχε φυσικά τις καινούργιες κυκλοφορίες αλλά και μεταχειρισμένους δίσκους. Αυτούς τους τελευταίους τους κυνηγούσαμε σαν τρελοί. Ήταν πολύ πιο φτηνοί. Και τους πιο πολλούς δεν τους είχαμε. Το ίδιο και ένα δισκάδικο στη γωνία Σόλωνος και Μασσαλίας, στην Αθήνα, απέναντι από τη Νομική Σχολή, στο υπόγειο. Εκεί πηγαίναμε όποτε μας έφερνε ο δρόμος στην Αθήνα.
Έτσι λοιπόν, το 1991 μάλλον, βρέθηκα κάποια στιγμή, μόνη μου μάλλον, στο δισκάδικο της Πάτρας και με χρήματα στα χέρια. Δεν αποκλείεται να ΄ταν μετά από γιορτές κι είχα τα δώρα παππούδων και γιαγιάδων να ξοδέψω. Είχα διαλέξει ένα σωρό μεταχειρισμένους δίσκους, κοίταζα και στα πιο καινούργια να δω τι παίζει.  Είχε εκεί ένα δίσκο του Παπάζογλου, ως τότε κανέναν δεν είχα. Τον είχα πάρει στα χέρια μου και τον χάζευα. Ακούω μια φωνή κάποια στιγμή. «Καταπληκτικός δίσκος»  μου λέει. «Πάρτον και θα με θυμηθείς». Ήταν ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού εκεί. Από τα πολλά, μας είχε μάθει, εμένα και την παρέα, πιάναμε πότε πότε την κουβέντα, ήξερε και τα γούστα μας.  «Πάρτον κι αν δε σου αρέσει μου τον γυρίζεις πίσω και θα σου δώσω τρεις του Θεοδωράκη και του Νταλάρα, από τους καινούργιους!». Το σκέφτηκα λίγο. Με πόνο ψυχής, άφησα κανά δύο στην άκρη από αυτούς που κρατούσα, γιατί τα χρήματα δεν έφταναν και τον πήρα. Αν μη τι άλλο, το deal φαινόταν καλό.  Έπρεπε βέβαια, να περιμένω μέρες μέχρι να έλθω σπίτι μου στην Αθήνα και να τον ακούσω, γιατί πικάπ μόνο στο πατρικό μου σπίτι είχα.  Ήταν ο πρώτος δίσκος του Νίκου Παπάζογλου που αγόραζα. Και ο μοναδικός. Αργότερα, στη μεταφοιτητική εποχή, δουλεύοντας μάζεψα σιγά σιγά και τους περισσότερους από τους υπόλοιπους. Φυσικά, το συγκεκριμένο δίσκο ποτέ δεν τον επέστρεψα. Ήταν τα "Σύνεργα".

* * * * *
 
Έκλαψα για το θάνατο του Παπάζογλου κι ας μην ήταν ένας δικός μου άνθρωπος, συγγενής πρώτου και δεύτερου βαθμού, που λέμε. Γιατί πρόβαλε βίαια και απροκάλυπτα στον άσπρο τοίχο εικόνες από τη ζωή μου, ανθρώπους που γνώρισα, παρέες, στιγμές και πλάνα που κόλλησαν κι έγιναν ένα με τα ιδιαίτερα τραγούδια και τη στάση ζωής αυτού του καλλιτέχνη. Ωστόσο, η θλίψη δεν ταιριάζει στην τέχνη. Ιδίως σε μία εποχή που έχει χάσει την ιδεολογία και ταυτότητά της και φαίνεται πως δεν την έχει ανάγκη. Γιατί είναι η ίδια η τέχνη που με τα υλικά της αποδομεί τη θλίψη και την μετατρέπει σε απόκριση, σε εσωτερική αναζήτηση, σε φαντασία και δύναμη για το αύριο. Γι΄αυτό, ... γεια σου ρε Νικόλα με το μπαγλαμαδάκι σου. Να 'σαι πάντα ζωντανός στη μνήμη μας και να μας ταξιδεύεις.
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Άσκησα την όραση για μακριά κι έχασα τα κοντινά μου.
Κατερίνα Γώγου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

29/5/1927 Γεννήθηκε στο Φάληρο ο αγαπημένος ηθοποιός του κινηματογράφου Θανάσης Βέγγος