105 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
12.12.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Δώρα Παπαδοπούλου

2009: Flashback

Δώρα Παπαδοπούλου

Το 2009 είναι μία χρονιά που στη δύση της πολλοί εύχονται να μην υπάρξει όμοιά της. Η αλήθεια είναι πως μας έκανε φτωχότερους, υλικά και ηθικά, αλλά και σοφότερους. Άραγε, αυτό συνέβη και στη μουσική; Αν κάνουμε μία αναδρομή στη χρονιά που πέρασε και στα συμβάντα της, ίσως μας βοηθήσει να δούμε τι κερδίσαμε, τι μας έλειψε και τι πρέπει να λαχταρούμε από την επόμενη. Και θα το κάνουμε φωτογραφίζοντας γεγονότα, στατιστικές, τραγούδια και άλλα πολλά. Δε σημαίνει πως είναι τα μόνα άξια λόγου ή τα σημαντικότερα, γιατί μπαίνει υποχρεωτικά και μία υποκειμενική ματιά. Σίγουρα κάπου, κάπως θα συναντηθούμε, προσπαθώντας και να καταγράψουμε, ενδεικτικά, κάποια γεγονότα, αλλά και να δούμε τις προεκτάσεις και την σημασία τους για τη μουσική και το τραγούδι τη χρονιά που φεύγει. Ξεκινάμε;

Η δισκογραφία, η πειρατεία και οι πωλήσεις
Το 2009 ήταν σίγουρα μία κακή χρονιά για τη δισκογραφία, όσον αφορά τις πωλήσεις των εκδόσεών της, όπως δυστυχώς και για πολλούς άλλους κλάδους. Μία δισκογραφία που εκτός από την οικονομική κρίση, είχε να αντιμετωπίσει για μία ακόμη χρονιά την εκτεταμένη διαδικτυακή πειρατεία, που φαίνεται να ξεπερνά κάθε πρόβλεψη. Δύο παράγοντες όμως, που δεν
είναι καθόλου ασύνδετοι μεταξύ τους. Γιατί, ας είμασε ειλικρινείς. Η έλλειψη χρημάτων μοιραία ωθεί στην αναζήτηση της δωρεάν λύσης και αυτή με τη σειρά της σε μία συμπεριφορά που παγιώνεται και γίνεται συνήθεια. Είναι μεγάλη κουβέντα τα πνευματικά δικαιώματα και επανέρχεται με τραγικό τρόπο στο προσκήνιο.
Σύμφωνα με τους ανθρώπους της δισκογραφίας, οι δίσκοι πουλούν πια λιγότερο. Φαίνεται να είναι έτσι. Τι συμβαίνει όμως με το υλικό καθαυτό; Άραγε επηρεάζει αυτό τον τρόπο που
τελικά συμπεριφέρεται το αγοραστικό κοινό; Οι αριθμοί μιλούν με σαφήνεια. Σύμφωνα με τη λίστα δισκογραφικών εκδόσεων του κου Πέτρου Δραγουμάνου, όπως αυτή δημοσιεύεται online στη διεύθυνση www.musiconline.gr, τους δώδεκα μήνες του χρόνου που φεύγει εκδόθηκαν γύρω στους 715 δίσκους, οι μισοί περίπου από τις μεγάλες δισκογραφικές, οι υπόλοιποι από μικρότερες και ανεξάρτητες εταιρίες. Πολλές συλλογές, πολλές επανεκδόσεις, λιγότερες νέες δουλειές από τους μεγάλους, περισσότερες νέες δουλειές από τους μικρούς χωρίς όμως ικανοποιητική πρόσβαση στη διαφήμιση. Ο αριθμός των 700 και κάτι δίσκων μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα μεγάλος, αλλά πρέπει να τον δούμε και βάσει του κοινού στο οποίο απευθύνεται και του υλικού το οποίο διαθέτει.
Πολλοί λένε πως η δισκογραφία έχει πεθάνει. Η αλήθεια είναι πως, όχι, δεν έχει πεθάνει. Ζει μια χαρά και αναπνέει. Έχει όμως στερέψει από ιδέες. Η στάση της απέναντι στην πειρατεία θυμίζει ξεκάθαρα το μύθο της Λερναίας Ύδρας. Κόβει ένα κεφάλι, φυτρώνουν δέκα. Της λείπει το όραμα, η πρωτοτυπία και οι καινοτομίες. Η εποχή μας είναι εποχή υψηλών απαιτήσεων και δε συμβιβάζεται με πράγματα γνωστά και πολυφορεμένα. Με άλλα λόγια, δε μπορεί η δισκογραφία να περιμένει να πουλήσει με συλλογές και επανεκδόσεις. Ούτε, μπορεί να διατηρεί πια την τιμή του cd στα ίδια επίπεδα (λογική για τα δεδομένα της εποχής μας, μιας και τρία μαρούλια κοντεύουν να φτάσουν την τιμή ενός cd, υψηλή όμως για τη δύσκολη συγκυρία που διανύουμε). Χρειάζονται ιδέες και μεράκι, αυτά είναι που λείπουν και πρέπει να καταλάβουμε πως για να εισπράξουμε πρέπει πρώτα να προσφέρουμε και κυρίως να πείσουμε για τις καλές μας προθέσεις.

Δισκογραφίας συνέχεια … Η γενιά του ΄70
Το 2009 φαίνεται πως είναι η χρονιά της λεγόμενης γενιάς του ‘70. Υποκειμενικά και χωρίς αυστηρούς περιορισμούς, ονόμασα έτσι κάποιους από τους καλλιτέχνες που ξεκίνησαν τη μεγάλη δισκογραφική και καλλιτεχνική τους πορεία στα τέλη της δεκαετίας του 60 και στις αρχές του ‘70 (λίγο πάνω, λίγο κάτω, δε νομίζω πως έχει σημασία) ή που ηλικιακά συμβαδίζουν τα χρόνια τους, πάλι κατά προσέγγιση. Αλεξίου, Γαλάνη, Μητροπάνος, Μητσιάς, Νταλάρας, Πάριος, Τσανακλίδου κλείνουν τη χρονιά που φεύγει, έχοντας σχεδόν όλοι (με εξαίρεση το Μητσιά) από έναν νέο προσωπικό δίσκο στις αποσκευές τους. Για κάποιους από αυτούς δε, αυτή η δισκογραφική συμμετοχή δεν είναι και η μοναδική. Και είναι δίσκοι που ακούγονται, που παίζουν στα ραδιόφωνα και που συζητιούνται.
Η Δήμητρα Γαλάνη μας σύστησε το «Πίξελ» το καλοκαίρι. Η Τσανακλίδου επανεμφανίστηκε μετά από καιρό με έναν πολυσυλλεκτικό δίσκο. Το ίδιο και ο Γιάννης Πάριος. Μητσιάς και Μητροπάνος αποτύπωσαν τις μεγάλες βραδιές τους στο Ηρώδειο σε cd, ενώ ο προσωπικός δίσκος του δεύτερου κυκλοφορεί από το καλοκαίρι. Νταλάρας και Αλεξίου είναι αυτοί που κλείνουν τη χρονιά, για την επτάδα που ενδεικτικά αναφέραμε με δύο νέους δίσκους, σε τελείως διαφορετικά μοτίβα. Πολυσυλλεκτικός σε δημιουργούς και λαϊκός ο πρώτος, προσωπικής δημιουργίας και πολυσυλλεκτικός σε ήχους ο δεύτερος.
Μπορεί να πει κάποιος εύκολα, πως οι εν λόγω καλλιτέχνες είναι μέρος του συστήματος και ως εκ τούτου το ίδιο το σύστημα προστατεύει την καλλιτεχνική τους υπόσταση. Ωστόσο, τις δουλειές τους άκουσαν και αγάπησαν, τόσο άνθρωποι που βίωσαν το ξεκίνημα και την πορεία τους, όσο και άλλοι που έχουν τα μισά τους χρόνια και άλλοι που έχουν τα μισά χρόνια της καριέρας τους. Υπάρχει εδώ μία διαχρονικότητα και μία δυναμική που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση, παρά μόνο ερμηνείες. Γιατί φαίνεται, πως αυτή η γενιά τραγουδιστών κουβαλά μέσα της, εκτός από την αγάπη για το τραγούδι, την ανάγκη πραγματικής και αδούλωτης έκφρασης μέσα από το τραγούδι και στην πράξη φαίνεται να είναι ακριβώς αυτό που ζητά ο κόσμος. Μπορεί οι κρίσεις και οι απόψεις να είναι υποκειμενικές, όμως η αλήθεια είναι μία. Όταν έλθει η ώρα της σιωπής, το τραγούδι θα μείνει φτωχότερο.

Δισκογραφίας ανασκόπηση … Η απουσία των δημιουργών, οι νέοι, οι νεότεροι και οι μικροί!
Εντυπωσιακή ήταν τη φετινή χρονιά η απουσία των δημιουργών. Με εξαίρεση κάποιες επανεκτελέσεις τραγουδιών και έργων γνωστών δημιουργών (φυσικά αφήνω απέξω συλλογές και επανεκδόσεις), λίγα καινούργια πράγματα είδαμε από συνθέτες – στιχουργούς, ως ολοκληρωμένα έργα, με κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις, που όμως επιβεβαιώνουν και τον κανόνα. Προχειρα, θυμάμαι τον νεοσυστηθέντα Γεράσιμο Νεόφυτο με το «Γυναικείο ρόλο» του, το Νεοκλή Νεοφυτίδη με το «Φαγιούμ» από τις εκδόσεις «Μετρονόμος», τον Παντελή Θαλασσινό με το δίσκο «Μόνο κόκκινο» παρέα με τη Μελίνα Κανά και κάποιους δίσκους ακόμη. Οι παλιότεροι και καταξιωμένοι δημιουργοί ενσυνείδητα ή ασυνείδητα λάμπουν δια της απουσίας τους. Υπάρχει άραγε έλειμμα έμπνευσης ή έχουμε μάθει να περιμένουμε πολλά από ανθρώπους που δε μπορούν να δώσουν περισσότερα;
Για τους νεότερους σε ηλικία και παρουσία καλλιτέχνες, αλλά και πολλούς πρωτοεμφανιζόμενους ήταν μια καλή χρονιά. Είδαμε και αρκετές και καλές δουλειές, κυρίως από νέα παιδιά στο ξεκίνημά τους. Με ένα γρήγορο flashback, θα θυμηθώ το πρώτο άλμπουμ της Μάρως Μαρκέλλου (
«Κορίτσι για σπίτι») [κυκλοφόρησε πάνω στην εκπνοή του 2008], το δίσκο του Βασίλη Μερζιώτη των Megavat με τη συμμετοχή και του Γιώργου Νταλάρα («Χορεύεις με το διάβολο»), τον πρόσφατο δίσκο του Κώστα Χρονόπουλου («Καληνύχτα Barney») με πολλές συμμετοχές φίλων καλλιτεχνών, το Ταξίδι για να σε βρω, του Λεωνίδα Μπαλάφα, το συγκρότημα «Ανοιχτή Θάλασσα» με τον ομώνυμο δίσκο στην αρχή του χρόνου και άλλα.
Τα Κίτρινα Ποδήλατα παρουσίασαν την «Ανάδυσή» τους, με promo το τραγούδι «Θα πάρω φόρα» που έκανε αίσθηση μετά τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008 και με τη συμμετοχή της Δήμητρας Γαλάνη, ενώ το δεύτερο άλμπουμ του Μύρωνα Στρατή κυκλοφόρησε επίσης στις αρχές του χρόνου.
Να μην παραλείψουμε να αναφέρουμε τη δισκογραφική επανεμφάνιση του Μανώλη Λιδάκη με το δίσκο «Μη μου γκρεμίζεις το όνειρο», όπως και αυτή του Αλκίνοου Ιωαννίδη μετά από πολύ καιρό, με τη «Νεροποντή» και της Μελίνας Τανάγρη με το «Διπλό κλικ», τη «Στροφή» του Νίκου Πορτοκάλογλου, τα «Παράθυρα ανοιχτά» των Apurimac, το πολύ πρόσφατο «Πως να αναπνεύσω» του Δημήτρη Ζερβουδάκη, το νέο άλμπουμ του Κωνσταντίνου Βήτα και άλλα.
Στην παιδική χορωδία του Σπύρου Λάμπρου (που να σημειωθεί πως συμμετέχει και στην «Ανάδυση» που αναφέραμε προηγούμενα) χρωστάμε ωραίες δουλειές για τους εκφραστές της παιδικής μας αθωότητας, από το label «Μικρή πολιτεία», μακριά από τις τυποποιημένες παιδικές μόδες που έρχονται και παρέρχονται, με ουσία και ευαισθησία που αξίζει να τις ψάξετε. Να μην παραλείψω και τον «Κλόουν» του Νότη Μαυρουδή, έναν όμορφο δίσκο που αν και είναι θεωρητικά για παιδιά, πρακτικά φαίνεται και να ξυπνά τα δικά μας συναισθήματα.

Το ποπ, το ροκ, το λαϊκό και το λαϊκοποπ
Η φετινή χρονιά, αλλά και οι προηγούμενες επιβεβαίωσαν το ότι το λεγόμενο «λαϊκοπόπ» οδεύει προς τη δύση του. Είναι το χρονικό μιας προαναγγελθείσας διάλυσης, μιας και ουσιαστικά δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα μόρφωμα που άντεξε όσο άντεξε και έφθασε στη λήξη του. Υπάρχουν και οι εκφραστές αυτής της κουλτούρας, αλλά φαίνεται πως είναι λίγοι και χαμένοι στη μετάφραση. Αλλά και το λαϊκό τραγούδι, με την έννοια που το γνωρίζουν οι πολλοί και που παραπέμπει στις ενορχηστρώσεις των λαϊκών οργάνων, δεν έχει να παρουσιάσει και πολλά όσον αφορά νέες δημιουργίες τη φετινή χρονιά. Νικολόπουλος και Ρασούλης παρουσίασαν το νέο τους δίσκο «Με τον Ομπάμα αντάμα». Ο Γιώργος Μαργαρίτης πρόσφατα τραγούδησε Τσιτσάνη σε έν διπλό cd, ενώ ο δίσκος του Γιώργου Νταλάρα έχει πολλά καλά λαϊκά τραγούδια.

Δύο μεγάλα αφιερώματα
Δύο μεγάλα αφιερώματα σε δύο πολύ σημαντικούς καλλιτέχνες, με τη συμμετοχή πολλών σημαντικών επίσης συναδέλφων τους, με τρεις συνολικά συναυλίες, πραγματοποιήθηκαν το φετινό Σεπτέμβρη σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Μιλώ για το αφιέρωμα στο στιχουργό Λευτέρη Παπαδόπουλου που πραγματοποιήθηκε στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας στις 7 του Σεπτέμβρη και τις δύο συναυλίες αφιερωμένες στο Στέλιο Καζαντζίδη σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ένα δεκαήμερο αργότερα.Τις λεπτομέρειες αυτών οι περισσότεροι τις γνωρίζουν. Η κλιματική αλλαγή έδειξε τα δόντια της φέτος στη μουσική. Στον πιο βροχερό Σεπτέμβρη των τελευταίων ετών, μπορεί το αφιέρωμα στον Παπαδόπουλο να τη γλύτωσε φτηνά, και να εξελίχθηκε σε μία όμορφη βραδιά, πραγματικά γεμάτη αναμνήσεις και σπουδαίους καλλιτέχνες. Δε συνέβη όμως το ίδιο και με το πρώτο αφιέρωμα στον Καζαντζίδη, το αθηναϊκό, που πνίγηκε στην καταιγίδα και την κακή οργάνωση. Πολυσυζητήθηκαν τα αφιερώματα αυτά, ως προς το λόγο και το σκοπό ύπαρξής τους. Έπρεπε ή δεν έπρεπε να γίνουν, έχουν ή δεν έχουν νόημα, με τις απόψεις να διαφέρουν, να διαφωνούν και ενίοτε να συγκρούονται. Συχνά πια, δυστυχώς, πέφτουμε όλοι μας στην παγίδα μιας κουλτούρας που a priori αμφισβητεί και που μας κάνει να χάνουμε τελικά την ουσία που δεν είναι άλλη από το τραγούδι. Μου φαίνεται πως έχουμε χάσει την ανεμελιά μας.

Highlights και Statistics
Κινηματογράφος και τηλεόραση έβαλαν και φέτος την πινελιά τους στη δισκογραφία. Η κινηματογραφική «Σκόνη του χρόνου», τα τηλεοπτικά «Ματωμένα χώματα» και ο επίσης τηλεοπτικός «Καρυωτάκης» με τις μελωδίες της Ελένης Καραίνδρου και του Βασίλη Δημητρίου αντιστοίχως, δισκογραφήθηκαν δίνοντας τρεις πολύ καλές δουλειές, αντάξιες της πορείας των δύο δημιουργών. Όποιος δεν τα άκουσε ακόμη, ας σπεύσει.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η πολύ πρόσφατη κυκλοφορία του άλμπουμ «Η εποχή της αγάπης» του Μάριου Φραγκούλη, που περιλαμβάνει επανεκτελέσεις γνωστών τραγουδιών του Μάνου Χατζιδάκι στις πρωτότυπες ενορχηστρώσεις τους. Και έχει ενδιαφέρον, τόσο γιατί απολαμβάνει της πλήρους έγκρισης του Γιώργου Χατζιδάκι που διαχειρίζεται τα πνευματικά δικαιώματα του αείμνηστου συνθέτη με το δικό του ιδιαίτερο και αυστηρό τρόπο, όσο και για το ύφος του δίσκου που φαίνεται να απέχει από τον πλουραλισμό των συμφωνικών έργων και αποδόσεων που μας έχει συνηθίσει ο Φραγκούλης τα τελευταία χρόνια.
Το μερίδιο του λέοντος στις εκδόσεις της δισκογραφίας σε επίπεδο εταιρίας ανήκει στη Legend με πάνω από 100 δίσκους.Υπάρχει όμως και μία σημαντική δυναμική των μικρότερων και ανεξάρτητων δισκογραφικών εταιριών που μαζί αθροίζουν σε ένα καλό ποσοστό εκδόσεων έναντι του συνόλου. Πληθώρα οι δίσκοι δημοτικής και παραδοσιακής μουσικής, που όμως φαίνεται πως δεν είχαν ανάλογη απήχηση στο ευρύ κοινό, σε σχέση με τον αριθμό τους. Πολύ λίγες οι συλλεκτικές εκδόσεις βινυλίου, λίγες και οι σύνθετες εκδόσεις cd – dvd, πολλές οι επανεκδόσεις, ακόμη περισσότερες οι συλλογές.

Ζωντανές ηχογραφήσεις – επανεκδόσεις - συλλογές
Είναι πλέον κοινό μυστικό πως κάθε μεγάλη συναυλία, ακολουθεί η αποτύπωσή της στη δισκογραφία. Δε χρειάζεται πλέον να υπάρχει ούτε αιτία, ούτε αφορμή. Κάποιος λόγος θα βρεθεί στην πορεία. Βέβαια, το ερώτημα είναι, αν έχουν κάποιο νόημα όλες αυτές οι ζωντανές ηχογραφήσεις ή απλώς η ιστορία και η δισκογραφία επαναλαμβάνονται. Κατά τη γνώμη μου έχουν. Αρκεί να υπάρχει ουσία. Και να υπάρχει και αυθεντικότητα. Μία συναυλία είναι, έτσι θέλουν να τη θυμούνται αυτοί που πήγαν και έτσι θέλουν τη μάθουν αυτοί που την έχασαν: όπως πραγματικά είναι, χωρίς τραγικές επεμβάσεις και στούντιο επαναληπτικές ηχογραφήσεις. Και τέλος, να μην υπάρχουν επαναλήψεις. Τέτοιες ηχογραφήσεις ήταν το «Σαν τραγούδι μαγεμένο – Αναφορά στο ρεμπέτικο» του Γιώργου Νταλάρα από το Μέγαρο Μουσικής και ο δίσκος «Από την Ελευσίνα στο Ηρώδειο» του Μανώλη Μητσιά, παρά το γεγονός πως και εδώ η επανάληψη τραγουδιών ήδη ζωντανά δισκογραφημένων δεν αποφεύγεται.
Και στη φετινή δισκογραφία, επανεκδόσεις και συλλογές είναι πολλές. Οι πρώτες έχουν κάποιο νόημα, μιας και μιλάμε για επανακυκλοφορίες σε πολλές περιπτώσεις εξαντλημένων cd ή μουσικών δημιουργιών που αξίζει να τις γνωρίσουν οι νεότεροι. Και οι συλλογές, έχουν κι αυτές το κοινό τους και πάντα αποτελούν μία καλλιτεχνική πρόταση και σίγουρα ένα καλό δώρο. Όμως, αυτή η υπερπροσφορά σε μια αγορά με περιορισμένη ζήτηση, που γεμίζει τα σκαλιά των δισκοπωλείων για να μας κάνει τη ζωή δύσκολη, χωρίς να γεμίζει τα ταμεία τους, ελάχιστα βοηθάει και τη δισκογραφία και τη μουσική και κάπου αυτό το φαινόμενο πρέπει να σταματήσει.

Το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης
Η αναβίωσή του κράτησε μόλις τέσσερις χρονιές. Φέτος, την πέμπτη κατά σειρά, το Φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης δεν πραγματοποιήθηκε. Ένας θεσμός που πρωτοξεκίνησε το 1959, επί ημερών Χατζιδάκι, πέρασε από διάφορες φάσεις και έφτασε ως την πρόσφατη αναβίωσή του. Τι έφταιξε άραγε και η προσπάθεια να αναγεννηθεί ο θεσμός αυτός δεν ευδοκίμησε; Μήπως, τελικά ήταν απλά ένα ακόμη τηλεοπτικό ριάλιτι, με τη βούλα της κρατικής τηλεόρασης που επέμεινε να αρνείται τέτοιου είδους εκπομπές, αλλά τελικά βρήκε να υιοθετήσει το εν λόγω φεστιβάλ ως μία τέτοια;
Τα μουσικά ριάλιτι που διανύουν και αυτά περίοδο παρακμής, είχαν στόχο να αναδείξουν νέες μουσικές παρουσίες, με έναν πολύ παράδοξο τρόπο που στερείται ουσίας έναντι του θεάματος. Όμως, ποτέ δε διεκδίκησαν να καρπωθούν για λογαριασμό τους και για λογαριασμό των συμμετεχόντων σε αυτά, ούτε πρωτοτυπία, ούτε δημιουργικότητα, ούτε μουσική παιδεία. Κάτι που όφειλε να αναδείξει το φεστιβάλ τραγουδιού και δυστυχώς δεν τα κατάφερε. Κατάφερε μόνο να μείνει στην ιστορία της δεκαετίας που κλείνει ως μια πολυδάπανη διοργάνωση της οποίας η αντικειμενικότητα αμφισβητήθηκε, που λίγους νέους καλλιτέχνες ανέδειξε, και που δεν άφησε πίσω της ούτε τραγούδια, ούτε το μουσικό στίγμα της εποχής μας.

Το φαινόμενο Susan Boyle
Σε αγγλικό talent show, μία μεσήλικη συνηθισμένη Σκωτσέζα επαρχιώτισσα, αχτένιστη, άβαφη, με παλιομοδίτικη εμφάνιση, ανέβηκε στη σκηνή, ζωντανά, για να διαγωνιστεί σε ένα τραγούδι από το γνωστό musical των Αθλίων, κόντρα σε κάθε νομοτέλεια και κάθε image style που διέπει αυτού του είδους τα σόου. Χρειάστηκαν τρία λεπτά απορίας και πέντε ακόμη λεπτά τραγουδιού για να περάσει η συμπαθής Σκωτσέζα από τη απόλυτη αφάνεια στην αδιανόητη δόξα. Εκατομμύρια χρήστες του YouTube παρακολούθησαν την εμφάνιση αυτή και όλες όσες που ακολούθησαν. Μία ολόκληρη μουσική βιομηχανία, επένδυσε πάνω της. Ο τύπος ασχολήθηκε μαζί της πιο πολύ και από το βασιλιά της ποπ και το θάνατό του. Σε χρόνο μηδέν έκανε νέο δίσκο, σε χρονο μηδέν ο δίσκος της ήταν στα ράφια και σε χρόνο μηδέν σκαρφάλωσε στα charts. Τραγούδησε στο Λευκό Οίκο, μετά από πρόσκληση του Ομπάμα, ετοιμάζεται να τραγουδήσει στη νέα ταινία του πράκτορα Μποντ, ενώ εκατομμύρια μπλουζάκια κυκλοφορούν με το όνομά της.
Είναι αστείο να πει κανείς, πως αυτή η συμπαθής μεσήλικη κυρία μπορεί να συγκριθεί με καταξιωμένες καλλιτέχνιδες ή νέες ανερχόμενες φωνές του ξένου κλασικού ρεπερτορίου. Η αξιοπρεπής παρουσία της στο talent show, δε μπορεί στο ελαχιστο να δικαιολογήσει τον παροξυσμό που την ακολούθησε. Πως λοιπόν μπορεί κάποιος να δώσει μία λογική εξήγηση για όλη αυτή την παγκόσμια υστερία;

Μία, έστω πρόχειρη, απάντηση στο παραπάνω ερώτημα παραπέμπει στις έννοιες αλλαγή και όραμα. Η όλη ιστορία θυμίζει λίγο (ή και πολύ) το Ασχημόπαπο που έγινε κύκνος. Και φαίνεται πως το μουσικόφιλο κοινό του internet, νεανικό στην πλειψηφία του, μπούχτισε από την υπεροπροσφορά σε ατάλαντους πλην εμφανίσιμους κατ΄όνομα καλλιτέχνες και όλο αυτό το λαμπερό σύστημα που τους θρέφει. Φαίνεται πως ψάχνεται και αναζητά οτο καινούργιο, το διαφορετικό, αλλά και το προσιτό, το αφτιασίδωτο, το αυθεντικό. Και να μην παραβλέψουμε βέβαια το γεγονός πως πλέον το διαδίκτυο εξελίσσεται σε άρχοντα του marketing στον καλλιτεχνικό χώρο. Χαριτολογώντας θα λέγαμε πως «ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις». Όσο για το βασιλιά της ποπ, μιας και τον ανέφερα, ο θανατός του επιβεβαίωσε απλά πως οι μύθοι δεν κρύβουν μέσα τους καμμιά αλήθεια.

Το κάπνισμα
Από τα μέσα του καλοκαιριού του 2009, απαγορεύθηκε το κάπνισμα στους χώρους διασκέδασης. Επιτρέπεται μόνο σε ειδικά διαμορφωμένους, κλειστούς και απομονωμένους χώρους εντός αυτών. Ήταν η σειρά της Ελλάδας να δοκιμάσει να εφαρμόσει έξι μήνες νωρίτερα την τελεσιδικη απόφαση - οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία τυπικά θα ισχύει από την πρώτη ημέρα του χρόνου που έρχεται. Αμ δε! Μία βόλτα στους χώρους διασκέδασης της πόλης αρκεί για να πείσει πως τίποτε απολύτως δεν έχει αλλάξει στην πράξη. Δεν ξέρω πόσοι συμφωνείτε ή πόσοι διαφωνείτε με την απαγόρευση αυτή. Σίγουρα, οι γνώμες είναι πολλές και διαφέρουν και μία αντιπαράθεση μεταξύ καπνιστών και μη καπνιστών δεν είναι της παρούσης και δεν ενδιαφέρει και κανένα. Ένας χώρος όμως, που παράγει πολιτισμό είναι υποχρεωμένος αφενός να τηρεί τα προβλεπόμενα για τα οποία έχει δεσμευθεί και αφετέρου να εστιάζει στον πρωτογενή στόχο που είναι η μουσική και οι καλλιτέχνες. Προσωπικά, διαφωνώ με κάθε τι που αποσπά την προσοχή του κοινού από τον καλλιτέχνη, όπως για παράδειγμα το
φαγητό και γι΄αυτό προτιμώ άλλους χώρους όπως είναι τα θέατρα. Έστω και έτσι όμως, πρέπει κάποτε να μάθουμε να υπακούουμε όχι σε νομοθετήματα και διατάξεις, αλλά σε εκείνους τους άγραφους νόμους που υπηρετούν την κουλτούρα και την παιδεία μας. Αν μη τι άλλο είναι τουλάχιστον φαιδρή η εικόνα του πυκνού λευκού καπνού μπροστά από τη φωτεινή επιγραφή που γράφει «Απαγορεύεται το κάπνισμα». Τουλάχιστον μέχρι πέρυσι, έλειπε η πινακίδα…

Μια μεγάλη απώλεια
Το 2009, και μάλιστα με το καλημέρα, μία μεγάλη απώλεια σημάδεψε το ελληνικό τραγούδι. Αυτή της Μαρίας Δημητριάδη. Δεν άφησα τυχαία για το τέλος αυτή την αναφορά. Έτσι θέλησα να κλείσω αυτή την άτυπη ανασκόπηση, όχι θλιμμένα, αλλά νοσταλγικά.
Η Μαρία Δημητριάδη έφυγε από τη ζωή, το Γενάρη που πέρασε σε νοσοκομείο της Αθήνας. Πρωτοτραγούδησε την «Άνναμπελ» του Σταύρου Ξαρχάκου στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και έτσι μπήκε στη δισκογραφία. Εκείνο το πρωϊνό ξεκίνησε και το δικό της ταξίδι στη μουσική. Ήταν η φωνή που υπηρέτησε αδιάλειπτα αξίες και οράματα, μέσα από το τραγούδι και τους λαϊκούς αγώνες. Που συνδέθηκε με τον αντιδικτατορικό αγώνα του Θεοδωράκη, το πολιτικό τραγούδι του Μικρούτσικου και του Μαρκόπουλου, και το λυρισμό του Χατζιδάκι και του Σταυριανού, δωρίζοντας στα μουσικά κιτάπια μας μεγάλα τραγούδια και μεγάλες ερμηνείες. Η Μαρία Δημητριάδη επιστρέφει κάθε μέρα πια στη ζωή, μέσα από αυτά τα τραγούδια που μας αξίωσε να ακούσουμε. Και μιας και είναι εδώ, ας της ζητήσουμε να αποχαιρετήσει για λογαριασμό μας το 2009, όπως εκείνη καλά γνωρίζει:

Ένας κρατούσε το μαχαίρι, άλλος κρατούσε το σπαθί
κι εγώ σου κράταγα το χέρι, το χέρι μου να ζεσταθεί
Αγάπη μου, αγάπη μου, θα σου μιλήσω τώρα για της χαράς την ώρα και για τη λευτεριά
Αγάπη μου, αγάπη μου στην πικραμένη χώρα, θα σταματήσει η μπόρα και θα ΄ρθει η ξαστεριά

(Ματωμένο Φεγγάρι | Στίχοι: Νίκος Γκάτσος, Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης)

Καλή μας Χρονιά …
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Πιστεύω πως ένας λαός είναι άξιος της μοίρας του όταν, αντί να πάρει με τις πέτρες τα πολιτικά σκουπίδια που αποκαλούν τους ποιητές "λαπάδες και κουραμπιέδες", τους επιβραβεύει με την ψήφο του.
Θανάσης Γκαϊφύλλιας

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

12/12/1915 Γεννήθηκε ο αμερικανός τραγουδιστής Φρανκ Σινάτρα

ΤΥΧΑΙΑ TAGS