120 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
21.06.2018
Ορφέας | Main Feed

Μουσική αρχειοθήκη

Τάσος Π. Καραντής

Μπάμπης Στόκας : « Περισσότερο νιώθω τραγουδιστής»


Συνέντευξη στον : Τάσο Π. Καραντή



Γνωρίσαμε τον Μπάμπη Στόκα ως «τη φωνή των ΠΥΞ ΛΑΞ» και τη συνδέσαμε με μεγάλες επιτυχίες κι αγαπημένα τραγούδια, που συντρόφευσαν μια ολόκληρη γενιά, αλλά, και κατόπιν, στα πρώτα βήματα της σόλο καριέρας του, διακρίναμε αμέσως τη μεγάλη εκφραστικότητα και αισθαντικότητα στις ερμηνείες του.
Έτσι, την κουβέντα που κάναμε μαζί του στα καμαρίνια του ΖΟΟΜ στην Πλάκα, κατά τις πρόσφατες εμφανίσεις του εκεί, την ξεκινήσαμε από το τέλος των ΠΥΞ ΛΑΞ. Στη συνέχεια, οδηγός στη συζήτησή μας ήταν η προσωπική δισκογραφία και διαδρομή του, όπου ο Μπάμπης μίλησε στην «ΑΥΛΑΙΑ» για τη συνεργασία του με το γκρουπ «Σχέδιο Γάμμα» και το δίσκο «Στην άκρη της γιορτής», για τα τραγούδια που ’χει στο συρτάρι του, για τη συμμετοχή του στη σειρά «Άξιος Λόγος» των Νταλάρα – Κουμπιού, για την ιδιαίτερη σχέση του με το Νταλάρα και την πρόσφατη συνεργασία τους στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο αφιέρωμα για το ρεμπέτικο(«Σαν τραγούδι μαγεμένο») που πρόκειται να παρουσιαστεί και στη Θεσσαλονίκη(Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, 10 & 11 / 5/ 2008), καθώς και για τη νέα του δισκογραφική δουλειά, που θα στηρίζεται στο πρόγραμμα που παρουσίασε στο ΖΟΟΜ και θα περιλαμβάνει απρόβλεπτα τραγούδια!
Πολιτικοποιημένος, αλλά όχι κομματικοποιημένος, ο Μπάμπης Στόκας μας εκφράζει, ακόμα και με το λόγο του, τις ανησυχίες του και μας παρουσιάζει, ξεκάθαρα πια, την ευαίσθητη ερμηνευτική του ταυτότητα, που αποτυπώνεται στη ζεστασιά μιας φωνής που είναι ήδη, εδώ και χρόνια, αγαπημένη.

   
Το 2004 ήρθε το οριστικό «ΤΕΛΟΣ» των “ΠΥΞ ΛΑΞ” μέσα από τον live ομώνυμο δίσκο σας, με τη συμμετοχή φίλων σας, σπουδαίων καλλιτεχνών. Ένα “τέλος” που το ξέρουμε κι από παλιότερα, από άλλα συγκροτήματα, όπως οι “ΤΕΡΜΙΤΕΣ” κι οι “ΦΑΤΜΕ”, για παράδειγμα. Απ’ ότι όμως φαίνεται, μέσα από την πορεία του καθενός από τα μέλη των “ΠΥΞ ΛΑΞ”, η οποία συνεχίζεται ξεχωριστά, η έμπνευση κι η δημιουργία υπάρχει ακόμα. Τι ήταν αυτό που την εμπόδιζε να εκφραστεί πλέον συλλογικά, μέσα από το συγκρότημα;

«Ίσως η έμπνευση και η δημιουργία να ήρθε μετά, μέσα από τη μοναξιά του καθενός. Όταν είσαι 12-14 χρόνια στο δρόμο με μια ομάδα ανθρώπων και έχεις μάθει να λειτουργείς με έναν τρόπο, είναι πολλά που παίζουν ρόλο. Είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, η κούραση, το ότι θέλεις να κάτσεις και λίγο να ξεκουραστείς, να γράψεις κάποια πράγματα που σ’ αρέσουν εσένα πολύ, που μπορεί απαραίτητα στους άλλους να μην αρέσουν. Πιστεύω ότι μεγάλο ρόλο για τη συνέχεια της έμπνευσης και δημιουργίας έπαιξε για όλους μας αυτό. Ότι δηλαδή σταμάτησε η μπάντα και ο καθένας έπρεπε να ασχοληθεί με αυτό που τον ενδιέφερε περισσότερο. Γι’ αυτό βλέπεις και ότι δεν είναι ακριβώς ίδιο αυτό που κάνει ο καθένας μας. Αυτό είναι φυσιολογικό.».

Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου δηλαδή;


«Ναι, εγώ το βρίσκω πολύ νορμάλ.».

Το οποίο συμβαίνει σε όλα τα συγκροτήματα;

«Ναι … Και να μη συμβαίνει δε με νοιάζει κιόλας. Σ’ εμάς συνέβη. Ο Φίλιππας κάνει αυτό που κάνει, ο Μάνος το ίδιο, κι εγώ αυτά που θέλω να κάνω. Εμένα, έτσι κι αλλιώς, με ενδιαφέρει να τραγουδήσω συνθέτες, να κάνω πράγματα που η μπάντα με περιόριζε. Γιατί, κατά κύριο λόγο, μου αρέσει να τραγουδάω. Δε νομίζω ότι είμαι τραγουδοποιός. Μπορεί να γράφω τραγούδια, αλλά με ενδιαφέρει, κυρίως, να τραγουδάω.».

Όλα αυτά τα χρόνια όμως έχεις παρουσιάσει δυο πρόσωπα, αυτό του τραγουδοποιού, που γράφει τη μουσική και τους στίχους ερμηνεύοντάς τα ο ίδιος, κι αυτό του ερμηνευτή που συμμετέχει σε διάφορες δισκογραφικές δουλειές, τραγουδώντας τα τραγούδια άλλων δημιουργών. Εσύ ο ίδιος δίνεις κάποια ταυτότητα στον καλλιτέχνη Στόκα;

 «Δεν με καίει τόσο πολύ η ταυτότητα του τραγουδοποιού. Εμένα ουσιαστικά με ζορίζει το “τραγουδοποιός”, γιατί δεν μπορώ να γράψω εύκολα τραγούδια. Περισσότερο νιώθω τραγουδιστής. Με ενδιαφέρει πολύ και είμαι πάρα πολύ καλά αν έρθει να μου δώσει κάποιος τραγούδια που μου αρέσουν πολύ να τα πω. Αυτό μ’ αρέσει να κάνω ουσιαστικά. Γράφω μόνο όταν είμαι κάπως ... Δηλαδή μπορεί ένα χρόνο να την κοιτάω την κιθάρα σπίτι μου και να μην την ακουμπήσω. Δεν κάθομαι κάθε μέρα δουλεύοντας για να βγάλω κάτι. Γι’ αυτό και βλέπεις ότι αν με ρωτήσεις ποια τραγούδια στους προσωπικούς μου δίσκους μου αρέσουν πολύ, θα σου πω ... τέσσερα-πέντε. Δε σημαίνει ότι τα άλλα δε θέλω ούτε να τ’ ακούω, απλά δε νομίζω ότι θα ‘πρεπε να μπουν απαραίτητα σ’ ένα δίσκο. Δηλαδή, αν ήμουν στους ΠΥΞ ΛΑΞ μπορεί να μην τα έβαζα.».

Η δική σου βέβαια προσωπική πορεία είχε ξεκινήσει παράλληλα, με τους “ΠΥΞ ΛΑΞ”, λίγο παλιότερα, με τον προσωπικό σου δίσκο «Πουλιά της νύχτας» (2001).

«Εκεί ήταν μία ομάδα τραγουδιών, την οποία είχα γράψει 15 χρόνια πριν, και ήθελα να τα βγάλω όλα μαζί, γιατί ήταν μια συγκεκριμένη περίοδος. Αυτό δεν μπορούσε να γίνει με τους ΠΥΞ ΛΑΞ, γιατί αναγκαστικά θα έβαζα δύο θα έβγαζα άλλα τρία έξω και δε μ’ αρέσει αυτό. Ήθελα, δηλαδή, να βγει ένας δίσκος συγκεκριμένος. Τα “Πουλιά της νύχτας” είναι ένας δίσκος που και τώρα που τον ακούω μου αρέσει πολύ. Είναι ένας πολύ ιδιαίτερος δίσκος για μένα.».

Και ακολούθησε το cd - single «Τα νησιά της ειρήνης» (2002).

«Ναι. Αυτός ήταν ένας προπομπός ενός δίσκου που ήταν να γίνει στην ΕΜΙ, η ΕΜΙ μετά δεν ήθελε να κάνει το δίσκο, οπότε έμεινε ο προπομπός!».

Και ο τελευταίος σου δίσκος «Στην άκρη της γιορτής» (2006).

«Με αυτό το δίσκο πήγα να κάνω κάτι που στην Ελλάδα, τελικά, είναι πάρα πολύ δύσκολο να γίνει. Να μαζευτούμε άνθρωποι από διάφορες μπάντες, που έχουμε το συναίσθημα της μπάντας. Και συνεργάστηκα με τα παιδιά επειδή μου αρέσει πάρα πολύ η μουσική που βγάζει η Θεσσαλονίκη, γενικότερα η βόρεια Ελλάδα έχει κάτι πιο μελαγχολικό και πιο σκοτεινό από εμάς. Εμείς οι νότιοι είμαστε λίγο πιο φωτεινοί. Αλλά δεν ταίριαξε, γιατί ήταν πάρα πολύ δύσκολο, όχι απ’ τα παιδιά, αλλά από τη διαφορά, απ’ τα χιλιόμετρα, απ’ τις πρόβες.».

Αναφέρεσαι στο γκρουπ με το οποίο συνεργάστηκες τόσο στον τελευταίο σου δίσκο όσο και στις ζωντανές εμφανίσεις σου, το «Σχέδιο Γάμμα»;

«Ναι. Ήταν ένα πράγμα πάρα πολύ δύσκολο που χάθηκε στην πορεία. Δηλαδή δεν μπορούσαμε ούτε καν να μαζευτούμε να παίξουμε.».

Είχατε εμφανιστεί και στο Λυκαβηττό.

«Ναι. Εμένα μου άρεσε που έγινε, αλλά δεν έγινε αυτό ακριβώς που ήθελα 100% να γίνει. Μπορεί να κάνω πάλι κάποια στιγμή ένα δίσκο με τους “Σχέδιο Γάμμα”. Όλοι μάθαμε πιστεύω από αυτό.».

Θα μπορούσες να μας πεις ποια είναι τα στοιχεία σ’ αυτές τις προσωπικές δουλειές σου, που διαφοροποιούν τον, εκτός “ΠΥΞ ΛΑΞ”, Στόκα;

«Ο προσωπικός δίσκος για μένα είναι ένα πάρα πολύ δύσκολο εγχείρημα. Ακόμα μπορώ να σου πω ότι δεν είμαι απόλυτα ευχαριστημένος, δεν έχω κάνει προσωπικό δίσκο με τραγούδια που να νιώθω ότι αυτό ήθελα πραγματικά να κάνω. Το πρόβλημα με εμένα ήταν ότι έχω γράψει στο σπίτι μου 50 λαϊκά τραγούδια, άλλα 50 ηλεκτρονικής μουσικής που μ’ αρέσει, άλλα 50 ροκ και δεν ξέρω τι να βγάλω, έναν λαϊκό δίσκο, έναν δίσκο για τον κινηματογράφο, έναν δίσκο λίγο απ’ όλα;».

Τα έχεις στο συρτάρι όλα αυτά;

«Τα έχω στο συρτάρι, γι’ αυτό λέω ο δίσκος που θα κάνω τώρα να ‘ναι ένας λαϊκός δίσκος, γιατί δεν έχω κάνει ποτέ.».

Και θα τραγουδήσεις εσύ;

«Ναι, με τραγούδια δικά μου και λίγα φίλων. Γιατί είναι πολλά χρόνια στο συρτάρι. Ο “Βασιλιάς της μοναξιάς” ήταν ένα από αυτά τα τραγούδια, το οποίο το έβαλα ξώφαλτσα μέσα στο δίσκο, αλλά ουσιαστικά το κατέστρεψα εγώ ο ίδιος. Γιατί είναι ένα πραγματικό λαϊκό τραγούδι, που θέλει και το μπουζούκι του χωρίς να το φοβηθείς, κι εγώ είπα να το κάνω έτσι ώστε να μη φαίνεται και πολύ λαϊκό. Οπότε είναι σαν να έβαλα σε μια κοπέλα αντί για αρβύλες γοβάκι, την πήρα στο βουνό και δεν μπορούσε να περπατήσει!».

Έχεις σκεφτεί κάποια στιγμή να δώσεις τραγούδια σε άλλους; Να παίξεις το ρόλο του συνθέτη ή δε σε ενδιαφέρει αυτό;

«Είναι πάρα πολύ δύσκολο για μένα γιατί δε νιώθω συνθέτης και στιχουργός. Γράφω κάποια τραγουδάκια κάποιες στιγμές για μένα. Και φοβάμαι να δώσω τραγούδι σε κάποιον, όχι γιατί “την έχω δει”, αλλά γιατί “...τι μου φταίει ο άλλος;”!».

Συμμετείχες από την αρχή στη σειρά των Γιώργου Νταλάρα – Μιχάλη Κουμπιού “ΑΞΙΟΣ ΛΟΓΟΣ”, όπου, στον πρώτο δίσκο («Σπάει το ρόδι») ερμήνευσες, σε μουσική Ηλία Μακρίδη, Λευτέρη Παπαδόπουλο («Με όποια να ’ναι»). Και τώρα, συνεχίζεις, συμμετέχοντας στα αφιερώματα για τον Άλκη Αλκαίο, αλλά και για τον Μάνο Ελευθερίου, που θα κυκλοφορήσει σύντομα.

«Αυτό ήταν κάτι πάρα πολύ ωραίο για μένα. Αυτό κάλυψε το κομμάτι που είπαμε στην αρχή, του Μπάμπη σαν τραγουδιστή. Ήταν αυτό που, πραγματικά, μου αρέσει πάρα πολύ να κάνω. Να τραγουδάω ποιητές! Έτσι κι αλλιώς είναι ό,τι καλύτερο, να αναλαμβάνει κάποιος άλλος τη σύνθεση κι εγώ να πηγαίνω απλώς να καταλάβω το τραγούδι και να το πω. Αυτό είναι για μένα ό,τι καλύτερο. Και τους δύο τους αγαπώ πάρα πολύ. Και τον Ελευθερίου. Και είναι και για μένα πολύ τιμητικό να τραγουδάω αυτούς τους ανθρώπους.».

Πως βλέπεις αυτή τη σειρά με τους δίσκους – αφιερώματα στους μεγάλους στιχουργούς, θα τα καταφέρει, μέσα απ’ την ολοκλήρωση αυτού του οράματος, ν’ αλλάξει το τοπίο στο ελληνικό τραγούδι, όπως είναι κι ο στόχος της;

«Πιστεύω ότι πετυχαίνει, αν δούμε και τις πωλήσεις αυτών των δίσκων. Αυτή τη στιγμή ο δίσκος του Άλκη Αλκαίου, απ’ ό,τι ξέρω, πάει πάρα πολύ καλά σε πωλήσεις. Οι τραγουδοποιοί που έγραψαν τα τραγούδια πιστεύω πως έκαναν εξαιρετική δουλειά.».


Με τον Νταλάρα έχετε μια μακρόχρονη καλλιτεχνική σχέση και συνεργασία, που ξεκίνησε από τους “ΠΥΞ-ΛΑΞ” και τη συμμετοχή σας στο πρόγραμμά του στην “ΙΕΡΑ ΟΔΟ” (1996) και την αποτύπωσή του σε δίσκο («Ζωντανή ηχογράφηση στην Ιερά Οδό» / 1997). Συνεχίστηκε με  τη συνεργασία σας, μαζί με τον Πάνο Κατσιμίχα, στο “ΖΥΓΟ” (2000-2001), αλλά και δισκογραφικά («Η άσφαλτος που τρέχει» (2001) – «Έρημα χωριά» (2006) και  μπήκε σε μια πιο διαρκή βάση μέσα από τη συμμετοχή σου στον “ΑΞΙΟ ΛΟΓΟ” (Λευτέρης Παπαδόπουλος, Άλκης Αλκαίος, Μάνος Ελευθερίου). “Τι είναι αυτό που σε ενώνει” με τον Νταλάρα;

«Η αξιοκρατία του, πάνω απ’ όλα. Ο Γιώργος είναι ένας άνθρωπος που οι μισοί τον βρίζουν και οι άλλοι μισοί τον αγαπάνε. Δε λέω ότι δεν έχει κάνει λάθη. Όλοι οι άνθρωποι κάνουν λάθη. Ήταν λάθος ότι συνεργάστηκε με το Ρέμο. Νομίζω το κατάλαβε και αυτός. Όχι γιατί έχω κάτι με τον Ρέμο, αλλά γιατί δεν είναι εκεί η δουλειά του, δεν είναι εκεί ο χώρος του, αυτό που υπηρετεί. Από την άλλη, ο Γιώργος είναι ένας άνθρωπος που πραγματικά αγαπάει το καλό τραγούδι. Και τους ανθρώπους που το κάνουν καλά τους υποστηρίζει. Εγώ δεν έχω νιώσει ποτέ από το Γιώργο κάτι αρνητικό πάνω στη σκηνή. Ποτέ! Κι αυτό είναι κάτι που με χαροποιεί. Ενώ έχω δει άλλους που κάτι έχουν, δε νιώθουν και πολύ καλά. Εννοώ ότι δε θα σκεφτεί ο Γιώργος αρνητικά αν πω ωραία ένα τραγούδι, αντιθέτως θα χαρεί! Αυτή είναι η διαφορά.».

 

  


Και αγαπάει και τις καλές φωνές.

«Αυτή ακριβώς είναι η διαφορά. Δεν θα τον κρίνουμε σαν άνθρωπο, ο καθένας μας δεν μπορεί να κρίνει κανέναν σαν άνθρωπο. Μπορούμε να κρίνουμε κάποιον από τα τραγούδια που κάνει, ως καλλιτέχνη, από τις επιλογές του. Το τι κάνει στο κρεβάτι του, στη βόλτα του, αν είναι κακός άνθρωπος, αν μιλάει ή τσακώνεται, φωνάζει, γκρινιάζει, δε με ενδιαφέρει. Με ενδιαφέρει άμα γίνει στη δικιά μας σχέση, που κι εκεί πιστεύω θα βγάλω μία άκρη.».

Συμμετείχες, επίσης, και στις παραστάσεις – αναφορά στο ρεμπέτικο του Γιώργου Νταλάρα, με τίτλο «Σαν τραγούδι μαγεμένο», που παρουσιάστηκαν το Φλεβάρη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και θα παρουσιαστούν, στις 10 & 11 Μάη 2008 και στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Ποιος είναι ο δικός σου ρόλος;

 «Η συμμετοχή μου κι ο δικός μου ρόλος σ’ αυτή τη μουσική παράσταση είναι έκπληξη! Το ρεμπέτικο δεν έχει κοινά στοιχεία μόνο με το λαϊκό τραγούδι που στηρίχτηκε σ’ αυτό, αλλά και με το μπλουζ και το ροκ!».  

Μια που μιλήσαμε για την καλλιτεχνική σχέση σου με τον Νταλάρα, είναι γνωστό πως εκείνος είναι ένας πολιτικοποιημένος καλλιτέχνης, είναι Αριστερός. Εσύ;

«Πολιτικοποιημένος ναι, κομματικοποιημένος όχι.»

Δε θα στήριζες, δηλαδή, ένα συγκεκριμένο κόμμα στις εκλογές όπως βλέπουμε άλλους καλλιτέχνες να κάνουν;

«Εμείς, κι εγώ προσωπικά, ήμουνα με το ΚΚΕ, αλλά είναι γεγονός πως και η ασφάλεια του ΚΚΕ, στο ότι είμαστε πάντα αντιπολίτευση και δε θα γίνουμε ποτέ κυβέρνηση, είναι ένα τρομακτικό πράγμα. Όλοι αυτοί οι τύποι, δηλαδή, είναι λάθος σε όλα; Δε μιλάνε κάπου σωστά ; Ένα όχι για όλα. Το ΚΚΕ είναι ένα κόμμα που αγαπάω περισσότερο, αλλά επειδή το αγαπάω περισσότερο είναι και αυτό που με πειράζει πιο πολύ. Τα πράγματα δεν είναι όπως το 1960. Εγώ θα ήθελα στο ΚΚΕ ένα νέο άνθρωπο να βγει μπροστά να αναλάβει την ευθύνη. Να πει εδώ είμαστε λάθος, εδώ είμαστε σωστοί, εδώ στηρίζουμε το κυβερνών κόμμα, εδώ δεν το στηρίζουμε. Κι όταν έχει ένα κανάλι να βάλει δέκα ανθρώπους να κάνουν εκπομπές θεάτρου, μουσικής, κινηματογράφου, τεχνών, να καλέσει νέα παιδιά, αφού αυτό υποστηρίζει. Όσο δεν το βλέπω αυτό, τόσο θα πηγαίνω προς το ... αναρχοαυτόνομος. Με τη Δεξιά δεν μπορώ να είμαι, έτσι κι αλλιώς. Ούτε και με το ΠΑΣΟΚ, γιατί το θεωρώ πλέον θλιβερό κόμμα. Και οι δύο αρχηγοί των μεγάλων κομμάτων είναι οι καλύτεροι που έχουν στο κόμμα τους ο καθένας. Και τον Παπανδρέου τον συμπαθώ σαν φυσιογνωμία, ξέρω ότι είναι καλό παιδί, όπως και ο Καραμανλής είναι καλύτερος απ’ όλους αυτούς που έχει από κάτω του. Αλλά δε φτάνει αυτό. Κι έτσι κι αλλιώς, ξέρουμε ότι στην Ελλάδα κυβερνάνε δέκα εκδότες που τώρα τρώγονται μεταξύ τους. Χαίρομαι βέβαια πάρα πολύ γι’ αυτό που συμβαίνει!».

Μπάμπη ας ολοκληρώσουμε την κουβέντα μας με τα μελλοντικά σου σχέδια, ετοιμάζεις κάτι νέο δισκογραφικά;

« Πρόσφατα ολοκλήρωσα τις εμφανίσεις μου στο ΖΟΟΜ, όπου, ενώ στο πρώτο μέρος του προγράμματος τραγουδούσα τραγούδια των ΠΥΞ ΛΑΞ κι απ’ τους προσωπικούς μου δίσκους, στο δεύτερο, τραγουδούσα, για πρώτη φορά, τραγούδια – έκπληξη, που μέχρι σήμερα τα έλεγα μόνο στο σπίτι μου επειδή τα αγαπούσα. Τραγούδια του Άσιμου και του Bob Dylan,  μέχρι τραγούδια του Λοΐζου και του Χατζιδάκι! Ε, όλα αυτά τα τραγούδια θα τα κυκλοφορήσω σ’ ένα cd με τίτλο “Ο Μπάμπης Στόκας σε απρόβλεπτα τραγούδια”.».    

*Πρώτη δημοσίευση : περιοδικό «ΑΥΛΑΙΑ», τεύχος 43(2008), σελ.24-27.

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Ο καιρός σκουλήκιασε.
Κατερίνα Γώγου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

22/6/1973 Ανέβηκε στο θέατρο "Αθήναιον" η θεατρική παράσταση "Το Μεγάλο μας Τσίρκο" του Ιάκωβου Καμπανέλλη σε σκηνοθεσία Κώστα Καζάκου, με το ίδιο και τη Τζένη Καρέζη στους πρώτους ρόλους και το Νίκο Ξυλούρη στα τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου. Ένα έργο καταδίκη της χούντας, λίγο πριν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και την πτώση της

ΤΥΧΑΙΑ TAGS