102 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
16.07.2019
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Ειρήνη Κουλούρη, Δώρα Παπαδοπούλου

Ο Μίμης Πλέσσας στο Badminton: Τραγούδια που δεν έχουν εποχές

Μουσικά ρεπορτάζ

Ειρήνη Κουλούρη

Μία γεμάτη συναυλιακή αίθουσα έχει ένα χάρισμα ιδιαίτερο. Σε παίρνει συχνά από το χέρι και σε πάει μια βόλτα πίσω στο χώρο και στο χρόνο. Κι εκεί που βρίσκεσαι στο παρόν, σου έρχονται ξαφνικά στο νου εικόνες από την αρχαία Ελλάδα με το Σακάδα να παίζει στα Πύθια τον αυλό του και μετά άλλες από τον ενδέκατο αιώνα με έναν Guido d’ Arezzo σκυμένο πάνω από το τετράγραμμο με την κόκκινη γραμμή του φα και την κίτρινη του ντο. Και μετά εικόνες από το μεγαλοφυή Josquin des Pres, ένα πέταγμα στον μεγαλοφυή Frederic Chopin  να παλεύει με την αρρώστια του παίζοντας πιάνο ή πλάνα από τη στρατιωτική μπάντα με κρεολούς του Σικάγου να παίζει ότι σιγά-σιγά οδήγησε στη jazz. Αρκεί βέβαια, το χαμήλωμα των φώτων, το ζεστό χειροκρότημα και η πρώτη νότα να σου θυμίσει πως βρίσκεσαι σε ένα γεμάτο θέατρο, ελάχιστα λεπτά πριν χαρείς τις όμορφες μελωδίες του Μίμη Πλέσσα.
Οι θεατές που επισκέφτηκαν το θέατρο Badminton το διήμερο της Παρασκευής 7 και του Σαββάτου 8 του Οκτώβρη έδραξαν την ευκαιρία να απολαύσουν ένα μοναδικό εξάωρο με μουσική όλων των ειδών, με επίκεντρο τη μουσική ματιά του Μίμη Πλέσσα και με τη συνδρομή των πολλών και σημαντικών καλλιτεχνών που στάθηκαν δίπλα σε αυτή την προσπάθεια. Ήταν δύο παραστάσεις, με τον τίτλο «Τραγούδια που δεν έχουν εποχές», πολύ διαφορετικές μεταξύ τους, με ποικίλο ρεπερτόριο και διαφορετικούς  ερμηνευτές, αλλά με έναν κοινό παρονομαστή, που ήταν ταυτόχρονα η αφετηρία και το τέρμα: τα διαχρονικά κι αγαπημένα τραγούδια ενός πολύ σημαντικού συνθέτη και πιανίστα. Δύο παραστάσεις που καθήλωσαν τους θεατές και μάλλον δεν πρέπει να άφησαν κανέναν ανικανοποίητο. Πάμε να πούμε δυο λόγια, εμείς που ζήσαμε την πρώτη από αυτές.
Το ξεκίνημα της βραδιάς, ήταν αναμφίβολα και ένα μήνυμα αισιοδοξίας στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε. Σαράντα μικρά παιδιά, από την Παιδική Χορωδία του Μίμη Πλέσσα, ντυμένα στα λευκά και όλα τους υπέροχα, τραγούδησαν το «Αστέρι – Αστεράκι», την «Μυρσίνη» και το «Τρεχαντήρι θ’ αρματώσω» που λίγοι γνωρίζουν ότι είναι σε στίχους του ίδιου του συνθέτη. Ο Σπύρος Κλείσσας, πήρε πρώτος τη σκυτάλη για να θυμίσει στους θεατές, με τις ξεχωριστές του φωνητικές ικανότητες και τις ιδιαίτερες ερμηνείες του, τόσο κάποια από τα  μεγάλα τραγούδια του Μίμη Πλέσσα, όπως για παράδειγμα το «Ξημερώνει Κυριακή» από το «Δρόμο» των Πλέσσα, Λευτέρη Παπαδόπουλου, όσο και κάποια λιγότερο γνωστά τραγούδια, όπως το «Χαλάζι έφερε η ψιχάλα». Ακολούθησε η Δέσποινα Ολυμπίου. Η σεμνή και ευαίσθητη ερμηνεύτρια κατέθεσε μία αισθαντική εκδοχή του τραγουδιού «Αν βουληθώ», που αποτελεί έναν φόρο τιμής του συνθέτη στην Κύπρο και συνέχισε με τις υπέροχες μπαλάντες της Τζένης Βάνου, «Η αγάπη μας» και  «Από σένα αρχίζουν όλα».
Διατηρώντας αναλλοίωτη τη φωνή του, ο Δάκης εντυπωσίασε το κοινό, που τον υποδέχθηκε θερμά. Ερμήνευσε μεγάλες επιτυχίες του, όπως το «Αυτό το καλοκαίρι», «Εκείνο το πρωί στην Κηφισιά» και το «Τόσα καλοκαίρια», ενώ όμορφη έκπληξη ήταν η διασκευή του τραγουδιού «Ένας ουρανός μ’ αστέρια» με τη μοναδική Μπέσσυ Μάλφα να τον συνοδεύει σε ένα μοναδικό ντουέτο, σε δύο γλώσσες και σε στυλ αμερικάνικου Μπρόντγουεϊ.  Η ταλαντούχα ηθοποιός και τραγουδίστρια ερμήνευσε στη συνέχεια το αγαπημένο της «Σταγόνα σταγόνα», με το δικό της πολύ ιδιαίτερο τρόπο, καθώς και δύο τραγούδια της αξέχαστης Ρένας Βλαχοπούλου, που ο συνθέτης πρόσθεσε στο πρόγραμμα για να τιμήσει άλλη μία αγαπημένη πρωταγωνίστρια από τον τόσο δικό του, ελληνικό κινηματογράφο.
Ο ίδιος ο συνθέτης λίγο μετά μοιράστηκε το jazz κομμάτι του εαυτού του, μαζί με τον εξαιρετικό σολίστ του βιμπραφώνου, Χρήστο Ραφαηλίδη ή αλλιώς Manhattan Vibes, άρτι αφιχθέντα από τις Ηνωμένες Πολιτείες ειδικά για τις δυο βραδιές. Ακούσαμε το θέμα από το «Ποιος το ξέρει» ενώ ταυτόχρονα η γιγαντοοθόνη πρόβαλε στιγμιότυπα από μεγάλες διεθνείς προσωπικότητες της jazz σκηνής. Το πρώτο μέρος έκλεισε ιδανικά, με την πολύ καλή Εύη Σιαμαντά, να ερμηνεύει μεγάλα τραγούδια του Μίμη Πλέσσα («Αν σ’ αρνηθώ», «Χίλιες βραδιές») καθώς και  την «Πρώτη μας νύχτα» σε ένα πολύ όμορφο ντουέτο με τον Σπύρο Κλείσσα) και πάντα  με τη συνοδεία του Χρήστου Ραφαηλίδη και της ορχήστρας.
 








 
Δύο παραδοσιακά κομμάτια από τα Δωδεκάνησα, από το σχήμα 3G’s (Three Generations), που δεν είναι άλλο από το σημερινό jazz σχήμα του Μίμη Πλέσσα, με τον Αντώνη Λαδόπουλο στο σαξόφωνο, τον Βασίλη Ρακόπουλο στην κιθάρα και τον Γιώργο Πολυχρονάκο στα τύμπανα, ήταν το μουσικό σύνθημα  για την έναρξη του δεύτερου μέρους της παράστασης. Ήταν η σειρά της Νάντιας Μπουλέ. που διάλεξε να πει, με επιτυχία, τραγούδια που έχουν ερμηνεύσει μεγάλες κυρίες του ελληνικού τραγουδιού, όπως η Ζωή Κουρούκλη και η Μαρινέλα, αποδεικνύοντας τις φωνητικές της δυνατότητες και το μπρίο της. Εντυπωσιακός, ο Παναγιώτης Πετράκης, έχοντας τα τελευταία χρόνια καλλιεργήσει ιδιαίτερα τη φωνή του, έδωσε μια εξαιρετική ερμηνεία στο «Νύχτα καλοκαιριού» που έχει πει ο τενόρος Γιάννης Βογιατζής, ενώ τραγουδώντας το «Μην του μιλάτε» του παιδιού, ξεσήκωσε το κοινό της αίθουσας. Πολύ καλή και η ερμηνεία του στο «Τώρα» με την εξαιρετική  Ιώ Νικολάου, που πραγματικά έχει μια ιδιαίτερη έκταση φωνής και ερμήνευσε θαυμάσια την «Πέτρα», αλλά και το «Με πήρε η νύχτα» ξεχασμένο, αλλά υπέροχα μελωδικό, κομμάτι του Μίμη Πλέσσα.
Η συμμετοχή και η ερμηνεία του Βασίλη Λέκκα σε τέσσερα από τα πιο εμβληματικά τραγούδια του Μίμη Πλέσσα, ήταν σίγουρα μία από τις ιδιαίτερες στιγμές της βραδιάς. Με λογική και ευαισθησία τραγούδησε τα «Γλυκά πονούσε το μαχαίρι», «Ποια νύχτα σ’ έκλεψε», αλλά και το «Έπεφτε βαθιά σιωπή», ένα από τα πολυαγαπημένα τραγούδια του Πλέσσα, δηλώνοντας το σεβασμό του στο πρόσωπό του συνθέτη. Μία πολύ Ιδιαίτερη ερμηνεία έδωσε στο τραγούδι «Όλα δικά σου μάτια μου», παρασύροντας μαζί του στη μελωδία του και τους 2000 θεατές. Κι όταν ήλθε η σειρά της Μελίνας Ασλανίδου, ολόκληρο το θέατρο τραγούδησε μαζί της την πρώτη της μεγάλη επιτυχία, ως μέλος του γκρουπ Απέναντι, την οποία φυσικά χρωστά στο Μίμη Πλέσσα τη διασκευή του τραγουδιού «Τι σου ‘κανα και πίνεις». Συνέχισε ερμηνεύοντας πολυαγαπημένα τραγούδια από τα μιούζικαλ του Μίμη Πλέσσα και του Γιάννη Δαλιανίδη όπως το «Του αγοριού απέναντι», «Ζωγραφισμένα στα χαρτί» και «Έχω στενάχωρη καρδιά». Ήταν μια αέρινη νότα της βραδιάς,
Η βραδιά έκλεισε με τον Κώστα Μακεδόνα. Έχοντας συμπράξει πολλές φορές με τον Μίμη Πλέσσα, ο Κώστας Μακεδόνας χάρισε συγκινητικές ερμηνείες στα «Μέθυσε απόψε το κορίτσι μου», «Θα πιω απόψε το φεγγάρι», «Το άγαλμα» και «Καμαρούλα» παρέα με την Μελίνα Ασλανίδου. Η παράσταση ολοκληρώθηκε με το θρυλικό πια «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου» και τον Κούρκουλο να καίει τα ρούχα του στην οθόνη. Μια βραδιά που δε θα μπορούσε να κλείσει χωρίς encore.  Οι «πράσινες, οι κόκκινες, οι θαλασσιές οι χάντρες» με τη φωνή του Δάκη, αρχικά σε άπταιστα αραβικά και στη συνέχεια με τη συνοδεία όλων των ερμηνευτών ήταν ο οριστικός μουσικός επίλογος αυτής της πρώτης βραδιάς.
Αναμφίβολα ο μεγάλος πρωταγωνιστής της βραδιάς δεν ήταν άλλος από τα αξεπέραστα τραγούδια του Μίμη Πλέσσα. Τραγούδια τα οποία συνόδευε ο ίδιος καθισμένος στο πιάνο, πάντα με τη γνωστή του μαεστρία και με τη συμβολή των εξαιρετικών μουσικών κάτω από την καθοδήγηση του Νάσου Σωπύλη. Εξαιρετικός ο ήχος και οι φωτισμοί, ενώ το οπτικό υλικό  που συνόδευε τα τραγούδια, μαζί με τις πληροφορίες για την πρώτη εκτέλεση και την χρονολογία έκδοσής του, ήταν μια ουσιαστική παρέμβαση, που είχε να πει πολλά. Τέλος, να μην παραλείψουμε να σημειώσουμε το καλαίσθητο έντυπο της παράστασης, με ένα κείμενο καθενός από τους ερμηνευτές που συμμετείχαν και τις δύο βραδιές, δύο λόγια από καρδιάς για τον Μίμη Πλέσσα. Αντί επιλόγου, ας δούμε κάποια από αυτά.

Αν κάποιος ξένος γνώριζε τον Μίμη Πλέσσα και δεν ήξερε τι αποτελεί για το ελληνικό τραγούδι, για την μουσική και τον κινηματογράφο, δεν θα μπορούσε να πιστέψει ότι αυτός ο σεμνός, ευγενικός, διακριτικός και υπερβολικά συμπαθής κύριος, είναι από τα μεγαλύτερα κεφάλαια της ελληνικής – και όχι μόνο – μουσικής σκηνής. Το ήθος, η ψυχή και το χιούμορ αυτού του μεγάλου καλλιτέχνη ,είναι πολύ μεγαλύτερα από το τεράστιο ταλέντο του, που γέννησε αριστουργήματα και στολίδια του ελληνικού μουσικού πολιτισμού.  Είμαι υπερήφανος που έχω συνεργαστεί μαζί του και πολύ περισσότερο που είμαι φίλος του. Τζάσπερ ….(ξέρει εκείνος) – (Κώστας Μακεδόνας)

Πόσο δύσκολα τα αποτυπώνεις σε μια κόλλα χαρτί, όλα όσα θέλω να σας πω για τον Μίμη Πλέσσα …Να σας πω πόσο ανθρώπινος είναι, πόσο κατάφερε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να με «ελευθερώσει»  ερμηνευτικά, να με κάνει να νοιώθω άρρηκτα δεμένος με το ίδιο του το έργο! Να σας πω για τις μελωδίες του, για τον μαγευτικό τρόπο που παίζει το πιάνο του, για το βλέμμα του, για τον τρόπο που μιλά και συμπεριφέρεται……..! Τέλος, θα σας έλεγα να κοιτάξετε τη μεγαλειώδη μουσική κληρονομιά που μας κληροδοτεί…..!!! Μαέστρο μου, θέλω να γράφω ώρες, αλλά προτιμώ να πάμε να πούμε στον κόσμο κανένα τραγούδι σου, μπας και σκάσει το χειλάκι του στα δύσκολα χρόνια που περνάμε…… Να ‘σαι πάντα καλά και σ’ ευχαριστώ για όλα!
Λάμπρος Καρελάς

Δέκα και πλέον χρόνια βρεθήκαμε μαζί με έναν από τους μεγαλύτερους συνθέτες της ελληνικής μουσικής  … Χρόνια στα οποία μοιραστήκαμε χαρές, γέλιο και μεγάλες επιτυχίες. Έχω την χαρά και την τύχη να έχω ερμηνεύσει μερικά από τα σημαντικότερα και μεγαλύτερα τραγούδια του και να έχω μοιραστεί σημαντικές στιγμές με τον Πλέσσα συνθέτη, με τον Πλέσσα μουσικό, με τον Πλέσσα άνθρωπο. Σήμερα βρίσκομαι πάλι μαζί του στη σκηνή και μοιράζομαι τραγούδια που είναι πια κτήμα όλων των Ελλήνων και όλων των γενεών. Μίμη,  σ’ ευχαριστώ για όσα ζήσαμε μαζί και για όλα όσα ελπίζω να ζήσουμε στο μέλλον. Γιάννης Κούτρας

Πριν από μερικά χρόνια αποφάσισα ότι εκτός από την καριέρα μου σαν κλασική πιανίστα, ήταν μεγάλη ανάγκη μου και το να τραγουδήσω. Η γνωριμία μου με τον Μίμη Πλέσσα, θα σφράγιζε για πάντα την επιθυμία μου να τραγουδήσω. Ο Μίμης Πλέσσας με ενέπνευσε, με εμψύχωσε, με καθοδήγησε, με δίδαξε και με ζέστανε με την παρουσία του και το χιούμορ του σε εκείνα τα πρώτα βήματά μου.
Σήμερα, έχοντας μια καριέρα που μου επιφύλασσε πολλές διεθνείς εκπλήξεις, κοιτάζω πίσω και μπορώ να πω το εξής: Ο Μίμης Πλέσσας είναι από τους συναρπαστικότερους και φωτεινότερους ανθρώπους που συνάντησα και η θέση του στη ζωή και την καρδιά μου θα παραμείνει για πάντα μοναδική. Παρότι κινούμαι σε διεθνές ρεπερτόριο, γυρίζω συνέχεια στις δικές του συνθέσεις, γιατί αποσπούν τη μεγαλύτερη απήχηση στις διεθνείς σκηνές, όπου και αν βρεθώ.
Maria Markesini
 
ΓΝΩΜΗ
Μίμης Πλέσσας: ο αειθαλής μύθος του τραγουδιού μας
«Τραγούδια που δεν έχουν εποχές», ήταν το τίτλος του διημέρου (7 & 8/10/2011), που απολαύσαμε στο θέατρο «Badminton», παίρνοντας ένα ικανοποιητικό δείγμα ενός κορυφαίου συνθέτη του τραγουδιού μας. Ο Πλέσσας του κινηματογράφου, των πολυαγαπημένων και πολυτραγουδισμένων τραγουδιών απ’ όλους τους Έλληνες, αλλά κι η τζαζ πλευρά του, καθώς κι η έθνικ των τραγουδιών του. Ένα απάνθισμα μιας σπουδαίας καριέρας και διαδρομής, από κάθε πλευρά(αξία, καινοτομία, διάρκεια, διαχρονικότητα, δημοφιλία, πωλήσεις). Το ελληνικό τραγούδι, έχει τους μύθους του, κι ένας απ’ αυτούς, είναι κι ο Πλέσσας, που άνοιξε τους δικούς του δρόμους στο ελληνικό μουσικό τοπίο μας(στο κινηματογραφικό, στο ελαφρολαϊκό και στην ελληνική τζαζ). Κι αυτό, που απολαύσαμε στο «Badminton», μας έδειξε ακριβώς αυτό : ότι ο Μίμης Πλέσσας είναι ένας αειθαλής μύθος του τραγουδιού μας.
Τάσος Π. Καραντής
 
Φωτογραφίες: Νικήτας Σπίνος
 
 
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Βαραίνουν τα σώματα μέσα στο χρόνο, σηκώνοντας απάνω τους τη θλίψη τους την ακατάλυτη, σηκώνοντας τη μοναξιά.
Γιώργος Θέμελης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS