102 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
20.05.2019
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Χρύσα Σωφρονά

«Άνθισαν πασχαλιές» στο Ηρώδειο …

Μουσικά ρεπορτάζ

Χρύσα Σωφρονά

Με συγκίνηση τραγούδησε ο Νταλάρας τα τραγούδια του Κουγιουμτζή σε δυο μοναδικές βραδιές
Αφιέρωμα στο Σταύρο Κουγιουμτζή Όταν στα μέσα του καλοκαιριού που μας πέρασε ανακοινώθηκαν για τον Σεπτέμβριο δύο συναυλίες αφιερωμένες στον Σταύρο Κουγιουμτζή με βασικό ερμηνευτή τον Γιώργο Νταλάρα, πολλοί ανυπομονούσαμε να… τελειώσουν οι διακοπές μας, για να έρθουν αυτές οι δύο μέρες! Όταν μιλάμε για Κουγιουμτζή και Νταλάρα, έχουμε να κάνουμε με ένα μουσικό δίδυμο ανεπανάληπτο, με τραγούδια που κυριολεκτικά έχουμε μεγαλώσει μαζί τους, έχουμε χαρεί, έχουμε κλάψει, έχουμε ερωτευθεί, καθώς επίσης και με μια σχέση αγάπης μεταξύ συνθέτη και ερμηνευτή, η οποία βγαίνει μέσα απ’ τα τραγούδια και μας συγκινεί. Τα ίδια έντονα συναισθήματα νιώσαμε και στις δύο συναυλίες που ήταν αφιερωμένες στον Σταύρο Κουγιουμτζή, στις 17 και 18 Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο, με ερμηνευτές τον Γιώργο Νταλάρα, τον Κώστα Μακεδόνα, τη Μαρία Κουγιουμτζή, τη Μελίνα Ασλανίδου και τη Δέσποινα Ολυμπίου.
Κι οι δυο βραδιές ξεκίνησαν με την ορχήστρα να παίζει σαν εισαγωγή μερικά αποσπάσματα από πολύ αγαπημένα τραγούδια του Σταύρου Κουγιουμτζή, δημιουργώντας έτσι την κατάλληλη ατμόσφαιρα ώστε να ξετυλιχτεί το κουβάρι της μνήμης, να ταξιδέψουμε μαζί με τα τραγούδια στον συννεφιασμένο ουρανό που σκέπαζε το αρχαίο θέατρο και να πλημυρίσουν οι ψυχές μας με εικόνες και συναισθήματα.
Στη συνέχεια τα φώτα χαμήλωσαν, και ο Γιώργος Νταλάρας ερμήνευσε το «Σ’ αυτή την πόλη», με τη συνοδεία στο πιάνο του Γιώργου Παπαχριστούδη. Ακολούθησαν τραγούδια όπως «Οι ελεύθεροι κι ωραίοι», «Ο ουρανός φεύγει βαρύς», «Ένας κόμπος η χαρά μου», «Κάποιος χτύπησε την πόρτα», «Ήταν πέντε ήταν έξη», «Όλα καλά», «Το πουκάμισο το θαλασσί», «Το σακάκι μου κι αν στάζει», «Στα ψηλά τα παραθύρια», «Κάπου νυχτώνει». Τραγούδια που, και έχουν ακουστεί πάρα πολλές φορές σε διάφορες συναυλίες, ωστόσο, όσες φορές κι αν ακουστούν, η κάθε φορά είναι πολύ ξεχωριστή για όλους, κι αυτό φαίνεται από τις αντιδράσεις του κοινού, από τις πρώτες κιόλας νότες της εισαγωγής. Εκτός από τα τραγούδια που τραγούδησε σε πρώτη εκτέλεση ο Γιώργος Νταλάρας, ακούστηκαν τραγούδια που αγαπήσαμε με τη φωνή της Χαρούλας Αλεξίου, της Άννας Βίσση, πριν να ακολουθήσει “άλλο” δρόμο, του Αντώνη Καλογιάννη, της Βίκυς Μοσχολιού και του Γιάννη Καλατζή.
 

Η πρώτη πολύ συγκινητική στιγμή των συναυλιών ήταν το «Θα ‘ταν 12 του Μάρτη» ερμηνευμένο από την κόρη του συνθέτη, Μαρία Κουγιουμτζή, ένα τραγούδι που αναπόφευκτα έχει συνδεθεί με εκείνη τη μέρα του 2005, όταν ο Σταύρος Κουγιουμτζής “έφυγε” τόσο ξαφνικά. Επίσης, μια πολύ συγκινητική στιγμή ήταν η ερμηνεία του Νταλάρα στο «Τρελοί και άγγελοι» (Ντύλαν Τόμας). Όπως ο ίδιος έχει πει, είναι ένα από τα τραγούδια που λάτρευε ο Σταύρος Κουγιουμτζής, γι’ αυτό κι ο ερμηνευτής το έχει συνδέσει πάρα πολύ έντονα με τον συνθέτη του κι έτσι - κάθε φορά που το τραγουδάει - του φέρνει έντονες εικόνες και συναισθήματα. Αυτό φάνηκε πολύ έντονα τη δεύτερη βραδιά του Ηρωδείου, όπου η συγκίνηση βγήκε στη φωνή του τραγουδώντας τους στίχους «τι κάθεσαι εδωπέρα και πεθαίνεις και ψάχνεις για καινούριες προσευχές».

Μια φωνή λευκό πουλί
...................................................................................
Οι ερμηνείες του Νταλάρα στα τραγούδια του Κουγιουμτζή είναι μοναδικές.
Τις χαρακτηρίζει η λαϊκή έκφραση, η μελωδικότητα, η γλυκύτητα, η διαύγεια, η δραματικότητα, αλλά, στα περισσότερα κομμάτια, κι η εξωστρέφεια, που τα κάνει, όπως τα ερμηνεύει, να μεταδίδονται από στόμα σε στόμα και να σιγοτραγουδιόνται από όλους μας.
Το ίδιο έγινε και στις δυο συναυλίες του Ηρωδείου, με έναν Νταλάρα να επικοινωνεί με το κοινό, να δίνει πάσες με τραγούδια και – στις κατάλληλες στιγμές – να κάνει τα μοναδικά γυρίσματά του και να ρίχνει τις κορώνες του! Προσωπικά όμως, με συγκίνησαν ιδιαίτερα κάποιες πολύ ευαίσθητες και τρυφερές ερμηνείες του, που αναδείκνυαν ένα άλλο, πιο εσωστρεφές, εκφραστικό πρόσωπο του μεγάλου μας ερμηνευτή.
Τραγούδησε “δακρυσμένα” το «Όταν ανθίζουν πασχαλιές» και “θλιμμένα” το «Τρελοί κι άγγελοι/Ντύλαν Τόμας». Εξάλλου, ο ίδιος επέλεξε να ανοίξει και να κλείσει το πρόγραμμα με ευαισθησία κι εσωστρέφεια. Έτσι, στο φινάλε σχεδόν της συναυλίας – πέρα από το ανκόρ με το «Μη μου θυμώνεις μάτια μου» - ερμήνευσε, για πρώτη φορά, το «Μικραίνει ο κόσμος», καταθέτοντας μια εκφραστικότατη και συναισθηματικά φορτισμένη ερμηνεία, ενώ, η έναρξη έγινε με το κομμάτι «Σ’ αυτήν την πόλη», το οποίο το τραγούδησε τόσο τρυφερά, που, ακούγοντάς τον στο στίχο «μέσα στη χέρια λευκό πουλί», αισθάνθηκα τη φωνή του σαν λευκό πουλί!
Τάσος Π. Καραντής

kougioumtzhs_hrwdeio_4.png

 

Μία από τις κορυφαίες στιγμές της δεύτερης βραδιάς ήταν το τραγούδι «Του κάτω κόσμου τα πουλιά», όπου στο δεύτερο ρεφρέν, το κοινό μετατράπηκε σε μια μεγάλη χορωδία. Στο τέλος του τραγουδιού, ο Νταλάρας είπε «Χαίρομαι που δεν ξεχνάτε!», και επανέλαβε το ρεφρέν με τους κανονικούς του στίχους («Του κάτω κόσμου τα πουλιά και τα παγώνια, με φως και νύχτα σου κεντούν μια φορεσιά…»), τους οποίους συνήθως δεν λέει στις συναυλίες του! Η Δέσποινα Ολυμπίου τραγούδησε πολύ ωραία το «Σ’ αγαπώ» και το «Δίψασα στην πόρτα σου», που τα είχε πρωτοτραγουδήσει η Άννα Βίσση το 1974.
Το δεύτερο μέρος της συναυλίας άρχισε με την ορχήστρα και τη Μαρία Κουγιουμτζή στο τραγούδι «Πώς να σου πω». Στη συνέχεια, τη σκυτάλη πήρε ο Κώστας Μακεδόνας ερμηνεύοντας πάρα πολύ όμορφα, τραγούδια που τραγούδησαν σε πρώτη εκτέλεση ο Γιάννης Καλατζής αλλά και ο Γιώργος Νταλάρας: «Ήσουν ωραία», «Ήθελα να ‘μουνα πουλί», «Κάποιον άλλον φίλησες», «Τα πρώτα λόγια». Κάποτε είχα κάνει μια συζήτηση με έναν φίλο για τα τραγούδια του Σταύρου Κουγιουμτζή, με αφορμή ένα αφιέρωμα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με τον Κώστα Μακεδόνα και τη Μαρία Κουγιουμτζή το 2005, κι είχε αναρωτηθεί πώς μπορώ να ακούσω τα τραγούδια που έχει πει ο Νταλάρας, από άλλον τραγουδιστή. Η απάντηση ήταν πως εκτός από τη φωνή του Νταλάρα, έχω αγαπήσει πάρα πολύ τα ίδια τα τραγούδια, και πέραν αυτού, ο Κώστας Μακεδόνας διαθέτει και τη φωνή και το συναίσθημα που χρειάζεται για να τα τραγουδήσει κάποιος, πράγμα που επαληθεύθηκε για ακόμα μια φορά στις συναυλίες του Ηρωδείου. Για να επανέλθω όμως σ’ αυτές τις συναυλίες, μετά τον Μακεδόνα, ακολούθησε η Μελίνα Ασλανίδου, που με την ιδιαίτερη χροιά και ζεστασιά της φωνής της, ερμήνευσε ένα τραγούδι που έχουμε γνωρίσει με τη Βίκυ Μοσχολιού στον δίσκο «Όταν σε περιμένω», το «Όμως δεν ξέρω», καθώς επίσης και δύο τραγούδια που έχει πει η Χαρούλα Αλεξίου, το «Χρόνια σαν βροχή» και «Τα μαύρα κοροϊδεύεις». Ήταν δε, κορυφαία η στιγμή που η Ασλανίδου τραγουδούσε «Τα μαύρα κοροϊδεύεις κι αν βάλω μπλε ζηλεύεις, τι θέλεις να φορέσω μη σε στενοχωρέσω», αφού, κατόπιν, βγήκε στη σκηνή ο Νταλάρας, απαντώντας: «Βάλε το κόκκινο φουστάνι, εκείνο που σε κάνει να μοιάζεις πυρκαγιά…».
 
Ακολούθησε ένα που-πουρί με όλους τους τραγουδιστές επί σκηνής, να τραγουδούν με πολύ κέφι, μαζί με το κοινό, πολύ γνωστά κι αγαπημένα τραγούδια, όπως «Το πουκάμισο το θαλασσί», «Χάντρα στο κομπολόι σου», «Δίχως την καρδούλα σου», «Αυγερινό παράπονο», «Το σακάκι μου κι αν στάζει», «Στα ψηλά τα παραθύρια», «Μάτια μου - μάτια μου», «Βασανάκι-βασανάκι» κ.ά. Μία όμορφη στιγμή του δεύτερου μέρους των συναυλιών, ήταν όταν ο Κώστας Μακεδόνας τραγουδούσε «Να ‘μουν ο Μεγ’ Αλέξανδρος» και ο Νταλάρας του φώναξε «Είσαι!». Και φυσικά δεν θα ξεχάσω ποτέ το παραλήρημα του κόσμου στο «Νάτανε το 21» και στο «Πού ‘ναι τα χρόνια», πράγμα που δεν έχω ξαναζήσει σε τέτοιο βαθμό στα 10 χρόνια που παρακολουθώ τις συναυλίες του Γιώργου Νταλάρα! Σ’ αυτό το σημείο, ο Νταλάρας μοιράστηκε μαζί μας τη σκέψη του, πως ο Σταύρος Κουγιουμτζής «έσπειρε τραγούδια που άνθισαν και ζουν στις καρδιές όλων μας» και πως «θα χαιρόταν πολύ αν ήταν κοντά μας». Πιστεύω πως πράγματι ήταν κοντά μας αυτές τις δύο βραδιές, ίσως βρισκόταν σε κάποιο απ’ τα συννεφάκια που σκέπαζαν τον ουρανό του Ηρωδείου …
Ακολούθησε η πολύ ωραία ερμηνεία του Νταλάρα στο «Ξενάκι», με τους υπόλοιπους τραγουδιστές να επαναλαμβάνουν σαν χορωδία τους στίχους.

Η πιο συγκινητική στιγμή των συναυλιών – κατ’ εμέ – ήταν η τρυφερή και γεμάτη συγκίνηση ερμηνεία του Γιώργου Νταλάρα στο «Μικραίνει ο κόσμος». Ένα τραγούδι που το πρωτοτραγούδησε ο Αντώνης Καλογιάννης και το σημάδεψε με την ερμηνεία του, το οποίο, όπως μας εκμυστηρεύθηκε ο Νταλάρας στην πρόσφατη συνέντευξή του στον «Ορφέα», αγαπάει πολύ, πράγμα που φάνηκε από τον τρόπο που το ερμήνευσε. Μετά απ’ αυτό ακολούθησε άλλη μια πολύ συγκινητική ερμηνεία στο «Τώρα που θα φύγεις». Είναι χαρακτηριστική η σιωπή που έπεσε στο Ηρώδειο στα δύο αυτά τραγούδια, με το κοινό να “κρέμεται” από την κάθε συλλαβή … Τέλος, μετατράπηκε σε μια μεγάλη χορωδία, στο «Μη μου θυμώνεις μάτια μου», το οποίο ο Νταλάρας έκλεισε με μια κορώνα που ξεσήκωσε τους πάντες!

kougioumtzhs_hrwdeio_6.jpg

Ο δικός μου ξένος
...................................................................................
Μπορεί να συγκριθεί κάθε νέα εκτέλεση ενός γνωστού τραγουδιού με την ιστορική πρώτη; Διαχρονικά ηλίθιο ερώτημα που βασανίζει τους κατά τα άλλα νοήμονες ειδικούς της μουσικής. Καλοδεχούμενη σίγουρα είναι κάθε επόμενη προσέγγιση ενός τραγουδιού όταν είναι φρέσκια, πρωτότυπη, έχει λόγο ύπαρξης και σέβεται την πρώτη.
Αφιέρωμα στο Σταύρο Κουγιουμτζή










Το «Ξενάκι» του Ηρωδείου, όπως το τραγούδησε ο Νταλάρας μετά χορωδίας, δυναμικά και γοητευτικά ενορχηστρωμένο, σε λίγο πιο γρήγορο ρυθμό, με μια καλή δόση από έθνικ πινελιές, με μεγάλη δύναμη στα κρουστά στο ρεφραίν και με μαγιά ένα υπέροχο τραγούδι του Κουγιουμτζή ήταν μια πρώτης τάξεως συνταγή για ένα πρωτότυπο, φρέσκο και απολαυστικό μουσικό έδεσμα. Απόψε μαυρομάτα μου, το «Ξενάκι» του Ηρωδείου, που μας θύμισε το πανέμορφο «Ξενάκι» με τον Καλατζή χωρίς να το αντιγράψει, μέχρι να τελειώσει έγινε και δικό μας. Μακάρι κι εσύ να το ακούσεις. Δ.Π.
Ακολούθησαν οι υποκλίσεις των καλλιτεχνών και η παρουσίαση της ορχήστρας, με χειροκροτήματα διαρκείας, αλλά και με μια πολύ συγκινητική στιγμή, όπου ο Νταλάρας και ο Μακεδόνας αγκαλιάστηκαν και ο πρώτος του ευχήθηκε «πάντα μπροστά, και πάντα ψηλά»!
Αφιέρωμα στο Σταύρο Κουγιουμτζή
Αυτό ήταν το σημείο που τελείωσε η πρώτη συναυλία, και εκεί θα τελείωνε κανονικά και η δεύτερη. Όμως ο Γιώργος Νταλάρας μετά από το ασταμάτητο χειροκρότημα του κόσμου για να ξαναβγεί στη σκηνή, μας επιφύλαξε μια έκπληξη. Επέστρεψε στη σκηνή λέγοντας: «Αυτό δείτε το σαν πρόβα, γιατί δεν το έχω παίξει ποτέ. Το τραγουδήσαμε το χίλια … δεν ξέρω αν πρέπει να λέμε ημερομηνίες. Όσο κι αν σας φαίνεται απίστευτο, ήταν το 1968, κι από τότε δεν το ‘χω ξαναπεί ποτέ, πρώτη φορά θα το πω». Και ακολούθησε μια απίστευτη ερμηνεία στο «Μου ‘δωσ’ ο πλάστης την καρδιά»!
Οι δύο συναυλίες ήταν αφιερωμένες στα παιδιά, και τα έσοδα από τα εισιτήρια διατέθηκαν στο σύλλογο «Μαζί για το παιδί». Όπως είπε χαρακτηριστικά ο Γιώργος Νταλάρας «κάθε παιδί που έχει κάθε είδους ανάγκη είναι και δικό μας παιδί». Ήταν σίγουρα δύο βραδιές που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στις ψυχές όσων τις παρακολούθησαν!

Φωτογραφίες: PAPADAKIS PHOTO PRESS AGENCY

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Θα ήθελα μια κοινωνία που θα έχει μια γραμμή – οριζόντια – για όλα τα παιδιά που γεννιούνται. Να είναι όλα ίσα στην εκκίνηση. Όταν μου λένε αν είμαι αριστερός, αυτό τους απαντώ.
Θάνος Μικρούτσικος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

20/5/1938 Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη η τραγουδίστρια Μαρινέλλα (Κυριακή Παπαδοπούλου)

ΤΥΧΑΙΑ TAGS