130 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
18.10.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Τάσος Καραντής

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΛΛΙΑΣ «Στα παντελόνια που φοράω» MINOS – EMI /2014

Δισκοκριτικές

Τάσος Π. Καραντής

 

 

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΛΛΙΑΣ
«Στα παντελόνια που φοράω»
MINOS – EMI /2014

Γράφει ο : Τάσος Π. Καραντής

Τον Γιάννη Κόλλια - ανιψιό του, αδικοχαμένου(σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα το 1980/ όλοι θα τον γνωρίζετε από το σουξέ «Έρωτά μου αγιάτρευτε»),  Κώστα Κόλλια(αδερφός του πατέρα του) - τον πρωτάκουσα 18άρης, το 1986, από τον πρώτο του δίσκο – βινυλίου τότε – «Η ζωή μας τέτοια θέλει». Θυμάμαι, μου έκανε εντύπωση, αμέσως, η ορίτζιναλ λαϊκότητα της φωνής του, παρά το νεαρό της ηλικίας του(20άρης και κάτι), αλλά και τα τραγούδια του δίσκου, που ήταν υψηλών στάνταρ, για το βαρύ λαϊκό τραγούδι της εποχής(μέσα των ’80ς). Ο δίσκος έκανε κάποια αίσθηση τότε κι έβαλε τον φέρελπι λαϊκό τραγουδιστή, πέρα από τα αυτιά μας και στα υπόψη μας! Ως ακροατές – όσοι ήμασταν και του βαρύ λαϊκού – μιλάω, για τότε. Βέβαια, μην ξεχνάμε, πως ο νεαρός Γιάννης Κόλλιας βρισκόταν, σε ένα είδος και μια εποχή, που κυριαρχούσε ο μεγάλος Στράτος Διονυσίου, ο Γιώργος Μαργαρίτης(που σάρωνε από τις αρχές των ‘80ς), ο Δημήτρης Μητροπάνος στα σουξέ του Τάκη Μουσαφίρη και του Σπύρου Παπαβασιλείου, και, βέβαια, είχαμε και την, δισκογραφική, επιστροφή(1987) του Στέλιου Καζαντζίδη! Δηλαδή, με δυο λόγια, ο Γιάννης Κόλλιας, μπήκε στο χώρο της δικσογραφίας και των νυχτερινών κέντρων διασκέδασης, σε μια εποχή «δίκοπο μαχαίρι», όπου, από τη μια, μεσουρανούσε το κλασικό λαϊκό τραγούδι(στην εξέλιξή του), αλλά, μαζί του μεσουρανούσαν κι ονόματα – ογκόλιθοι, που ήταν «άνισος αγώνας», για έναν νεαρό τραγουδιστή, όσο κι αν διέθετε πολύ καλά φωνητικά κι ερμηνευτικά προσόντα…

Έκτοτε, μπαίνοντας κι εγώ ο ίδιος, ως δημοσιογράφος, στο χώρο της μουσικής δημοσιογραφίας, μια «τον έχανα, μια τον έβρισκα» τον Γιάννη Κόλλια, δεν τον παρακολουθούσα, δηλαδή, συστηματικά, αν κι ο πολύ καλός αυτός λαϊκός τραγουδιστής, κατάφερε να εδραιωθεί στο χώρο του λαϊκού τραγουδιού της πίστας, και να έχει το κοινό του, μετρώντας 30 χρόνια συνεχούς καριέρας, όταν πολλοί «λαϊκοί διάττοντες» εξαφανίστηκαν στις 3 αυτές δεκαετίες. Ο Γιάννης Κόλλιας, κατάφερε, τουλάχιστον, να παραμείνει, μέσα σ’ ένα τοπίο ανατροπής πλέον(από τα ‘90ς και μετά), κι έχοντας να αντιμετωπίσει τη «λαίλαπα των τραγουδοποιών», τον «πόλεμο του διασκεδαστικού λαϊκού τραγουδιού», και τη διαμάχη αυτών των στρατοπέδων, πια.  Δεν άλλαξε γραμμή, έβγαλε καμιά 10αριά δίσκους, μέχρι σήμερα, και κατάφερε να κρατήσει τη δική του θέση, σ’ ένα τοπίο που πια, είχε γυρίσει στο πιο cult τραγούδι – σλόγκαν, με πρωταγωνιστές, τους Αντύπα και Πανταζή(από τα ‘80ς) και τους Καρρά και Γονίδη(από τα ‘90ς). Ο Γιάννης Κόλλιας ανήκει στους γνωστούς κι αξίας τραγουδιστές του είδους που προανέφερα, όπου εκφράζει, με τα τραγούδια του και το προφίλ του, έναν λαϊκό κόσμο και τον κώδικά του, μέσα από τα τραγούδια του.

Η νέα του δουλειά, με τον, χαρακτηριστικό, τίτλο «Στα παντελόνια που φοράω», που κυκλοφόρησε πρόσφατα, περιλαμβάνει, αλά παλαιά, 12 τραγούδια, που κινούνται στο είδος του καψούρικου τραγουδιού σλόγκαν, όχι όμως «σικέ» και «κατασκευασμένο», αλλά βγαλμένο μέσα από την γλώσσα και τον γενικότερο τρόπο ζωής της μερίδας του κοινού που εκφράζει. Γι’ αυτό και δεν απευθύνεται σε όλους, πρέπει «να ανήκεις» στον κόσμο του, όπως κι αυτό προέρχεται από τον δικό σου, για να μπορέσεις να το ακούσεις, και να σου μιλήσει στη γλώσσα σου, αλλιώς, είστε κι οι δύο παρείσακτοι! Είναι, θα τολμούσα να πω, και μια πρόκληση για τους λάτρεις(ακροατές και δημοσιογράφους) της «νυχτερινής περιπέτειας».
Μουσικά – κι ιδίως ενορχηστρωτικά – δεν έχουμε κάτι το καινοτόμο, αλλά τη γνωστή συνταγή : ζεϊμπέκικα, ρούμπες και τσιφτετέλια. Το σουξέ υπάρχει – το ομότιτλο(«Στα παντελόνια που φοράω») - κι, ήδη, από το δελτίο Τύπου, πλασάρονται από δίπλα του και τα : «Πόσο άρρωστος είμαι μαζί σου», το «Σου χρωστάω μια εκδίκηση εσένα» και το «Εμείς Τελειώσαμε». Προσωπικά, θα έμενα(στιχουργικά βασικά, αλλά και μουσικά) στα πιο κλασικά, που αποτυπώνουν «έναν κόσμο», που – ως κάτοικος λαϊκής περιοχής της Β’ Πειραιά - γνωρίζω πολύ καλά, και τον ίδιον και τη γλώσσα του και τη νύχτα του! Και βγαλμένα από τη ζωή του είναι τραγούδια σαν τα : «Στα τετραγωνικά σου», «Δεν μπορώ χωρίς νύχτα εγώ», «Πάμε για αλητείες» και «Τα βράδια εφημερεύω». Σ’ αυτόν τον κόσμο, βασικά, απευθύνεται ο Γιάννης Κόλλιας κι ο νέος δίσκος του κι, όπως τα ακούω τα καινούρια του τραγούδια, αυτός ο κόσμος θα τα αγαπήσει, θα τα τραγουδήσει και θα διασκεδάσει μ’ αυτά. Στα συν, η εγγύηση του ερμηνευτή τους, αφού ο Γιάννης Κόλλιας, έχει μεγάλη εμπειρία, χαρακτηριστική άνεση και μαεστρία στο είδος, βρισκόμενος, παράλληλα, στην ωριμότητά του ως τραγουδιστής.
 
Χαρακτηριστικό το ομότιτλο(«Στα παντελόνια που φοράω»)
Στίχοι : Χρίστος Αναστασίου
Μουσική : Νίκος Γεωργόπουλος
Στίχοι :

Στα παντελόνια που φοράω
και στο τσιγάρο που κρατάω
Στον ψεύτικο τον κόσμο σου, δεν ξαναγυρνάω
τον εαυτό μου κοιτάω

Στα είπα ίσια και σταράτα
σου φέρθηκα εγώ παντελονάτα.
Γι’ αυτό τις αποστάσεις τώρα κράτα
μαζί σου αγανάκτησα

Στα είπα ίσια και σταράτα
σου φέρθηκα εγώ παντελονάτα.
Φεύγοντας τα σ’ αγαπώ σου
πάρτα μαζί σου, αγανάκτησα.

Στα παντελόνια που φοράω

Στα παντελόνια που φοράω
και στο τιμόνι που κρατάω

Σε άλλα μέρη τώρα πια θα κυκλοφοράω
και μου χρωστάς, δεν σου χρωστάω.


Άλλοι ενδεικτικοί στίχοι:

Στα τετραγωνικά σου, μείνε στα κυβικά σου
Και με το ψέμα σου
Αισθήματα δεν έχεις, καρδιές να καταστρέφεις
Το ’χεις στο αίμα σου.

Η νύχτα είναι όμορφη
Η νύχτα είναι ωραία
Και μόνος σου αν είσαι
Την έχεις για παρέα.

Η νύχτα είναι όμορφη
Μικρόβιο στο αίμα
Αρρώστια είναι αγιάτρευτη
Αυτό είναι το θέμα

Δεν μπορώ χωρίς νύχτα εγώ
Δεν μπορώ έτσι θέλω να ζω
Φυλακή στο κλουβί τον αετό
Δεν τον βάζεις ούτε ένα λεπτό

Από μικρός μεγάλωσα
Μες τα δικά της χέρια
Πάντα νύχτα θα περπατώ
Με φως από τ’ αστέρια

Μετά τις δώδεκα τα βράδια εφημερεύω
Μετά τις δώδεκα στη τρέλα ακροβατώ
Σ’ ένα τεράστιο κενό αργοπεθαίνω
Μετά τις δώδεκα δεν ξέρεις τι περνώ.

Tracklist :

1.ΠΟΣΟ ΑΡΡΩΣΤΟΣ ΕΙΜΑΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ
2.ΣΤΑ ΤΕΤΡΑΓΩΝΙΚΑ ΣΟΥ
3.ΣΟΥ ΧΡΩΣΤΑΩ ΜΙΑ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΕΣΕΝΑ
4.ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ
5.ΕΜΕΙΣ ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ
6.ΑΚΟΜΑ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΑΓΑΠΑΣ
7.ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΧΩΡΙΣ ΝΥΧΤΑ ΕΓΩ
8.ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΑΛΗΤΕΙΕΣ
9.ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ ΕΦΗΜΕΡΕΥΩ
10.ΣΤΑ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΑ ΠΟΥ ΦΟΡΑΩ
11.ΜΗΠΩΣ ΘΕΛΕΙΣ ΓΑΜΟ
12.ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΑΝΕΒΑΣΕ

Διαβάστε συνέντευξη του Γιάννη Κόλλια στο www.e-orfeas.gr (στην Άννα Τσιάλτα)
http://www.e-orfeas.gr/artists/interviews/9497-%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%9A%CF%8C%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CF%82-%C2%AB%CE%95%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%20%CE%B4%CF%8D%CF%83%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%BF-%CE%BF%CE%B9-%CE%BC%CE%AD%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CF%85%CF%80%CE%B7%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%AE%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%CE%BF-%CE%BB%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CF%8C-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CE%B4%CE%B9%C2%BB.html

 



 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Θα ’ρθει η μέρα που η νέα φτώχεια θα εκδικηθεί πολύ σκληρά τους άθλιους τραπεζίτες. Για τη μέρα αυτή τραγουδώ πάντα.
Μανώλης Μητσιάς

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

18/10/1920 Γεννήθηκε στην Αθήνα η ηθοποιός και επί σειρά ετών υπουργός Πολιτισμού Μελίνα (Μαρία Αμαλία) Μερκούρη
18/10/1931 Πέθανε ο αμερικανός εφευρέτης του φωνογράφου Τόμας Έντισον
18/10/1979 Ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης τιμάται από τη Σουηδική Ακαδημία με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας
19/10/1969 Ο Μίκης Θεοδωράκης μεταφέρεται από τη χούντα στο στρατόπεδο Ωρωπού
19/10/1993 Έφυγε από τη ζωή χτυπημένος από την επάρατη νόσο ο τραγουδιστής Διονύσης Θεοδόσης

ΤΥΧΑΙΑ TAGS