156 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
19.10.2017
Ορφέας | Main Feed

Θέατρο

Δημήτρης Βαγενάς

Βρισκόμαστε στο Μεσαίωνα, παρακολουθώντας μία ανατριχιαστική μάγισσα (Εβελίνα Παπούλια) να πραγματοποιεί μια μακάβρια σατανιστική τελετή. Οι μουσικοί παίζουν ζωντανά, η Εβελίνα Παπούλια δίνει ένα πραγματικό ρεσιτάλ υποκριτικής και φωνητικής, ενώ τα προσεγμένα κουστούμια και σκηνικά, μάς κάνουν να πιστέψουμε, προς στιγμήν, πως δεν είμαστε θεατές μιας θεατρικής παράστασης, αλλά πραγματικών σατανιστικών οργίων. Αμέσως μετά κάνει την εμφάνισή του ο –επίσης εξαιρετικός – βαρύτονος Νικόλαος Καραγκιαούρης, στο ρόλο του ιεροεξεταστή, που οδηγεί τη μάγισσα στο παλάτι της βασίλισσας (Άννα Βίσση), ζητώντας της να τη θανατώσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια της σύντομης αυτής ιστορίας απουσιάζει παντελώς η πρόζα, με αποτέλεσμα ν’ ακούμε τις προσεγμένες συνθέσεις του Νίκου Καρβέλα, που έχουν ως αφετηρία τους τη συμφωνική μουσική και τις κλασσικές όπερες. Στη συνέχεια, βλέπουμε έναν θίασο να κάνει την τελευταία του πρόβα πριν την πρεμιέρα. Αίφνης, οι μελωδίες γίνονται κάπως πιο σύγχρονες, οι – μέχρι εκείνη την ώρα –σκοτεινοί στίχοι του Σταύρου Σιδερά ενσωματώνουν φράσεις και λέξεις της «αργκό»  (π.χ. «Τρίχες, δεν έχει τίποτα», «Θα κάνουμε μπαμ – μπαμ – μπαμ) και οι ηθοποιοί που λίγο πριν εμφανιζόντουσαν ως σατανιστές και ακόλουθοι της βασίλισσας, υποδύονται τα νέα και ταλαντούχα μέλη του θιάσου. Αυτό φυσικά δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει, αφού βρισκόμαστε στη Νέα Υόρκη του ’91. Εδώ, η Άννα Βίσση υποδύεται την ηθοποιό Ροζάννα, η οποία έχει σχέση με το σκηνοθέτη της, Ντάνιελ (Παναγιώτης Πετράκης), προκαλώντας τη ζήλια της συναδέλφου της, Λόα (Εβελίνα Παπούλια). Η Λόα αποφασίζει, λοιπόν, να εκδικηθεί το ερωτευμένο ζευγάρι και η πρώτη πράξη τελειώνει, με την Εβελίνα Παπούλια να έχει σαφώς ξεχωρίσει, σε αντίθεση με την Άννα Βίσση που ο χαρακτήρας της απεικονίστηκε με ξεθωριασμένα χρώματα, κάνοντας το παίξιμό της να φαίνεται, ορισμένες φορές, αδέξιο… Περιμένουμε, λοιπόν, τη δεύτερη πράξη, ελπίζοντας αφενός πως θα δοθεί περισσότερη έμφαση στους χαρακτήρες της Ροζάννας και του Ντάνιελ, αφετέρου πως, μουσικά, θα επιστρέψουμε στην όπερα και στις συμφωνικές μελωδίες. Πράγματι, το δεύτερο μέρος δίνει τη δυνατότητα στην Άννα Βίσση και στον Παναγιώτη Πετράκη να φανερώσουν το ταλέντο τους, ενώ από άποψη μουσικής είναι πιο ενδιαφέρον, με διακριτικές αναφορές στο «Jesus Christ Superstar» και στο «Φάντασμα της όπερας»: ο Ντάνιελ έχει πλέον δαιμονιστεί και η Ροζάννα προσπαθεί να τον βοηθήσει, διατρέχοντας παράλληλα τον κίνδυνο να τής κάνει κακό. Στο σημείο αυτό, βλέπουμε μία διαφορετική Άννα Βίσση, της οποίας τα χαρίσματα μοιάζουν να έχουν μείνει αλώβητα από τη θητεία της στις πίστες, αφού η ταλαντούχα ερμηνεύτρια καταφέρνει να εντυπωσιάσει τόσο με το φυσικό της παίξιμο, όσο και με τις  λυρικές της ερμηνείες. Αντίστοιχα, ο ρόλος του Ντάνιελ έχει αποκτήσει – επιτέλους – υπόσταση, δίνοντας στον Παναγιώτη Πετράκη την ευκαιρία να ξεδιπλώσει το ταλέντο του. Απολαμβάνοντας τους δύο πρωταγωνιστές σε μία σειρά σκοτεινών σκηνών (εξαιρετική η 6η σκηνή στην εκκλησία) περιμένουμε με αγωνία το τέλος, που έρχεται με όλο το θίασο επί σκηνής να ερμηνεύει το βασικό μοτίβο των «Δαιμόνων». Εν τέλει, παρά τις όποιες αδυναμίες της ιστορίας του Σταύρου Σιδερά, κυρίως στην πρώτη πράξη, η παράσταση δεν ήταν κατώτερη των προσδοκιών, αφού ο σκηνοθέτης Γιάννης Κακλέας κατάφερε να ενορχηστρώσει μ’ έναν μοναδικό τρόπο την εντυπωσιακή αυτή παραγωγή, και δεν υπήρχε ούτε ένας ηθοποιός που να μην ανταποκρίθηκε με το παραπάνω στις απαιτήσεις του ρόλου του. Ωστόσο, νομίζω πως οι περισσότεροι έπαινοι οφείλουν να αποδοθούν στην Άννα Βίσση, που μολονότι, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους συμμετέχοντες, δεν προέρχεται ούτε από τον χώρο της όπερας, ούτε από το χώρο της υποκριτικής,  δούλεψε σκληρά και κατάφερε να εντυπωσιάσει και στο Νίκο Καρβέλα, στις μελωδίες του οποίου στηρίζεται όλη η παράσταση. Τόσο ο αμφιλεγόμενος δημιουργός, όσο και η Μούσα του, έχουν σπαταλήσει αμέτρητες φορές το ταλέντο τους σε ακαλαίσθητα σουξέ με ημερομηνία λήξης, παρόλα αυτά κάπου – κάπου θυμούνται το ταλέντο τους και το βάρος της παρουσίας τους, χαρίζοντάς μας μοναδικές στιγμές, σαν τους «Δαίμονες»…   

 

  
  
  

 

 

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Στην άμμο τα έργα στήνονται μεγάλα των ανθρώπων και σαν παιδάκι τα γκρεμίζει ο Χρόνος με το πόδι.
Κώστας Καρυωτάκης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

19/10/1969 Ο Μίκης Θεοδωράκης μεταφέρεται από τη χούντα στο στρατόπεδο Ωρωπού
19/10/1993 Έφυγε από τη ζωή χτυπημένος από την επάρατη νόσο ο τραγουδιστής Διονύσης Θεοδόσης
20/10/1854 Γεννήθηκε ο Γάλλος ποιητής Αρθούρος Ρεμπώ. Πέθανε στις 10.11.1891

ΤΥΧΑΙΑ TAGS