94 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
23.10.2018
Ορφέας | Main Feed

Μουσική αρχειοθήκη

Τάσος Π. Καραντής

Γιάννης Λογοθέτης(ΛΟΓΟ) : «Είμαι εικαστικός σε όλα!»


Κείμενο : Τάσος Καραντής


Όλοι έχουμε σιγοτραγουδήσει το «Άσπρα κόκκινα κίτρινα μπλε» κι όλοι γνωρίζουμε το χιουμοριστικό «Το σκυλάκι το κανίς», όπως και την υπογραφή ΛΟΓΟ, σε άπειρες γελοιογραφίες του Γιάννη Λογοθέτη.
Γελοιογράφος, σκιτσογράφος, στιχουργός και τραγουδοποιός, ο άνθρωπος που καθιέρωσε το χιουμοριστικό τραγούδι στην Ελλάδα, μιλάει στην «ΑΥΛΑΙΑ», για την 40χρονη πολυδιάστατη καλλιτεχνική διαδρομή του. Αναφέρεται στις γελοιογραφίες των λαϊκών περιοδικών, αλλά και στα λαϊκά κι ελαφρά τραγούδια εποχής, που αποτέλεσαν τις πηγές της έμπνευσής του και φτάνει ως το … αύριο και τα νέα τραγούδια που ετοιμάζει με τον Πέτρο Βαγιόπουλο. Στέκεται στις συνεργασίες του με το Δήμο Μούτση και το Θέμη Ανδρεάδη και μας καταθέτει την άποψή του για το τι είναι λαϊκό τραγούδι.
Ο Γιάννης Λογοθέτης δηλώνει “εικαστικός σε όλα” και, με το ίδιο πάντα κέφι, συνεχίζει – στο ατελιέ του κάτω απ’ την Ακρόπολη – να δημιουργεί γελοιογραφικά τραγούδια, ή, όπως τα λέει ο ίδιος, “τραγούδια με χαμόγελο”!     



Από τα 17 σας χρόνια αρχίσατε να δημοσιεύετε σκίτσα και γελοιογραφίες σας σε περιοδικά κι εφημερίδες. Πως γεννήθηκε μέσα σας αυτός ο τρόπος έκφρασης κι επικοινωνίας;

- «Ξεκίνησα στο περιοδικό “Θεατής”, που έβγαζε η “Αθηναϊκή”. Διευθυντής του ήταν ο Απόστολος Μαγγανάρης, που αργότερα ήταν αρχισυντάκτης στα “Νέα” κι έτσι ξανασυνεργαστήκαμε, αφού δούλεψα κι εγώ εκεί αρκετά χρόνια, όπως και στον “Ταχυδρόμο” και στο “Βήμα”.
Από πολύ μικρός ξεφύλλιζα τα λαϊκά περιοδικά, κυρίως το “Ρομάντζο” που κυκλοφορούσαν στη γειτονιά μου, στα Ταμπούρια του Πειραιά, αφού, ένας, κάθε φορά, τα αγόραζε και τα βλέπαμε όλοι. Μου άρεσαν οι γελοιογραφίες του Αρχέλαου, του Χριστοδούλου, του Παυλίδη, του Πολενάκη. Ε, ρώτησα πως γίνονται, με τη σινική μελάνη, κι άρχισα να σχεδιάζω κι εγώ, έτσι από μόνος μου, χωρίς να ξέρω τίποτα. Είμαι, όπως κι όλοι οι γελοιογράφοι, αυτοδίδακτος. Πολλοί κλασικοί ζωγράφοι ξεκίνησαν να κάνουν γελοιογραφίες κι απότυχαν, είναι ένα άλλο πράγμα. Το ίδιο είναι και το τραγούδι, δεν χρειάζεται να είναι κανείς σπουδαγμένος μουσικός, να είναι θεωρητικός κλπ. Το τραγούδι είναι μια ιδέα, αν το αγαπάς και το ’χεις ζήσει από μικρός κι έχεις και μια κλίση προς τα ’κει, κάποια στιγμή θα φτιάξεις κάτι.».
   
Στιχουργός και τραγουδοποιός – μια που γράφετε μουσική και τραγουδάτε κι ο ίδιος - είναι οι δυο άλλες ιδιότητες που συνοδεύουν το όνομά σας. Λειτουργούν συμπληρωματικά ή παράλληλα με τον “γελοιογράφο-σκιτσογράφο” ΛΟΓΟ  ; Αν, δηλαδή, σας ζητούσα να μου δηλώσετε, εσείς ο ίδιος, την καλλιτεχνική σας ταυτότητα τι θα μου απαντούσατε;

-«Εγώ είμαι εικαστικός σε όλα! Γι’ αυτό και στις “ΕΙΚΟΝΕΣ” του “ΕΘΝΟΥΣ”, όπου δούλεψα μερικά χρόνια, είχα ένα δισέλιδο μέσα απ’ το οποίο εικονογράφησα σχεδόν όλα μου τα τραγούδια, γιατί τα περισσότερα είναι ιστορίες με εικόνες, είναι μικρά σενάρια. Νομίζω λοιπόν, πως σε μια τέχνη πρέπει να τα κάνεις όλα ο ίδιος. Εγώ ακόμα κι ιδέες ενορχήστρωσης έχω για τα τραγούδια μου κι ας μην είμαι μουσικός. Έτσι και στη ζωγραφική, δεν μπορείς να κάνεις ένα σχέδιο και να το δώσεις να στο χρωματίσει ένας άλλος.».

Στίχους και τραγούδια γράφατε ανέκαθεν από μικρός; Ποια ήταν τα μουσικά ακούσματά σας που σας επηρέασαν, ως μελωδίες και στίχοι, στις δημιουργίες σας;

-«Πάντα άκουγα τραγούδια και πάντα έγραφα τραγούδια. Μπορώ να πω ότι ελάχιστα τραγούδια μου έχουν ξεφύγει κι από τα λαϊκά κι από τα ελαφρά της εποχής, με το Γούναρη, το Μαρούδα, τον Πολυμέρη και το Μακούλη. Το τραγούδι το ζούσα, ειλικρινά. Γρατζούναγα και λίγο κιθάρα κι είχα κάνει κι ένα τρίο, όπου λέγαμε νοτιοαμερακάνικα με ψεύτικα λόγια. Έτσι, πριν χρόνια έκανα τα “Τραγούδια με νόημα”, όπου τραγουδάνε ηθοποιοί κι εγώ, τα οποία είναι παλιές νοτιοαμερικάνικες επιτυχίες με λόγια λίγο επιθεωρησιακά, γι’ αυτό τα λένε ο Γκιωνάκης, ο Καρακατσάνης κι ο Μηλιάδης. Εγώ λέω το “Γράψε κάτι που να πιάνει τη μεσαία τάξη Γιάννη”. Έβαλα επίσης κι ένα ατόφιο με την Κάκια Μενδρή το “Γλυκιά Μαράτα”, για να δείξω μια εποχή, αφού τον καιρό που κυκλοφόρησε ο δίσκος, το ραδιόφωνο δεν έπαιζε το ελαφρό τραγούδι και μόλις άκουσαν το “Γλυκιά Μαράτα”, μια ωραία κι εύθυμη ρούμπα, το ’παιζαν συνέχεια κι έγινε μόδα.».

 
  


Με ποιο τραγούδι σας μπήκατε στη δισκογραφία;

«Με δυο τραγούδια που έγραψα με το Βασίλη Αρχιτεκτονίδη, τα “Σε είδα κι αναστήθηκα” & “Χελιδονάκι”, που τα είπε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Το πρώτο τραγούδι μου που έγινε επιτυχία ήταν το “Με το πρώτο λεωφορείο” του Μούτση, με το Μανώλη Μητσιά. Μετά γνωρίστηκα με το Λουκιανό Κηλαηδόνη και γράψαμε δυο τραγουδάκια, το “Αχ Μαρία” και το “Κοίταξε να δεις”. Ε, μετά έκανα ένα μεγάλο δίσκο με το Μούτση, ένα με το Χατζηνάσιο, τα “Παιδικά” τραγούδια με το Χριστόδουλο Χάλαρη κ.ά. Αλλά το μυαλό μου εμένα ήταν να γράψω αυτά που εγώ τα λέω γελοιογραφικά τραγούδια κι οι άλλοι τα λένε σατιρικά.».

Με το Δήμο Μούτση σας συνέδεσαν σημαντικοί δίσκοι(«Συνοικισμός Α», «Στροφές», «Μαρτυρίες»), πως γνωριστήκατε και συνεργαστήκατε μαζί του;

-«Τον συνάντησα ένα βράδυ σ’ ένα κέντρο, στην “Παλιά Αθήνα”, όπου είχα πάει να βρω κάποιον γνωστό μου. Εγώ τότε δούλευα στην “Ελευθεροτυπία” κι ήμουν γνωστός και πρωτοσέλιδος. Εκεί, στο μαγαζί, γνωριστήκαμε. Του είπα ότι γράφω στίχους και μου πρότεινε να συνεργαστούμε. Είχε γράψει ο Μποστ κάποια τραγούδια με το Θεοδωράκη και το Μαρκόπουλο κι είπαμε να κάνουμε κάτι ανάλογο και ξεκινήσαμε να γράφουμε, αλλά μας βγήκε άλλο στο τέλος, το “Με το πρώτο λεωφορείο”! Όλα, όμως, ό,τι γράψαμε, έγιναν επιτυχίες.».

Με το Μούτση έχετε γράψει ένα πανέμορφο τραγούδι, που το είπε ανεπανάληπτα η Μοσχολιού και πέρασε στην αθανασία. Μιλώ για το «Άσπρα κόκκινα κίτρινα μπλε». Λένε πως κάθε τραγούδι έχει την ιστορία του. Ποια είναι η δική του;

-«Είχε κυκλοφορήσει τότε ο “Παπαστράτος” μια μάρκα τσιγάρων κι είχε γεμίσει τον Πειραιά και την Αθήνα με διαφημιστικές αφίσες με κυρίαρχο θέμα διάφορα καραβάκια. Και μου ‘ρθε η ιδέα απ’ αυτήν την αφίσα, έτσι ξεκίνησε. Αυτό το τραγούδι όμως, χώρια του ότι έγινε επιτυχία εδώ, το είπε η Μοσχολιού και στη συνέχεια κι αρκετές άλλες τραγουδίστριες, αλλά το πήρε κι ο Ντέμης Ρούσος και το έκανε επιτυχία στο εξωτερικό. Αυτό το τραγούδι εξακολουθεί να μου φέρνει ποσοστά από τα πνευματικά δικαιώματα, απ’ όλον τον κόσμο. Κάτι σαν “Τα παιδιά του Πειραιά” δηλαδή.».

Συνεργαστήκατε και με άλλους, διαφορετικού ύφους, συνθέτες, από το Χατζηνάσιο και τον Κηλαηδόνη μέχρι το Βασίλη Δημητρίου. Πως προέκυπτε, κάθε φορά, η εκάστοτε συνεργασία σας;

-«Πριν ξεκινήσω να κάνω αυτό που ήθελα, τα τραγούδια – κόμικς, έγραφα, ως στιχουργός, σαν κι αυτά που έγραφαν κι οι άλλοι στιχουργοί τότε. Κι επειδή αυτά που έγραφα γινόντουσαν επιτυχίες, η μια συνεργασία έφερνε την άλλη.».

Όταν αλλάξατε ύφος, ένας άνθρωπος, που για πολλά χρόνια αποτελέσατε σχεδόν δίδυμο, ήταν ο Θέμης Ανδρεάδης. Πως γνωριστήκατε μαζί του και τι ήταν αυτό που σας ένωσε καλλιτεχνικά;

-«Έχοντας στο μυαλό μου να κάνω κάτι διαφορετικό, συνάντησα ένα καλοκαιρινό βράδυ σε μια μπουάτ στην Πλάκα το Θέμη τον Ανδρεάδη, έναν ωραίο τύπο – τόσο ωραίο, που τον κυνηγούσαν οι γυναίκες – ο οποίος τραγουδούσε μ’ ένα όμορφο στυλ. Του λέω, ρε συ έχω μια σειρά τραγούδια, θέλεις να τα κάνουμε μαζί; Κι επειδή η εταιρεία είχε κερδίσει εκατοντάδες χιλιάδες από μένα, μόλις τους το πρότεινα, μου είπαν, εντάξει, θα το κάνουμε, αλλά δεν πρόκειται να συμβεί και τίποτα! Έλα όμως που δεν προλάβαιναν να φακελώνουν τους δίσκους τη μέρα και τους φακέλωναν και τη νύχτα! Κάναμε τρεις μεγάλους δίσκους με το Θέμη Ανδρεάδη, με μεγάλη επιτυχία.».

Τη δεκαετία του ’70 καθιερώσατε το χιουμοριστικό τραγούδι, το οποίο - θα συμπλήρωνα - άρεσε πολύ στον κόσμο, γι’ αυτό και πολλά απ’ αυτά τα κομμάτια αποδείχτηκαν ανθεκτικά στο χρόνο. Θεωρείτε πως τα τραγούδια σας αυτά λειτούργησαν ως αντίβαρο στο βαρύ πολιτικό κλίμα και τα αντίστοιχα τραγούδια πολιτικής διαμαρτυρίας που κατέκλυσαν αυτά τα χρόνια το τοπίο του ελληνικού τραγουδιού;

-«Μα κι αυτά πολιτικά τραγούδια ήταν, μ’ έναν άλλον τρόπο όμως. Όταν τραγουδούσε ο Ανδρεάδης το στίχο μου “ή έχεις ρετιρέ ή σε φωνάζουν ρε”, τα είχε πει όλα. Δεν χρειάζεται να λες συνθήματα. Το ήθελε, το ζητούσε ο κόσμος αυτό το τραγούδι.».

Από τα τέλη σχεδόν της δεκαετίας του ’70 ως τα τέλη της δεκαετίας του ’80, ακολουθήσατε μια εντελώς προσωπική πορεία στη δισκογραφία. Ποια ανάγκη γέννησε αυτή τη “μοναχική διαδρομή”;

-«Είχα έναν κόσμο που πάντα με ήθελε. Όλοι οι δίσκοι μου υπάρχουν ακόμα στις δισκοθήκες αυτών που τους αγόρασαν. Δεν έκανα δηλαδή ένα σουξέ, όπου, μετά, μαζί του θα πέταγαν το δίσκο. Και πρόπερσι που έκανα καμιά 10αριά συναυλίες στην Αθήνα, ερχόντουσαν παιδιά και τους έλεγα, που τα ξέρετε εσείς αυτά τα τραγούδια; Και μου απαντούσαν  τα έχουν οι γονείς μας στη δισκοθήκη τους. Δεν με ενδιέφερε πια η καριέρα του στιχουργού, είχα βρει κι έκανα αυτό που ήθελα πάντα. Κι αυτό κράτησε για χρόνια κι αποτέλεσε μόδα, αφού βγήκαν κι άλλοι τότε να κάνουν παρόμοια πράγματα, χωρίς όμως να έχουν καμιά επιτυχία. Και τώρα που ξαναβγαίνουν πάλι αυτοί οι δίσκοι, κάνουν πωλήσεις. Και, ξανακούγοντάς τους, σπάνια να πω ότι αυτή η λέξη δεν θα έπρεπε να μπει, δηλαδή, τα κείμενα αυτά, είναι σαν να γράφτηκαν τώρα.».   

Κι ακολούθησε,  άλλη μια, σχεδόν, δεκαετία - απ’ τις αρχές της δεκαετίας του ’90 ως τα πρώτα χρόνια του νέου μας αιώνα - δισκογραφικής απουσίας. Γιατί;    

-«Γιατί δεν είχε πλέον ενδιαφέρον. Βγήκανε άλλοι με πολύ σκληρά πράγματα, αλλά αυτά δεν κράτησαν πολύ, αφού δεν μπορούσαν να μπουν μέσα στο σπίτι, πολύ περισσότερο αν το σπίτι έχει και παιδιά. Διότι, το να είσαι χιουμορίστας ή να κάνεις σάτιρα, είναι πάρα πολύ δύσκολο πράγμα, να κάνεις, δηλαδή, τον άλλον να χαμογελάσει και να νιώσει ωραία και να μην του πεις βρομιές.».

Μια άλλη, πιο λαϊκή πτυχή, στη δισκογραφία σας είναι η σταθερή συνεργασία σας με τον Πέτρο Βαγιόπουλο και, μάλιστα, κάποια τραγούδια σας, τα είπε μια καθαρόαιμη λαϊκή φωνή, ο Γιώργος Μαργαρίτης. Πως προέκυψαν αυτές οι συνεργασίες και ποια, γενικότερα, είναι η σχέση σας με το λαϊκό τραγούδι;

-«Ο Βαγιόπουλος είναι φίλος μου χρόνια, τον ξέρω και με ξέρει καλά. Είναι έξυπνος άνθρωπος, μαθηματικός και πολύ καλός συνθέτης, εγώ νομίζω, αυτή τη στιγμή είναι ο καλύτερος που γράφει λαϊκά τραγούδια. Έχουμε γράψει αρκετά τραγούδια μαζί, άλλα έχουν κυκλοφορήσει κι άλλα όχι.
Τώρα, για το τι είναι λαϊκό τραγούδι, θα ήθελα να πω το εξής. Ο κόσμος νομίζει ότι το λαϊκό τραγούδι πρέπει να έχει λαϊκή ορχήστρα κι ας είναι βαλς, όπως το “Μη σκαλίζεις τις στάχτες για ν’ ανάψεις φωτιά”, το οποίο, όμως, είναι παιγμένο με λαϊκή ορχήστρα. Αλλά, λαϊκό τραγούδι είναι και το “Άστα τα μαλλάκια σου” κι, όταν λέμε λαϊκό, εννοούμε ένα τραγούδι για να το πάρει ο λαός. Έχουν κάνει μεγάλα λάθη κι έχουν δώσει στον κόσμο μεγάλα παραμύθια, όπως το ελαφρολαϊκό, τι θα πει ελαφρολαϊκό; Το τραγούδι που βγαίνει προς τα έξω για να το τραγουδήσει ο κόσμος, είναι λαϊκό τραγούδι. Μπορεί να είναι ρούμπα ή σάμπα, τι σημασία έχει; Απλώς έχουν βάλει ετικέτες και πουλάνε παραμύθια και φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Το λαϊκό τραγούδι είναι ένα και ή αρέσει στον κόσμο ή δεν αρέσει.».
   
Στον πιο πρόσφατο δίσκο σας («Ρε γυαλάκια πονηρέ» -2005), με τον οποίο κι επανήλθατε στη δισκογραφία, μέσα από διασκευές παλιότερων επιτυχιών σας και νέα κομμάτια, συνεργάζεστε, ας το πω έτσι, με την παλιότερη και νεότερη γενιά τραγουδοποιών, από το Βαγγέλη Γερμανό ως το Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και το Φοίβο Δεληβοριά. Πως προέκυψε όλη αυτή η σύναξη;   

-«Αυτός ο δίσκος περιλαμβάνει τραγούδια που τα είχα πει εγώ κατά καιρούς, αλλά με διαφορετικές ενορχηστρώσεις και σημερινές φωνές. Συμμετέχουν, συνολικά, 17 καλλιτέχνες! Οι περισσότεροι είναι γνωστοί και φίλοι μου, με ορισμένους όμως, όπως οι “ΕΝΔΕΛΕΧΕΙΑ”, γνωρίστηκα με αφορμή αυτήν τη συνεργασία. Ο καθένας τους λέει το τραγούδι που του ταιριάζει καλύτερα. Έχουμε κάνει κι ανταλλαγές, όπως με το Μπουλά, ο οποίος λέει τη “Λούλα”, που έλεγα εγώ παλιά, ενώ αυτός έκανε μέσα στο τραγούδι το “βαμ-βαμ-βαμ”. Ε, τώρα, αυτή τη φορά το κάνω εγώ κι αυτός λέει το τραγούδι. Επίσης, έχω βάλει στο δίσκο και την πρώτη εκτέλεση(1977) του τραγουδιού “Το σκυλάκι το κανίς”, για να δείξω την εποχή που έγιναν όλα αυτά. Ήταν μια ιδέα  του Βαγγέλη Δεληκούρα, από τα “Παιδιά από την Πάτρα”, ο οποίος μου έλεγε ότι, πριν κάνουν το γκρουπάκι, τραγούδαγε μόνος του κι έλεγε δικά μου τραγούδια.».

  

 


Αν σας ζητούσα, απ’ όλη αυτή τη 40χρονη διαδρομή, να σταθείτε στα πιο αγαπημένα τραγούδια σας, ποια θα μου λέγατε;

-«Συνήθως μου αρέσουν φράσεις από τραγούδια ή τετράστιχα.  Σ’ ένα ολόκληρο τραγούδι μπορεί να με ενοχλεί μια λέξη ή μια φράση. Μου είναι δύσκολο να ξεχωρίσω τραγούδια. Θα σου πω όμως από ποια  τραγούδια επηρεάστηκα για να γράψω αυτά τα τραγούδια που τραγούδησα ο ίδιος. Όταν ήμουν μικρός, ένα τραγούδι που μου ’χε κάνει εντύπωση σαν θέμα και μου άρεσε πάρα πολύ ήταν “Τα καβουράκια” του Τσιτσάνη κι, αργότερα, ένα δεύτερο, ήταν ένα του Κώστα Χατζή σε στίχους της Σώτιας Τσώτου, που έλεγε “μες τα παλιά λεωφορεία”. Μέσα εκεί βρήκα πράγματα νέα, καινούρια. Ήταν το κάτι άλλο για μένα, όπως όταν άκουσα το ροκ-εν-ρολ με τον Bill Haley κι είπα, τι είναι αυτό;! Έτσι, ακούγοντας αυτά τα δύο τραγούδια, που σου είπα, ένιωσα ότι ήθελα κι εγώ να γράψω! Αν δεν τα ’χα ακούσει, μπορεί και να μην έγραφα!».

Τι καινούριο μας ετοιμάζετε;


-«Κατά αρχάς κυκλοφόρησε πρόσφατα η MINOS – EMI μια συλλογή με το Θέμη Ανδρεάδη(“Κάτι άλλο μου θυμίζει” - 2006) – έκανα εγώ τις επιλογές – όπου περιλαμβάνει όλες τις επιτυχίες του κι άλλη μια με εμένα(“Μουσικές ιστορίες” – 2008). Κι, επειδή πουλάνε, μου ζήτησαν να επιμεληθώ άλλες δυο συλλογές, μια με το Θέμη Ανδρεάδη και μια με μένα. Θα επανακυκλοφορήσουν, επίσης, “Τα τραγούδια με νόημα”, το “Ελλαδέξ” με τον Πουλικάκο κι εμένα και “Τα παιδικά” του Χάλαρη με τον Χρύσανθο, το Θέμη Ανδρεάδη και τη Δήμητρα Γαλάνη. Ακόμα, θα κυκλοφορήσουν, σ’ ένα cd, μαζί, με το νέο τίτλο “Τσίμπησε και μια μικρούλα”, το “Αμήν και πότε”, που είχα κάνει μαζί με τον Πέτρο Βαγιόπουλο και το “Δε δουλεύω”. Τέλος, ετοιμάζουμε με το Βαγιόπουλο και μια δουλειά με καινούρια τραγούδια, που θα τα τραγουδήσουν διάφοροι.».

Χαρακτηρίζετε τα τραγούδια σας ως “τραγούδια με χαμόγελο”. Το ίδιο κάνετε και με τα σκίτσα και τις γελοιογραφίες σας, σχολιάζετε χιουμοριστικά, με χαμόγελο, την καθημερινότητά μας, που μπορεί να είναι ακόμα και βίαιη και σκληρή. Ta τραγικά γεγονότα πως τα σχολιάζετε;

-«Από τα τραγικά γεγονότα δεν βγαίνει γέλιο. Θυμάμαι παλιά, όταν δούλευα σε μια εφημερίδα, σε μια χώρα της Αφρικής, δεν φτάνει που οι άνθρωποι πέθαιναν - όπως και τώρα – από την πείνα, τους βομβάρδιζαν κι από πάνω! Έφτιαξα λοιπόν ένα σκελετωμένο παιδάκι κι, αντί για μύγες, γύρω από το πρόσωπό του, πέταγαν μικρά πολεμικά αεροπλάνα. Αυτό το αναδημοσίευσε και το περιοδικό “TIME” της Νέας Υόρκης. Κάτι τέτοιο δεν βγάζει γέλιο, αποτυπώνει όμως μια πραγματικότητα.».  
       
*Πρώτη δημοσίευση : περιοδικό «ΑΥΛΑΙΑ», τεύχος 54(2009), σελ. 38-41.

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι.
Οδυσσέας Ελύτης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

23/10/1925 Γεννήθηκε στην Ξάνθη ο συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις
24/10/2010 Έφυγε από τη ζωή ανήμερα των γενεθλίων της η τραγουδίστρια του Νέου Κύματος Καίτη Χωματά

ΤΥΧΑΙΑ TAGS