131 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
19.10.2017
Ορφέας | Main Feed

Μουσική τεχνολογία

Θύμιος Λυμπέρης

Κολλάω σε μια κασσέτα - ερωτεύομαι - ένα βινύλιο και αφήνω το τραγούδι, να οδηγεί τη σκέψη μου…
(Σεμέλη Ταγαρά, "Καπνός")
Δεν έχω απογοητευτεί τόσο πολύ, ούτως ώστε να αναπολώ στιγμές του πενταγράμμου του παρελθόντος που θα κάνουν εμένα και όλους τους συμπάσχοντες να νοιώσουμε κάπως ανώτεροι πνευματικά, αλλά στη σύνθετη εποχή μας που έχουμε τα πάντα στη καθημερινότητά μας, εκτός από την μουσική απλότητα, αυτό περιστασιακά επιβάλλεται! Η χρόνια ενασχόλησή μου με το ραδιόφωνο, καθώς και τα στάδια της τεχνολογικής εξέλιξης στον τομέα της αναπαραγωγής του ήχου που έζησα "εκ των έσω" από τις αρχές  της δεκαετίας του ’90 μέχρι και την αλλαγή του αιώνα, με έκαναν να αξιολογήσω την κατάσταση και να καταλήξω στο συμπέρασμα, πως, μετά την παραγκώνιση και εν τέλει κατάργηση του βινυλίου (πικ- απ, μαύροι δίσκοι), καταργήθηκε και η αυθεντικότητα!
Τι είναι όμως αυθεντικότητα στη μουσική; Τα τραγούδια του εκάστοτε σοβαρού καλλιτέχνη αποτελούν και μία κατάθεση της ψυχής του προς όλους εμάς, γι’ αυτό και η πορεία που θα ακολουθήσει η κάθε δισκογραφική δουλειά, μέχρι να φτάσει στα χέρια μας, θα πρέπει να είναι χαραγμένη πολύ προσεκτικά. Αυτό σημαίνει ηχογράφηση στο studio και στη συνέχεια από τη «μήτρα» της ηχογράφησης συνεχίζουμε στα ποιοτικά και ΑΥΘΕΝΤΙΚΑ αντίτυπα, τα οποία με τη σειρά τους, θα βρεθούν στα ράφια των δισκοπωλείων για τον επίδοξο αγοραστή, που τον ενδιαφέρει η ποιότητα στη μουσική και σέβεται τον καλλιτέχνη, που τον εκφράζει.
Πλέον, η διαδρομή αυτή έχει αλλάξει και τα τραγούδια περιπλανώνται σαν τις «άδικες κατάρες» στο διαδίκτυο και «κατεβαίνουν» στους υπολογιστές μας κουβαλώντας μαζί τους την όποια ταλαιπωρία έχουν υποστεί, στριμώχνονται σαν τις παστές σαρδέλες στα Mp3 και, στη συνέχεια, ταλαιπωρούν τα «καλλιεργημένα» αυτιά με την κακή ποιότητα εγγραφής τους και ενθουσιάζουν τους άσχετους κάνοντάς τους να λένε «ΠΟΙΟΤΗΤΑ!.....»
Μέχρι και τη χρονιά του 1996, η μουσική βιομηχανία της χώρας μας στον τομέα αυτό, κρατούσε τις απαραίτητες ισορροπίες και δίχως να έχει παρασυρθεί από το ψηφιακό «κύμα», κυκλοφορούσε τις δισκογραφικές δουλειές σε ψηφιακή μορφή (cd), αλλά και σε αναλογική (βινύλιο).
Δυστυχώς, όμως, δεν υπάρχουν πάντα στην κορυφή της μουσικής βιομηχανίας άνθρωποι, που αγαπούν αληθινά και αγνά τη μουσική, με αποτέλεσμα από το 1997 κι έπειτα οι ελληνικές δισκογραφικές εταιρείες να εκδίδουν τις δουλειές μόνο σε ψηφιακή μορφή, με γνώμονα πάντα τη θυσία των πάντων στο βωμό του κέρδους. Για αρκετά χρόνια προώθησαν προς το αγοραστικό κοινό μια άνευ προηγουμένου προπαγάνδα, πείθωντας στις περισσότερες των περιπτώσεων ακόμη και τους, πλέον, ειδήμονες, πως το cd player είναι-ηχητικά-ποιοτικά ανώτερο του πικ-απ (κούνια, που τους κούναγε), προέβαλλαν με όμορφο τρόπο τις ευκολίες, που παρέχει η ψηφιακή συσκευή σε σχέση με την αναλογική…… με λίγα λόγια, παρουσίασαν στα μάτια του κόσμου το βινύλιο σαν κάτι άχρηστο και το cd σαν την υπέρτατη τεχνολογία..!
Κάποιες φορές, όμως, η τεχνολογία τρέχει πιο γρήγορα από τη σκέψη ακόμη και των πιο ενημερωμένων κερδοσκόπων, με αποτέλεσμα η κατάσταση, που προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν, για να τα οικονομήσουν, να γυρίσει μπούμερανγκ στα κεφάλια τους. Όταν οι δισκογραφικές εταιρείες προωθούσαν τον ψηφιακό δίσκο, με σκοπό να μειώσουν το κόστος παραγωγής, ώστε να αυξήσουν τα κέρδη τους, δεν είχαν προβλέψει ότι έρχεται η εποχή της κατάργησης της αυθεντικότητας.
Φτάσαμε στο 2011, για να βλέπουμε την πειρατεία στην καλλιτεχνική εξουσία. Οι δισκογραφικές αδυνατούν να πουλήσουν αυθεντικά cds, οι αξιόλογοι καλλιτέχνες έχουν, πλέον, βρει εναλλακτικές λύσεις, για να κυκλοφορούν τα τραγούδια τους κι έτσι, αργά-αργά, η βιομηχανία της μουσικής διανύει την περίοδο της παρακμής της.
Μαθαίνουμε κατά καιρούς πως άνθρωποι, οι οποίοι είναι γνώστες του αντικειμένου, δουλεύουν πυρετωδώς, για να προέλθει η πολυπόθητη (μετά την παρακμή) αναγέννηση της ελληνικής δισκογραφίας και-κατ’ επέκταση-του καλλιτεχνικού κόσμου. Μόνο όταν ο ακροατής κατανοήσει ξανά την έννοια της αυθεντικότητας στη μουσική, τότε και μόνο θα επιστρέψουμε στις ποιοτικές  δισκογραφικές δουλειές, αφού μια παραγωγή θα απαιτεί προϋποθέσεις και θα φιλτραρίζεται σχολαστικά, εμποδίζοντας έτσι τις παραγωγές «του κιλού», που έχουν κυριαρχήσει στην εποχή μας.
Αναμένουμε υπομονετικά την επιστροφή του αναλογικού ήχου, ή έστω , το δικαίωμα επιλογής μεταξύ αναλογικής και ψηφιακής μορφής με παράλληλη κυκλοφορία των δίσκων σε ψηφιακή και αναλογική μορφή αντίστοιχα. Με την προσαρμογή του καθενός μας στα «καλούπια» του ήχου υψηλής πιστότητας θα αναθεωρήσουμε πολλά πράγματα γύρω από τη μουσική και θα περιορίσουμε τις «μάπα» πειρατικές ηχογραφήσεις, που διακινούνται από τους αφρικανούς στις καφετέριες ή από τους ''ανεβατζήδες'' στο διαδίκτυο και θ’ αναζητούμε αληθινή μουσική για τ’ αφτιά μας και όχι κλαπατσίμπανα!
 
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
0 #9 Θύμιος 09-09-2011 23:22
Παραθέτοντας Μιχάλης:
Αντίθετα, καλλιτέχνες όπως ο Φοίβος Δεληβοριάς και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, μέσω της Inner Ear, κυκλοφόρησαν τα τελευταία άλμπουμ τους σε βινύλιο περιορισμένων αντιτύπων.
Μιχάλης Τσαντίλας

Μιχάλη, κάνεις αναφορά σε δύο από τους πιο αγαπημένους μου καλλιτέχνες, αλλά θα διαφωνήσω ως προς το πως εκδόθηκαν αυτές οι δισκογραφικές δουλειές σε βινύλιο.
Πριν γράψω οτιδήποτε επ' αυτού, θα πρέπει να απευθύνω γραπτώς τα συγχαρητήριά μου προς τη δισκογραφική inner ear για τα εξής: α) Για τον πολύ καλό ήχο που φτάνει στ' αυτιά μας ( με εξαίρεση τον δίσκό των ''κόρε ύδρο'', που το μπάσο σε τρελαίνει).
β)Τις πολυτελέστατες εκδόσεις των δίσκων που δείχνουν να σέβονται τον αγοραστή.
γ)Για την παράλληλη κυκλοφορία βινυλίου και cd, που δίνει το δικαίωμα της επιλογής στον ακροατή.
Στο θέμα μας τώρα.
Θα έβγαζα το καπέλο στον Φοίβο και στον Θανάση Παπακωνσταντίνου, αν επέμεναν βινυλιακά και στις μεγάλες δισκογραφικές που άνηκαν καλλιτεχνικά και πριν...... το τελευταίο βινύλιο του Δεληβοριά με τη sony εκδόθηκε το 1995 και του Παπακωνσταντίνου το 1994 στη lyra.
Η εταιρεία που ανήκουν τώρα, κινειται βινυλιακά και πιστεύω πως αν είχαν διαλέξει μία άλλη πολυεθνική εταιρεία, δεν θα έκαναν ''κιχ'' για βινύλιο.
Το μοναδικό συγκρότημα που έβαζε ως βασικό όρο την έκδοση βινυλίου για υπογραφή συμβολαίου προς τις ενδιαφερόμενες δισκογραφικές, ήταν τα ''Διάφανα Κρίνα'' και γι' αυτό τους αξίζει πολύωρο χειροκρότημα.
Θύμιος Λυμπέρης.
Παράθεση
 
 
0 #8 Τάσος Καραντής ... e-orfeas.gr 09-09-2011 11:49
Παραθέτοντας Μιχάλης:
Επειδή παρακολουθώ τη συζήτηση κι επειδή διαφωνώ με διάφορα σημεία του άρθρου του αγαπητού Θύμιου αλλά και με διάφορα που γράφτηκαν στα σχόλια, επιτρέψτε μου κι εμένα μια παρέμβαση...
Μιχάλη, έχει δίκιο στα περί ήχου, κατά βάθος αυτή είναι η αλήθεια ως προς την αυθεντικότητα …
Ίσως, για εμάς τους παλιότερους, σαν κι εμένα και τον, συνονόματό μου, Τάσο Κριτσιώλη να είναι και θέμα συνήθειας και νοσταλγίας, ή, και αυθυποβολής(ως προς το καλύτερο άκουσμα), όπως πολύ εύστοχα, μου είπες και σε κουβέντα μας.
Τώρα, ο Νταλάρας, το είπε αυτό, στα πλαίσια κάποιας συνέντευξης, μπορεί να λειτούργησε κι αυτός νοσταλγικά, δεν ξέρω.
Αυτό που ξέρω, είναι ότι οι τελευταίοι του δίσκοι που κυκλοφόρησαν σε βινύλιο, είναι το «Καλώς τους» & «Των αθανάτων»(1994), αλλά, σχετικά πρόσφατα (πριν 2-3 χρόνια), κι αυτός, όπως κι ο Δεληβοριάς κι ο Θ. Παπακωνσταντίνου, κυκλοφόρησε σε βινύλιο δυο επανεκδόσεις σπουδαίων δίσκων του, τη «Μικρά Ασία» (1972) του Καλδάρα και «Τα τραγούδια μας» (1976) του Λοΐζου.
Παράθεση
 
 
0 #7 Γ.Μυλωνάς 09-09-2011 11:26
Σίγουρα το βινύλιο είναι ανώτερο ηχητικά του CD,με την έννοια ότι έχει πιο φυσικό ήχο,και πιστεύω ακράδαντα ότι όσο υπήρχε βινύλιο έβγαιναν και καλύτεροι δίσκοι καθώς φαντάζομαι ότι είναι πιο δύσκολο να κοπούν δίσκοι παρά να γραφτούν CD,άρα το περιεχόμενο οφείλει να είναι κ καλύτερο!Ας ελπίσουμε να ξαναγυρίσει το μαύρο χρυσάφι...
Παράθεση
 
 
0 #6 Μιχάλης 08-09-2011 10:04
Επειδή παρακολουθώ τη συζήτηση κι επειδή διαφωνώ με διάφορα σημεία του άρθρου του αγαπητού Θύμιου αλλά και με διάφορα που γράφτηκαν στα σχόλια, επιτρέψτε μου κι εμένα μια παρέμβαση.
Κατ' αρχάς, η έκφραση "ψηφιακός ήχος" είναι "κούφια". Ο ήχος εξακολουθεί να είναι, είτε ακούει κανείς βινύλιο είτε cd είτε mp3, αυτό που ήταν πάντα, δηλαδή, χονδρικά, μια ταλάντωση των μορίων του αέρα - απλά σε κάθε περίπτωση έχει διαφορετικό περιεχόμενο. Ψηφιακός μπορεί να είναι μόνο ο τρόπος καταγραφής και αποτύπωσης ενός μουσικού έργου.
Τώρα στα περί "αυθεντικότητας", πρέπει να καταλαβαίνει κανείς ότι αυτή "χάνεται" από τη στιγμή που η φωνή και τα όργανα περνάνε από τα μικρόφωνα και μετατρέπονται σε ηλεκτρικά σήματα. Οπότε ο αναζητητής της "αυθεντικότητας", όχι μόνο δεν πρέπει να αγοράζει δίσκους, ακόμα και βινυλίου, αλλά ούτε καν σε συναυλίες πρέπει να πηγαίνει - παρεμπιπτόντως, αυτές οι τελευταίες είναι πια απολύτως "ψηφιακές". Αντίθετα, η μόνη μουσική που θα πρέπει να ακούει είναι η απολύτως "ακουστική", τουτέστιν με παρέες σε παραλίες κλπ. Καταλαβαίνετε πού το πάω...
Θα συμφωνήσω 100% με τον Βασίλη, ότι δεν ευθύνεται η τεχνολογία για την όλη απαξίωση της δισκογραφίας αλλά η κακή χρήση της. Η πολιτική των εταιρειών στην προώθηση του cd ήταν πράγματι λανθασμένη, καθώς, ενώ σαν μέσο είναι σπουδαίο (δεν θα μπω στη συζήτηση αν είναι καλύτερο το βινύλιο ή όχι, καθώς η "καλυτερότητα" είναι κάτι τελείως σχετικό), αυτές αρχικά επιδόθηκαν σε μια προχειρότατη "μεταγραφή" των παλιών ρεπερτορίων σε cd και στη συνέχεια το απαξίωσαν με την αψυχολόγητη πολιτική των πρόμο. Μεγάλο θέμα...
Το mp3 και τα λοιπά πρότυπα συμπίεσης, ναι μεν έχουν καταστήσει "άχρηστες" τις φυσικές κυκλοφορίες και μας έχουν βάλει σε ένα μεταβατικό στάδιο, αλλά ίσως τελικά φέρουν αυτό που μας έλειπε, την παντελή εξάλειψη των "ενδιάμεσων" της καλλιτεχνικής έκφρασης. Το μέλλον θα δείξει αν θα λειτουργήσουν υπέρ της μουσικής ή όχι. Πάντως, ακόμα και ένα καλά ακονισμένο αφτί, δεν μπορεί να καταλάβει τη διαφορά μεταξύ cd και ενός mp3 με υψηλό bit rate.
Τέλος, είναι γνωστό τοις πάσι ότι το βινύλιο έχει επιστρέψει δυνατά και ότι αρκετές νέες κυκλοφορίες - μεταξύ τους και ελληνικοί δίσκοι - βγαίνουν και σε βινύλιο. Με τα νέα πικάπ laser, μάλιστα, απαλείφεται και η όποια φθορά από τη χρήση της βελόνας. Κατά τη γνώμη μου, όμως, η σημαντικότερη απόφαση για έναν ακροατή του σήμερα είναι αν θα απαρνηθεί την ακρόαση μουσικής απλά και μόνο επειδή γουστάρει το ένα φορμάτ έναντι του άλλου, ουσιαστικά παραμένοντας ένας αμετανόητος φετιχιστής, ή αν θα αποδειχθεί πραγματικός μουσικόφιλος, αναζητώντας τους ήχους σε όποια μορφή κι αν αυτοί "κυκλοφορούν" γύρω του.
Υ.Γ.: Αν ο Νταλάρας θεωρεί καλύτερο το βινύλιο, γιατί δεν κυκλοφορεί τους δίσκους του και σε αυτή τη μορφή; Διορθώστε με αν κάνω λάθος αλλά εδώ και χρόνια δεν το κάνει. Αντίθετα, καλλιτέχνες όπως ο Φοίβος Δεληβοριάς και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, μέσω της Inner Ear, κυκλοφόρησαν τα τελευταία άλμπουμ τους σε βινύλιο περιορισμένων αντιτύπων.
Μιχάλης Τσαντίλας
Παράθεση
 
 
0 #5 Θύμιος 06-09-2011 22:41
Παραθέτοντας Τάσος Καραντής ... e-orfeas.gr:
Παιδιά, μια ερώτηση και προς τους δυο σας. Την είχα πρωτοκάνει στον Τάσο Κριτσιώλη (που έχει το μπλογκ «ΑΡΩΜΑ ΒΙΝΥΛΙΟΥ») – στα πλαίσια της συνέντευξής του, για την ενότητα του περιοδικού μας «Ιστολόγια με νότες»- ποια είναι η δική σας γνώμη;
- Θυμάμαι, είχε πει, κάποτε, ο Νταλάρας, ότι ο καλύτερος ήχος είναι του βινυλίου. Ενώ, εγώ «ήξερα» ότι είναι του cd . Ποια είναι η γνώμη σου;
- Τ. Κ. : «Έχει απόλυτο δίκιο ο Νταλάρας. Ο αναλογικός ήχος δε συγκρίνεται με τον ψηφιακό και νομίζω ότι η προτίμησή μου είναι σαφής.».

Όσοι ασχολούνται με το hi-fi ,συγκρίνουν πολλές φορές τον ήχο του cd, με τον ήχο του βινυλίου.Έχουν γραφτεί ολόκληρες αράδες με διαφωνίες πάνω σε αυτό το θέμα, με επιχειρήματα και από τις δύο πλευρές.
Προσωπικά και έχοντας κατα καιρούς ακούσει πολύ προσεγμένα ηχοσυστήματα (όχι απαραιτήτως ακριβά), έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως ο ήχος του πικ-απ είναι κλάσεις ανώτερος από του cd.Ένα καλοστημένο πικ-απ, μπορεί να ''γονατίσει'' ακόμα και πανάκριβες ψηφιακές πηγές.
Επίσης έχω παρατηρήσει πως ο ψηφιακός ήχος, μετά από μισή ώρα ακρόασης με κουράζει στα όρια του πονοκέφαλου- πράγμα που ποτέ δεν μου έχει συμβεί με την ακρόαση από το πικ-απ.
Και υπάρχει και ένας λόγος σοβαρός που θεωρητικά ο αναλογικός ήχος, είναι ανώτερος του ψηφιακού:Το ψηφιακό σήμα για να γίνει μουσική που θα φτάσει στ' αυτιά μας, περνάει από το στάδιο DAC (digital to analog convertor) της συσκευής, με λίγα λόγια το ψηφιακό σήμα ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ σε αναλογικό.
Από την άλλη πλευρά, ο ήχος του πικ-απ είναι αναλογικός από τη βελόνα, μέχρι και τα ηχεία, χωρίς να υποστεί καμία μετατροπή, παρα μόνο ενίσχυση.
Ο Νταλάρας με τα τόσα χρόνια στη δισκογραφία και με τις περισσότερες δουλειές του να έχουν εκδοθεί σε βινύλιο, ήξερε πολύ καλά τι έγραφε, μιας και μπορεί να συγκρίνει τον δικό του ήχο, αναλογικά και ψηφιακά. Η γνώμη του σε αυτό το θέμα, σίγουρα μετράει πολύ.
Παράθεση
 
 
0 #4 Vassilis 06-09-2011 10:03
Τάσο,

Ένας απλός ακροατής που ακούει μουσική δίχως να δίνει σημασία στο άκουσμα δεν μπορεί να σου πεί την διαφορά. Συνήθως το ανθρώπινο αυτί στέλνει ένα αποτρεπτικό μήνυμα γι αυτό που ακούμε, στον εγκέφαλό μας, μόνο όταν ερεθίζεται υπερβολικά απο κάποια ηχητικά κύμματα σε συγκεκρίμένες συχνότητες (κόρνα αυτοκινήτου, μικροφώνισμα κλπ). Το παρακάτω δε συμβαίνει ούτε σε αναλογικές ούτε σε ψηφιακές ηχογραφήσεις. Θέλω να πώ δηλαδή οτι για τον απλό ακροατή που δεν εξασκεί συστηματικά το αυτί του, διαφορά δεν υπάρχει.

Απο τεχνικής απόψεως μια προσεγμένη αναλογική ηχογράφηση, σίγουρα είναι καλύτερης ποιότητας απο ένα mp3. To σίγουρο είναι οτι όσο προχωράει η τεχνολογία, θα γίνεται μεγαλύτερο το κόστος των αναλογικών ηχογραφήσεων. Σπάνια θα το συναντάμε ιδιαίτερα όσο οι παραγωγές θα πρέπει να έχουν χαμηλότερο κόστος.

Σε παραπέμπω δε στη συνέντευξη του Γιώργου Παντελιά απο τα Κίτρινα Ποδήλατα για μια γνώμη καλλιτεχνών που έχουν πιο σκληρό ήχο.
Παράθεση
 
 
0 #3 Τάσος Καραντής ... e-orfeas.gr 06-09-2011 00:16
Παιδιά, μια ερώτηση και προς τους δυο σας. Την είχα πρωτοκάνει στον Τάσο Κριτσιώλη (που έχει το μπλογκ «ΑΡΩΜΑ ΒΙΝΥΛΙΟΥ») – στα πλαίσια της συνέντευξής του, για την ενότητα του περιοδικού μας «Ιστολόγια με νότες»- ποια είναι η δική σας γνώμη;
- Θυμάμαι, είχε πει, κάποτε, ο Νταλάρας, ότι ο καλύτερος ήχος είναι του βινυλίου. Ενώ, εγώ «ήξερα» ότι είναι του cd . Ποια είναι η γνώμη σου;
- Τ. Κ. : «Έχει απόλυτο δίκιο ο Νταλάρας. Ο αναλογικός ήχος δε συγκρίνεται με τον ψηφιακό και νομίζω ότι η προτίμησή μου είναι σαφής.».
Παράθεση
 
 
0 #2 Θύμιος 05-09-2011 22:35
Παραθέτοντας vassilis hardalias:


Εύχομαι και ελπίζω σε καλύτερη ποιότητα τραγουδιών (ηχητικά πάντα) που θα φτάνουν στον ακροατή.


Αυτή ακριβώς είναι και η δική μου επιθυμία Βασίλη, να επιστρέψει η αυθεντικότητα στη μουσική, με γνώμονα πάντα τη ποιότητα.
Δεν αφορίζω την τεχνολογία, αντιθέτως τη σέβομαι και πιστεύω πως την χρησιμοποιώ με μέτρο, μιας και πιστεύω πως με τη μουσική τεχνολογία, θα πρέπει να συμβαδίζουν ασταμάτητα, μόνο οι επαγγελματίες του είδους.
Παράθεση
 
 
0 #1 vassilis hardalias 05-09-2011 11:27
Αγαπητέ Θύμιο,

πολύ πρόσφατα κατανόησα το πόσο κακό κάνει στα αυτιά μας το mp3. Οφείλουμε όμως εδώ να μήν αφορίζουμε τελείως την ύπαρξη της τεχνολογίας. Εξηγούμαι: Θεωρώ την αποκοπή των συχνοτήτων που ούτως η άλλως το ανθρώπινο αυτί απορρίπτει, ώς μέγιστη ανακάλυψη για τον όγκο ενός μουσικού κομματιού. Εδώ όμως οφείλουμε να αναγνωρίσουμε οτι ακόμα και στο mp3 υπάρχει δυνατότητα απο κάποιον να το επεξεργαστεί (εφόσον γνωρίζει) και να εμπλουτίσει τις συχνότητες έχοντας βέβαια το αντίστοιχο αρχείο wav.

Καταλήγω στο ότι για την κακή ποιότητα των ηχογραφήσεων και των mp3 δεν φταίει η ύπαρξη της τεχνολογίας ούτε η απόφαση των εταιρειών να τη χρησιμοποιήσουν. Κατα τη γνώμη μου φταίει η κατάχρησή της και η εσφαλμένη χρήση της.

Εύχομαι και ελπίζω σε καλύτερη ποιότητα τραγουδιών (ηχητικά πάντα) που θα φτάνουν στον ακροατή.
Παράθεση
 

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Κατάγομαι από μια οικογένεια που έζησε την τουρκική εισβολή και έχασε τα πάντα μέσα σε μια μέρα. Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον αρκετά φτωχό – ασχέτως αν στην πορεία οι γονείς μου ορθοπόδησαν και προχώρησαν. Όσο κι αν μεγαλώσεις, τα βιώματά σου δεν σε εγκαταλείπουν. Δεν έχω χάσει λοιπόν καμία επαφή με την πραγματικότητα. Βιώνω απόλυτα αυτό που συμβαίνει γύρω μας
Μιχάλης Χατζηγιάννης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

19/10/1969 Ο Μίκης Θεοδωράκης μεταφέρεται από τη χούντα στο στρατόπεδο Ωρωπού
19/10/1993 Έφυγε από τη ζωή χτυπημένος από την επάρατη νόσο ο τραγουδιστής Διονύσης Θεοδόσης
20/10/1854 Γεννήθηκε ο Γάλλος ποιητής Αρθούρος Ρεμπώ. Πέθανε στις 10.11.1891

ΤΥΧΑΙΑ TAGS