134 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
19.10.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Τάσος Π. Καραντής

Το www.e-orfeas.gr στην «Chicago Tribune»

Η μουσική σήμερα

Τάσος Π. Καραντής

Μια ευχάριστη έκπληξη ήταν για το περιοδικό μας, η πρόταση του Ελληνοαμερικανού δημοσιογράφου Mike Sembos(γιου του γνωστού συνθέτη Άγγελου Σέμπου), για μια συνέντευξη, στην «Chicago Tribune», με θέμα το e-orfeas, αλλά και, γενικότερα, το ελληνικό τραγούδι σήμερα.
Η συνέντευξη – όπως με ενημέρωσαν – άρεσε τους ιδιοκτήτες της γνωστής αμερικάνικης εφημερίδας, κι είχε ανταπόκριση, στους Αμερικανούς, αναγνώστες της.
Έκρινα σκόπιμο, να ενημερωθούν οι αναγνώστες μας, γι’ αυτήν την τιμητική πρόσκληση, για το περιοδικό μας, κι έτσι, αναδημοσιεύουμε(αυτούσια) την  συνέντευξη, στα αγγλικά(με το σχετικό λινκ της πρώτης δημοσίευσης) και, συνάμα, απόδοσή της στα ελληνικά.
Πολλές ευχαριστίες στον Άγγελο Σέμπο και στον Mike Sembos, καθώς και στην «Chicago Tribune» για τη φιλοξενία.



The Current State of the Greek Music Business

By Mike Sembos
11:21 a.m. EDT, August 21, 2012
I’m Greek. Sembos, that’s a Greek name. My father Evangelos Sembos was a composer of some very well-received albums in the late ‘60s back in the homeland before he expatriated to the U.S. in the early ‘70s to escape the editing of his music by a right-wing military government. They’d literally take a red pen to his scores and then send them back to him. He worked with some of the top names in the business, but has been mostly invisible to the Greek population since moving abroad.
Lately, times have once again been tough, both for the international recording community and for Greece as a nation. To catch up with the current state of recorded music in the old country and to see how it parallels our own situation in the U.S., I chatted with Tasos Karantis, founder and owner of the online Greek music magazine Orfeas (e-orfeas.gr), with a whole lot of translation help from my dad (who is slowly reconnecting with music lovers overseas who long for the bygone era in Greek music that he was a part of). Here’s how our conversation went:
 
What are the differences between your magazine and the other Greek music sites?
Orfeas is a non-profit and volunteer-based publication with a professional ethos. Its liberal and independent mindset very much reflects the way its owner, administrator and collaborators think and act, which is indicative of the diverse musical material the magazine hosts.

In your opinion, what eras were landmarks for the development of songwriting in Greece?
I’ll answer in the words of Lefteris Papadopoulos, one of the most eminent lyricists in the Greek music scene: The thirty-year time period of the Golden Age of Pericles is exactly the length of the Golden Age of the Greek song scene, spanning through the ‘60s, ‘70s and ‘80s.

Which current record companies or independent producers respect the artists, without exploiting them and holding them as contractual hostages?
Unfortunately, this is a rare breed nowadays. The music industry in its majority abides by the rules set by the mainstream and not by any musical or artistic criteria.

How do famous old-school Greek composers, lyricists and singers respond to you as a reporter when you're requesting an interview? Do they understand the value and power of the internet yet?

It depends on their personality, background, professionalism, etc. For more tangible examples you could take a look at the names that appear in the interview section of our online magazine. We’ve tried to approach everyone and there’s been a positive response to all our calls for collaboration. But everything takes time, as is the case with all online magazines.

Royalty payments are becoming a thing of the past all around the world, including the U.S. In the new music business, it’s harder and harder for a musician to get paid for the music they wrote. What’s your site’s position on this and how do you think the general public feels about this fact?
This is all fine print for the Greek public opinion, if one also considers the financial, political and cultural poverty that reign nowadays. People just care for themselves and for their own personal profit. It feels as if we live in a financial war zone where amorality prevails. In my opinion, intellectual property rights need to be strengthened.

Many citizens of Greece, as in the U.S., regularly upload songs onto sites like YouTube without any permission from the copyright owners. Composers and lyricists don’t get paid their royalties from the streaming of their works. Do you know why copyright owners in Greece don’t try to protect their works and ask them to be taken down?

A populist response would be that free downloading, although illegal, works well in Greece. This very much has to do with the turmoil that we’re going through here which makes people indifferent towards legality, the common good and other people’s rights. Of course this is not the right way to go. But this has always been the case in Greece. Laws are either breached or non-existent. This is why we’ve come to such a dead end now. There’s no point drawing any kind of comparison between Greek and U.S. realities. We’ve been, and still are, half a century behind. This is what I’ve been hearing since my early childhood.

Some Greeks wonder about songs with lyrics that contain messages of political intent. Many songwriters seem to be taking advantage of political situations for easy profit, speaking to the frustrations of the modern Greek citizen. Songs resonating real patriotism, bringing people together instead of dividing, are limited or nonexistent. What’s causing this phenomenon of songs with political messages?

Everything comes down to corporate exploitation! I came to this realization when I became a journalist. Before that I would be in the fairytale-land of the mere listener. Political songs were written in Greece during and after the junta (the military Greek government from 1967-1974) due to pure sociopolitical artistic motivation and vision. In the last 35 years many incidents and events have taken place in Modern Greek history, but the aforementioned vision is no longer there. There are still sociopolitical songs written but those who write them, even though they appear to be progressive intellectuals or leftist rebels, are no longer in touch with the people. This makes them no different from other mainstream artists who only care about securing an audience, even if this is conservative or religion-opinionated. It once met a songwriter who although in his political songs he addresses the problems of the 600-euro generation [a term used to describe entry-level workers who make only 600 euros per month, far below the cost of living] he didn’t hesitate at one of the events that Orfeas sponsored to ask for 600 euros just for his hour-or-so long performance. Well, this makes it hard to believe in anything.

Copyright © 2012, WTXX-TV
Wtxx-the-current-state-of-the-greek-music-business-20120821
     
http://www.ct.com/news/advocates/wtxx-the-current-state-of-the-greek-music-business-20120821,0,3987038.story

 



Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Κύριε Καραντή, ως δημοσιογράφος που ασχολείστε κυρίως με το ελληνικό τραγούδι, αφιερώνετε ένα πολύ μεγάλο μέρος του χρόνου σας να οδηγήσετε το ηλεκτρονικό σας περιοδικό Ορφέας (e-orfeas.gr) στην επιτυχία. Ποιες θεωρείτε πως είναι οι διαφορές ανάμεσα στον Ορφέα και τα άλλα ηλεκτρονικά περιοδικά που ασχολούνται με την ελληνική μουσική;
Δεν μπορώ να μιλήσω για τις διαφορές με όλα τα άλλα μουσικά ηλεκτρονικά περιοδικά στην Ελλάδα, γιατί δεν γνωρίζω το καθεστώς λειτουργίας τους. Μπορώ, όμως να πω ότι ο «ΟΡΦΕΑΣ», δεν είναι επαγγελματικό περιοδικό, λειτουργεί – με επαγγελματική σοβαρότητα και συνέπεια βέβαια – σε μη κερδοσκοπική κι εθελοντική βάση, από τον ιδιοκτήτη και τον διαχειριστή του, ως τους συνεργάτες του. Αυτό μας κάνει, ταυτόχρονα, ένα περιοδικό φιλελεύθερο κι ανεξάρτητο, όπου δεν υπηρετεί συμφέρονται και δεν δίνει συγκεκριμένη γραμμή στα μουσικά μας δρώμενα. Για να χρησιμοποιήσω μιαν ελληνική ιδιωματική έκφραση(παρμένη από τον ελληνικό αθλητισμό(από το ελληνικό ποδόσφαιρο) – τον καιρό που δεν ήταν ακόμα επαγγελματικός, αλλά ερασιτεχνικός) : στον «ΟΡΦΕΑ» παίζουμε για την φανέλα!

Κατά την κρίση σας ποιες εποχές υπήρξαν ορόσημα για το ελληνικό τραγούδι;

Έχει πει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ένας από τους μεγαλύτερους στιχουργούς του ελληνικού τραγουδιού, ότι ο «Χρυσούς Αιώνας του Περικλή» κράτησε 30 χρονιά! Ε, τόση, πάνω – κάτω ήταν κι η χρυσή εποχή του ελληνικού τραγουδιού : οι δεκαετίες ’60, ’70 & ’80.

Υπάρχουν σήμερα εταιρίες ή ανεξάρτητοι παραγωγοί, από αυτούς που έχουν αποδειχθεί ικανοί να παράγουν δίσκους ποιότητας, οι οποίοι σέβονται τους καλλιτέχνες και δεν τους «κλείνουν στην ντουλάπα» αφού εκμεταλλευτούν για ένα χρονικό διάστημα αυτό που έχουν να τους προσφέρουν;

 Δυστυχώς, σπανίζει το είδος, για να μην πω, ότι είναι, πλέον, μουσειακό! Η συντριπτική πλειοψηφία λειτουργεί με τους μέινστριμ εμπορικούς κανόνες της αγοράς κι όχι με μουσικά – καλλιτεχνικά κριτήρια.

Πως ανταποκρίνονται οι διάσημοι καλλιτέχνες, συνθέτες, στιχουργοί και ερμηνευτές, όταν τους ζητάτε να παραχωρήσουν μία συνέντευξη στον Ορφέα; Νομίζετε πως κατανοούν την αξία και τη δύναμη του διαδικτύου, ως μέσο επικοινωνίας προς το κοινό;

Δεν θα παρασυρθώ να τους βάλω σε διάφορες κατηγορίες. Η ανταπόκρισή τους έχει να κάνει με την προσωπικότητά τους, τη γνώση τους, την ενημέρωσή τους, την επαγγελματική τους συνέπεια κ.ά. Αν θέλετε ονομαστικά παραδείγματα, μπορείτε να ανατρέξετε στα ονόματα που συμπεριλαμβάνονται στις συνεντεύξεις του περιοδικού μας. Διότι, από την πλευρά μας, προτάσεις έχουν γίνει σε όλους! Πάντως η θετική ανταπόκριση υπερισχύει ξεκάθαρα! Και βέβαια, εμείς, τα ιντερνετικά περιοδικά, έχουμε σύμμαχό μας το χρόνο!

Η προσπάθεια των κυβερνήσεων για ουσιαστική κατάργηση των πνευματικών δικαιωμάτων φαίνεται να έχει ξεκινήσει εδώ και κάποια χρόνια σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένων και των Η.Π.Α. Χρήστες των μουσικών έργων με οικονομική επιφάνεια, όπως οι ιδιοκτήτες ξενοδοχείων και clubs, αρνούνται να αποδίδουν τα δικαιώματα στους συνθέτες και τους στιχουργούς για τη χρήση των μουσικών έργων τους στους δικούς που εργάζονται. Οι κυβερνήσεις, πιεζόμενες από όλους αυτούς τους διψασμένους για χρήμα επαγγελματίες, απειλούν να καταργήσουν τις πληρωμές δικαιωμάτων προς τους συνθέτες και τους στιχουργούς προωθώντας νέους νόμους και οδηγώντας τους στην πράξη στην πείνα. Ποια είναι η θέση του περιοδικού σας πάνω στο συγκεκριμένο θέμα; Πως βλέπετε να αντιμετωπίζει το θέμα αυτό, η ελληνική κοινή γνώμη;
Για την ελληνική κοινή γνώμη - στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση των ημερών μας – αυτά είναι «ψιλά γράμματα» … Επικρατούν, πλέον, συνθήκες (οικονομικού) πολέμου, όπου ο καθένας κοιτάει το άτομό του και τι θα αρπάξει! Παράλληλα δε όλα τα καλύπτει ένας γενικός αμοραλισμός. Αν θέλετε τη δική μου προσωπική γνώμη, είμαι υπέρ της ισχυροποίησης των πνευματικών δικαιωμάτων.

Το YouTube είναι μία εξαιρετική υπηρεσία πολυμέσων. Ωστόσο, βλέπουμε πως ένας μεγάλος αριθμός Ελλήνων «ανεβάζουν» πολύ τακτικά τραγούδια στο συγκεκριμένο website χωρίς την έγκριση των δημιουργών που κατέχουν τα δικαιώματά τους. Με τον τρόπο αυτό, συνθέτες και στιχουργοί δεν εισπράττουν δικαιώματα από την αναπαραγωγή των έργων τους. Τέτοιες πρακτικές οδήγησαν τις πωλήσεις cd σε παύση, καταστρέφοντας το εισόδημα των δημιουργών. Οι διαχειριστές των πνευματικών δικαιωμάτων των έργων αυτών μπορούν να επικοινωνήσουν με το YouTube μέσω e-mail, επισυνάπτοντας τις αναγκαίες αποδείξεις ιδιοκτησίας των έργων αυτών, διαμαρτυρόμενοι με τον τρόπο αυτό για τη μη νόμιμη χρήση των έργων τους. Σύμφωνα με τους ομοσπονδιακούς νόμους των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά και τους αντίστοιχους διεθνείς νόμους περί προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων, το You Tube είναι υποχρεωμένο να διαγράφει άμεσα τα ανεβασμένα τραγούδια που παραβιάζουν αυτή τη νομοθεσία. Είναι κάτι που συμβαίνει συχνά και σε πολλές περιπτώσεις. Γνωρίζετε για ποιο λόγο οι διαχειριστές των πνευματικών δικαιωμάτων στην Ελλάδα δεν προσπαθούν να προστατέψουν τα έργα τους, προστατεύοντας την ίδια στιγμή την πνευματική περιουσία των δημιουργών;

Αν ήθελα, να σας απαντήσω λαϊκίστικα, θα σας έλεγα καλά κάνει – στην Ελλάδα – και γίνεται αυτό το δωρεάν(παράνομο βέβαια) ανεβοκατέβασμα! Σε συνθήκες πολέμου κι εξαθλίωσης, ο άλλος κοιτάει τι τον συμφέρει αυτόν(το δωρεάν, στην περίπτωσή μας) και δεν τον ενδιαφέρει, το νόμιμο, το γενικό καλό, το δίκαιο, τα δικαιώματα του συμπολίτη του. Φυσικά και δεν πρέπει να είναι έτσι. Αλλά πάντα αυτό δεν συνέβαινε στην Ελλάδα; Είτε δεν υπήρχαν νόμοι, είτε υπήρχαν για να παραβιάζονται! Γι’ αυτό φτάσαμε στα σημερινά χάλια. Μην μας συγκρίνετε με τις ΗΠΑ, το άκουγα από μικρός και θα ισχύει για πολύ ακόμα, είμαστε μισό αιώνα πίσω σας …

Αρκετοί άνθρωποι, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και Έλληνες της διασποράς που δεν ανήκουν σε κανένα πολιτικό κόμμα, αναρωτιούνται για την ύπαρξη πολλών τραγουδιών με στίχους που αντηχούν πολιτικά μηνύματα. Φαίνεται πως υπάρχουν αρκετοί δημιουργοί που γράφουν τραγούδια με σκοπό το εύκολο κέρδος, εκμεταλλευόμενοι τις πολιτικές καταστάσεις και ενεργοποιώντας έτσι τις ευαισθησίες του Έλληνα πολίτη. Τραγούδια που αντηχούν πραγματικό πατριωτισμό και που φέρνουν κοντά τους ανθρώπους αντί να τους χωρίζουν, είναι περιορισμένα ή ανύπαρκτα. Είναι το φαινόμενο αυτό, δηλαδή αυτά τα τραγούδια με πολιτικά μηνύματα, κάποιας μορφής πολιτική εκμετάλλευση;

Εμπορικής εκμετάλλευσης! Το ανακάλυψα κι εγώ, ως δημοσιογράφος, πριν, ζούσα, το «παραμύθι» του ακροατή … Την περίοδο της χούντας και στην μεταπολίτευση γράφονταν πολιτικά τραγούδια από αγνά κοινωνικοπολιτικά και καλλιτεχνικά κίνητρα, γιατί υπήρχε όραμα … Μετά ακολούθησαν πολλά στην ελληνική ιστορία των τελευταίων 35 χρόνων … σήμερα πάντως δεν υπάρχει όραμα. Κοινωνικοπολιτικά τραγούδια γράφονται, αλλά αυτοί που τα γράφουν – στην συντριπτική πλειοψηφία τους – είναι κουλτουριάρηδες, προοδευτικοί, επαναστάτες κι αριστεροί του γραφείου και του σαλονιού … δεν έχουν καμιά επαφή με τον Λαό! Ούτε αυτοί, ούτε η τσέπη τους! Δεν ξεχωρίζουν, ως προς αυτό, από τη νοοτροπία των μέινστριμ καλλιτεχνών, που οι ίδιοι κατηγορούν, για να φανατίσουν και να μαντρώσουν ένα κοινό που ρέπει προς τα θρησκευτικοπολιτικά δόγματα. Μου έχει συμβεί, προσωπικά, τραγουδοποιός, που έχει γράψει «πολιτικό τραγούδι» για τη «γενιά των 600 ευρώ»(μισθό το μήνα) στην Ελλάδα, να μου ζητήσει, σε μουσικές βραδιές που συμμετείχε, ως χορηγός επικοινωνίας, ο «ΟΡΦΕΑΣ», 600 ευρώ για 1,5 ώρα πρόγραμμα. Τι να πιστέψεις;

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Δεν έχει τοίχους η χαρά δεν έχει χώρισμα η αγάπη.
Γιάννης Ρίτσος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

19/10/1969 Ο Μίκης Θεοδωράκης μεταφέρεται από τη χούντα στο στρατόπεδο Ωρωπού
19/10/1993 Έφυγε από τη ζωή χτυπημένος από την επάρατη νόσο ο τραγουδιστής Διονύσης Θεοδόσης
20/10/1854 Γεννήθηκε ο Γάλλος ποιητής Αρθούρος Ρεμπώ. Πέθανε στις 10.11.1891

ΤΥΧΑΙΑ TAGS