112 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
15.08.2018
Ορφέας | Main Feed

Μουσική αρχειοθήκη

Τάσος Π. Καραντής

Αναστασία Μουτσάτσου: « Σε ό,τι τραγουδάω είμαι εγώ »

Συνέντευξη στον: Τάσο Π. Καραντή



Η Αναστασία Μουτσάτσου είναι, όπως το δηλώνει κι η ίδια, μια ερμηνεύτρια «εσωτερικής έντασης», όπου μέσα από τη ζεστασιά και την εκφραστικότητα της φωνής της, καταφέρνει να κερδίζει και να ταξιδεύει τον ακροατή στα πιο ατμοσφαιρικά “τοπία” του τραγουδιού μας.
Τραγουδίστρια με το δικό της, αναγνωρίσιμο, ρεπερτόριο – αφού έχει τραγουδήσει όλους τις συνθέτες της γενιάς της - έχει να παρουσιάσει αρκετά τραγούδια που έχουν ταυτιστεί με τη φωνή της κι όλα αυτά τα χρόνια ακολουθεί μια συνεπή με το προφίλ και τα πιστεύω της διαδρομή, τόσο στη δισκογραφία της όσο και στις ζωντανές εμφανίσεις της.
Γι’ αυτή τη διαδρομή της και την πορεία της στο χώρο του τραγουδιού, η Αναστασία Μουτσάτσου μίλησε στην «ΑΥΛΑΙΑ» με αφορμή το δίσκο της «Μια νύχτα στους αιώνες» που έκανε πρόσφατα με το Νότη Μαυρουδή.
Η Αναστασία Μουτσάτσου είναι, όμως, κι ένας άνθρωπος πολιτικοποιημένος κι ευαισθητοποιημένος, που, ως καλλιτέχνης, δίνει πάντα ουσιαστικά τον παρών του στους συλλογικούς αγώνες. Με μια λέξη, τόσο στην τέχνη της όσο και στη ζωή της, είναι αληθινή, γι’ αυτό κι έχει κερδίσει το στοίχημα της συνάντησης και της ταύτισης με το κοινό της.    


Από τη Λακωνία στον Πειραιά και στο ωδείο, όπου παρακολούθησες μαθήματα κιθάρας και φωνητικής. Πως μπήκε η μουσική και το τραγούδι στη ζωή σου;

«Είναι νομίζω φυσιολογικό να θέλει να μάθει κάποιος κιθάρα. Εγώ, δεν σκόπευα ποτέ σε κάτι επαγγελματικό, απλά ήθελα, από τότε που ήμουν μαθήτρια, να μάθω κιθάρα. Δεν έμαθα ποτέ όσο καλά θα ήθελα. Την πιάνω και την αφήνω. Ίσως να μην έχω την υπομονή να μελετήσω. Τα μαθήματα φωνητικής τα έκανα, όταν είχα πια αποφασίσει να μπω επαγγελματικά στο χώρο του τραγουδιού.».

Ποια ήταν τα ακούσματά σου; Ποια είδη μουσικής και τραγουδιού σου άρεσαν;

«Μεγάλωσα με παραδοσιακά τραγούδια. Στην εφηβεία μου ανακάλυψα τον Χατζιδάκι. Μου άρεσαν πολύ και τα ρεμπέτικα εκείνη την εποχή – τέλη της δεκαετίας του ’70, αρχές του ’80 -  της αναβίωσής τους.».

Ποιες ήταν οι αγαπημένες σου τραγουδίστριες, που σε επηρέασαν ως ερμηνεύτρια;

«Καταρχήν η Μούσχουρη. Μετά, η Αρλέτα, είμαι πολλή κολλημένη με το Νέο Κύμα. Αργότερα, φυσικά, η Αλεξίου. Μου άρεσε πάρα πολύ το χρώμα της φωνής της Κανελλίδου. Παρότι δεν μου άρεσε όλο της το ρεπερτόριο, επειδή η φωνή μου, σαν χροιά, είναι “βραχνοθαμπή”, αισθανόμουνα κοντά στην Κανελλίδου, ένιωθα ότι μου ταιριάζει ο ήχος της.».


Πως πήρες την απόφαση και πότε μπήκες επαγγελματικά στο χώρο του τραγουδιού;

«Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ήμουν πολιτικά οργανωμένη στο “Ρήγα”. Εκεί, ήμασταν μια παρέα κι είχαμε φτιάξει μια ρεμπέτικη κομπανία, ήταν και πολύ στη μόδα το ρεμπέτικο εκείνη την εποχή, και παίζαμε στα πάρτι. Τα περισσότερα παιδιά από εκείνη την μπάντα σήμερα είναι επαγγελματίες, όπως ο Μανώλης Πάππος, ο Νίκος Κράλλης κι ο Νικόλας ο Τσαφταρίδης, που τότε έπαιζε κρουστά και σήμερα είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο, ο οποίος και με ώθησε να γίνω τραγουδίστρια. Εγώ είχα σπουδάσει λογιστικά, αλλά τα βαριόμουνα θανάσιμα και κάποια στιγμή παράτησα τη δουλειά μου κι έδωσα εξετάσεις στο πανεπιστήμιο για την παιδαγωγική, αλλά δεν πέρασα. Μέσα σ’ αυτά τα χρόνια και τη συμμετοχή μου στην κομπανία προέκυψε η μουσική. Ο Νίκος ο Τσαφταρίδης μου το έβαλε στο μυαλό λέγοντάς μου “αφού τραγουδάς τόσο ωραία γιατί δεν γίνεσαι επαγγελματίας τραγουδίστρια;”. Εμένα μου φάνηκε βουνό, γιατί είχα έρθει από ένα χωριό της Λακωνίας, όπου εκεί είχα μεγαλώσει ως τα 15 μου, κι όλα αυτά μου φάνταζαν πολύ μακρινά. Τέλος πάντων, εκείνος με βοήθησε να βρω την άκρη, πηγαίνοντάς με στο ωδείο του Κώστα Κλάβα, όπου έκανα φωνητικά με την Πόπη Πετριόλη, η οποία μου βρήκε και την πρώτη μου δουλειά, στην “Όμορφη Νύχτα” στο Γαλάτσι, δίπλα στην Γλυκερία!».
      
Πότε μπήκες στη δισκογραφία ως τραγουδίστρια;

«Στη δισκογραφία άργησα πολύ να μπω. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 δούλευα σε μια μουσική σκηνή με τους “Λαθρεπιβάτες”, τον Παντελή Θαλασσινό και το Γιάννη Νικολάου. Εκεί γνώρισα ανθρώπους από την εταιρεία με την οποία είχαν συμβόλαιο τα παιδιά, και, συγκεκριμένα, το Μιχάλη Νικολούδη και την Έφη Κανελλοπούλου, που σήμερα είναι διευθύντρια της εταιρείας “ΛΥΡΑ”. Η Έφη είναι ο άνθρωπος που μ’ έβαλε στη δισκογραφία, της άρεσα, έφερε το Μιχάλη Νικολούδη, που τότε ήταν διευθυντής στην “MBI” κι έτσι ξεκίνησε η πρώτη μου δουλειά.».

Είχες όμως πρωτοεμφανιστεί ως στιχουργός, λίγο μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’80, και μάλιστα, ας μου επιτραπεί ο όρος, με εμπορικά ονόματα της εποχής, όπως ο Μιχάλης Ρακιντζής, ο Γιάννης Σαββιδάκης κι η Λία Βίσση. Έχεις γράψει βέβαια στίχους και σε δικές σου δουλειές, όπως στα «Γυάλινα παλάτια»(1998) και πιο πρόσφατα στο “Shopping Therapy” το 2004. Ποιο είναι το στιχουργικό πρόσωπο της Αναστασίας Μουτσάτσου και πως προέκυψε;

«Ναι, μπήκα, καταρχήν, ως στιχουργός, αλλά από σύμπτωση. Έτυχε να δουλεύω σ’ ένα μαγαζί μαζί με τον Μιχάλη Ρακιντζή, εκείνος έπαιζε κιθάρα κι εγώ τραγουδούσα. Και, μια μέρα μου είπε “θέλω να κάνω ένα δίσκο με τον Πασχάλη κι ενώ έχω έτοιμες τις μελωδίες, μου λείπουν οι στίχοι”. Του είπα “δε μου δίνεις να δοκιμάσω να γράψω πάνω στη μελωδία”,  κι έγραψα το “Κατερίνα – Κατερινάκι”.  Όσο όμως περνούσε ο καιρός, έβλεπα ότι ο χώρος στον οποίο ξεκίνησα να γράφω στίχους ήταν πολύ light, σκέφτηκα, ότι αφού δεν θα τραγούδαγα ποτέ τέτοια τραγούδια σαν τραγουδίστρια, ήταν υποκριτικό να τα γράφω σαν στιχουργός. Θέλησα λοιπόν να ξεκαθαρίσω τα πράγματα με τον εαυτό μου και τα άφησα και μάλιστα σε μια εποχή που έκανα επιτυχίες, έβγαζα καλά χρήματα κι είχα και πολλές προτάσεις, γιατί όλοι πάνε σ’ αυτόν που κάνει επιτυχίες.
Τώρα, όσον αφορά το στιχουργικό μου πρόσωπο, έγραφα στίχους από μαθήτρια, είμαστε ένας Λαός που γράφει και τραγουδάει πολύ. Έχω βάλει και σε δίσκους μου κάποια κομμάτια δικά μου, αλλά, επειδή δεν ήταν η λογική μου να παραγεμίσω τους δίσκους μου με στίχους μου, το έκανα κάθε φορά που υπήρχε λόγος, όταν μου έλειπαν στίχοι. Προτιμούσα πάντα να βρίσκω έτοιμα τραγούδια.».  

Παρατηρώντας τη δισκογραφία σου, βλέπω, ότι, περισσότερο, έχεις συνεργαστεί με τους συνθέτες της γενιάς σου(Πορτοκάλογλου, Θαλασσινό, Ανδρέου, Τσακνή, Μαχαιρίτσα, Πλιάτσικα, Κουμπιό, Νικολούδη, Ζιώγαλα κ.ά.), μ’ αυτούς δηλαδή που έχουν ένα πιο “έντεχνο ύφος”, αν και σου ’χει γράψει τραγούδια κι ο Χρήστος Νικολόπουλος. Θα σε κάλυπτε δηλαδή μια τέτοια “έντεχνη ερμηνευτική ταυτότητα” ή θεωρείς τον εαυτό σου και λαϊκή τραγουδίστρια, με την έννοια που δίνει ο πολύς κόσμος;    

«Άμα μου πεις τι σημαίνει έντεχνο μπορεί να συμφωνήσω. Από μια γενική άποψη στο έντεχνο ανήκω, αλλά το έντεχνο χωράει πολύ νερό. Υπάρχει έντεχνο ροκ, έντεχνο λαϊκό, έντεχνο ποπ. Κι εγώ έχω κάνει στη δισκογραφία μου όλες αυτές τις απόπειρες, ενώ έχω τραγουδήσει και λαϊκά, καθώς και παραδοσιακά. Σε ό,τι τραγουδάω είμαι εγώ. Νομίζω ότι έτσι συμβαίνει με όλους τους τραγουδιστές. Είναι λάθος να προσπαθούμε να τους κατατάξουμε. Συνήθως αυτό το κάνει το κοινό για να τους αναγνωρίζει και να τους καταλαβαίνει πιο εύκολα. Ο κάθε τραγουδιστής όμως έχει διάφορες πτυχές. Πολλούς βέβαια τους χαρακτηρίζει το ρεπερτόριό τους, αλλά εγώ, μ’ αυτήν την έννοια, δεν ξέρω που ανήκω. Έχω κάνει 8 προσωπικούς δίσκους κι έχω 8 διαφορετικά στυλ. Βαριέμαι και πλήττω αν κάνω συνέχεια το ίδιο. Κι άμα ρουτινιάζεις καλό είναι να μην είσαι τραγουδιστής, αλλά δημόσιος υπάλληλος!».

Έχεις τραγουδήσει σε συναυλιακούς χώρους, δίπλα σε μεγάλους ερμηνευτές και συνθέτες, έχεις λάβεις μέρος σε μουσικές και θεατρικές παραστάσεις αλλά, έχεις εμφανιστεί και σε μικρούς χώρους, σε μουσικές σκηνές, καθώς και σε κλαμπ. Τι νομίζεις ότι σου πάει καλύτερα και, κυρίως, τι είναι αυτό που ρυθμίζει, κάθε φορά, μια επιλογή σου ;

«Μου πάει καλύτερα ο χώρος εκείνος που το κοινό είναι σε σύνδεση μαζί μου. Δεν μου αρέσουν οι αχανείς χώροι, δεν αισθάνομαι σούπερ τραγουδίστρια για να ελέγξω τέτοιους χώρους, γιατί, νομίζω ότι ένας τεράστιος χώρος χρειάζεται ειδικές ικανότητες που δεν τις έχουν πολλοί άνθρωποι.».

Έχεις συνεργαστεί, σε ζωντανές εμφανίσεις, με τρεις μεγάλους ερμηνευτές του ελληνικού τραγουδιού, το Νταλάρα, την Αλεξίου και το Μητσιά. Θα ήταν, προφανώς, ένα μεγάλο σχολείο οι συνεργασίες σου αυτές. Τι ιδιαίτερο σου έδωσε ο καθένας τους όσον αφορά την καλλιτεχνική κι ερμηνευτική σου εξέλιξη;

«Την καλλιτεχνική και την ερμηνευτική μου εξέλιξη την έχουν επηρεάσει αυτοί οι άνθρωποι πριν συνεργαστώ μαζί τους, γιατί τους άκουγα και τους θαύμαζα. Εκείνο που κέρδισα από τη ζωντανή επαφή και συνεργασία μαζί τους, ήταν η ικανοποίηση του να ακούω από πολύ κοντά τους τραγουδιστές που είχα προηγουμένως θαυμάσει κι εκτιμήσει και να ζω την προετοιμασία της παράστασης μαζί τους σε κάθε λεπτομέρεια. Να βλέπω τις καλές στιγμές τους και καμιά φορά και τις κακές. Με βοήθησε να δω ότι είναι κρεάτινοι, ότι είναι άνθρωποι σαν κι μένα κι αυτοί. Με έκαναν να αισθανθώ πιο σίγουρη για τις στιγμές που δεν είμαι καλή, για τις κακές μου μέρες, γιατί, για όλους μας υπάρχουν. Κι, επίσης, έμαθα πολλά πράγματα στο πως μπορείς να οργανώσεις μια δουλειά, γιατί αυτοί – και κυρίως ο Νταλάρας – είναι πρότυπα, αφού εκείνοι ξεκίνησαν τις μεγάλες παραγωγές στην Ελλάδα κι έδωσαν σημασία στην προβολή, πράγματα, δηλαδή, που εδώ παλιά δεν τα ξέρανε. Ευχαριστήθηκα, βέβαια, και το ανθρώπινο κομμάτι τους και, κυρίως, το ότι κατάφερα να συνεργαστώ και να είμαι δίπλα σ’ αυτούς τους μεγάλους καλλιτέχνες, αυτό δεν αγοράζεται με τίποτα!».  

Το 2005 κυκλοφόρησε μια συλλογή(«18 ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ») από το σύνολο της δισκογραφίας σου. Με αφορμή αυτήν την κυκλοφορία, θα ήθελα να κάνεις, την μέχρι σήμερα, συνοπτική ανασκόπηση και να σταθείς σε δίσκους σου που σε στιγμάτισαν, σε αγαπημένα σου τραγούδια και σε ξεχωριστές συνεργασίες σου.

«Δεν μπορώ να σταθώ σ’ έναν δίσκο ή σε έναν άλλον, γιατί, κάθε φορά που έκανα έναν δίσκο, νόμιζα ότι έχω κάνει τον καλύτερο δίσκο του κόσμου. Απλώς, κάποιοι δίσκοι πούλησαν περισσότερο, κάποιοι πολύ λιγότερο. Μόνο έτσι μπορώ να το κρίνω, να πω ότι εκείνη μου η δουλειά ήταν εμπορική και κάποια άλλη δεν ήταν. Δεν μπορώ όμως να τα ξεχωρίσω συναισθηματικά, γιατί μέσα από τις δουλειές μου μεγαλώνω. Και μετά από τόσα χρόνια που έχουν περάσει, μ’ αρέσουν τα τραγούδια μου και τα αγαπάω. Εκείνο που δεν μπορώ να κάνω, είναι να τ’ ακούσω, γιατί ανακαλύπτω λάθη που δεν μπορώ πλέον να διορθώσω.».

Στο δίσκο «MAGENTA»(2006) τραγούδησες τα ιδιαίτερα και πρωτότυπα τραγούδια του Μιχάλη Νικολούδη και του Μιχάλη Κουμπιού. Μίλησέ μου γι’ αυτή την ιδιότυπη δουλειά σου και την καλλιτεχνική σου σχέση με το Νικολούδη και τον Κουμπιό.

«Έχουν ένα πολύ ειδικό κλίμα αυτά τα κομμάτια. Ο Νικολούδης είναι μοιραίος άνθρωπος για μένα, με έβαλε στη δισκογραφία και με στήριξε στους τρεις πρώτους μου δίσκους, αφού ήταν ο παραγωγός μου. Είναι ένας πολύ στενός μου φίλος, ένας δικός μου άνθρωπος. Οπότε, ανάλογα είδα και το υλικό του, δεν μπορούσα να είμαι αντικειμενική με το Νικολούδη γιατί τον αγαπάω. Το ίδιο ισχύει και για τον Κουμπιό. Έχουμε κάνει και μια μεγάλη επιτυχία μαζί, το “Πίνω – πίνω”. Μ’ αυτούς τους ανθρώπους έχω βιώσει όλη τη γκάμα των συναισθημάτων που βιώνει κανείς με τους φίλους του. Οπότε, η διαδικασία παραγωγής αυτού του δίσκου στο στούντιο τα περιείχε όλα. Βγήκαμε και περιοδεία μαζί και περάσαμε πάρα πολύ ωραία, ο κόσμος δενότανε μαζί μας αυτές τις βραδιές. Αυτό το ζωντανό σετ με τους “Magenta” είναι από τις μεγάλες μου αγάπες. Σ’ αυτές τις συναυλίες και σ’ αυτές που κάνω τώρα με τον Μαυρουδή, που είναι παρομοίου κλίματος, νομίζω ότι έχω συναντήσει το λόγο για τον οποίο έγινα τραγουδίστρια. Γιατί εγώ, είμαι της εσωτερικής έντασης. Θέλω ότι γίνεται, να γίνεται γλυκά, επιφανειακά σιωπηλά, αλλά, επί της ουσίας, δυναμικά.».
 
Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε ο νέος σου δίσκος «Μια νύχτα στους αιώνες», όπου ερμηνεύεις 16 τραγούδια του Νότη Μαυρουδή, επιλεγμένα απ’ όλη τη δισκογραφία του. Πως προέκυψε αυτή ση συνεργασία σας;

«Πριν από δύο χρόνια τόλμησα να τηλεφωνήσω στο Νότη Μαυρουδή και να του προτείνω να κάνουμε μαζί συναυλίες. Το δέχτηκε με πολλή χαρά, πήγαμε στο ΜΕΤΡΟ, ήταν εξαιρετικές βραδιές, αλλά δεν το συνεχίσαμε σε περιοδεία. Τελειώνοντας λοιπόν την περιοδεία μου με τους “Magenta” μου ’χε αφήσει ένα υπόλοιπο αυτή η ιστορία. Ξαναγύρισα στον Μαυρουδή και πραγματοποιήσαμε, όλο το χειμώνα, εμφανίσεις στον ΙΑΝΟ. Παράλληλα, εγώ του είχα πει ότι θα ήθελα να ξανακάνουμε τα τραγούδια του που αγαπάω, με τον ήχο όμως που χρησιμοποιεί τώρα ο Μαυρουδής στις συναυλίες του.».



Με την ευκαιρία, επειδή, πριν μερικά χρόνια, τραγούδησες και τραγούδια του Γιώργου Σταυριανού(«Ώρες μου χρωματιστές», 2005), θα ήθελα να μου πεις, πως βλέπεις το θέμα των επανεκτελέσεων, γιατί αρκετοί τις φοβούνται. Πως προσεγγίζεις στο σήμερα τραγούδια, περασμένων δεκαετιών ;

«Με τη συμμετοχή σ’ αυτή τη δουλειά του Σταυριανού γνώρισα από πολύ κοντά τον Μαυρουδή, αφού ήταν ο παραγωγός της. Από ’κει είδε ο Μαυρουδής και τη σχέση μου μ’ αυτό το υλικό. Έχει πολλά κοινά στοιχεία ο Σταυριανός με τον Μαυρουδή.
Εγώ έχω κάνει τρεις(3) δίσκους με επανεκτελέσεις. Ο πρώτος είναι το “Κύματα κρύσταλλα” με παραδοσιακά, ο δεύτερος είναι το live που ’χουμε κάνει με τη Μαρίνα τη Σκιαδαρέση κι ο τρίτος είναι αυτός με τον Μαυρουδή. Οι δυο προηγούμενοι μου απέδειξαν ότι δεν έχω κανένα λόγο να φοβάμαι τις επανεκτελέσεις, διότι δεν τα προσεγγίζω θέλοντας να δείξω τι ωραία που θα τα πω εγώ, δεν έχω κάτι τέτοιο στο μυαλό μου. Εγώ τα έχω αγαπήσει αυτά τα τραγούδια γιατί τα ακούω από τους συγκεκριμένους ερμηνευτές, οπότε η λογική μου δεν είναι να τους ανταγωνιστώ, αλλά, να ξαναπώ αυτά τα τραγούδια. Το μόνο που με νοιάζει είναι να βγάλω αυτό που αισθάνθηκα, το συναίσθημα που πήρα ακούγοντας αυτά τα τραγούδια στις πρώτες εκτελέσεις  μέσα από την ερμηνεία μου. Με αυτή τη λογική έγινε κι ο δίσκος “Μια νύχτα στους αιώνες”. Δε σκέφτηκα ποτέ τη σύγκριση. Αν τα τραγούδια έμεναν στις πρώτες εκτελέσεις, πολλά τραγούδια – διαμάντια της ελληνικής δισκογραφίας – δεν θα τα ’χαμε ακούσει εμείς οι νεότεροι.».   

Νομίζω, ότι αυτό που δίνει ενέργεια στον καλλιτέχνη να συνεχίζει να δημιουργεί και να υπάρχει, πέρα από την ανταπόκριση και την αγάπη του κόσμου, είναι, κυρίως, το προσωπικό του όραμα. Ποιο είναι το καλλιτεχνικό όραμα της Αναστασίας Μουτσάτσου;

«Η στιγμή του live. Η ταύτιση εκείνη τη στιγμή με τον κόσμο. Είμαι τραγουδίστρια γιατί μ’ αρέσει να επικοινωνώ μέσα απ’ αυτό που κάνω.».

Είσαι νομαρχιακή σύμβουλος στη νομαρχία του Πειραιά. Τι ρόλο παίζει η πολιτική στη ζωή σου, σε μια εποχή που τα περισσότερα αστικά κόμματα απαξιώνονται συνεχώς στα μάτια του κόσμου κι ιδιαίτερα της νεολαίας;

«Η επαγγελματική πολιτική φυσικά απαξιώνεται και καλά να πάθει. Γιατί είναι ελεεινή. Βλέπεις τι γίνεται κάθε μέρα. Εγώ δεν είμαι επαγγελματίας πολιτικός. Εγώ είμαι αριστερή, ψηφίζω αριστερά και ξέρανε, όταν μου έκαναν την πρόταση, ότι είμαι τοποθετημένη στην Αριστερά. Δεν κατακρίνω όμως συλλήβδην την πολιτική του ΠΑΣΟΚ. Συμμετείχα, ύστερα από πρόταση του Γιάννη Μίχα, του οποίου εκτιμώ τη δουλειά, αφού είμαι Πειραιώτισσα και βλέπω τι κάνει και το αποτέλεσμα των προσπαθειών του. Μπήκα λοιπόν, για να δουλέψω, μέσα από την δική μου άποψη, προσπαθώντας να κάνω καλύτερα κάτι, από κάποιον άλλον ίσως,  που μπορεί να  έκρινα στο παρελθόν. Δεν μπορείς να κάθεσαι στον καναπέ σου και να κρίνεις μόνο. Μπες μέσα στα κοινά με όποιον τρόπο μπορείς και δούλεψε για να αλλάξουν αυτά που σε ενοχλούν.».  


*Πρώτη δημοσίευση : περιοδικό «ΑΥΛΑΙΑ», τεύχος 47(2008), σελ. 52 – 56.

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν σαν στήλες δύο - δύο μες στα γραφεία.
Κώστας Καρυωτάκης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

15/8/1920 Γεννήθηκε ο ρεμπέτης Κώστας Καπλάνης
15/8/1955 Γεννήθηκε η τραγουδίστρια Νένα Βενετσάνου
16/8/1977 Έφυγε από τη ζωή ο αμερικανός τραγουδιστής Έλβις Πρίσλεϋ
16/8/2005 Έφυγε από τη ζωή η τραγουδίστρια Βίκυ Μοσχολιού
16/8/2007 Ξεκίνημα για τον Ορφέα. Ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη σας ...