156 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
27.06.2019
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Δελτίο τύπου | Θέατρο Badminton

Η Evita Peron ζωντανεύει στο θέατρο Badminton

Ορφέας

Μια ανεπανάληπτη στιγμή του παγκόσμιου μουσικού θεάτρου με την υπογραφή του διδύμου των μεγάλων επιτυχιών σερ Andrew Lloyd Webber και Tim Rice (Cats, Jesus Christ Superstar). Ένας ιδιαίτερα απαιτητικός ρόλος και μια παράσταση γεμάτη θέαμα και συγκίνηση, που έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα στην πρωτότυπή της μορφή, απευθείας από το West End και τη Βρετανική της περιοδεία.
Το έργο -που έχει αρκετές φορές στο παρελθόν «σπάσει τα ταμεία» τόσο στο Broadway, όσο και στο Wend End- ζωντανεύει τη δυναμική προσωπικότητα της Εβίτα Περόν. Η Εβίτα, ως δεύτερη σύζυγος του προέδρου της Αργεντινής, Χουάν Ντομίνγκο Περόν, έγραψε ιστορία ως μια πολυδιάστατη, «αγία» για κάποιους και αδίσταχτη για κάποιους άλλους, γυναίκα, η οποία έζησε την απόλυτη αποθέωση, αλλά και την παρακμή μέχρι τον πρόωρο θάνατό της, μόλις 33 ετών.

Την παραγωγή που έρχεται στο Θέατρο Badminton υπογράφει ο κορυφαίος παραγωγός του West End, Bill Kenwright, σε συνεργασία με την εταιρεία παραγωγής του Andrew Lloyd Webber, Really Useful Group. Με μερικά από τα διασημότερα και βραβευμένα τραγούδια, όπως Don’t Cry for Me Argentina, On This Night of a Thousand Stars, Another Suitcase in Another Hall, Oh What a Circus, You Must Love Me, καθώς και με 20 σπουδαία βραβεία στο βιογραφικό του, συμπεριλαμβανομένου και του Όσκαρ για την ομώνυμη ταινία με τη Μαντόνα και τον Αντόνιο Μπαντέρας, το αριστούργημα αυτό στη νέα του παραγωγή έχει ήδη αναδειχθεί στο «απόλυτο θεατρικό γεγονός της χρονιάς».

Η ιστορία της παράστασης &  παραγωγές- σταθμοί
Το φαινόμενο Evita, ένα αγιοποιημένο όνομα - σύμβολο στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, πήρε νέες μυθικές διαστάσεις και κολύμπησε στην χρυσόσκονη της ποπ κουλτούρας όταν στα τέλη της δεκαετίας του ’70 οι Andrew Lloyd Webber (μουσική) και Tim Rice (στίχοι) δημιούργησαν ένα concept album (το οποίο έγινε χρυσό) που αφηγείτο με μουσική και τραγούδια την ιστορία της, κι αμέσως μετά προχώρησαν στη θεατρική του παρουσίαση.
Αυτή η πρώτη μεταφορά της εκπληκτικής ιστορίας της γυναίκας-είδωλο της Αργεντινής στη σκηνή έκανε πρεμιέρα στο λονδρέζικο Prince Edward Theatre στις 21 Ιουνίου του 1978 με την Elaine Paige στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τον Joss Ackland ως Juan Peron, σε ένα υπέρλαμπρο θέαμα που ‘εξαργύρωσε’ αμέσως την επιτυχία του album και του τραγουδιού Don’t Cry for Me Argentina και κατέβηκε στις 8 Φεβρουαρίου του 1986, μετά από 2.900 παραστάσεις.
Η σκηνοθεσία ήταν του Harold Prince, σε χορογραφίες Larry Fuller, ενώ παραγωγός ήταν ο Robert Stigwood. Στην κριτική του The Sunday Times, ο Derek Jewell χαρακτήρισε την παράσταση «θαυμάσια» και περιέγραψε τη «φιλόδοξη» παρτιτούρα του Lloyd Webber ως «απαράμιλλο συνδυασμό μουσικής εμπειρίας του 20ου αιώνα», ενώ οι στίχοι του Rice δέχτηκαν τον χαρακτηρισμό «καυστικοί» και «πνευματώδεις». Η παράσταση ανέβηκε στη συνέχεια στο Broadway Theatre της Νέας Υόρκης στις 25 Σεπτεμβρίου του 1979, σημειώνοντας ρεκόρ 1.576 παραστάσεων, ξεπερνώντας ακόμη και τον αριθμό εισιτηρίων του Jesus Christ Superstar και κερδίζοντας τον εντυπωσιακό αριθμό των επτά βραβείων Tony, μεταξύ των οποίων για «Καλύτερο Σενάριο», «Καλύτερο Λιμπρέτο» και «Καλύτερο Μιούζικαλ».
Το 1981 το ηχογραφημένο άλμπουμ της παράστασης Evita κέρδισε βραβείο Grammy. Παραστάσεις της Evita έχουν δοθεί σε όλο τον κόσμο, από την Αυστρία ως την Ισπανία και από τo Μεξικό ως τη Νότια Αφρική. Το 1996 η ταινία του Alan Parker με τη Μαντόνα ως Evita και τον Αντόνιο Μπαντέρας ως Τσε Γκεβάρα, έγινε παγκόσμια επιτυχία, έλαβε πέντε υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδίζοντας μία στην κατηγορία «Καλύτερου Τραγουδιού» και βραβεύτηκε με τρεις Χρυσές Σφαίρες, «Καλύτερου Μιούζικαλ», «Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού» για το ολοκαίνουργιο τραγούδι «You Must Love Me» και «Καλύτερης Ηθοποιού» για την Μαντόνα. Το 2006 ανέβηκε στο Adelphi Theatre η πρώτη μεγάλη αναβίωση της Evita, με την Αργεντίνα ηθοποιό Elena Roger στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η παράσταση έλαβε αρκετές διακρίσεις, μεταξύ των οποίων την υποψηφιότητα της Elena Roger ως «Καλύτερης Ηθοποιού σε Μιούζικαλ» στα βραβεία «Laurence Olivier» το 2006. Το 2008 μια νέα παραγωγή του μιούζικαλ σε συνεργασία πάντα με την εταιρεία The Really Useful Group (που ιδρύθηκε το 1977 από τον Andrew Lloyd Webber), πραγματοποίησε περιοδεία στη Μ. Βρετανία σε σκηνοθεσία Bill Kenwright και Bob Tomson και είναι η ίδια παραγωγή που θα απολαύσουμε και στο Θέατρο Badminton.
 
Άλλες ενδιαφέρουσες παραγωγές της Evita
Παραγωγή της Μαδρίτης, το 1981

Η ισπανόφωνη εκδοχή του μιούζικαλ ανέβηκε για πρώτη φορά στο Teatro Monumental της Μαδρίτης στις 23 Δεκεμβρίου 1980, σε σκηνοθεσία Jaime Azpilicueta, την Paloma San Basilio στο ρόλο της Εύα, τον Patxi Andiσn στο ρόλο του Τσε και τον Julio Catania στο ρόλο του Περόν. Ο Tony Landa υποδυόταν τον Magaldi και η Montserrat Vega την ερωμένη του Περόν. Το τραγούδι "No llores por mν, Argentina" έγινε επιτυχία και ερμηνεύτηκε από τραγουδιστές όπως ο Nacha Guevara. Η ισπανόφωνη παραγωγή έπαιξε αργότερα στη Βαρκελώνη και σε άλλες πόλεις, ενώ περιόδευσε και στη Λατινική Αμερική.

Παραγωγή βρετανικής περιοδείας, 1987
Η Evita ξεκίνησε την περιοδεία σε Ηνωμένο Βασίλειο και Ιρλανδία με πρωταγωνιστές τους Rebecca Storm (Εύα) και Chris Corcoran (Τσε).

Περιοδεία στις ΗΠΑ, 1994
Η εθνική περιοδεία στις ΗΠΑ πραγματοποιήθηκε πριν την κινηματογραφική εκδοχή του έργου με πρωταγωνίστρια την Μαντόνα. Η περιοδεία διήρκησε πάνω από έναν χρόνο και οι πρωταγωνίστριες ήταν αρκετές, συμπεριλαμβανομένης και της μετέπειτα υποψήφιας για βραβείο Tony, Marla Schaffel. Η σκηνοθεσία και η χορογραφία της παραγωγής αυτής ήταν του Larry Fuller, ενώ ο Daniel C. Cooney υποδύθηκε τον Τσε.

Βρετανική περιοδεία, 1995
Οι αρχικοί παραγωγοί του West End, Robert Stigwood και David Land, πραγματοποίησαν την περιοδεία με πρωταγωνίστρια την Marti Webb (Εύα), τον Chris Corcoran ως Τσε και τον Duncan Smith ως Περόν. Η παραγωγή περιόδευσε στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1995, και παρά την επίκριση για την ηλικία της Webb που έφτανε την ηλικία των 50 ετών, η επιτυχία της περιοδείας οδήγησε σε εμφανίσεις και το 1996.

Επετειακή περιοδεία 20 χρόνων στις ΗΠΑ, 1998–1999
Το Νοέμβριο του 1998 ξεκίνησε μια περιοδεία στις ΗΠΑ, παρουσιάζοντας μία νέα, αν και παρόμοια εκδοχή με την παραγωγή του Broadway, της Evita, η οποία κατέληξε στο Broadway τη σαιζόν 1999–2000. Στην περιοδεία αυτή, πρωταγωνιστές ήταν η Natalie Toro (Εύα) και ο άγνωστος μέχρι τότε Raul Esparza (Τσε). Ο Raymond Jaramillo McLeod έπαιξε τον Χουάν Περόν. Η Toro και οι συμπρωταγωνιστές της έλαβαν εξαιρετικές κριτικές. Η παράσταση τελείωσε στην πόλη της Βοστόνης στη Μασαχουσέτη. Η Evita θα επέστρεφε στο Broadway.

Περιοδείες στις ΗΠΑ, 2004–2005 και 2007–2008
Το Νοέμβριο του 2004 ξεκίνησε μια περιοδεία στις ΗΠΑ με την Kathy Voytko στο ρόλο της Εύα, σε σκηνοθεσία Prince και Larry Fuller. Πρωταγωνιστούσε επίσης το αστέρι του Broadway, Bradley Dean. Η περιοδεία τελείωσε το Δεκέμβριο του 2005. Όταν η Evita σταμάτησε στο Λονδίνο τον Μάιο του 2007, η παραγωγή ξεκίνησε ξανά περιοδεία πραγματοποιώντας εμφανίσεις μέχρι τον Ιούνιο του 2008.
 
Περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο, 2008–2009
Η περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο ξεκίνησε στις 22 Μαΐου 2008. Το καστ συμπεριλάμβανε την Rachael Wooding ως Εύα, τον Seamus Cullen (φιναλίστ στο σόου του BBC Any Dream Will Do) ως Τσε και τον Mark Heenehan ως Περόν. Ο James Waud έπαιζε τον Magaldi και η Nikki Mae την Ερωμένη. Προγραμματισμένη αναβίωση στο Broadway, 2011-2012 H New York Post ανέφερε στις 24 Φεβρουαρίου 2010, ότι έχει προγραμματιστεί μια αναβίωση για το 2011 στο Θέατρο Nederlander και ότι η Elena Roger θα κατέχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, σε σκηνοθεσία Michael Grandage και χορογραφίες Rob Ashford.

Αξιοσημείωτες ηθοποιοί
Το ρόλο της Εβίτα υποδύθηκαν διακεκριμένες ηθοποιοί απ’ όλο τον κόσμο, όπως οι Paloma San Basilio (1981, Ισπανία), Rocνo Banquells (1981, Μεξικό), Michele Breeze (1982, Νέα Ζηλανδία), Clαudia Oliveira (1982, 1986, Βραζιλία), Pia Douwes και Doris Baaten (1996, Ολλανδία και Βέλγιο), Anneliese van der Pol στα 15 της, η οποία είναι και η νεότερη ηθοποιός που έπαιξε το ρόλο σε επαγγελματική παραγωγή (2000 Buena Park Civic Theatre), και Ann Mandrella (2009-2010 Γερμανία).

Κριτικές
«Ποτέ δεν υπήρξε μιούζικαλ τόσο δραματικά συναρπαστικό όσο η Evita!» Time Out
«Η Εvita θριαμβεύει. Μια παραγωγή γεμάτη πάθος. Μια εκθαμβωτική επιτυχία.» The Echo
«Ένα μνημειώδες σόου.» The Sunday Express
«Ένα σόου με πάθος, συναίσθημα και στυλ.» Daily Post
«Τα σκηνικά είναι απερίγραπτα, τα κοστούμια υπέροχα, αλλά πάνω απ’ όλα είναι οι ερμηνείες που μας μένουν αξέχαστες.» What’s on Stage
«Όταν ακούμε το Don’t Cry For Me Argentina, κυριολεκτικά μας σηκώνεται η τρίχα και με μια ματιά στην αίθουσα, καταλαβαίνεις ότι όλοι παρακολουθούν με δέος, νομίζοντας ότι ήδη βρίσκονται στο Μπουένος Άιρες.» The Stage

Η ζωή και ο θάνατος της Έυα Περόν
1919: Στις 7 Μαΐου γεννιέται η Εύα Ντουάρτε στο Los Toldos, ένα χωριό 150 μίλια δυτικά του Μπουένος Άιρες. Είναι η μικρότερη των πέντε παιδιών, τέσσερα κορίτσια και ένα αγόρι, της Juana Ibarguen και του Juan Duarte. Οι γονείς της δεν παντρεύτηκαν ποτέ για τον απλό λόγο ότι ο Ντουάρτε είχε ήδη σύζυγο και οικογένεια.
1926: Ο Χουάν Ντουάρτε σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και στη δεύτερη οικογένειά του δεν αφήνει τίποτα, παρά μόνο το όνομά του.
1930: Η οικογένεια μετακομίζει στην κοντινή πόλη Junin, όπου η μητέρα της Εύα ιδρύει ένα οικοτροφείο.
1935
: Με τη φιλοδοξία να γίνει ηθοποιός, η Εύα αποφασίζει να δοκιμάσει την τύχη της στο Μπουένος Άιρες.
1935-43: Η Εύα χτίζει την καριέρα και την εικόνα της ως ηθοποιός. Βρίσκει δουλειά σε διάφορα θέατρα και το 1939 αποκτά τον πρώτο της σημαντικό ρόλο σ’ ένα θεατρικό έργο στο ραδιόφωνο της Αργεντινής.
1943-1945: Η Εύα παρουσιάζει τη σειρά «Βιογραφίες Επιφανών Γυναικών» στο Ράδιο Belgrano.
1943: Το στρατιωτικό καθεστώς παίρνει την εξουσία στην Αργεντινή. Μια από τις ηγετικές μορφές του είναι ο Συνταγματάρχης Χουάν Περόν. Η Εβίτα, καθιερωμένη πια στο ραδιόφωνο, έλκεται από τους ισχυρούς άντρες που κρατούν τα ηνία της χώρας και αποκτά νέες φιλοδοξίες.
1944: Στις 15 Ιανουαρίου ένας σεισμός καταστρέφει σχεδόν ολικά την πόλη Σαν Χουάν. Ο Περόν διοργανώνει εθνικό έρανο και προσκαλεί τους πιο διάσημους αστέρες της εποχής να συμμετάσχουν. Μία εβδομάδα αργότερα, διοργανώνεται ένα φεστιβάλ στο Στάδιο Λούνα Παρκ για την ανακούφιση των θυμάτων του σεισμού. Η Εύα Ντουάρτε και ο Συνταγματάρχης Περόν συναντιούνται και ξεκινούν μια σχέση που ανακοινώνεται δημόσια σ’ ένα γκαλά για τον εορτασμό της Ημέρας Ανεξαρτησίας της Αργεντινής, στις 9 Ιουλίου. Σύντομα συζούν. Ο Περόν γίνεται Υπουργός Πολέμου και Γραμματέας Εργασίας, αναμφίβολα πια ο πιο σημαντικός άνθρωπος στη χώρα.
1945: Στις 10 Οκτωβρίου, ο Περόν οδηγείται στην παραίτηση και συλλαμβάνεται. Δέκα ημέρες πριν τη θριαμβευτική επιστροφή του, η Εύα ξεκινά μια εκστρατεία ανάμεσα στους καθημερινούς ανθρώπους, τους descamisados ή αλλιώς «χωρίς πουκάμισα», για να συγκεντρώσει όση περισσότερη υποστήριξη γίνεται για τον Περόν. Η βαθμιαία ένταση της υποστήριξης αναγκάζει τις αδύναμες αρχές να απελευθερώσουν τον Περόν και να τον παραδώσουν στο πλήθος που του επιφυλάσσει μια συγκλονιστική υποδοχή. Στις 21 Οκτωβρίου η Εύα και ο Περόν παντρεύονται σε μια μυστική τελετή στο Junin.
1946: Στις εκλογές στις 24 Φεβρουαρίου ο Περόν κερδίζει με ένα τρίτο του εκατομμυρίου ψήφους. Η Εύα είναι πια η Πρώτη Κυρία της Αργεντινής. Με δικά της λόγια, θεωρεί τον εαυτό της ως «όχι απλά η σύζυγος του Προέδρου της Δημοκρατίας…Είμαι η Εύα Περόν, η σύζυγος του Προέδρου…αλλά είμαι και η Εβίτα, η σύζυγος του ηγέτη ενός λαού που του έχει εναποθέσει όλη του την πίστη, την ελπίδα και την αγάπη».
Ιούλιος: Η Εύα απευθύνεται στις γυναίκες της Αργεντινής.
Σεπτέμβριος: Ξεκινά μια εκτεταμένη κοινωνική εργασία από το γραφείο του Περόν στη Γραμματεία Εργασίας και Πρόνοιας.
Οκτώβριος: Η Εύα ξεκινά τις επισκέψεις σε εργοστάσια και φτωχογειτονιές.
1947: Η περιοδεία του Ουράνιου Τόξου: Ο Περόν δέχεται επίσημη πρόσκληση από τον στρατηγό Φράνκο για να επισκεφθεί την Ισπανία. Επειδή ο Περόν δεν μπορεί να παραστεί, η Εύα ξεκινά τη δική της ευρωπαϊκή περιοδεία. Και οι δύο βλέπουν την ευκαιρία για το Περονικό Καθεστώς να κερδίσει σεβασμό και να χαράξει νέα οικονομικά και πολιτικά κανάλια. Στην Ισπανία, φυσικό σύμμαχο της Αργεντινής, η υποδοχή που επιφυλάσσεται στην Εύα είναι ενθουσιώδης.
Ωστόσο, στην Ιταλία και τη Γαλλία η υποδοχή είναι λιγότερο θερμή και όταν δεν δέχεται πρόσκληση για να διαμείνει στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ, η Εύα διακόπτει το ταξίδι και επιστρέφει στην πατρίδα μέσω Ελβετίας, όπου φημολογείται ότι άνοιξε έναν τραπεζικό λογαριασμό.
Στις αρχές του Γενάρη του 1947 η Εύα αναμεταδίδει ένα μηνυμα κάθε εβδομάδα παροτρύνοντας τις γυναίκες να συμμεριστούν τον αγώνα για τα δικαιώματά τους, και συγκεκριμένα για το δικαίωμα ψήφου. Στις 23 Σεπτεμβρίου εγκρίνεται ο νόμος που παραχωρεί το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες.
1948: Στις 19 Ιουνίου δημιουργείται το Ίδρυμα Μαρία Εύα Ντουάρτε ντε Περόν με στόχο τη γεφύρωση του χάσματος στην εθνική ασφάλεια, και ειδικότερα για να βοηθήσει τους ηλικιωμένους, τις γυναίκες και τα παιδιά. Η Εύα εργάζεται όλο και περισσότερες ώρες.
1951: Ζητείται από τον Περόν να υποβάλει υποψηφιότητα για μια δεύτερη θητεία ως Πρόεδρος, και προτείνεται στην Εύα να αγωνιστεί μαζί του για τη θέση του Αντιπροέδρου. Την εποχή αυτή η Εύα υποφέρει από προβλήματα υγείας και παρά την μεγάλη στήριξη του λαού, αρνείται να βάλει τη δική της υποψηφιότητα.
Λίγο μετά τη δημόσια ανακοίνωση της απόφασής της καταρρέει.
Νοέμβριος: Η Εύα υφίσταται τετράωρη επέμβαση, η οποία είναι ανεπιτυχής. Ψηφίζει τον Περόν από το κρεβάτι του νοσοκομείου, στις πρώτες εκλογές όπου οι γυναίκες έχουν δικαίωμα ψήφου.
1952: Στις 4 Ιουνίου, ανήμερα της ορκωμοσίας του Περόν για τη δεύτερη θητεία του είναι και η τελευταία που ο λαός βλέπει δημόσια την Εύα ζωντανή.  Στις 26 Ιουλίου, λίγο πριν το θάνατό της από καρκίνο, σε ηλικία 33 ετών, η Εύα Περόν δέχεται τον τίτλο «Πνευματικός Ηγέτης του Έθνους». Ο Περόν αναθέτει τη δημιουργία ενός μεγάλου μνημείου για τη σύζυγό του, αλλά ανατρέπεται από την κυβέρνηση πριν το έργο προλάβει να ολοκληρωθεί. Η σορός της Εύας γίνεται πολιτικό πιόνι. Απομακρύνεται από τις μυστικές υπηρεσίες της Αργεντινής, κρυμμένη ανάμεσα σε άλλα πανομοιότυπα φέρετρα, ενώ στη συνέχεια θάβεται με ψεύτικο όνομα στο Μιλάνο, για δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια. Το 1971 ο Χουάν Περόν τελικά πείθει τον Φράνκο να του επιτρέψει την επιστροφή της σορού στην πατρίδα, όπου και εκτίθεται. Τελικά, η Εύα αναπαύεται σ’ ένα θωρακισμένο θόλο στο Κοιμητήριο Recoleta του Μπουένος Άιρες. Είναι θαμμένη βαθιά μέσα στο έδαφος, ενώ προστατεύεται από φύλακες, εκλεπτυσμένες κλειδαριές, συναγερμούς και ατσάλινους τοίχους.

Η Αργεντινή των Περόν
Το 1946 ο Juan Domingo Peron γίνεται Πρόεδρος της Αργεντινής με ισχυρή πλειοψηφία, γεγονός που σήμαινε ότι όχι μόνο δεν είχε ανάγκη να υπολογίζει τους πολιτικούς του αντιπάλους, αλλά και ότι ήταν πια ελεύθερος να διευρύνει τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές που είχε αναπτύξει δύο χρόνια νωρίτερα. Σχεδόν αμέσως, η Εύα Περόν τέθηκε επικεφαλής στις εργασιακές σχέσεις και, σταδιακά, πολλοί από τους συγγενείς της κατέκτησαν καίρια πόστα μεγάλης ισχύος και επιρροής, παρά την έλλειψη γνώσεων και εμπειρίας.
Η μεταπολεμική περίοδος βρήκε την Αργεντινή μ` ένα υγιές πλεόνασμα στο ταμείο της και όλα έδειχναν ότι η χώρα βρίσκεται σε ανοδική πορεία. Οι Περόν ετοιμάστηκαν να φέρουν μια νέα εποχή μεταρρύθμισης και ανάπτυξης του κράτους. Οι ένοπλες δυνάμεις αποτελούσαν τον ακρογωνιαίο λίθο της δύναμης του Περόν και γι’ αυτό κατά το πρώτο έτος της θητείας του, ο Περόν αύξησε τα στρατιωτικά έξοδα. Στη συνέχεια, ωστόσο, οι αφοσιωμένοι στο κράτος αξιωματικοί ανταμείφτηκαν με την ηγεσία βιομηχανιών και κυβερνητικών οργανισμών, αφού ο Περόν μείωσε το συνολικό μέγεθος του στρατού και έληξε την πλήρη στρατολόγηση – πιθανολογείται επίσης ότι το ιστορικό των στρατιωτικών πραξικοπημάτων της Αργεντινής τον έκανε να νιώθει άβολα!
Στήριξε επίσης τους αγώνες της εργαζόμενης τάξης και τα νέα μέτρα συμπεριλάμβαναν την οριοθέτηση ελάχιστων αποδοχών εργασίας, τη θέσπιση ωραρίου καθημερινής εργασίας, τον περιορισμό των δικαιωμάτων απόλυσης των εργοδοτών και τα υποχρεωτικά πρότυπα στο χώρο εργασίας σε βασικές βιομηχανίες. Επίσης, εισήγαγε σχέδια συνταξιοδότησης, διακοπών, ιατρικών υπηρεσιών καθώς και προγράμματα στέγασης. Ενθάρρυνε τους συνδικαλιστικούς φορείς, αλλά μόνο εκείνους που ενέκρινε το κράτος. Οι φορείς απέκτησαν νέες ελευθερίες και δυνάμεις, ενώ οι ηγέτες των ενώσεων που είχαν διαφορετικές πολιτικές απόψεις από τον Περόν απομακρύνονταν. Οι ακτιβιστές και οι ανεξάρτητοι απομακρύνθηκαν επίσης από το Εργατικό Κόμμα που αντικαταστάθηκε από το Αποκλειστικό Κόμμα της Εθνικής Επανάστασης. Το 1946 αποκαλύφθηκε ένα πενταετές οικονομικό σχέδιο. Ο Περόν το ονόμασε σχέδιο για οικονομική ανεξαρτησία και, με τη δικαιολογία του αντιιμπεριαλιστή, χρησιμοποίησε τα πλεονάσματα των ενώσεων για να εξαγοράσει ξένα (κυρίως Βρετανικά) αποκτήματα. Προτεραιότητά του ήταν η δημιουργία και η επέκταση συγκεκριμένων βιομηχανιών, στο πλαίσιο των βλέψεών του για μια αυτάρκη Αργεντινή.
Εντωμεταξύ, η Εύα παρότρυνε τις γυναίκες στην εκστρατεία της απόκτησης ψήφου (την οποία κέρδισαν το 1947) και ίδρυσε το πρώτο γυναικείο πολιτικό κόμμα της Αργεντινής. Καθιέρωσε επίσης το Ίδρυμα Κοινωνικής Βοήθειας που παρείχε νοσοκομεία, σχολεία, ακόμα και χρήματα σε φτωχούς ανθρώπους που η Εύα θεωρούσε ότι τα χρειάζονταν. Εκτός από το εξαναγκαστικό στοιχείο στον τρόπο με τον οποίο αποκτιόνταν οι «εθελοντικές» δωρεές για το Ίδρυμα, η Εύα Περόν ήταν ευτυχής όταν χρησιμοποιούσε τη μεγάλη επιρροή της για να φαίνεται ότι βοηθά τους φτωχούς, ακόμα και όταν αυτό κατέστρεφε κάποιους άλλους. Για παράδειγμα, ένας ιδιοκτήτης μπορούσε να βρεθεί άστεγος όταν η ιδιοκτησία του μεταβιβαζόταν σε κάποιον που η Εβίτα θεωρούσε αδικημένο. Παρά τα πολλά θετικά του αποτελέσματα, συχνά το Ίδρυμα έδειχνε πως οι ευπραγίες γίνονταν μετά από κλήρωση.
Η Εύα θάμπωνε τον κόσμο με τα κοσμήματα και τα επώνυμα ρούχα που φορούσε ενώ, κατά κοινή εκτίμηση, οι Περόν σφετερίστηκαν μεγάλα χρηματικά ποσά για προσωπική τους χρήση. Η Εύα δεν ανεχόταν καμία κριτική για το σύζυγό της. Σταδιοδρομίες καταστράφηκαν, αντίπαλοι φυλακίστηκαν με ψευδείς κατηγορίες και εφημερίδες έκλεισαν. Συχνά η λογοκρισία οδηγούσε σε αστυνομικές επιδρομές, επιθέσεις συμμοριών και παρενόχληση των δημοσιογράφων, γεγονότα που έπλητταν σοβαρά την ελευθερία του τύπου. Μέσα στο πλαίσιο της «Δικαιοσύνης», οι Περόν και οι υποστηρικτές τους περιέγραφαν το καθεστώς τους ως επαναστατικό, ενώ οι αντίπαλοι το ονόμαζαν ολοκληρωτισμό και οι ξένες δυνάμεις, όπως οι ΗΠΑ, το θεωρούσαν φασιστικό. Όσο οι μέσοι Αργεντινοί πολίτες χαίρονταν τη «χρυσή» εποχή όπου κάθε οικογένεια μπορούσε να φάει κρέας δύο φορές την ημέρα, όλα ήταν καλά. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με το ότι η κυβέρνηση του Περόν τροποποίησε το σύνταγμα ακυρώνοντας την απαγόρευση της προεδρικής επανεκλογής, τον βοήθησε να εκλεγεί για μια δεύτερη θητεία, το 1952. Ωστόσο, εκείνη την εποχή οι πρώτες επιτυχίες έγιναν σπανιότερες. Η οικονομική ανάπτυξη επιβραδύνθηκε.
Οι αλλαγές στην παγκόσμια αγορά και η αύξηση του αστικού πληθυσμού της Αργεντινής σήμαινε πως τα διαθέσιμα προς εξαγωγή αποθέματα κρέατος και σταριού ήταν λιγότερα. Τα δύο αυτά αγαθά αποτελούσαν τη βάση του εθνικού πλούτου. Τελικά, τα πράγματα έγιναν τόσο άσχημα που οι βασικές τροφές έπρεπε να εισάγονται. Κατά τη διάρκεια 1946 - 1951, η αξία του πέσο μειώθηκε στο μισό. Και όταν οι Περόν άρχισαν να χάνουν κάποιους από τους παραδοσιακούς οπαδούς τους, το καθεστώς άρχισε να χρησιμοποιεί όλο και πιο αμφίβολες μεθόδους για να διατηρεί τον έλεγχο.
Ο θάνατος της συζύγου του, λίγες εβδομάδες μετά την επανεκλογή του, αποτέλεσε ολέθριο χτύπημα για τον Χουάν Περόν, τόσο σε προσωπικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Η Εβίτα ήταν μια στενή και πολύτιμη σύμβουλος, μία ικανή οργανώτρια, και συμβόλιζε το ενδιαφέρον του καθεστώτος για τους φτωχούς και τους άπορους της χώρας.
Τελικά, το καθεστώς του Περόν κατέρρευσε επειδή στάθηκε ανίκανο να πραγματοποιήσει τις υποσχέσεις του. Το 1952 ο πληθωρισμός έφτασε το 30% και παρά το νέο πενταετές σχέδιο που θα τον μείωνε στο 4% το επόμενο έτος, το 1954 ξέσπασε ένα νέο κύμα απεργιών. Στη συνέχεια, ο Περόν οργάνωσε μια εκστρατεία για την αγιοποίηση της συζύγου του. Η εκκλησία θεώρησε την κίνηση αυτή κρατική προπαγάνδα και δεν τον υποστήριξε. Αντιθέτως, συσπειρώθηκε ενάντια στον Περόν και τις πολιτικές του και οι θρησκευτικές πομπές γίνονταν πολιτικές συγκεντρώσεις. Οι στρατιωτικοί ήταν από καιρό δυσαρεστημένοι, αλλά όταν ο Πρόεδρος ανήγγειλε την απειλή εμφυλίου πολέμου σε μεγάλη δημόσια συγκέντρωση, στις 31 Αυγούστου του 1955, δεν άργησαν να δράσουν. Στις 19 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους ένα πραξικόπημα ανάγκασε τον Περόν να παραιτηθεί.

Η Αργεντινή πριν τον Περόν
Οι Ισπανοί εξερευνητές που έφτασαν στην Αργεντινή στις αρχές του 16ου αιώνα ξεκίνησαν τον αποικισμό με το γνωστό τρόπο: απομακρύνοντας τους ιθαγενείς και εγκαθιστώντας οικισμούς και θρησκευτικές αποστολές. Οι Βρετανοί έκαναν την επιδρομή τους στο Μπουένος Άιρες το 1806, ενώ πολύ σύντομα, το 1808, ακολούθησε και ο Ναπολέων Βοναπάρτης. Μια αυτόνομη κυβέρνηση δημιουργήθηκε δύο χρόνια αργότερα, στις 25 Μαΐου του 1810, που έως σήμερα εορτάζεται σαν ημέρα ανεξαρτησίας του έθνους. Πέρασαν 15 χρόνια για να αναγνωρίσει η Μεγάλη Βρετανία τις Ηνωμένες Επαρχίες του Ρίο ντε λα Πλάτα.
Η οικονομική ανάπτυξη της χώρας έκανε μεγάλη πρόοδο στις αρχές του 20ου αιώνα, όταν άρχισαν να εισρέουν κεφάλαια από την Ευρώπη, και ειδικότερα από τη Βρετανία. Στην πραγματικότητα, η Αργεντινή ήταν μια βρετανική αποικία από κάθε άποψη, με εξαίρεση το όνομά της, αφού τα βρετανικά συμφέροντα βρίσκονταν πίσω από κάθε υποδομή της χώρας: σιδηρόδρομοι, τραμ, τηλέγραφοι, τηλέφωνα, ηλεκτρικό, συστήματα αποχέτευσης και ύδρευσης, τραπεζικά συστήματα και καταψύκτες, που ήταν ζωτικής σημασίας για τις εξαγωγές κρέατος της Αργεντινής. Παρά το γεγονός ότι πάνω από τα τρία τέταρτα του πληθυσμού ήταν Ισπανικής ή Ιταλικής καταγωγής και ότι τα ισπανικά ήταν η εθνική γλώσσα, οι βρετανικές λέσχες, οι εφημερίδες, ο αθλητισμός και τα έθιμα ρίζωσαν βαθιά στη χώρα. Το 1933 η συμφωνία Roca-Runciman, επίσης γνωστή και ως Συνθήκη του Λονδίνου, παραχωρούσε στη Βρετανία ειδικά οικονομικά προνόμια, με την ανταλλαγή εμπορικών κανονισμών που αμύνονταν τα συμφέροντα της Αργεντινής.
Η Αργεντινή ήταν μια πλούσια χώρα, αλλά ο πλούτος βρισκόταν στα χέρια πολύ λίγων και η πολιτική ήταν προσεγγίσιμη μόνο για μια μικρή ομάδα συντηρητικών οικογενειών. Με την εκβιομηχάνιση, η μειοψηφία που κυβερνούσε υπέθεσε ότι οι εργάτες των βιομηχανιών θα ήταν τόσο πειθήνιοι και υπάκουοι όσο οι αγρότες, όμως η εργατική αναταραχή αυξήθηκε.
Ένα καινούριο πολιτικό κόμμα, το Union Civica Radical (Ριζοσπαστική Ένωση Πολιτών) με την υποστήριξη της μεσαίας τάξης ανέβηκε στην εξουσία το 1916, έχοντας πρόεδρο τον Hipolito Yrigoyen. Η οικονομία της χώρας την περίοδο εκείνη ευδοκίμησε και το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν κατάτασσε την Αργεντινή στις πλουσιότερες χώρες της γης. Τα αποτελέσματα, όμως, της Μεγάλης Οικονομικής Ύφεσης και οι διαξιφισμοί ανάμεσα στις διάφορες κλίκες του κόμματος οδήγησαν τελικά σε ένα επιτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα το 1930, όπου εμπλέκονταν όλες οι υπηρεσίες των ένοπλων δυνάμεων της Αργεντινής. Ο Agustin P Justo εκλέχθηκε πολιτικός πρόεδρος το 1932, εν μέσω ισχυρισμών για εκτεταμένη κατάχρηση, και έτσι ξεκίνησε μια περίοδος που ονομάστηκε «Επαίσχυντη Δεκαετία», μια περίοδος που χαρακτηριζόταν από απάτες, οικονομική κρίση, πολιτική καταδίωξη και διαφθορά. Μετά τις νοθευμένες εκλογές το 1937, οι Ριζοσπάστες επανήλθαν με τον Roberto Ortiz, που προσπάθησε να ξεριζώσει τη διαφθορά από το σύστημα με βλέψεις για την εγκαθίδρυση μιας αυθεντικής κοινωνικής δημοκρατίας. Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβάδιζε με τις αντιλήψεις των στρατιωτικών υποστηρικτών του, ούτε μ’ εκείνες της ανώτερης και της μεσαίας τάξης, που ένιωθαν ότι διακυβεύονταν πολλά αν τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα αποκτούσαν λόγο στα εθνικά ζητήματα. Για λόγους υγείας, το 1940 ο Ortiz αναγκάστηκε να παραδώσει τα ηνία στον αντιπρόεδρο, τον Ramon S Castillo, που ήταν αναμφισβήτητος και ορκισμένος αντι-δημοκράτης. Όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος το 1939, η Αργεντινή δήλωσε ουδέτερη και, μαζί με την Χιλή, αρνήθηκε να διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις με την Ιαπωνία και τη Γερμανία ακόμα και μετά την Γιαπωνέζικη επίθεση στο Περλ Χάρμπορ το 1942. Το 1943 μια ομάδα στρατιωτικών αξιωματούχων, δηλώνοντας πιστοί στο εθνικό συμφέρον της χώρας τους, κατάφεραν να ανατρέψουν την προσωρινή κυβέρνηση του Ramon Castillo και να την αντικαταστήσουν με μια στρατιωτική δικτατορία. Το GOU (Grupo Obra de Unificacion, δηλαδή Στρατιωτική Δύναμη Ενότητας) ήταν αποφασισμένο να αναδημιουργήσει το πολιτικό σύστημα της Αργεντινής σύμφωνα με τις «προδιαγραφές» της Γερμανίας και της Ιταλίας. Ένα μέλος της ομάδας αυτής, ο Συνταγματάρχης Juan Domingo Peron, επέστρεψε στην Αργεντινή το 1940 μετά από δύο χρόνια παραμονής στην Ευρώπη ως στρατιωτικός παρατηρητής. Το όραμα που είχε για τη χώρα του ήταν παρεμφερές με το Τρίτο Ράιχ της Γερμανίας, ενώ παράλληλα είχε εμπνευστεί και απ’ όσα είχε δει στην Ιταλία του Μουσολίνι. Του δόθηκε η θέση του Γραμματέα Εργασίας και του Υπουργού Κοινωνικής Πρόνοιας.
Οι εργασιακές μεταρρυθμίσεις του Περόν, που συμπεριλάμβαναν την παροχή συντάξεων καθώς και νόμους για την παιδική εργασία, έγιναν εξαιρετικά δημοφιλείς στην εργατική τάξη, ενώ η κίνηση συμφιλίωσης μελών και μη μελών της ένωσης μέσω του συστήματος κοινωνικής πρόνοιας δεν του χάρισε μόνο πλήρη έλεγχο πάνω στους περισσότερους εργάτες, αλλά διασφάλισε επίσης την πλήρη υποταγή τους. Ο Συνταγματάρχης Edmiro Farrell ανέβηκε στην εξουσία το 1944 – η Αργεντινή είχε ήδη διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις με την Ιαπωνία και τη Γερμανία, ενώ το 1945 θα τους κήρυσσε πόλεμο – και διόρισε τον Περόν Υπουργό Πολέμου και στη συνέχεια Αντιπρόεδρο. Τον Οκτώβριο του 1945, αμήχανοι από την όλο και αυξανόμενη δύναμή του, οι στρατιωτικοί συνέλαβαν τον Περόν, αλλά χάρη στις μαζικές διαδηλώσεις που οργάνωναν οι ηγέτες των εργατών και η μέλλουσα σύζυγός του Εύα (παντρεύτηκαν στις 21 Οκτωβρίου), τον απελευθέρωσαν οκτώ ημέρες αργότερα. Στις προεδρικές εκλογές που έγιναν τον Φεβρουάριο του 1946 ο Περόν κέρδισε με το 54% των ψήφων. Οι Περόν τα κατάφεραν.

Η ταυτότητα της παράστασης
ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ των ANDREW LLOYD WEBBER και TIM RICE
O BILL KENWRIGHT σε συνεργασία με τη REALLY USEFUL GROUP παρουσιάζει
ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ!
Με ζωντανή ορχήστρα και ελληνικούς υπέρτιτλους.

E V I T A
“EVITA: Το πιο συναρπαστικό μιούζικαλ όλων των εποχών” Time Out
11-30 Μαΐου
Θέατρο Badminton


Στίχοι: TIM RICE
Μουσική: ANDREW LLOYD WEBBER
Σκηνοθεσία: Bob Tomson και Bill Kenwright
Σχεδιασμός Παραγωγής: Matthew Wright
Χορογραφίες: Bill Deamer
Σχεδιασμός Φωτισμών: Mark Howett
Σχεδιασμός Ήχου: Ben Harrison
Ενορχήστρωση: Andrew Lloyd Webber και David Cullen
Μουσική Διεύθυνση & Διασκευές: David Steadman

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Άλογα περήφανα οι επιθυμίες μου γονάτισαν κάθισαν χάμω.
Μίλτος Σαχτούρης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS